Готовые материалы

Այս աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու կորպորատիվ կայքերի լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով այն լեզվական և հաղորդակցական միջոցներին, որոնց միջոցով կազմակերպությունները ներկայացնում են իրենց գործունեությունը, արժեքները, ծառայությունները և հանրային կերպարը թվային միջավայրում։ Աշխատանքում կորպորատիվ կայքը դիտարկվում է որպես ժամանակակից մասնագիտական հաղորդակցության կարևոր հարթակ, որտեղ լեզուն կատարում է ոչ միայն տեղեկատվական, այլև ներկայացուցչական, համոզիչ և իմիջային գործառույթներ։ Ուսումնասիրվում են բառապաշարի ընտրության, տերմինաբանության, արտահայտչամիջոցների, շարահյուսական կառուցվածքների, խոսքի տոնայնության և տեքստերի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են անգլալեզու կորպորատիվ հաղորդագրություններում համադրվում պաշտոնական և ոչ պաշտոնական լեզվական տարրերը՝ ստեղծելով միաժամանակ մասնագիտական, վստահելի և ընթերցողին հասանելի հաղորդակցական ոճ։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել տարբեր բաժինների՝ ընկերության մասին տեղեկատվության, ծառայությունների նկարագրությունների, ղեկավարության ուղերձների, նորությունների, մամուլի հաղորդագրությունների և հաճախորդների համար նախատեսված նյութերի լեզվական առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են նաև համոզման և ազդեցության լեզվական ռազմավարությունները, ներառյալ դրական գնահատականների, գործողություն խթանող ձևակերպումների, բրենդային բառապաշարի և ընկերության արժեքներն ընդգծող լեզվական միջոցների կիրառումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում թվային հաղորդակցության առանձնահատկություններին, մասնավորապես՝ տեղեկատվության հակիրճ և կառուցվածքային ներկայացմանը, վերնագրերի ձևավորմանը, ընթերցողի ուշադրությունը գրավող ձևակերպումներին և կայքի տարբեր բաժինների միջև լեզվական ոճի միասնականության պահպանմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են լեզվական ընտրությունները նպաստում կազմակերպության մասնագիտական հեղինակության, վստահության և մրցակցային դիրքի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, ոճաբանների, թարգմանիչների, հաղորդակցության և մարքեթինգի մասնագետների, ինչպես նաև անգլերեն մասնագիտական խոսքի և թվային հաղորդակցության առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության մատենագիտական տեղեկատվություն՝ ծառայելով որպես ընթացիկ տեղեկատու և մասնագիտական կողմնորոշման միջոց։ Այն համախմբում է համապատասխան ժամանակահատվածում լույս տեսած կամ շրջանառության մեջ գտնվող գրական աղբյուրների վերաբերյալ տեղեկություններ՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին արագ պատկերացում կազմել մշակութային և արվեստագիտական ոլորտներում կատարված ուսումնասիրությունների, հրատարակությունների և նոր նյութերի մասին։ Նյութը կարող է ընդգրկել գրքեր, ժողովածուներ, գիտական և մշակութային ուսումնասիրություններ, արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող հրատարակություններ ու այլ մատենագիտական միավորներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղեկատվության համակարգված ներկայացումը, քանի որ այն հեշտացնում է անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը և հնարավորություն է տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական մշակույթի ու արվեստի ուսումնասիրության ուղղություններին։ Տեղեկատուն արժեքավոր է ինչպես մասնագետների և գիտաշխատողների, այնպես էլ գրադարանավարների, ուսանողների, մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների և հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել գրականության որոնման, թեմատիկ հետազոտությունների նախնական աղբյուրագիտական բազայի ձևավորման, մատենագիտական աշխատանքի և մշակութային գործընթացների ուսումնասիրության նպատակներով։ Հրատարակությունը միաժամանակ արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի գիտական և մշակութային հետաքրքրությունների շրջանակը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու ՀՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ իրականացվող հետազոտությունների ու հրատարակչական գործունեության մասին։ Որպես ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու՝ այն հատկապես կարևոր է նրանով, որ ոչ միայն արձանագրում է նոր գրականության առկայությունը, այլև ստեղծում է համակարգված ուղեցույց՝ մշակույթի և արվեստի ոլորտում անհրաժեշտ աղբյուրները գտնելու և հետագա ուսումնասիրությունների համար օգտագործելու նպատակով։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական պարտատոմսերի երկրորդային շուկայի ձևավորման, զարգացման և հետագա կատարելագործման հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են պետական պարտատոմսերի էությունը, դրանց նշանակությունը պետական ֆինանսների կառավարման և կապիտալի շուկայի զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև երկրորդային շուկայի դերը ֆինանսական համակարգի արդյունավետության և իրացվելիության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով ներդրողները կարող են արդեն թողարկված պետական պարտատոմսերը գնել և վաճառել՝ ձևավորելով շուկայական գներ, ապահովելով ակտիվների իրացվելիություն և նպաստելով ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ վերաբաշխմանը։ Ուսումնասիրվում են պետական պարտատոմսերի շուկայի հիմնական մասնակիցները, նրանց փոխհարաբերությունները, շուկայական ենթակառուցվածքը, առևտրի կազմակերպման եղանակները, գնագոյացման առանձնահատկությունները և շուկայի զարգացման վրա ազդող տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ գործոնները։ Աշխատանքում դիտարկվում են նաև երկրորդային շուկայի զարգացման այնպիսի կարևոր ցուցանիշներ, ինչպիսիք են առևտրի ծավալները, գործարքների հաճախականությունը, շուկայի իրացվելիությունը, եկամտաբերության մակարդակը, ներդրողների շրջանակը և պետական պարտատոմսերի նկատմամբ պահանջարկը։ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով վերլուծվում են շուկայի զարգացման հիմնական փուլերը, առկա հնարավորություններն ու խնդիրները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են սահմանափակել երկրորդային շուկայի ակտիվությունը։ Քննարկվում է բանկային համակարգի, ինստիտուցիոնալ ներդրողների, մասնավոր ներդրողների և պետական կառույցների դերը շուկայի ընդլայնման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ներդրողների բազայի դիվերսիֆիկացման, շուկայի թափանցիկության բարձրացման, տեղեկատվության հասանելիության, ֆինանսական գործիքների բազմազանեցման և ժամանակակից առևտրային ու հաշվարկային ենթակառուցվածքների կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Աշխատանքը անդրադառնում է նաև միջազգային փորձին և այն հնարավոր մեխանիզմներին, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի պայմաններում՝ հաշվի առնելով երկրի ֆինանսական շուկայի չափը, տնտեսության կառուցվածքը և մակրոտնտեսական առանձնահատկությունները։ Վերջում ներկայացվում են պետական պարտատոմսերի երկրորդային շուկայի զարգացման հնարավոր ուղղությունները՝ շուկայի իրացվելիության բարձրացում, ներդրողների շրջանակի ընդլայնում, մրցակցային միջավայրի զարգացում, ռիսկերի կառավարման գործիքների կատարելագործում և ֆինանսական շուկայի տարբեր հատվածների միջև փոխկապակցվածության ամրապնդում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության և ֆինանսների ոլորտի ուսանողների, հետազոտողների, ներդրումային ոլորտի մասնագետների և Հայաստանի կապիտալի շուկայի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է մշակութային ժառանգության դերին անձի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման գործընթացում՝ ուսումնասիրելով այն արժեքները, գաղափարները, պատկերացումները և ստեղծագործական ավանդույթները, որոնք փոխանցվում են սերունդներին և ազդեցություն են ունենում մարդու գեղագիտական ընկալումների ու ստեղծագործական մտածողության զարգացման վրա։ Գրքում մշակութային ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական կամ նյութական արժեքների ամբողջություն, այլև որպես հոգևոր, գեղարվեստական և սոցիալական փորձի պահպանման ու փոխանցման կարևորագույն միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են ազգային արվեստը, գրականությունը, ճարտարապետությունը, երաժշտությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը, ավանդույթները, ծեսերը, խորհրդանիշներն ու մշակութային արժեքները ձևավորում անհատի վերաբերմունքը գեղեցիկի, ներդաշնակության, ինքնության և ստեղծագործական արտահայտության նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է անձի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման գործընթացը՝ հաշվի առնելով ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասարակության և մշակութային հաստատությունների ազդեցությունը։ Քննարկվում է հատկապես մշակութային ժառանգության ճանաչման և արժևորման նշանակությունը ազգային ինքնագիտակցության, գեղագիտական ճաշակի, ստեղծագործական կարողությունների և մշակութային պատասխանատվության զարգացման գործում։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նաև ժամանակակից հասարակության պայմաններում մշակութային ժառանգության պահպանման և նոր սերունդներին փոխանցման հիմնախնդիրները, քանի որ գլոբալացման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և մշակութային փոխազդեցությունների պայմաններում փոխվում են անհատի գեղարվեստական նախասիրություններն ու արժեքային կողմնորոշումները։ Միաժամանակ ընդգծվում է ավանդական և ժամանակակից մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ ժառանգության պահպանումը չի նշանակում միայն անցյալի վերարտադրում, այլ նաև դրա ստեղծագործական վերաիմաստավորում և նոր մշակութային միջավայրում շարունակական զարգացում։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես մշակույթի, արվեստի և կրթության ոլորտների համար, քանի որ ներկայացնում է այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով մշակութային ժառանգությունը նպաստում է անհատի հոգևոր և գեղարվեստական զարգացմանը, ազգային ու համամարդկային արժեքների ընկալմանը և սեփական ստեղծագործական ինքնության ձևավորմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է գնաճի նպատակադրման ռազմավարության տեսական և գործնական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական միջավայրին։ Գրքում ներկայացվում է գնաճի նպատակադրման՝ որպես ժամանակակից դրամավարկային քաղաքականության կարևորագույն մոտեցման ձևավորման տրամաբանությունը, դրա հիմնական սկզբունքները, նպատակները, նախադրյալներն ու կիրառման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են կենտրոնական բանկերը սահմանում գնաճի նպատակային ցուցանիշը, ինչպիսի գործիքներով են փորձում ապահովել գների կայունությունը և ինչ նշանակություն ունեն դրամավարկային քաղաքականության տոկոսադրույքները, գնաճային սպասումները, փողի առաջարկը, փոխարժեքը և տնտեսական ակտիվությունը այդ գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գնաճի նպատակադրման ռազմավարության տեսական հիմքերին՝ մակրոտնտեսական հավասարակշռությանը, Ֆիլիպսի կորին, ռացիոնալ և հարմարվողական սպասումներին, դրամավարկային փոխանցման մեխանիզմին, կենտրոնական բանկի անկախությանը և դրամավարկային քաղաքականության նկատմամբ վստահությանը։ Աշխատանքը նաև դիտարկում է այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում գնաճի նպատակադրումը կարող է արդյունավետ գործել, ինչպես նաև այն սահմանափակումներն ու ռիսկերը, որոնք կարող են առաջանալ փոքր և բաց տնտեսություններում։ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով քննարկվում են գնաճային գործընթացների առանձնահատկությունները, դրամավարկային քաղաքականության ինստիտուցիոնալ զարգացումը, Հայաստանի Կենտրոնական բանկի կողմից գնաճի նպատակադրման ռազմավարության կիրառման տրամաբանությունը և դրա ազդեցությունը գների կայունության ապահովման վրա։ Կարևորվում են նաև արտաքին տնտեսական շոկերի, փոխարժեքի տատանումների, ներմուծվող գնաճի, համաշխարհային գների փոփոխությունների և ներքին պահանջարկի ազդեցությունը գնաճային միջավայրի վրա։ Գրքի բովանդակությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների և դրամավարկային քաղաքականության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու ոչ միայն գնաճի նպատակադրման ռազմավարության տեսական էությունը, այլև դրա կիրառման առանձնահատկությունները Հայաստանի տնտեսության պայմաններում։ Աշխատանքը համադրում է տեսական դրույթներն ու Հայաստանի փորձը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մակրոտնտեսական տեսությունները վերածվում գործնական դրամավարկային որոշումների և ինչ դեր ունեն գների կայունությունը, տնտեսական կանխատեսելիությունն ու հանրության վստահությունը երկրի տնտեսական զարգացման գործում։

Հրատարակությունը նվիրված է 1970 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերի համակարգված ներկայացմանը։ Այն ունի տեղեկատու-մատենագիտական բնույթ և նախատեսված է տարվա վերջին երեք ամիսների ընթացքում նշվող պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և այլ կարևոր իրադարձությունների ու տարեդարձերի մասին արագ և հարմար տեղեկատվություն ստանալու համար։ Նյութում կարող են ընդգրկվել տարբեր ժամանակաշրջանների կարևոր իրադարձությունների տարելիցներ, նշանավոր գործիչների ծննդյան և մահվան տարեթվեր, պատմական դեպքերի հիշատակի օրեր, մշակույթի, գրականության, արվեստի, գիտության և հասարակական կյանքի նշանակալի ամսաթվեր։ Տեղեկությունների ամսաթվային դասավորությունը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հեշտությամբ գտնել անհրաժեշտ օրը և ստանալ տվյալ ամսաթվի հետ կապված կարևոր փաստերի վերաբերյալ համառոտ տեղեկություն։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ նման օրացույցը կարող է ծառայել ոչ միայն որպես անձնական տեղեկատու, այլև որպես կրթական, մշակութային և գրադարանային աշխատանքի օժանդակ նյութ՝ օգնելով կազմել թեմատիկ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, դասախոսությունների և հիշատակի միջոցառումների ժամանակացույց։ Հրատարակության կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս տարվա վերջին եռամսյակը դիտարկել պատմական հիշողության և մշակութային