Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցական տարիքում սովորողների հոգևոր դաստիարակության բովանդակության, նպատակների, մանկավարժական պայմանների և իրականացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դեռահասների ու պատանիների արժեքային համակարգի, բարոյական գիտակցության, ինքնաճանաչման և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման գործընթացներն են՝ կրթական և սոցիալ-մշակութային միջավայրի փոխազդեցության պայմաններում։ Ավագ դպրոցական տարիքը դիտարկվում է որպես անձի զարգացման կարևոր փուլ, երբ առավել ակտիվ են դառնում աշխարհայացքային հարցերի նկատմամբ հետաքրքրությունը, սեփական դիրքորոշումների ձևավորումը, կյանքի նպատակների իմաստավորումը և հասարակության մեջ սեփական դերի գիտակցումը։ Այս համատեքստում հոգևոր դաստիարակությունը կարող է ընդգրկել բարոյական արժեքների, մարդկային արժանապատվության, պատասխանատվության, փոխադարձ հարգանքի, համերաշխության, մշակութային ժառանգության և հասարակական վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի, դպրոցի, ուսուցչի, հասակակիցների և հասարակական միջավայրի ազդեցությանը, քանի որ սովորողի արժեքային կողմնորոշումները ձևավորվում են տարբեր սոցիալական հարաբերությունների և անձնական փորձառությունների համադրմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել դասավանդման և արտադասարանական գործունեության այն ձևերը, որոնք նպաստում են ինքնուրույն մտածողության, բարոյական դատողության, երկխոսության մշակույթի և սեփական գործողությունների հետևանքները գնահատելու կարողության զարգացմանը։ Կարևորվում է գրականության, պատմության, արվեստի և մշակութային ժառանգության կրթական ներուժը՝ որպես մարդկային փորձի, արժեքային ընտրությունների և հասարակական հարաբերությունների քննարկման միջոց։ Հոգևոր դաստիարակության արդյունավետության համար նշանակություն ունի նաև այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ հարգվում են սովորողների անձնական համոզմունքները, խրախուսվում են հարցադրումը, քննարկումը և տարբեր տեսակետների նկատմամբ հանդուրժողական վերաբերմունքը։ Առանձին ուղղություն է ազգային և համամարդկային արժեքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ դրանք դիտարկելով սովորողի մշակութային ինքնագիտակցության և լայն սոցիալական պատասխանատվության զարգացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, տարիքային հոգեբանության, արժեքային կրթության և դաստիարակության տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ավագ դպրոցականների հոգևոր ու բարոյական զարգացմանը նպաստող հիմնական մանկավարժական պայմաններն ու կրթական հնարավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Շաղախի խոսվածքային համակարգի լեզվաբանական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Հադրութի ենթաբարբառային միջավայրի և հայերենի տարածքային տարբերակների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ խոսվածքի հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և շարահյուսական առանձնահատկություններն են, որոնց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու դրա տեղը շրջանի բարբառային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական հատկանիշներին, որոնք մի կողմից Շաղախի խոսվածքը կապում են Հադրութի ենթաբարբառի հետ, իսկ մյուս կողմից ձևավորում են դրա տեղային ինքնատիպությունը։ Հնչյունաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել ձայնավորների և բաղաձայնների արտասանական առանձնահատկությունները, պատմական հնչյունափոխությունների դրսևորումները, շեշտադրությունը և գրական հայերենի համապատասխան ձևերից շեղվող օրինաչափությունները։ Ձևաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գոյականի հոլովման, հոգնակի թվի կազմության, դերանունների, բայական խոնարհման, ժամանակային ու եղանակային ձևերի և այլ քերականական կարգերի տեղային