Զարգացնող միջավայրի դերը նախադպրոցականի ճանաչողական հետաքրքրությունների ձևավորման գործում

Культура

Այս հրատարակությունը մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որը համակարգված կերպով ներկայացնում է ՀՍՍՀ-ի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած գրականությունը։ Այն նախատեսված է ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, դասախոսներին և ուսանողներին անհրաժեշտ աղբյուրների մասին արագ ու հստակ տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Նյութերի ընդգրկման շրջանակը լայն է և վերաբերում է մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտներին՝ մշակույթի պատմությանը, մշակութային շինարարությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի առանձին ճյուղերին։ Տեղեկատուում կարող են ներկայացված լինել թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, կինոյին, ժողովրդական արվեստին և մշակութային ժառանգությանը վերաբերող գրքեր, գրքույկներ, հոդվածներ, ժողովածուներ, կատալոգներ և այլ հրատարակություններ։ Աղբյուրների նման բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական կյանքի վերաբերյալ ձևավորված գրականության ամբողջության մասին։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկություններից է նյութերի համակարգված դասակարգումը, որը հեշտացնում է որոնումը և թույլ է տալիս ընթերցողին արագ գտնել իրեն հետաքրքրող թեմային կամ բնագավառին վերաբերող հրապարակումները։ Նյութերը դասավորվում են հիմնական թեմատիկ բաժիններով, իսկ բաժինների ներսում գրականությունը կարող է ներկայացվել այբբենական և մատենագիտական սկզբունքներով։ Յուրաքանչյուր գրառման նպատակն է ընթերցողին տրամադրել անհրաժեշտ մատենագիտական տեղեկություն, որպեսզի հնարավոր լինի նույնականացնել համապատասխան հրատարակությունը և անհրաժեշտության դեպքում գտնել այն գրադարանային ֆոնդերում։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ տեղեկատուն արտացոլում է ոչ միայն առանձին գրքերի առկայությունը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական, քննադատական ու տեղեկատվական մտքի ընթացքը։ Այդ պատճառով այն կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես գրականության որոնման գործիք, այլև որպես խորհրդահայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրման օժանդակ փաստագրական աղբյուր։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս հետազոտողին հետևելու այն թեմաներին, որոնք տվյալ շրջանում առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել կամ լուսաբանվել են, բացահայտելու մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ հրատարակությունների շրջանակը և անհրաժեշտության դեպքում կազմելու ավելի նեղ թեմատիկ մատենագիտական ցանկեր։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գրադարանային-տեղեկատվական աշխատանքի համար, քանի որ ընթացիկ տեղեկատուի բնույթը թույլ է տալիս ժամանակին արձանագրել նոր հրատարակությունները և դրանք հասանելի դարձնել մասնագիտական ու գիտական շրջանառության մեջ։ Այն կարող է օգտակար լինել ինչպես կոնկրետ գրքի կամ հոդվածի որոնման, այնպես էլ ավելի ընդարձակ հետազոտական աշխատանքի նախապատրաստման ժամանակ։ Օրինակ՝ խորհրդահայ թատրոնի, երաժշտական մշակույթի, կերպարվեստի, ճարտարապետության կամ մշակութային ժառանգության պահպանության պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողը կարող է տեղեկատուի միջոցով նախնական պատկերացում կազմել համապատասխան ժամանակաշրջանում հրապարակված գրականության մասին և այնուհետև ընտրել առավել կարևոր աղբյուրները։ Նույն կերպ այն օգտակար է գրադարանավարների և մատենագետների համար՝ որպես մասնագիտական տեղեկատվության կազմակերպման ու տարածման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է ՀՍՍՀ-ի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրական ժառանգության ուսումնասիրության համար․ այն միավորում է տարբեր բնույթի հրատարակությունների մասին տեղեկությունները, հեշտացնում դրանց որոնումը և միաժամանակ պահպանվում է որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու գիտական տեղեկատվական միջավայրի յուրօրինակ մատենագիտական վկայություն։

