Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Սիրիայի Քեսապի հայաբնակ շրջանի նյութական մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տեղի հայ համայնքի պատմականորեն ձևավորված կենցաղը, տնտեսական գործունեությունը և մշակութային ինքնատիպությունը։ Նյութական մշակույթը դիտարկվում է որպես համայնքի պատմական հիշողության, կենսակերպի և ինքնության կարևոր արտահայտություն, որն արտացոլվում է բնակարանային միջավայրում, բնակավայրերի կառուցվածքում, հագուստի, սննդի, կենցաղային իրերի, արհեստների և աշխատանքի կազմակերպման ավանդույթներում։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է Քեսապի աշխարհագրական միջավայրի և բնակչության զբաղմունքի կապը, ինչպես նաև բնական պայմանների ազդեցությունը տեղական տնտեսության ու առօրյա կյանքի ձևավորման վրա։ Ուշադրության են արժանի գյուղատնտեսական գործունեությունը, տնային տնտեսության վարումը, արհեստագործական հմտությունները, սննդի պատրաստման և պահպանման եղանակները, ինչպես նաև կենցաղային իրերի պատրաստման ու օգտագործման ավանդույթները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Քեսապի հայերի մշակութային առանձնահատկությունները, ավանդական գիտելիքների փոխանցման ուղիները և նյութական ժառանգության պահպանման նշանակությունը համայնքային կյանքի շարունակականության մեջ։ Այն արժեքավոր աղբյուր է ազգագրագետների, հայագետների, մարդաբանների, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող մասնագետների և հայկական ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներառում է երիտասարդ գիտնականների գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված զեկուցումներն ու գիտական ուսումնասիրությունները՝ արտացոլելով տարբեր մասնագիտական ուղղություններով իրականացվող հետազոտական աշխատանքների շրջանակն ու արդյունքները։ Հրատարակությունը միավորում է գիտական տարբեր բնագավառներին վերաբերող նյութեր, որոնք անդրադառնում են արդիական հետազոտական խնդիրների, տեսական մոտեցումների, մեթոդաբանական հարցերի և գիտական նոր դիտարկումների։ Գիտաժողովի նյութերը հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու երիտասարդ հետազոտողների գիտական հետաքրքրություններին, նրանց կողմից ուսումնասիրվող թեմաներին և գիտելիքի զարգացմանը նպաստող աշխատանքներին։ Ժողովածուի կարևոր առանձնահատկություններից է միջգիտակարգային բնույթը, որը հնարավորություն է տալիս տարբեր գիտությունների ներկայացուցիչների ուսումնասիրությունները դիտարկել ընդհանուր գիտական միջավայրում և բացահայտել դրանց միջև առկա կապերը։ Հրատարակությունը նաև արտացոլում է գիտական ներուժի զարգացման, երիտասարդ մասնագետների հետազոտական գործունեության խթանման և գիտական համայնքում նրանց ներգրավման նշանակությունը։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատվական աղբյուր տարբեր բնագավառների մասնագետների, դասախոսների, ասպիրանտների, ուսանողների և գիտական գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի երիտասարդ գիտնականների հետազոտական աշխատանքների բազմազանությունը։

Հոդվածների ժողովածուն նվիրված է նշանավոր հնագետ և ուրարտագետ Բորիս Պիոտրովսկու գիտական ժառանգությանն ու նրա ներդրմանը հին Հայաստանի և Առաջավոր Ասիայի պատմության ուսումնասիրության գործում։ Հրատարակության առանցքում Ուրարտուի պատմության, մշակույթի, պետականության և նյութական ժառանգության հետազոտությանն առնչվող թեմաներն են։ Ժողովածուում ներկայացված գիտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու ուրարտական քաղաքակրթության պատմական զարգացմանը, հնագիտական հուշարձաններին, սեպագիր արձանագրություններին, ճարտարապետական կառույցներին, արվեստին և հասարակական կյանքի տարբեր դրսևորումներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հնագիտական նյութերի և գրավոր սկզբնաղբյուրների համադրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են Ուրարտուի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային կապերը հարևան ժողովուրդների և պետությունների հետ։ Ժողովածուն արտացոլում է նաև Պիոտրովսկու գիտական դպրոցի ազդեցությունը հետագա հետազոտությունների վրա և ներկայացնում հնագիտության ու ուրարտագիտության զարգացման տարբեր ուղղություններ։ Այն կարևոր ներդրում է հին արևելագիտության և Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության մեջ՝ միավորելով մասնագիտական հետազոտություններ ու գիտական դիտարկումներ։ Հրատարակությունը նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, ուրարտագետների, արևելագետների, հայագետների, ուսանողների և հին աշխարհի քաղաքակրթություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներառում է ընտանիքի ուսումնասիրությանն առնչվող գիտական զեկուցումներ և հետազոտական նյութեր, որոնք ներկայացնում են ընտանիքը որպես հասարակության կարևորագույն սոցիալական ինստիտուտ և մշակութային արժեքների փոխանցման հիմնական միջավայր։ Հրատարակության մեջ քննարկվող հիմնախնդիրները վերաբերում են ընտանիքի կառուցվածքին, ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկություններին, ամուսնական և ազգակցական հարաբերություններին, սերունդների փոխհարաբերություններին, ընտանեկան դերերին և հասարակական փոփոխությունների ազդեցությանը ընտանեկան կյանքի վրա։ Ընտանիքը դիտարկվում է սոցիոլոգիական, ազգագրական և մարդաբանական տեսանկյուններից՝ հնարավորություն տալով համադրելու տարբեր հետազոտական մոտեցումներ և բացահայտելու ընտանեկան հարաբերությունների պատմական ու ժամանակակից դրսևորումները։ Կարևորվում են նաև ավանդական ընտանեկան արժեքների, սովորույթների, դաստիարակության, սոցիալականացման և միջսերնդային կապերի ուսումնասիրության հարցերը։ Ժողովածուն նվիրված է Էմմա Կարապետյանի հիշատակին և միավորում է ընտանիքի հետազոտության ոլորտում գիտական հետաքրքրություններն ու մասնագիտական քննարկումները։ Այն արժեքավոր նյութ է ընտանիքի սոցիոլոգիայով, ազգագրությամբ, սոցիալական մարդաբանությամբ և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական էպոսի ձևավորման հնագույն ակունքների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով հնդեվրոպական առասպելաբանական ժառանգության և պատմական հիշողության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում էպիկական պատումների մեջ պահպանված հնագույն մոտիվների, առասպելական կերպարների, սյուժետային կառույցների և խորհրդանշական պատկերացումների բացահայտումն է։ Համեմատական դիցաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայկական էպիկական ավանդույթը զուգադրել հնդեվրոպական ժողովուրդների առասպելների ու հերոսապատումների հետ՝ որոնելով ընդհանուր պատկերացումներ, պատմողական ընդհանրություններ և մշակութային ժառանգության հնարավոր կապեր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի առասպելական և պատմական շերտերի փոխհարաբերության քննությունը, որի միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու, թե ինչպես են հնագույն հավատալիքները, հասարակական հիշողությունը և պատմական իրադարձությունների արձագանքները ներթափանցել էպիկական պատումների մեջ։ Աշխատությունը նպաստում է հայկական էպոսի ծագման, զարգացման և գաղափարական բովանդակության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այն կարևոր նյութ է հայկական բանավոր ժառանգության, հնդեվրոպական առասպելաբանության, համեմատական բանագիտության և հին Հայաստանի մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել բանագետներին, պատմաբաններին, դիցաբաններին, գրականագետներին, հայագետներին և էպոսագիտությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ընդգրկում է հին Հայաստանի մշակույթի տարբեր կողմերին նվիրված գիտական ուսումնասիրություններ, որոնք ներկայացվել են հանրապետական գիտական նստաշրջանի շրջանակում։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայոց հնագույն մշակութային ժառանգության ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության վերաբերյալ հետազոտական մոտեցումներին։ Քննարկման շրջանակը ներառում է հնագույն հասարակությունների նյութական ու հոգևոր կյանքի, բնակավայրերի, ճարտարապետական կառույցների, թաղման սովորույթների, արհեստների, խեցեգործության, մետաղագործության, արվեստի և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության հարցեր։ Կարևորվում է հնագիտական հուշարձանների և նյութական գտածոների գիտական քննությունը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների կենսակերպը, տնտեսական գործունեությունը, մշակութային կապերն ու աշխարհընկալումը։ Ժողովածուի