Զրույցների գիրք՝ ֆրանսերեն, անգլերեն, հայերեն, թուրքերեն, գերմաներեն և իտալերեն լեզուներով

География

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բնական և ձևափոխված ցեոլիտների հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման հնարավորություններին հեղուկ ռադիոակտիվ թափոնների վնասազերծման ու մաքրման գործընթացներում։ Քննարկվում են ցեոլիտների հանքաբանական կազմը, բյուրեղային կառուցվածքը, ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները և իոնափոխանակային ու կլանողական հատկությունները, որոնք պայմանավորում են դրանց կիրառական նշանակությունը շրջակա միջավայրի պաշտպանության ոլորտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական ցեոլիտային հումքի կառուցվածքային բնութագրերին, դրա մշակման և ձևափոխման հնարավորություններին, ինչպես նաև տարբեր ազդեցությունների արդյունքում նյութերի կլանողական արդյունավետության փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են ջրային միջավայրում ռադիոակտիվ իոնների փոխազդեցությունները ցեոլիտային նյութերի հետ, իոնափոխանակության և սորբցիայի հիմնական մեխանիզմները, ինչպես նաև նյութերի ընտրողականության ու կլանողական տարողության գնահատման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում բնական և ձևափոխված ցեոլիտների հատկությունների համեմատական վերլուծությանը, ջրային լուծույթների բաղադրության ազդեցությանը և մաքրման գործընթացների արդյունավետության գնահատման մեթոդներին։ Կարևորվում են ռադիոակտիվ աղտոտման նվազեցման, հեղուկ թափոնների մշակման, երկրորդային թափոնների կառավարման և շրջակա միջավայրի ճառագայթային անվտանգության ապահովման հիմնախնդիրները։ Դիտարկվում են նաև Հայաստանի հանքային հումքային ռեսուրսների կիրառական հնարավորությունները, բնական սորբենտների օգտագործման տնտեսական և բնապահպանական առավելությունները, ինչպես նաև ստացված նյութերի կայունության ու հետագա անվտանգ կառավարման հարցերը։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի բնապահպանական քիմիայի, ռադիոքիմիայի, անօրգանական նյութագիտության և ռադիոակտիվ թափոնների կառավարման տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիկոսների, նյութագետների, երկրաբանների, ռադիոքիմիայի մասնագետների, բնապահպանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Նյութը նվիրված է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա թատերական ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության և թատրոնի պատմության մեջ՝ առանձնանալով պատմական ու սոցիալական թեմաների, ազգային ինքնության, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական ընտրության և հասարակական հակասությունների բազմակողմանի ներկայացմամբ։ Նրա դրամատիկական ստեղծագործություններում պատմական իրադարձությունները հաճախ վերածվում են ոչ միայն անցյալի պատկերման, այլև մարդու, իշխանության, հասարակության և ազգային ճակատագրի վերաբերյալ ընդհանրացումների։ Հեղինակի դրամատուրգիական մտածողությանը բնորոշ է կերպարների հոգեբանական բացահայտումը, նրանց ներքին հակասությունների և գործողությունների շարժառիթների ներկայացումը, ինչի շնորհիվ դրամատիկական բախումները ստանում են ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին նշանակություն։ Կարևոր տեղ ունի նաև հումորի, երգիծանքի և դրամատիկական լարվածության համադրությունը, որի միջոցով հեղինակը բացահայտում է մարդկային բնավորությունների և հասարակական հարաբերությունների տարբեր կողմերը։ Դրամատիկական երկերում կերպարների փոխհարաբերությունները կառուցվում են կոնֆլիկտների և արժեքային հակադրությունների շուրջ, իսկ երկխոսությունը դառնում է ոչ միայն գործողության առաջխաղացման, այլև կերպարների բնութագրման ու գաղափարական դիրքորոշումների արտահայտման հիմնական միջոցներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, խոսքի անհատականացմանը, ժողովրդական լեզվամտածողության կիրառմանը, պատկերավոր արտահայտություններին և դրամատիկական խոսքի բնականությանը։ Առանձին նշանակություն ունի պատմական նյութի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը, քանի որ անցյալի իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակակից ընթերցողի և հանդիսատեսի համար հասկանալի բարոյական ու հասարակական խնդիրների համատեքստում։ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան արժեքավոր է նաև այն առումով, որ միավորում է գրական և թատերական մտածողությունը՝ ստեղծելով բեմական գործողության, կերպարների և խոսքի փոխկապակցված համակարգ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ դրամատուրգիայի զարգացման որոշ կարևոր միտումներ և հասկանալու այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց միջոցով պատմական, սոցիալական և հոգեբանական նյութը վերածվում է թատերական ամբողջական պատկերի։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ներկայացնում է Դերենիկ Դեմիրճյանի դրամատուրգիան որպես հայ գրականության նշանակալի երևույթ, որտեղ պատմական հիշողությունը, հասարակական դիտարկումները, ազգային մտածողությունը, մարդկային հոգեբանությունը և երգիծական հայացքը միավորվում են ինքնատիպ դրամատիկական աշխարհ ստեղծելու համար։