Другие предметы

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հակաօդային պաշտպանության ոլորտին վերաբերող հայերեն և ռուսերեն գրականության համակարգված ցանկ, որը կարող է ծառայել որպես թեմատիկ հետազոտության, ուսումնական աշխատանքի, գիտական ուսումնասիրության կամ մասնագիտական պատրաստության գրական հիմք։ Նյութը կենտրոնացած է այնպիսի աղբյուրների ընդգրկման վրա, որոնք վերաբերում են օդային հարձակման միջոցներից օբյեկտների, զորքերի և բնակչության պաշտպանության կազմակերպմանը, հակաօդային պաշտպանության համակարգերի կառուցվածքին, դրանց խնդիրներին, կառավարման սկզբունքներին, հետախուզությանը, նախազգուշացմանը և պաշտպանության արդյունավետության գնահատմանը։ Ռուսերեն մասնագիտական գրականության մեջ թեման ունի բավական հարուստ մատենագիտական ավանդույթ. Ռուսաստանի պետական գրադարանի կատալոգում, օրինակ, պահպանվում են հակաօդային պաշտպանությանը նվիրված բազմահատոր մատենագիտական ցուցիչներ, որոնք ընդգրկում են տարբեր ժամանակաշրջանների հրատարակություններ և դասակարգված են ռազմական գիտության ու հակաօդային պաշտպանության զորքերի թեմատիկ շրջանակում։ Գրականության ցանկը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ թեման ներառում է ոչ միայն տեսական և կազմակերպչական հարցեր, այլև հակաօդային պաշտպանության պատմական զարգացման ուսումնասիրություն, ռազմական գործողությունների փորձի վերլուծություն և պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության գնահատման մեթոդաբանություն։ Ռուսերեն աղբյուրների շարքում հանդիպում են ինչպես պատմական բնույթի աշխատություններ, այնպես էլ ուսումնական ձեռնարկներ և մասնագիտական հետազոտություններ։ Օրինակ՝ մատենագիտական աղբյուրներում առկա են հակաօդային պաշտպանության զորքերի պատմությանը, խոշոր օբյեկտների պաշտպանությանը, հակաօդային մարտի կազմակերպմանը և պաշտպանության արդյունավետության գնահատմանը նվիրված աշխատություններ։ Առանձին աղբյուրներ անդրադառնում են նաև հակաօդային պաշտպանության համակարգի հիմնական բաղադրիչներին՝ օդային տարածքի հետախուզությանը, նախազգուշացմանը, ավիացիոն և զենիթահրթիռային պաշտպանության միջոցներին, կառավարմանը, քողարկմանը և ռադիոէլեկտրոնային պայքարին։ Հայերեն հատվածը կարող է օգտակար լինել հատկապես մասնագիտական տերմինաբանության և հայկական կրթական ու պաշտպանական միջավայրում կիրառվող հասկացությունների ուսումնասիրության համար։ Հայերեն մասնագիտական բառարանային աղբյուրների շարքում նշվում են պաշտպանական-անվտանգային և ռազմագիտական հայերեն-ռուսերեն-անգլերեն տերմինաբանական աշխատություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ճիշտ հասկանալու ոլորտի հիմնական եզրույթները և դրանց համարժեքները տարբեր լեզուներով։ Այսպիսով, գրականության ցանկը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես գրքերի և հրապարակումների հավաքածու, այլև որպես թեմայի ուսումնասիրման ուղղորդող գործիք, որը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս համադրել պատմական, տեսական, կազմակերպչական և տեխնիկական մոտեցումները։ Այն հատկապես օգտակար է կուրսային, դիպլոմային, գիտահետազոտական և ուսումնական աշխատանքների պատրաստման ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է ունենալ տարբեր տարիների և տարբեր լեզուներով հրատարակված աղբյուրների լայն շրջանակ։ Ռուսերեն գրականությունը հիմնականում ապահովում է ռազմական գիտության և հակաօդային պաշտպանության տեսության վերաբերյալ ավելի ծավալուն մասնագիտական նյութ, մինչդեռ հայերեն աղբյուրների ընդգրկումը կարևոր է տերմինաբանական հստակության, տեղական կրթական միջավայրում կիրառելիության և նյութի հայերեն ներկայացման տեսանկյունից։ Աշխատանքի ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս թեման ուսումնասիրել տարբեր տեսանկյուններից՝ սկսած հակաօդային պաշտպանության պատմական ձևավորումից և կազմակերպչական սկզբունքներից մինչև ժամանակակից պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության գնահատման տեսական մոտեցումները։

Религия

Ժողովածուն ներառում է Դավիթ մարգարեին վերագրվող սաղմոսները՝ աստվածաշնչյան հոգևոր պոեզիայի և քրիստոնեական աղոթական ավանդության հիմնարար երկերից մեկը։ Սաղմոսներում արտահայտված են մարդու և Աստծո հարաբերությունների տարբեր կողմերը՝ հավատարմությունը, վստահությունը, երախտագիտությունը, ապաշխարությունը, օգնության հայցումը և աստվածային ողորմության ակնկալիքը։ Դրանց բովանդակությունը ներառում է փառաբանական ու գոհաբանական երգեր, անձնական և համայնքային աղոթքներ, զղջման ու հոգևոր մաքրման խոսքեր, ինչպես նաև դժվարությունների ու փորձությունների ընթացքում հավատքը պահպանելու կոչեր։ Սաղմոսների միջոցով բացահայտվում են աստվածային զորության, արդարության, նախախնամության և մարդու բարոյական պատասխանատվության գաղափարները։ Դրանց գեղարվեստական առանձնահատկություններն են բանաստեղծական պատկերավորությունը, կրկնությունների կիրառությունը, հուզական արտահայտչականությունը և խորհրդանշական լեզուն, որոնք աղոթական խոսքին հաղորդում են խորություն ու ազդեցիկություն։ Ժողովածուն ունի կարևոր ծիսական նշանակություն․ սաղմոսները կիրառվում են եկեղեցական ժամերգությունների, պաշտամունքի և հոգևոր արարողությունների ընթացքում, ինչպես նաև ծառայում են անհատական աղոթքի ու խորհրդածության համար։ Դրանք օգնում են ընթերցողին ճանաչելու աստվածաշնչյան աշխարհայացքը, խորացնելու հավատքի ըմբռնումը և հոգևոր մխիթարություն գտնելու կյանքի տարբեր իրավիճակներում։ Հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի հայերեն կրոնական մատենագրության պատմության մեջ՝ պահպանելով սաղմոսերգության ավանդույթը և նպաստելով դրա փոխանցմանը հաջորդ սերունդներին։