առանձնահատկությունները։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են տեղական բառերը, հնաբանությունները, իմաստային յուրահատկությունները և հարակից խոսվածքների հետ ընդհանուր բառային շերտերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նաև լեզվական փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ աշխարհագրորեն մերձակա բնակավայրերի խոսվածքները երկարատև հաղորդակցության պայմաններում կարող են փոխադարձաբար ազդել միմյանց վրա՝ ձևավորելով անցումային կամ համատեղ հատկանիշներ։ Համեմատական վերլուծությունը կարող է նպաստել տարբերակիչ և ընդհանուր բարբառային երևույթների առանձնացմանը, ինչպես նաև դրանց պատմական զարգացման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Նման նյութերի գրանցումն ու համակարգումը կարևոր նշանակություն ունեն նաև բարբառային բառապաշարի և ոչ գրական խոսքային ձևերի պահպանման տեսանկյունից, հատկապես այն պայմաններում, երբ բնակչության տեղաշարժերը և գրական լեզվի ազդեցությունը կարող են արագացնել ավանդական խոսվածքների փոփոխությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության, հնչյունաբանության և համեմատական լեզվաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բնութագրել տեղային խոսվածքի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և ճշգրտել դրա հարաբերությունը Հադրութի ենթաբարբառային համակարգի հետ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ծառայությունների ոլորտում զբաղվածության արդյունավետության բարձրացման սոցիալ-տնտեսական, կազմակերպական և կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ծառայությունների ոլորտի աշխատաշուկայի առանձնահատկություններն են, աշխատուժի օգտագործման արդյունավետությունը և այն գործոնները, որոնք ազդում են աշխատանքի արտադրողականության, զբաղվածության կայունության ու մատուցվող ծառայությունների որակի վրա։ Ծառայությունների ոլորտը դիտարկվում է որպես տնտեսության բազմաբնույթ հատված, որը ներառում է առևտրի, տրանսպորտի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, ֆինանսական, զբոսաշրջային, կրթական, առողջապահական և այլ ծառայություններ, որոնցում աշխատուժի պահանջարկն ու մասնագիտական որակավորման պահանջները կարող են զգալիորեն տարբերվել։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել զբաղվածության կառուցվածքը, աշխատուժի պահանջարկի և առաջարկի հարաբերակցությունը, աշխատավարձերի ձևավորման առանձնահատկությունները, մասնագիտական հմտությունների համապատասխանությունը գործատուների պահանջներին և աշխատանքի արտադրողականության վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդկային կապիտալի զարգացմանը, քանի որ աշխատողների կրթությունը, մասնագիտական պատրաստվածությունը, վերապատրաստումը և նոր տեխնոլոգիաներին հարմարվելու կարողությունը ծառայությունների ոլորտում արդյունավետ զբաղվածության կարևոր նախադրյալներ են։ Կարևորվում է նաև աշխատաշուկայի ճկունության և աշխատանքի պայմանների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով լրիվ և ոչ լրիվ զբաղվածության, ժամանակավոր աշխատանքի, ինքնազբաղվածության և աշխատանքի կազմակերպման նոր ձևերի տարածումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ թվայնացման և տեխնոլոգիական փոփոխությունների ազդեցությանը, որոնք մի կողմից փոխում են ավանդական մասնագիտությունների բովանդակությունը, իսկ մյուս կողմից ստեղծում են նոր մասնագիտական կարողությունների և աշխատատեղերի պահանջարկ։ Զբաղվածության արդյունավետության բարձրացման ուղղությունները կարող են դիտարկվել մասնագիտական կրթության և աշխատաշուկայի պահանջների ավելի սերտ համապատասխանեցման, աշխատուժի շարժունակության խթանման, կառավարման համակարգերի կատարելագործման և աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման համատեքստում։ Առանձին նշանակություն ունի պետական զբաղվածության քաղաքականության և մասնավոր հատվածի համագործակցությունը՝ աշխատաշուկայի կառուցվածքային