ժառանգության տեսանկյունից՝ մեկտեղելով տարբեր ոլորտների ու ժամանակաշրջանների նշանակալի ամսաթվերը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, ուսուցիչներին, մշակույթի և կրթության ոլորտի աշխատակիցներին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր զբաղվում են տարեթվերի, տարեդարձերի ու պատմական հիշարժան իրադարձությունների հավաքագրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է, որը 1970 թվականի հոկտեմբեր–դեկտեմբեր ժամանակահատվածի համար համակարգված ձևով ներկայացնում է հիշարժան ամսաթվերի և նշանավոր իրադարձությունների շրջանակը՝ նպաստելով պատմական ու մշակութային տեղեկատվության պահպանմանը, տարածմանը և գործնական օգտագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ԴՆԹ-ի և ցիսպլատինային ու ցիս-դիքլորոդիամինային պլատինային միացությունների ձևավորած կոմպլեքսների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային և քիմիական փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում պլատին պարունակող միացությունների և ԴՆԹ-ի փոխազդեցությունն է, որը հատկապես կարևոր է հակաուռուցքային դեղանյութերի գործողության մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Ցիսպլատինը լայնորեն ուսումնասիրված պլատինային միացություն է, որի կենսաբանական ազդեցության կարևոր փուլերից մեկը ԴՆԹ-ի հետ կապվելն ու դրա կառուցվածքի փոփոխությունն է։ Այդ փոխազդեցությունները կարող են խաթարել ԴՆԹ-ի բնականոն կրկնապատկումը և տրանսկրիպցիան՝ արդյունքում ազդելով բջջի կենսագործունեության և բաժանման վրա։ Աշխատության մեջ երկու կոմպլեքսների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պլատինային կենտրոնի, լիգանդների և ԴՆԹ-ի կառուցվածքային հատվածների փոխազդեցությունների տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ԴՆԹ-ի նուկլեոտիդների հետ կապման բնույթին, կոմպլեքսների երկրաչափական կառուցվածքին, կապերի կայունությանը, հնարավոր կոնֆորմացիոն փոփոխություններին և այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են տարբեր պլատինային միացությունների փոխազդեցության առանձնահատկությունները ԴՆԹ-ի հետ։ Նման համեմատական մոտեցումը կարևոր է, քանի որ նույնիսկ քիմիական կառուցվածքի համեմատաբար փոքր փոփոխությունները կարող են փոխել միացության ռեակտիվությունը, ԴՆԹ-ի հետ կապվելու ունակությունը և վերջնական կենսաբանական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ինչպես տեսական, այնպես էլ փորձարարական մեթոդների կիրառում՝ մոլեկուլային կառուցվածքի, կապերի բնույթի և կոմպլեքսների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատման համար։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել պլատինային միացությունների և նուկլեինաթթուների փոխազդեցության մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնմանը, ինչպես նաև հակաուռուցքային ակտիվությամբ նոր միացությունների ուսումնասիրման և նպատակային նախագծման գործընթացին։ Թեման հետաքրքրություն է ներկայացնում դեղաքիմիայի, կենսաքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության և քիմիական ֆիզիկայի մասնագետների համար, ինչպես նաև այն հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են ԴՆԹ-ի հետ մետաղակոմպլեքսների փոխազդեցությունները և դրանց կենսաբանական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրել երկու պլատինային-ԴՆԹ կոմպլեքսների հատկությունները և պարզել, թե դրանց կառուցվածքային տարբերություններն ինչպես կարող են պայմանավորել ԴՆԹ-ի հետ փոխազդեցության բնույթն ու կայունությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ոչ պետական կենսաթոշակային հիմնադրամների գործունեության և դրանց կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության հիմքում կենսաթոշակային համակարգում կուտակային մեխանիզմների, մասնավոր կամավոր խնայողությունների և կենսաթոշակային ակտիվների արդյունավետ կառավարման նշանակության վերլուծությունն է։ Նման հիմնադրամները կարևոր դեր կարող են ունենալ քաղաքացիների երկարաժամկետ ֆինանսական ապահովության ձևավորման գործում՝ միաժամանակ հանդես գալով որպես ինստիտուցիոնալ ներդրողներ և ֆինանսական շուկայի զարգացման հնարավոր շարժիչներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ոչ պետական կենսաթոշակային հիմնադրամների էությունը, դրանց կազմակերպական կառուցվածքը, ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման աղբյուրները, մասնակիցների և կառավարիչների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև կենսաթոշակային միջոցների ներդրման և կառավարման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ակտիվների արդյունավետ կառավարմանը, քանի որ կենսաթոշակային միջոցների երկարաժամկետ բնույթը պահանջում է միաժամանակ ապահովել եկամտաբերություն, ռիսկերի