ուսումնասիրությունները նպաստում են հին Հայաստանի մշակութային տարբեր շրջանների և տարածաշրջանային առանձնահատկությունների բացահայտմանը՝ ընդգծելով տեղական ավանդույթների ու հարևան քաղաքակրթությունների հետ փոխազդեցությունների դերը։ Հրատարակությունը նաև կարևորում է գիտական քննարկումների և միջգիտակարգային ուսումնասիրությունների նշանակությունը պատմամշակութային ժառանգության հետազոտության գործում։ Այն արժեքավոր նյութ է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, հայագետների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է ճանապարհորդական բնույթի գրառումներ և դիտարկումներ, որոնց միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ծանոթանալու տարբեր վայրերի աշխարհագրական միջավայրին, պատմական անցյալին, բնակչության կենսակերպին և մշակութային առանձնահատկություններին։ Ճանապարհորդական գրականության այս ժանրում անձնական տպավորությունները, անմիջական դիտարկումները և նկարագրական նյութը միավորվում են՝ ստեղծելով այցելած վայրերի բազմակողմանի պատկեր։ Նման գրառումները կարող են անդրադառնալ բնակավայրերի արտաքին տեսքին, բնությանը, պատմական հուշարձաններին, ճարտարապետական կառույցներին, տեղական սովորույթներին, հասարակական հարաբերություններին և առօրյա կյանքին։ Դրանք արժեքավոր են ոչ միայն որպես ճանապարհորդի անհատական փորձառության արտահայտություն, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի աշխարհագրական, պատմական և մշակութային միջավայրի մասին տեղեկություններ պահպանող գրավոր վկայություններ։ Ճանապարհորդական դիտարկումների միջոցով հնարավոր է բացահայտել տարբեր ժողովուրդների ու համայնքների կյանքի առանձնահատկությունները, մշակութային փոխազդեցությունները և տարածաշրջանների միջև առկա կապերը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին և ուղեգրական գրականության ընթերցողներին։ Այն նաև օգտակար նյութ է պատմական միջավայրի, ճանապարհորդական գրականության և մշակութային հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Գիտական ժողովածուն ընդգրկում է մարդաբանության և հնագիտության բնագավառներին վերաբերող ուսումնասիրություններ՝ ներկայացնելով մարդու կենսաբանական առանձնահատկությունների, հնագույն բնակչության պատմության և նյութական մշակույթի հետազոտության տարբեր ուղղություններ։ Ժողովածուի միջգիտակարգային բնույթը հնարավորություն է տալիս համադրելու մարդաբանական և հնագիտական տվյալները՝ անցյալի հասարակությունների կազմի, կենսակերպի, պատմական զարգացման ու մշակութային միջավայրի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Մարդաբանական ուսումնասիրությունների շրջանակում կարևոր նշանակություն ունեն մարդկային մնացորդների, կմախքային նյութի և բնակչության ֆիզիկական բնութագրերի քննությունը, իսկ հնագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դրանք կապելու բնակավայրերի, թաղման հուշարձանների, գտածոների և նյութական մշակույթի այլ դրսևորումների հետ։ Այս երկու գիտակարգերի փոխլրացումը նպաստում է հնագույն համայնքների պատմության, բնակչության տեղաշարժերի, կենսաբանական բազմազանության և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը գիտական քննարկման դաշտ է ստեղծում տարբեր մեթոդաբանությունների և հետազոտական արդյունքների ներկայացման համար՝ կարևորելով փաստական նյութի վերլուծությունն ու միջգիտակարգային համագործակցությունը։ Այն օգտակար աղբյուր է մարդաբանների, հնագետների, պատմաբանների, պալեոանտրոպոլոգների, ուսանողների և հնագույն հասարակությունների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի ճարտարապետական արվեստի զարգացմանը և այն կերտած ճարտարապետների ու քարագործ վարպետների գործունեության ուսումնասիրությանը։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում հայկական միջնադարյան շինարարական ավանդույթներին, ճարտարապետական կառույցների ստեղծման գործընթացին, քարերի մշակման եղանակներին և շինարվեստի տեխնիկական ու գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Ճարտարապետներն ու վարպետները ներկայացվում են որպես մշակութային ժառանգության ձևավորման կարևոր մասնակիցներ, որոնց մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական մոտեցումները և վարպետությունը նպաստել են հայկական ճարտարապետական դպրոցի