անհամապատասխանությունների նվազեցման և աշխատուժի մրցունակության բարձրացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, ծառայությունների տնտեսագիտության, մարդկային ռեսուրսների կառավարման և սոցիալական քաղաքականության մոտեցումները՝ բացահայտելով ծառայությունների ոլորտում արդյունավետ զբաղվածության ապահովման հիմնական խնդիրներն ու զարգացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է լիգանդների և ԴՆԹ-ի փոխազդեցության կինետիկայի ստոխաստիկ նկարագրմանը՝ մոլեկուլային մակարդակում ընթացող կապման և անջատման գործընթացների հավանականային բնույթի հաշվառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն տեսական մոտեցումներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է նկարագրել լիգանդային մոլեկուլների կապումը ԴՆԹ-ի համապատասխան տեղամասերի հետ՝ հաշվի առնելով համակարգում տեղի ունեցող պատահական տատանումները և առանձին մոլեկուլային իրադարձությունների փոփոխականությունը։ Ի տարբերություն միայն միջին մեծությունների վրա հիմնված դետերմինիստական նկարագրությունների՝ ստոխաստիկ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև կապման վիճակների հավանականային բաշխումները, ժամանակային տատանումները և տարբեր մոլեկուլային վիճակների միջև անցումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ազատ և կապված լիգանդների վիճակները, կապման տեղամասերի հասանելիությունը, փոխազդեցությունների ընտրողականությունը և համակարգի հավասարակշռության ձևավորման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կապման և անջատման գործընթացների ժամանակային բնութագրերին, քանի որ դրանց հարաբերակցությունը պայմանավորում է ԴՆԹ-լիգանդ համալիրների կայունությունը և համակարգի դինամիկական վարքագիծը։ Կարևոր ուղղություն է հավանականային մաթեմատիկական մոդելների կիրառումը՝ մոլեկուլային փոխազդեցությունների վերաբերյալ փորձարարական տվյալների մեկնաբանման և տարբեր տեսական ենթադրությունների համեմատության համար։ Նման մոդելները կարող են հնարավորություն տալ ուսումնասիրելու նաև այն իրավիճակները, երբ ԴՆԹ-ի վրա առկա են բազմաթիվ հնարավոր կապման տեղամասեր և առանձին լիգանդների փոխազդեցությունները փոխում են հարակից տեղամասերի հասանելիությունը կամ կապման հավանականությունը։ Ստոխաստիկ նկարագրությունը հատկապես նշանակալի է փոքր թվով մոլեկուլներ պարունակող համակարգերի համար, որտեղ պատահական տատանումների ազդեցությունը կարող է նկատելի լինել և չարտացոլվել միայն միջինացված ցուցանիշների միջոցով։ Տեսական արդյունքների համադրումը կենսաֆիզիկական տվյալների հետ կարող է նպաստել ԴՆԹ-ի հետ տարբեր մոլեկուլների փոխազդեցության մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մոլեկուլային կենսաֆիզիկայի, քիմիական կինետիկայի, հավանականությունների տեսության և մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ ԴՆԹ-լիգանդ փոխազդեցությունների դինամիկան հավանականային գործընթացների տեսանկյունից բնութագրելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է մատակարարման շղթաների կառավարման գործընթացներում անորոշության և պատահական գործոնների հաշվառման համար ստոխաստիկ մոդելավորման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի էներգետիկ համակարգի առանձնահատկությունների օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում մատակարարման շղթայի տարբեր օղակների փոխկապակցվածությունն է՝ ռեսուրսների ձեռքբերումից և փոխադրումից մինչև էներգիայի արտադրություն, բաշխում ու վերջնական սպառում։ Էներգետիկ ոլորտում նման գործընթացները կարող են ենթարկվել պահանջարկի տատանումների, մատակարարման ընդհատումների, գների փոփոխությունների, արտադրական հզորությունների սահմանափակումների և այլ անորոշությունների ազդեցությանը, ինչի պատճառով կառավարման որոշումների ընդունման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել բազմաթիվ հնարավոր սցենարներ։ Ստոխաստիկ մոդելավորումը