կառավարում, դիվերսիֆիկացում և բավարար իրացվելիություն։ ՀՀ օրենսդրական կարգավորումներում հենց ակտիվների ապահովությունը և եկամտաբերությունը, ռիսկերի դիվերսիֆիկացիան ու իրացվելիության ապահովումն են սահմանվում որպես կենսաթոշակային ակտիվների ներդրման կարևոր սկզբունքներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատումը՝ ներքին վերահսկողության, ռիսկերի մշտադիտարկման, շահերի բախումների կառավարման, հաշվետվողականության և կառավարիչների մասնագիտական պատասխանատվության տեսանկյունից։ ՀՀ պայմաններում հիմնախնդիրների շարքում կարող են դիտարկվել կենսաթոշակային շուկայի սահմանափակ զարգացվածությունը, ներդրումային հնարավորությունների և դիվերսիֆիկացման սահմանափակումները, կառավարման ծախսերը, մրցակցության մակարդակը, մասնակիցների տեղեկացվածությունն ու վստահությունը, ինչպես նաև երկարաժամկետ ներդրումային ռազմավարությունների մշակման անհրաժեշտությունը։ Հայկական փորձի վերաբերյալ ուսումնասիրություններում ևս ընդգծվել են կենսաթոշակային ակտիվների ոչ բավարար դիվերսիֆիկացման, կառավարող ընկերությունների միջև մրցակցության և վարչական ծախսերի հետ կապված ռիսկերը։ Աշխատության տնտեսական նշանակությունն այն է, որ կենսաթոշակային հիմնադրամների արդյունավետ կառավարումը կարող է միաժամանակ նպաստել քաղաքացիների ապագա եկամուտների ապահովմանը և երկրի ֆինանսական շուկաների խորացմանը՝ երկարաժամկետ խնայողությունները ուղղելով ներդրումային ակտիվների մեջ։ Հայաստանի դեպքում կենսաթոշակային ֆոնդերի ձևավորման և կառավարման համակարգը զարգացել է կենսաթոշակային բարեփոխումների շրջանակում, իսկ ֆոնդերի կառավարումը ենթադրում է մասնագիտացված կառավարիչների գործունեություն և օրենքով սահմանված ռիսկերի կառավարման ու վերահսկողության մեխանիզմներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային և ներդրումային ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, կենսաթոշակային համակարգի հետազոտողներին, ինչպես նաև տնտեսագիտական և ֆինանսական մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ոչ պետական կենսաթոշակային հիմնադրամների տեղն ու նշանակությունը ՀՀ ֆինանսական համակարգում, բացահայտելու դրանց կառավարման հիմնական խնդիրները և դիտարկելու այն հնարավոր ուղղությունները, որոնց միջոցով կարելի է բարձրացնել կենսաթոշակային միջոցների կառավարման արդյունավետությունը, մասնակիցների վստահությունը և համակարգի երկարաժամկետ կայունությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991–2001 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և քաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանի Հանրապետության անկախացման առաջին տասնամյակը, երբ երկիրը ձգտում էր հաստատել երկկողմ դիվանագիտական կապեր, ամրապնդել իր միջազգային դիրքերը և ձևավորել արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Այս գործընթացում Ֆրանսիան առանձնահատուկ դեր է ունեցել՝ հաշվի առնելով երկու երկրների միջև պատմական, մշակութային և հասարակական կապերը, ինչպես նաև Ֆրանսիայում ձևավորված հայկական համայնքի նշանակությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը, պետական և քաղաքական մակարդակներում իրականացված փոխայցելությունները, պաշտոնական շփումների զարգացումը և երկկողմ հարաբերությունների իրավաքաղաքական հիմքի ձևավորումը։ Առանձին կարևորություն ունի տնտեսական համագործակցության ուսումնասիրությունը, ներառյալ առևտրային կապերը, ներդրումները, ֆինանսատնտեսական փոխգործակցությունը և Հայաստանի շուկայում ֆրանսիական կառույցների ներգրավվածությունը։ Մշակութային և կրթական կապերը ևս առանցքային ուղղություն են, քանի որ Ֆրանսիայի հետ հարաբերություններում նշանակալի տեղ են զբաղեցրել ֆրանսերեն լեզվի տարածումը, կրթական ծրագրերը, գիտական ու մշակութային փոխանակումները և հայկական մշակույթի ներկայացումը Ֆրանսիայում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ֆրանսիայի դիրքորոշմանը Հայաստանի անվտանգության, տարածաշրջանային հակամարտությունների և Հարավային Կովկասի քաղաքական զարգացումների նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևորվում է նաև Ֆրանսիայի գործունեությունը եվրոպական և միջազգային կառույցներում, որտեղ այն կարող էր նպաստել Հայաստանի շահերի ներկայացմանը և երկկողմ հարաբերությունների միջազգային բաղադրիչի ընդլայնմանը։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական դժվարությունները, տարածաշրջանային անկայունությունը և արտաքին քաղաքական բարդությունները լրացուցիչ նշանակություն են հաղորդում Ֆրանսիայի հետ համագործակցության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության վերջին ժամանակային սահմանը՝ 2001 թվականը, կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այդ շրջանում հայ-ֆրանսիական հարաբերությունները