ինքնատիպության պահպանմանն ու զարգացմանը։ Քննության առարկա են շինարարական աշխատանքների կազմակերպման, քարերի ընտրության և մշակման, որմնադրության, ճարտարապետական մանրամասների ու քանդակազարդ տարրերի ստեղծման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է նաև վարպետների անունների, գործունեության հետքերի և շինարարական արձանագրությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես միջնադարյան մասնագիտական կյանքի ու ճարտարապետական պատմության սկզբնաղբյուրներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան Հայաստանի շինարարական մշակույթի, ճարտարապետական գիտելիքի փոխանցման և արհեստագործական ավանդույթների մասին։ Այն արժեքավոր նյութ է ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական քարարվեստով, միջնադարյան արվեստով և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական լեռնաշխարհում տարածված վիշապ քարակոթողների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրանց հնագիտական, պատմական, ճարտարապետական և խորհրդանշական առանձնահատկությունները։ Այս հուշարձանները համարվում են հնագույն Հայաստանի նյութական մշակույթի ինքնատիպ և կարևոր դրսևորումներից մեկը։ Դրանք հիմնականում հայտնի են բարձրադիր լեռնային գոտիներից և հաճախ կապված են ջրային աղբյուրների, լճերի, գետերի ու բնական միջավայրի առանձնահատկությունների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից են քարակոթողների ձևերը, չափերը, մշակման եղանակները, պատկերաքանդակներն ու զարդանախշերը, ինչպես նաև դրանց տեղադրության և շրջակա տարածքի հետ ունեցած կապը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիշապաքարերի պատկերագրական լեզվի և հնարավոր պաշտամունքային նշանակության մեկնաբանությանը՝ դրանք դիտարկելով հնագույն հասարակությունների աշխարհընկալման, հավատալիքների և ծիսական պատկերացումների համատեքստում։ Հուշարձանների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց տարածման աշխարհագրությունը, ժամանակագրական առանձնահատկությունները և մշակութային կապերը։ Գիրքը կարևոր նյութ է հնագույն Հայաստանի պատմության, հնագիտության, կրոնական պատկերացումների և հուշարձանային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին և հայկական հնագույն մշակույթով զբաղվող հետազոտողներին։

Բառարանը նվիրված է հայերենի Վանի բարբառի բառապաշարի հավաքման, համակարգման և ներկայացման աշխատանքին։ Այն ընդգրկում է Վանի բարբառին բնորոշ բառեր ու արտահայտություններ՝ նպաստելով տվյալ լեզվական տարածքի խոսակցական առանձնահատկությունների, բառային կազմի և լեզվական ինքնատիպության ուսումնասիրությանը։ Բառային միավորների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բարբառի հնչյունական, բառային և իմաստային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն լեզվական շերտերը, որոնք ձևավորվել են պատմական, աշխարհագրական և հասարակական տարբեր պայմանների ազդեցությամբ։ Վանի բարբառը կարևոր տեղ ունի հայերենի բարբառային համակարգում՝ արտացոլելով Վանի և հարակից բնակավայրերի հայ բնակչության լեզվական ժառանգությունը։ Բառարանի գիտական ու մշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև բարբառային բառապաշարի պահպանման անհրաժեշտությամբ, քանի որ այն լեզվական հիշողության և ազգային ոչ նյութական ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ բարբառագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, բառարանագիտությամբ և հայոց լեզվի բառապաշարի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է Վանի բարբառով, նրա լեզվական առանձնահատկություններով և արևմտահայերենի բարբառային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն նվիրված է հայկական էպոսի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով համաշխարհային էպիկական ժառանգության լայն համատեքստում։ Հրատարակության հիմնական թեման է հայկական էպիկական ավանդույթի առանձնահատկությունների բացահայտումը, դրա պատմական ձևավորման, գեղարվեստական կառուցվածքի, գաղափարական բովանդակության և այլ ժողովուրդների էպիկական ստեղծագործությունների հետ ունեցած ընդհանրությունների ու տարբերությունների ուսումնասիրությունը։ Էպոսը ներկայացվում է որպես ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհընկալման, արժեքային