դիտարկվում է որպես գործիք, որը հնարավորություն է տալիս մաթեմատիկական եղանակներով ներկայացնել պատահական փոփոխականների ազդեցությունը համակարգի աշխատանքի վրա և գնահատել տարբեր որոշումների հնարավոր հետևանքները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել էներգետիկ ռեսուրսների պահանջարկի և առաջարկի փոփոխականությունը, պաշարների կառավարման խնդիրները, մատակարարման հուսալիությունը, արտադրական և տրանսպորտային սահմանափակումները, ինչպես նաև համակարգի տարբեր օղակների միջև ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում օպտիմալացման խնդիրներին, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբեր սահմանափակումների և անորոշությունների պայմաններում ընտրել ծախսերի, հուսալիության և սպասարկման մակարդակի տեսանկյունից ընդունելի որոշումներ։ Կարևոր ուղղություն է ռիսկերի գնահատումը և սցենարային վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մատակարարման հնարավոր խափանումների ազդեցությունը և համակարգի դիմակայունությունը տարբեր պայմաններում։ Հայաստանի էներգետիկ ոլորտի օրինակով նման մոդելները կարող են կիրառվել էներգետիկ մատակարարումների պլանավորման, ենթակառուցվածքների օգտագործման, պահանջարկի կանխատեսման և ռեսուրսների բաշխման խնդիրների վերլուծության համար։ Միաժամանակ կարևորվում է մոդելների համար անհրաժեշտ տվյալների որակը, քանի որ ստոխաստիկ գնահատումների արժանահավատությունը մեծապես կախված է օգտագործվող տեղեկատվության ամբողջականությունից և պատահական գործոնների համապատասխան ներկայացումից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մատակարարման շղթաների կառավարման, հավանականային մոդելավորման, գործառնությունների հետազոտության և էներգետիկ տնտեսագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով մշակել անորոշության պայմաններում էներգետիկ համակարգի պլանավորման և կառավարման ավելի հիմնավորված մեթոդներ։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենի բառապաշարում տեղի ունեցող նորարարական գործընթացների և հոմանիշային հարաբերությունների փոփոխությունների հանրալեզվաբանական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի բառային կազմի զարգացումն է հասարակական, մշակութային, տեխնոլոգիական և հաղորդակցական փոփոխությունների ազդեցության ներքո։ Նորաբանությունները դիտարկվում են որպես լեզվի բնական զարգացման կարևոր դրսևորումներ, որոնք առաջանում են նոր առարկաներ, երևույթներ, հասկացություններ և հասարակական իրողություններ անվանելու անհրաժեշտությունից, ինչպես նաև խոսողների ստեղծագործական լեզվագործունեության արդյունքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել նոր բառերի ձևավորման հիմնական եղանակները, արդեն գոյություն ունեցող բառերի նոր իմաստների առաջացումը, փոխառությունները, բառակազմական նոր մոդելները և տարբեր սոցիալական խմբերում տարածվող լեզվական նորամուծությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես են նոր բառային միավորները ներթափանցում ընդհանուր գործածության մեջ, ինչպիսի փոփոխություններ են կրում դրանց իմաստային և ոճական բնութագրերը և ինչ դեր ունեն զանգվածային հաղորդակցությունը, թվային միջավայրը, մասնագիտական ոլորտներն ու երիտասարդական խոսքը դրանց տարածման գործընթացում։ Հոմանիշային տեղաշարժերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող է նոր բառի կամ նոր իմաստի հայտնվելը վերակազմավորել արդեն գոյություն ունեցող բառերի միջև հարաբերությունները։ Նման փոփոխությունների հետևանքով որոշ միավորներ կարող են ձեռք բերել նոր ոճական երանգներ, սահմանափակվել որոշակի հաղորդակցական միջավայրով կամ, հակառակը, ընդլայնել իրենց գործածության շրջանակը։ Հանրալեզվաբանական մոտեցման շրջանակում կարևորվում է խոսողների տարիքի, սոցիալական միջավայրի, մասնագիտական պատկանելության, հաղորդակցական իրավիճակի և լեզվական հեղինակության ազդեցությունը բառային տարբերակների