մտնում էին նոր փուլ, իսկ Ֆրանսիայում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը ստանում էր առանձնահատուկ քաղաքական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-ֆրանսիական կապերի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպես են անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակում ձևավորվել և զարգացել Ֆրանսիայի հետ քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հասարակական կապերը, և ինչ դեր են դրանք ունեցել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ու միջազգային հարաբերությունների համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է ուղեղի ցողունի որոշակի կառուցվածքների՝ նախաենթալեզվային և մենավոր ուղու կորիզների, ինչպես նաև կապույտ բծի նեյրոնային համակարգի փոխկապակցված գործունեության ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակությանը սթրեսային գործընթացներում։ Հետազոտության կենտրոնում կապույտ բծի ֆոնային իմպուլսային ակտիվությունն է, որը կապված է ուղեղում նորադրեներգիկ նեյրոնների գործունեության հետ և կարևոր դեր ունի օրգանիզմի գրգռվածության, ուշադրության, արթունության, ինքնավար կարգավորման և սթրեսային պատասխանների ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրության առանձնահատկությունն այն է, որ դիտարկվում է նշված նյարդային կորիզների քայքայման կամ գործունեության խանգարման ազդեցությունը կապույտ բծի ինքնաբուխ նեյրոնային ակտիվության վրա՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու տարբեր ուղեղային կենտրոնների միջև առկա ֆունկցիոնալ կապերը։ Նախաենթալեզվային և մենավոր ուղու կորիզները ներգրավված են զգայական և վիսցերալ տեղեկատվության մշակման ու փոխանցման գործընթացներում, այդ պատճառով դրանց փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է օգնել հասկանալու, թե ինչպես են ներքին օրգաններից և ինքնավար նյարդային համակարգից եկող ազդակները ազդում ուղեղի նորադրեներգիկ համակարգերի գործունեության վրա։ Աշխատության շրջանակում հատկապես կարևոր է նեյրոնների ֆոնային իմպուլսային ակտիվության փոփոխությունների գրանցումն ու համեմատական վերլուծությունը՝ տարբեր փորձարարական պայմաններում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նյարդային համակարգի այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով արտաքին կամ ներքին սթրեսային ազդակները փոխակերպվում են կենտրոնական նյարդային համակարգի կայուն ֆունկցիոնալ պատասխանների։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ սթրեսի նյարդաֆիզիոլոգիական մեխանիզմների, ինքնավար կարգավորման և ուղեղի ցողունի նեյրոնային համակարգերի փոխազդեցության ավելի խորքային ըմբռնման համար։ Թեման հատկապես հետաքրքիր է նրանով, որ կապույտ բծի գործունեությունը սերտորեն կապված է օրգանիզմի ադապտացիոն արձագանքների հետ, իսկ դրա ակտիվության փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացուցիչ պատկերացում տալ սթրեսային վիճակների ձևավորման և կարգավորման նյարդային մեխանիզմների վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նեյրոֆիզիոլոգներին, նյարդաբաններին, կենսաբաններին, բժշկական մասնագետներին, ինչպես նաև կենտրոնական և ինքնավար նյարդային համակարգերի փոխազդեցությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է ուղեղի ցողունի տարբեր կորիզների միջև ֆունկցիոնալ փոխհարաբերությունների և դրանց միջոցով սթրեսային գործընթացների կարգավորման մեխանիզմների բացահայտման տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Վրաստանի միջև ձևավորված հարաբերությունների զարգացմանն ու առանձնահատկություններին 1991–2008 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Վրաստանի անկախ պետականության ձևավորման փուլը և տարածաշրջանում նոր քաղաքական, տնտեսական ու անվտանգային իրողությունների առաջացումը։ Այս պայմաններում երկու երկրների հարաբերությունները զարգացել են ոչ միայն երկկողմ շահերի հիման վրա, այլև Հարավային Կովկասում ազդեցության, անվտանգության, տրանսպորտային և էներգետիկ հաղորդակցությունների, ինչպես նաև տարածաշրջանային համագործակցության ու մրցակցության գործընթացների ազդեցությամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Թուրքիայի կողմից անկախ Վրաստանի նկատմամբ իրականացվող քաղաքականության ուսումնասիրությունը, դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը և հետագա զարգացումը, ինչպես նաև Վրաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ Թուրքիայի ունեցած դերի փոփոխությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի տնտեսական հարաբերությունները, առևտրաշրջանառության ընդլայնումը, ներդրումային համագործակցությունը և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Երկու երկրների փոխգործակցության կարևոր