Педагогика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է կրտսեր դպրոցականների հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման մեթոդական և մանկավարժական խնդիրների ուսումնասիրությանը մայրենիի դասերի ընթացքում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն արդյունավետ մեթոդները, միջոցներն ու մանկավարժական պայմանները, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է զարգացնել կրտսեր դպրոցականների բանավոր և գրավոր հաղորդակցման կարողությունները, ձևավորել սեփական մտքերը հստակ և հետևողական արտահայտելու, դիմացինին լսելու, հարցադրումներ կատարելու և երկխոսության մեջ ներգրավվելու հմտություններ։ Աշխատանքում հաղորդակցական կարողությունը դիտարկվում է որպես սովորողի լեզվական, ճանաչողական և սոցիալական զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Մայրենիի դասերը այս կարողությունների ձևավորման համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեն, քանի որ լեզվի ուսուցումը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս զարգացնելու բառապաշարը, խոսքի կառուցվածքը, մտածողությունը, երևակայությունը և սոցիալական փոխգործակցության հմտությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կրտսեր դպրոցականների տարիքային և հոգեբանամանկավարժական առանձնահատկությունները, նրանց խոսքային զարգացման մակարդակը և հաղորդակցման ընթացքում հանդիպող հիմնական դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասի ընթացքում սովորողների ակտիվ խոսքային մասնակցության ապահովմանը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել երկխոսություններ և դերային խաղեր, քննարկումներ, հարցուպատասխաններ, պատմությունների վերարտադրում և ստեղծում, նկարների կամ իրավիճակների նկարագրություն, խմբային և զույգային աշխատանքներ, ստեղծագործական առաջադրանքներ և հաղորդակցական խնդիրների լուծում։ Նման մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս դասը վերածելու ակտիվ հաղորդակցական միջավայրի, որտեղ սովորողները ոչ միայն յուրացնում են լեզվական գիտելիքներ, այլև սովորում են դրանք օգտագործել իրական հաղորդակցական իրավիճակներում։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև ուսուցչի դերի ուսումնասիրությունը։ Ուսուցիչը պետք է ստեղծի հոգեբանորեն բարենպաստ և համագործակցային միջավայր, խրախուսի սովորողների ազատ արտահայտվելը, ապահովի յուրաքանչյուր երեխայի մասնակցության հնարավորությունը և ուղղորդի խոսքային փոխգործակցությունը։ Կարևոր է նաև սխալների նկատմամբ աջակցող վերաբերմունքի ձևավորումը, որպեսզի սովորողները չխուսափեն խոսելուց և աստիճանաբար զարգացնեն սեփական խոսքի նկատմամբ վստահությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են մշակվել հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման չափանիշներ և ցուցանիշներ՝ հաշվի առնելով խոսքի հստակությունը, տրամաբանական հաջորդականությունը, բառապաշարի կիրառումը, լսելու և պատասխանելու կարողությունը, երկխոսության պահպանման հմտությունը և հաղորդակցական իրավիճակին համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությունը։ Փորձարարական աշխատանքների միջոցով կարող է գնահատվել առաջարկվող մեթոդների արդյունավետությունը և ուսումնասիրվել սովորողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացման դինամիկան։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել մայրենիի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործմանը և ուսուցման գործընթացում հաղորդակցական մոտեցման առավել արդյունավետ կիրառմանը։ Մշակված մեթոդներն ու առաջադրանքները կարող են կիրառվել տարրական դպրոցի տարբեր դասարաններում՝ հարմարեցվելով սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկություններին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորման տեսանկյունից, որտեղ մայրենիի ուսուցումը նպաստում է ոչ միայն լեզվական գիտելիքների յուրացմանը, այլև ինքնուրույն մտածող, ակտիվ, լսել և արտահայտվել կարողացող ու արդյունավետ հաղորդակցվող անհատի ձևավորմանը։