ընտրության վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ֆրանսերենի և այլ լեզուների շփման հետևանքով առաջացող բառային փոփոխություններին՝ ուսումնասիրելով փոխառությունների և տեղական համարժեքների միջև մրցակցությունն ու համատեղ գործածությունը։ Առանձին նշանակություն ունի լեզվական նորմի և իրական խոսքային գործածության հարաբերակցությունը, քանի որ նորաբանությունների ընդունումը հաճախ ուղեկցվում է լեզվական ընտրության և նորմավորման վերաբերյալ հասարակական քննարկումներով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրալեզվաբանության, բառագիտության, իմաստաբանության և նորաբանությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով ժամանակակից ֆրանսերենի բառապաշարը որպես հասարակական փոփոխություններին արձագանքող և շարունակաբար վերակազմավորվող լեզվական համակարգ։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի փիլիսոփայական ըմբռնման ֆենոմենոլոգիական ուղղության հիմնական տեսական և մեթոդաբանական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետության կողմից սահմանված նորմերի և իրավական ինստիտուտների ամբողջություն, այլև որպես մարդու գիտակցության, սոցիալական փորձառության, արժեքային ընկալումների և միջանձնային հարաբերությունների մեջ դրսևորվող երևույթ։ Ֆենոմենոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է իրավական իրականությունը ընկալվում և իմաստավորվում անհատի կողմից, ինչպես են ձևավորվում իրավունքի, պարտականության, արդարության, պատասխանատվության և ազատության վերաբերյալ պատկերացումները, և ինչպիսի դեր ունի մարդկային փորձառությունը իրավական երևույթների բովանդակության բացահայտման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական նորմի և իրավական գիտակցության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե ինչ ճանապարհով է ձևականորեն սահմանված կանոնը ձեռք բերում սոցիալական և անձնական նշանակություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել իրավունքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի հարաբերությունը, իրավական արժեքների բնույթը, իրավական իմաստների ձևավորման գործընթացը և իրավունքի՝ որպես սոցիալական իրականության յուրահատուկ ոլորտի առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է իրավական սուբյեկտի ուսումնասիրությունը, քանի որ ֆենոմենոլոգիական տեսանկյունից անձը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես իրավական նորմերի հասցեատեր, այլև որպես իրավական հարաբերությունները գիտակցող, մեկնաբանող և իր գործողությունների միջոցով դրանց բովանդակությանը մասնակցող սուբյեկտ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնական և դրական իրավունքի հարաբերակցության, իրավական արժեքների հիմնավորման և իրավունքի ձևական ու բովանդակային կողմերի փոխկապակցվածության խնդիրներին։ Ֆենոմենոլոգիական մեթոդաբանությունը հնարավորություն է տալիս իրավական երևույթները դիտարկել դրանց իմաստային կառուցվածքների և մարդկային փորձառության հետ ունեցած կապերի միջոցով՝ լրացնելով իրավունքի առավել նորմատիվ կամ ինստիտուցիոնալ մեկնաբանությունները։ Առանձին նշանակություն ունի իրավունքի և բարոյականության փոխհարաբերության հարցը, հատկապես արդարության, արժանապատվության, ազատության և պատասխանատվության գաղափարների տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի փիլիսոփայության, ֆենոմենոլոգիայի, իրավագիտակցության տեսության և իրավական մեթոդաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իրավական իրականության ձևավորման ու ընկալման խորքային իմաստային հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում խոսքային փոխներգործության ճանաչողական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ լեզվական հաղորդակցությունը դիտարկելով որպես խոսողների գիտելիքների, մտադրությունների, ենթադրությունների և հաղորդակցական ռազմավարությունների փոխկապակցված