ուղղություններից են նաև էներգետիկ նախագծերը և Կասպից ծովի նավթագազային պաշարները միջազգային շուկաներ հասցնող հաղորդակցության ուղիները, որոնց միջոցով Թուրքիան և Վրաստանը ներգրավվել են տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական նշանակություն ունեցող գործընթացներում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Սև ծովի և Հարավային Կովկասի անվտանգության խնդիրներին, ՆԱՏՕ-ի և արևմտյան պետությունների տարածաշրջանային քաղաքականությանը, ինչպես նաև Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ազդեցությանը թուրք-վրացական փոխգործակցության վրա։ 2008 թվականի ռուս-վրացական պատերազմը ուսումնասիրության ժամանակագրական սահմանագիծն է և հնարավորություն է տալիս գնահատելու մինչ այդ ձևավորված տարածաշրջանային քաղաքականության արդյունքները, երկու երկրների շահերի համընկնման ու հակասության դրսևորումները և հետագա քաղաքական զարգացումների նախադրյալները։ Թեմայի կարևոր կողմերից է նաև տարածաշրջանային հաղորդակցությունների հարցը, քանի որ Թուրքիայի և Վրաստանի համագործակցությունը կապված էր Եվրոպան և Ասիան միմյանց կապող ցամաքային ու էներգետիկ միջանցքների ձևավորման հետ։ Այդ գործընթացները Հարավային Կովկասը վերածում էին ոչ միայն անվտանգության, այլև տնտեսական և աշխարհաքաղաքական շահերի բախման ու համագործակցության տարածքի։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանային հետազոտություններով զբաղվող գիտնականներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Թուրքիայի և Վրաստանի երկկողմ հարաբերությունները ձևավորվել հետխորհրդային նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում և ինչ նշանակություն են ունեցել Հարավային Կովկասի քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային համակարգի ձևավորման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմագիտական ուսումնասիրության կարևոր և բազմաշերտ խնդիրներից մեկին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կայսերական Գերմանիայի դիրքորոշման, դերակատարության և պատասխանատվության հարցի ներկայացմանը հայ պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոչ միայն 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանության և բնաջնջման փաստն է, այլև այն հարցը, թե ինչպես են հայ պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում գնահատել Օսմանյան կայսրության դաշնակից Գերմանիայի տեղեկացվածությունը, քաղաքական դիրքորոշումը, հնարավոր աջակցությունը և հանցագործությունների կանխման ուղղությամբ չձեռնարկված քայլերը։ Հայ պատմագրության մեջ Գերմանիայի մեղսակցության խնդիրը սովորաբար դիտարկվում է մի քանի փոխկապակցված մակարդակներում՝ դիվանագիտական և քաղաքական հարաբերություններ, գերմանա-թուրքական ռազմական համագործակցություն, գերմանացի զինվորականների ու դիվանագետների տեղեկացվածություն, հայերի տեղահանությունների և կոտորածների վերաբերյալ պաշտոնական հաղորդագրություններ, ինչպես նաև Գերմանիայի իշխանությունների կողմից այդ տեղեկությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունք։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է պատմագիտական տարբեր մոտեցումների համադրումը, քանի որ հարցի շուրջ գոյություն են ունեցել ինչպես Գերմանիայի պատասխանատվությունն ընդգծող, այնպես էլ դրա չափն ու բնույթը տարբեր կերպ մեկնաբանող տեսակետներ։ Արխիվային փաստաթղթերի հրապարակումը էապես ընդլայնել է այս թեմայի ուսումնասիրության հնարավորությունները․ մասնավորապես, Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության արխիվներից հավաքված բազմաթիվ դիվանագիտական հեռագրերն ու զեկույցները վկայում են, որ գերմանական պետական կառույցները տեղեկացված էին հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների և զանգվածային ոչնչացման մասին։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը նշում է, որ Վոլֆգանգ Գուստի հետազոտությունները կարևոր դեր են ունեցել այդ փաստաթղթերի հրապարակման և Գերմանիայի մեղսակցության վերաբերյալ պատմագիտական քննարկումների զարգացման գործում։ Հայ պատմագիտական աշխատություններում մեղսակցության հասկացությունը կարող է ներառել ինչպես հանցագործությունների հանդեպ հանդուրժողականությունը, այնպես էլ դաշնակցային հարաբերությունների պահպանման նպատակով դրանց նկատմամբ քաղաքական աջակցությունը կամ կանխարգելման հնարավորությունից հրաժարվելը։ Երևանի պետական համալսարանի հրապարակումներում ևս ընդգծվում է, որ Գերմանիայի մեղսակցության հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև դրա միջազգային քաղաքական համատեքստի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության արժեքը հատկապես մեծ է պատմագրության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոխվել Գերմանիայի դերակատարության