Другие предметы

Սա տեղեկատու-մատենագիտական բնույթի հրատարակություն է, որը նախատեսված է 1950 թվականի ընթացքում հիշատակման ենթակա կարևոր տարեթվերի և հոբելյանների համակարգված ներկայացման համար, որտեղ ըստ օրացուցային կառուցվածքի ընդգրկված են պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական նշանակության իրադարձություններ, ինչպես նաև նշանավոր անձանց ծննդյան և մահվան տարելիցներ, աշխատանքը ծառայում է որպես կրթական և տեղեկատվական աղբյուր ուսուցիչների, ուսանողների, գրադարանավարների և լայն ընթերցողական շրջանակի համար՝ նպաստելով պատմական գիտակցության ձևավորմանը, մշակութային հիշողության պահպանմանը և հասարակական գիտելիքների տարածմանը՝ տարբեր ոլորտների կարևոր իրադարձությունների համապարփակ և համակարգված ներկայացման միջոցով։

Культура

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Экология

Հայաստանի Հանրապետության բնության հատուկ պահպանվող տարածքները պետականորեն առանձնացված տարածքներ են, որոնք ստեղծվել են բնական էկոհամակարգերի, կենսաբազմազանության, լանդշաֆտների և հազվագյուտ կենդանական ու բուսական տեսակների պահպանության նպատակով։ Այս տարածքները ունեն կարևոր էկոլոգիական, գիտական, կրթական և երբեմն նաև ռեկրեացիոն նշանակություն, քանի որ ապահովում են բնության բնական հավասարակշռության պահպանումը և թույլ են տալիս ուսումնասիրել բնական գործընթացները մարդու նվազագույն միջամտությամբ։ Դրանց թվում են արգելոցները, ազգային պարկերը, արգելավայրերը և բնության հուշարձանները, որոնք տարբերվում են պաշտպանության խստության մակարդակով և օգտագործման ռեժիմով։ Հայաստանի հարավային հատվածում գտնվող Շիկահողի արգելոց առանձնահատուկ կարևորություն ունի երկրի բնապահպանական համակարգում՝ հանդիսանալով Հայաստանի ամենախիտ անտառածածկ և կենսաբազմազանությամբ հարուստ տարածքներից մեկը։ Շիկահողի արգելոցը ստեղծվել է նպատակ ունենալով պահպանել Կովկասյան տարածաշրջանին բնորոշ բնական անտառային էկոհամակարգերը, որտեղ աճում են բազմաթիվ հազվագյուտ և էնդեմիկ բուսատեսակներ, ինչպես նաև բնակվում են տարբեր կենդանիներ, այդ թվում՝ կաթնասուններ, թռչուններ և սողուններ, որոնց մի մասը գրանցված է Կարմիր գրքում։ Արգելոցի տարածքը բնութագրվում է խիտ լայնատերև անտառներով, գետահովիտներով, լեռնային ռելիեֆով և բարենպաստ կլիմայական պայմաններով, որոնք նպաստում են կենսաբազմազանության բարձր մակարդակի ձևավորմանը։ Շիկահողի արգելոցում մարդու տնտեսական գործունեությունը խիստ սահմանափակ է, և թույլատրվում են միայն գիտական հետազոտություններն ու վերահսկվող բնապահպանական միջոցառումները, ինչը հնարավորություն է տալիս պահպանել էկոհամակարգերի բնական զարգացումը։ Այս տարածքը կարևոր դեր ունի նաև տարածաշրջանային էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանման գործում, քանի որ անտառները մասնակցում են օդի մաքրմանը, ջրային ռեսուրսների կարգավորմանը և հողերի էրոզիայի կանխարգելմանը։ Բացի այդ, Շիկահողի արգելոցը գիտական մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ այստեղ հնարավոր է ուսումնասիրել բնական անտառային էկոհամակարգերի զարգացումը գրեթե անխաթար վիճակում։ Հայաստանի բնության հատուկ պահպանվող տարածքների համակարգը, այդ թվում Շիկահողի արգելոցը, կարևոր դեր ունի երկրի բնապահպանական քաղաքականության մեջ՝ նպաստելով կայուն զարգացմանը, բնական ռեսուրսների պահպանմանը և էկոլոգիական անվտանգությանը։