համակարգ։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հաղորդակցության մասնակիցները ձևավորում, փոխանցում և մեկնաբանում են իմաստը՝ հաշվի առնելով ոչ միայն արտահայտության բառային ու քերականական կառուցվածքը, այլև հաղորդակցական իրավիճակը, համատեքստը և զրուցակիցների ընդհանուր գիտելիքները։ Ճանաչողական մոտեցման շրջանակում խոսքային փոխներգործությունը դիտարկվում է որպես տեղեկատվության ընկալման, մշակման և մտային ներկայացումների ակտիվացման գործընթաց, որի ընթացքում լեզվական միավորների նշանակությունը փոխկապակցվում է մարդու փորձի և աշխարհընկալման հետ։ Գործաբանական տեսանկյունից ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական նպատակին, խոսքային ակտերի գործառույթներին, ենթատեքստային իմաստներին և այն եղանակներին, որոնց միջոցով հասցեատերը վերականգնում է խոսողի ակնարկած կամ ուղղակիորեն չարտահայտված բովանդակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարցերի, խնդրանքների, առաջարկների, համաձայնության, անհամաձայնության, գնահատման և այլ հաղորդակցական գործողությունների լեզվական իրացման առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է խոսքային փոխներգործության հաջորդական կազմակերպումը, քանի որ երկխոսության յուրաքանչյուր արտահայտություն սովորաբար պայմանավորված է նախորդ հաղորդակցական քայլով և միաժամանակ ձևավորում է հետագա արձագանքի հնարավոր շրջանակը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն քաղաքավարության ռազմավարությունները, խոսքային համագործակցության սկզբունքները, հաղորդակցական ակնկալիքները և սոցիալական հարաբերությունների ազդեցությունը լեզվական միջոցների ընտրության վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բացահայտ և ներակա իմաստների հարաբերակցությանը, համատեքստային ենթադրություններին, հեգնանքի, ակնարկի և անուղղակի խոսքային գործողությունների մեկնաբանման ճանաչողական հիմքերին։ Անգլերեն խոսքային նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են լեզվական կառուցվածքները և ճանաչողական գործընթացները համատեղ գործում իրական հաղորդակցության ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, գործաբանության, դիսկուրսի վերլուծության և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ խոսքային փոխներգործությունը ներկայացնելով որպես լեզվական, մտավոր և սոցիալական գործոնների փոխազդեցությամբ ձևավորվող բարդ հաղորդակցական գործընթաց։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալապես անապահով բնակչության խմբերի կենսամակարդակի բարձրացման գործում պետական կարգավորման դերի, կիրառվող սոցիալ-տնտեսական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում սոցիալական խոցելիության պատճառների, աղքատության և եկամուտների անհավասարության դրսևորումների, ինչպես նաև բնակչության տարբեր խմբերի սոցիալական պաշտպանության անհրաժեշտության գնահատումն է։ Կենսամակարդակը դիտարկվում է որպես բազմագործոն հասկացություն, որը ներառում է ոչ միայն տնային տնտեսությունների եկամուտներն ու սպառման հնարավորությունները, այլև աշխատանքի, կրթության, առողջապահության, բնակարանային պայմանների և հիմնական սոցիալական ծառայությունների հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական սոցիալական քաղաքականության այն գործիքներին, որոնք ուղղված են անապահովության հետևանքների մեղմմանը և մարդկանց տնտեսական ինքնուրույնության հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Դրանց շրջանակում կարող են դիտարկվել սոցիալական աջակցության ծրագրերը, նպաստների և այլ փոխանցումների համակարգերը, զբաղվածության խթանման միջոցառումները, մասնագիտական կրթության հնարավորությունները և սոցիալական ծառայությունների կազմակերպումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է սոցիալական աջակցության հասցեականության և արդյունավետության գնահատումը՝ պարզելու համար, թե պետական միջոցներն ինչ չափով են հասնում առավել խոցելի