վերաբերյալ գիտական գնահատականը՝ սկզբնական վկայություններից և խորհրդային շրջանի ուսումնասիրություններից մինչև անկախ Հայաստանի ժամանակակից պատմագիտությունը և նոր արխիվային նյութերի ներգրավումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև գերմանացի հետազոտողների աշխատանքները, որոնք ուսումնասիրել են Գերմանիայի քաղաքական և ռազմական կառույցների տեղեկացվածության աստիճանը։ Հետազոտությունների մի մասը ցույց է տալիս, որ գերմանական կողմը մանրամասն տեղեկություններ էր ստանում հայերի տեղահանության և բնաջնջման ընթացքի վերաբերյալ, ինչը Գերմանիայի քաղաքական պատասխանատվության հարցը դարձնում է պատմագիտական քննարկման առանցքային թեմա։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը հետագայում դուրս է եկել զուտ ակադեմիական շրջանակներից և դարձել քաղաքական ու հասարակական քննարկումների առարկա։ 2016 թվականին Գերմանիայի Բունդեսթագի բանաձևում արձանագրվեց Գերմանական կայսրության դաշնակցային կապը Օսմանյան կայսրության հետ և այդ իրադարձությունների նկատմամբ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը։ Այսպիսով, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմագրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլ որպես պատմական պատասխանատվության, դաշնակցային քաղաքականության, արխիվային աղբյուրների մեկնաբանության և պատմագրական գնահատականների ձևավորման համալիր ուսումնասիրության թեմա։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գետային համակարգերում կոշտ հոսքի ձևավորման, տարածական բաշխման և ժամանակային փոփոխությունների օրինաչափությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն վերաբերում է հիդրոլոգիայի կարևոր ուղղություններից մեկին, քանի որ գետային հոսքի միջոցով տեղափոխվող կոշտ նյութերի քանակն ու կազմը անմիջականորեն կապված են գետավազանների էրոզիոն գործընթացների, ռելիեֆի առանձնահատկությունների, կլիմայական պայմանների, տեղումների բնույթի, գետերի ջրառատության և հողային ու երկրաբանական կառուցվածքի հետ։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է Հայաստանի լեռնային ռելիեֆի պայմաններում կոշտ հոսքի ձևավորման առանձնահատկությունների բացահայտումը և տարբեր տարածքների ու ժամանակաշրջանների միջև դրանց տարբերությունների գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունեն գետերի ավազանների բարձրությունը, լանջերի թեքությունը, երկրաբանական կառուցվածքը, հողաբուսական ծածկույթը, տեղումների ինտենսիվությունն ու սեզոնային բաշխումը, ինչպես նաև մակերևութային հոսքի առանձնահատկությունները, քանի որ այս գործոնների համադրությունն է պայմանավորում ջրային էրոզիայի ինտենսիվությունն ու գետային հուներով տեղափոխվող պինդ նյութի ծավալը։ Հայաստանի գետերի հոսքի ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն ունեն տարածքի կլիմայական և մասնատված ռելիեֆային պայմանները, իսկ ժամանակակից ուսումնասիրություններում գետային հոսքի տարածաժամանակային փոփոխությունները դիտարկվում են նաև կլիմայի փոփոխության համատեքստում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ կոշտ հոսքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալ գետավազաններում ընթացող էրոզիոն և նստվածքագոյացման գործընթացները, գնահատել գետերի հուների ու ջրամբարների վրա դրանց ազդեցությունը և կատարել ջրային ռեսուրսների կառավարման համար անհրաժեշտ հաշվարկներ։ Կոշտ նյութի տեղափոխումը կարող է հանգեցնել գետերի հուների փոփոխության, ջրամբարների աստիճանական նստվածքակալման, ջրատարողության նվազման և հիդրոտեխնիկական կառույցների շահագործման պայմանների փոփոխության, ուստի դրա քանակական գնահատումն ունի ոչ միայն տեսական, այլև գործնական նշանակություն։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է Հայաստանի տարբեր գետավազանների համեմատական բնութագրման տեսանկյունից, քանի որ հանրապետության տարածքում բնական պայմանները զգալիորեն տարբերվում են՝ ստեղծելով կոշտ հոսքի տարածական մեծ բազմազանություն։ Ժամանակային կտրվածքով կոշտ հոսքի փոփոխության ուսումնասիրությունը, իր հերթին, թույլ է տալիս բացահայտել սեզոնային և բազմամյա տատանումները և դրանք կապել գետերի ջրային ռեժիմի ու արտաքին բնական գործոնների փոփոխության հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել աշխարհագրագետներին, հիդրոլոգներին, բնապահպաններին, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, երկրաբաններին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ազգային գրադարանի մատենագիտական տվյալներով՝ այս աշխատանքը հրատարակվել է 2012 թվականին՝ որպես 25-էջանոց գիտական աշխատանք, և ընդգրկված է աշխարհագրական գիտությունների բնագավառի թեկնածուական աշխատանքների շարքում։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։