Журналистика

Այս բառարանը նվիրված է «Մշակ» պարբերականի էջերում օգտագործված ծածկանունների հավաքագրմանը, նույնականացմանը և համակարգված ներկայացմանը։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ մամուլում հեղինակները տարբեր պատճառներով հաճախ իրենց անունները փոխարինում էին ծածկանուններով, սկզբնատառերով, կրճատումներով կամ այլ պայմանական նշումներով։ Այդպիսի ծածկանունների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ճշգրտել մամուլում հրապարակված նյութերի հեղինակային պատկանելությունը և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել պարբերականի խմբագրական ու հեղինակային կազմի մասին։ Բառարանում նյութը ներկայացվում է տեղեկատու բնույթի սկզբունքով՝ յուրաքանչյուր ծածկանուն կապելով համապատասխան հեղինակի հետ, ինչի շնորհիվ ընթերցողը կամ հետազոտողը կարող է արագ պարզել, թե տվյալ պայմանական ստորագրության տակ ով է հանդես եկել։ Նման աշխատանքը պահանջում է մեծածավալ մամուլի նյութի ուսումնասիրություն, տարբեր հրապարակումների համադրում և հնարավոր նույնականացումների աղբյուրագիտական ստուգում, քանի որ նույն հեղինակը կարող էր տարբեր ժամանակներում հանդես գալ մեկից ավելի ծածկանուններով, իսկ նույնանման պայմանական նշումները երբեմն կարող էին պատկանել տարբեր անձանց։ Հատուկ արժեք ունի նաև «Մշակ»-ի՝ որպես հայ հասարակական, քաղաքական և մշակութային մտքի պատմության կարևոր պարբերականի ուսումնասիրության համատեքստը։ Ծածկանունների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ ուսումնասիրել թերթի հեղինակային շրջանակը, տարբեր թեմաների շուրջ հրապարակումների իրական հեղինակներին և տվյալ ժամանակաշրջանի մտավորականների ու լրագրողների գործունեությունը։ Բառարանը կարող է օգտակար լինել հայ մամուլի պատմությամբ, գրականագիտությամբ, հայագիտությամբ, լրագրության պատմությամբ և 19-րդ դարի ու 20-րդ դարի սկզբի հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է մատենագիտական և աղբյուրագիտական աշխատանքների ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է ճիշտ վերագրել պարբերական մամուլում տպագրված հոդվածները, գրական ստեղծագործությունները, հրապարակախոսական նյութերը կամ քննադատական գրությունները։ Հրատարակության տեղեկատու բնույթը այն դարձնում է նաև գործնական գործիք գրադարանավարների, մատենագետների և մամուլի թվայնացված կամ տպագիր հավաքածուներով աշխատող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, բառարանը նպաստում է «Մշակ»-ի հրապարակումների հեղինակային կազմի բացահայտմանը և հայ պարբերական մամուլի ժառանգության առավել ճշգրիտ ուսումնասիրությանը՝ ծածկանունների և իրական հեղինակների միջև կապը համակարգված կերպով ներկայացնելու միջոցով։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեության հիմնարար նպատակների, նշանակության և արդյունքների աստվածաբանական հիմնավորմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով փրկագործության վարդապետությանը։ Երկի կենտրոնական թեման մարդու փրկության քրիստոնեական ըմբռնումն է, Աստծո և մարդկության փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև Հիսուս Քրիստոսի առաքելության ու զոհաբերության նշանակությունը մարդկության հոգևոր վերականգնման գործում։ Փրկագործության վարդապետությունը դիտարկվում է որպես քրիստոնեական հավատքի առանցքային բաղադրիչ, որի միջոցով բացատրվում են մեղքի, փրկության, աստվածային շնորհի, հավատքի և հաշտության փոխկապակցված գաղափարները։ Աշխատության բովանդակային ուղղվածությունը ենթադրում է քրիստոնեական ուսմունքի ճշմարտացիության և կենսական նշանակության ներկայացում՝ ցույց տալով, թե ինչ նպատակ է հետապնդում քրիստոնեությունը և ինչ հոգևոր ու բարոյական փոփոխություններ է ակնկալվում դրա հետևորդների կյանքում։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում մարդու մեղավոր վիճակի, աստվածային ողորմության, Քրիստոսի միջնորդության, փրկության հնարավորության և հավատի միջոցով հոգևոր նորոգման հարցերը։ Հեղինակը քրիստոնեությունը ներկայացնում է ոչ միայն որպես դավանաբանական համոզմունքների ամբողջություն, այլև որպես աշխարհայացք և բարոյական ուղի, որը կոչված է ձևավորելու մարդու վերաբերմունքը սեփական անձի, մերձավորների և Աստծո նկատմամբ։ Նման աստվածաբանական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթների բացատրության, կրոնական գիտելիքի տարածման և դավանաբանական համոզմունքների ամրապնդման գործում։ Գիրքը արժեքավոր է փրկագործության քրիստոնեական ուսմունքի, հայ աստվածաբանական գրականության և 19-րդ դարի հայկական կրոնական-կրթական մտքի ուսումնասիրության համար։

Право

Այս իրավագիտական և տեսական ուսումնասիրությունը նվիրված է դատական իշխանության հայեցակարգի պատմատեսական վերլուծությանը՝ պետական իշխանության իրականացման իրավական ձևերի համատեքստում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է դատական իշխանության ձևավորման պատմական էվոլյուցիան՝ սկսած դասական պետական-իրավական ուսմունքներից մինչև ժամանակակից սահմանադրական պետության մոդելներ։ Հեղինակը վերլուծում է իշխանությունների բաժանման սկզբունքի զարգացումը, դատական իշխանության անկախության և ինքնուրույնության երաշխիքները, ինչպես նաև դրա տեղն ու դերը պետական կառավարման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական իշխանության գործառույթներին՝ արդարադատության իրականացում, իրավունքների և ազատությունների պաշտպանություն, իրավունքի գերակայության ապահովում, ինչպես նաև դրա փոխհարաբերություններին օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների հետ։ Աշխատությունը համադրում է իրավունքի փիլիսոփայության, սահմանադրական իրավունքի և պետական կառավարման տեսության մոտեցումները՝ առաջարկելով դատական իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացման և արդյունավետության բարձրացման հայեցակարգային հիմնավորումներ։ Այն օգտակար է իրավաբանների, սահմանադրագետների, պետական կառավարման մասնագետների և իրավական տեսության հետազոտողների համար։