խմբերին և նպաստում նրանց կենսապայմանների կայուն բարելավմանը։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև սոցիալական ծրագրերի ֆինանսավորման, կառավարման, շահառուների ընտրության և տարբեր պետական ու տեղական կառույցների միջև համագործակցության խնդիրները։ Կարևորվում է պասիվ սոցիալական աջակցության և ակտիվ սոցիալական քաղաքականության համադրումը, երբ եկամտային օժանդակությանը զուգահեռ ստեղծվում են աշխատանքի շուկա մուտք գործելու, մասնագիտական կարողություններ զարգացնելու և երկարաժամկետ տնտեսական ինքնաբավություն ապահովելու հնարավորություններ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել տարածքային անհավասարություններին և քաղաքային ու գյուղական բնակավայրերում սոցիալական ծառայությունների հասանելիության տարբերություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական քաղաքականության, հանրային ֆինանսների, աշխատանքի տնտեսագիտության և պետական կառավարման մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով սոցիալապես անապահով բնակչության կենսամակարդակի բարձրացման պետական մեխանիզմների արդյունավետությունը և սոցիալական պաշտպանության համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ընթացիկ սեյսմիկ վտանգի գնահատման հնարավորություններին՝ երկրամագնիսական դաշտի ժամանակային և տարածական փոփոխությունների ուսումնասիրության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում երկրակեղևում ընթացող երկրադինամիկական գործընթացների և գեոմագնիսական դաշտում գրանցվող փոփոխությունների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների բացահայտումն է։ Երկրամագնիսական դաշտը մշտապես ենթարկվում է տարբեր ծագման տատանումների, որոնք կարող են պայմանավորված լինել ինչպես Երկրի ներքին գործընթացներով, այնպես էլ արտաքին՝ արևային և իոնոլորտային գործոններով, ինչի պատճառով սեյսմիկ գործընթացների հետ հնարավոր կապ ունեցող ազդանշանների առանձնացումը պահանջում է տվյալների մանրամասն վերլուծություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գեոմագնիսական դիտակայաններում երկարաժամկետ գրանցված տվյալները, դաշտի տարբեր բաղադրիչների ժամանակային փոփոխությունները, անոմալ տատանումները և դրանց տարածական բաշխման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնական ֆոնային փոփոխությունները հնարավոր երկրադինամիկական ազդակներից տարբերակելու խնդրին, քանի որ գեոմագնիսական տատանումների առկայությունն ինքնին չի կարող համարվել մոտալուտ երկրաշարժի միանշանակ ցուցիչ։ Այդ պատճառով կարևոր նշանակություն ունեն վիճակագրական վերլուծությունը, ժամանակային շարքերի ուսումնասիրությունը և տարբեր դիտակետերից ստացված տվյալների համադրումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև երկրաշարժերի ժամանակային և տարածական բաշխման ու գեոմագնիսական պարամետրերի փոփոխությունների համեմատական գնահատում՝ հնարավոր օրինաչափությունների և կրկնվող առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Կարևորվում է բազմապարամետրային մոտեցումը, որի դեպքում գեոմագնիսական դիտարկումները դիտարկվում են սեյսմոլոգիական, երկրաբանական և այլ երկրաֆիզիկական տվյալների հետ համատեղ։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են նպաստել սեյսմիկ վտանգի գնահատման գիտական մեթոդների կատարելագործմանը, սակայն պահանջում են զգուշավոր մեկնաբանություն, քանի որ երկրաշարժերի ճշգրիտ ժամանակի, վայրի և ուժգնության կանխատեսումը միայն երկրամագնիսական փոփոխությունների հիման վրա գիտականորեն հուսալի մեթոդ չի համարվում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սեյսմոլոգիայի, գեոմագնիսականության, երկրաֆիզիկական մոնիթորինգի և տվյալների վերլուծության մոտեցումները՝ երկրամագնիսական դաշտի դինամիկայի և սեյսմիկ ակտիվության միջև հնարավոր կապերի ուսումնասիրության ու սեյսմիկ վտանգի գնահատման տեղեկատվական հիմքի ընդլայնման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է