համակարգի և ազգային ինքնության արտահայտման կարևոր ձև, որի մեջ պահպանվել են հասարակական կյանքի, հերոսական իդեալների, բարոյական պատկերացումների ու ավանդական սովորույթների հետքերը։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայկական էպիկական ժառանգությունը համադրելու տարբեր ժողովուրդների հերոսապատումների հետ՝ բացահայտելով սյուժետային, կերպարային, կառուցվածքային և գաղափարական զուգահեռները, ինչպես նաև ազգային ինքնատիպության դրսևորումները։ Կարևորվում են բանավոր փոխանցման առանձնահատկությունները, էպիկական պատումների պատմական շերտերը, բանահյուսական մոտիվների զարգացումն ու դրանց մշակութային նշանակությունը։ Ժողովածուն նպաստում է հայկական էպոսի գիտական ճանաչմանը և համաշխարհային բանավոր ու գրական ժառանգության մեջ նրա տեղի ուսումնասիրությանը։ Այն արժեքավոր նյութ է բանագետների, գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների, էպոսագիտությամբ և համեմատական մշակութաբանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Ժողովածուն ներառում է բրոնզի և վաղ երկաթի դարաշրջաններում տարբեր ժողովուրդների ու տարածաշրջանների մշակութային զարգացմանը նվիրված համամիութենական գիտաժողովի զեկուցումների հիմնադրույթները։ Հրատարակությունը ներկայացնում է նախապատմական և վաղ պատմական հասարակությունների ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներ՝ անդրադառնալով այդ ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած տնտեսական, տեխնոլոգիական, սոցիալական և մշակութային փոփոխություններին։ Քննարկվող ժամանակաշրջանները բնութագրվում են մետաղագործության զարգացման, գործիքների ու զենքերի կատարելագործման, արհեստների մասնագիտացման, բնակավայրերի կառուցվածքի փոփոխության և հասարակական հարաբերությունների բարդացման գործընթացներով։ Գիտաժողովի նյութերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու բրոնզի և երկաթի վաղ օգտագործման ազդեցությունը մարդկանց կենսակերպի, արտադրական գործունեության, փոխանակման կապերի և մշակութային փոխազդեցությունների վրա։ Կարևորվում են նաև հնագիտական հուշարձանների, թաղման կառույցների, խեցեղենի, մետաղյա իրերի և այլ նյութական գտածոների ուսումնասիրության նշանակությունը՝ անցյալի հասարակությունների պատմությունը վերակազմելու գործում։ Ժողովածուի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է տարբեր մասնագետների հետազոտական մոտեցումների համադրմամբ և հնագույն մշակույթների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների քննարկմամբ։ Այն օգտակար աղբյուր է հնագետների, պատմաբանների, հնագույն հասարակությունների և մշակութային գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ավանդական ծիսական պարի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժողովրդական հավատալիքների, ծիսական պատկերացումների և հոգևոր մշակույթի համատեքստում։ Պարը ներկայացվում է ոչ միայն որպես շարժումների և երաժշտական ուղեկցության վրա հիմնված արվեստի ձև, այլև որպես խորհրդանշական գործողություն, որի միջոցով արտահայտվել են համայնքի աշխարհընկալումը, բնության ու գերբնական ուժերի մասին պատկերացումները, կյանքի կարևոր իրադարձությունների ընկալումն ու հասարակական հարաբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում են ծիսական պարի գործառույթները տոնական արարողություններում, ժողովրդական հավատալիքների պահպանման և սերնդեսերունդ փոխանցման գործընթացներում։ Ուշադրության են արժանանում պարի շարժումների, կատարման ձևերի, մասնակիցների կազմի, երաժշտական ուղեկցության և ծիսական միջավայրի խորհրդանշական նշանակությունները։ Հայկական ավանդական պարային մշակույթը դիտարկվում է որպես ազգային ինքնության և հավաքական հիշողության կարևոր բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հնագույն պատկերացումների հետքերը հետագա ժամանակաշրջաններում պահպանված սովորույթներում։ Աշխատությունը նպաստում է ժողովրդական պարարվեստի ոչ միայն գեղարվեստական, այլև ծիսական, սոցիալական և հոգևոր նշանակության բացահայտմանը։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրություն է ազգագրագետների, պարագետների, բանագետների, երաժշտագետների, մշակութաբանների և հայոց ավանդական հավատալիքներով ու ծեսերով հետաքրքրվողների համար։