հին հայկական օրացույցում գործածված ամիսների անվանումների լեզվաբանական, պատմական և մշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ամսանունների ծագումնաբանությունն է, դրանց բառային կազմությունը, հնարավոր ստուգաբանական մեկնաբանությունները և այն պատմամշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել ու գործածվել են այդ անվանումները։ Հին հայկական տոմարական համակարգի բառապաշարը դիտարկվում է որպես լեզվական արժեքավոր նյութ, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել հայերենի պատմական զարգացման որոշ առանձնահատկություններ, ինչպես նաև հին հասարակության ժամանակային պատկերացումների, տնտեսական գործունեության, բնության շրջափուլերի և ավանդական մշակույթի միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ամսանունների ձևաբանական կառուցվածքին և դրանց բաղադրիչների հնարավոր իմաստներին՝ համադրելով հայերենում պահպանված հնագույն բառային միավորները, պատմական աղբյուրների վկայությունները և հարակից լեզուներում հանդիպող համապատասխան ձևերը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս քննարկելու, թե առանձին անվանումներ կարող են ունենալ բնիկ հայկական ծագում, պատմական փոխառությունների հետ կապված հիմքեր կամ մշակութային շփումների արդյունքում ձևավորված առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև ամսանունների տարբեր գրային ձևերի և պատմական տարբերակների քննությունը, քանի որ ձեռագրային և տպագիր աղբյուրներում նույն տոմարական անվանումները կարող են հանդիպել որոշակի ուղղագրական կամ հնչյունական տարբերություններով։ Տոմարագիտական տեսանկյունից դրանք դիտարկվում են հայկական ժամանակագրական համակարգի կառուցվածքի շրջանակում՝ բացահայտելով տարվա բաժանման և ժամանակի հաշվարկման ավանդական սկզբունքների հետ ունեցած կապը։ Միաժամանակ լեզվաբանական վերլուծությունը կարող է նպաստել այն մշակութային պատկերացումների վերականգնմանը, որոնք ժամանակի ընթացքում այլևս անմիջականորեն հասկանալի չեն դարձել անվանումների բառային ձևից։ Հին ամսանունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև պատմական բառագիտության և ստուգաբանության համար, քանի որ դրանցում կարող են պահպանված լինել լեզվի վաղ շրջաններին բնորոշ բառարմատներ և իմաստային շերտեր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց լեզվի պատմության, ստուգաբանության, տոմարագիտության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ հին հայկական ժամանակային անվանակարգը ներկայացնելով որպես լեզվական և պատմամշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հիփոթեքային վարկավորման շուկայի ձևավորման և զարգացման տնտեսական, ֆինանսական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բնակարանային շուկայի առանձնահատկությունների օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում հիփոթեքային վարկավորման և բնակելի անշարժ գույքի շուկայի փոխադարձ կապն է, քանի որ բնակարանների պահանջարկը, առաջարկը, գների մակարդակը և բնակչության վճարունակությունը անմիջականորեն կապված են երկարաժամկետ վարկային ռեսուրսների հասանելիության հետ։ Ուսումնասիրվում են հիփոթեքային համակարգի ձևավորման հիմնական նախադրյալները, ֆինանսական կազմակերպությունների մասնակցությունը, վարկավորման պայմանների կառուցվածքը և բնակարան ձեռք բերելու նպատակով երկարաժամկետ ֆինանսավորման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակչության եկամուտների, անշարժ գույքի արժեքի, տոկոսադրույքների, վարկի մարման ժամկետների և սկզբնական վճարի հարաբերակցությանը՝ որպես հիփոթեքային վարկերի հասանելիությունը պայմանավորող հիմնական գործոնների։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև հիփոթեքային շուկային բնորոշ վարկային, տոկոսադրույքային, իրացվելիության և գրավադրված գույքի արժեքի փոփոխության հետ կապված ռիսկերը։ Կարևոր ուղղություն է բնակարանային շուկայի գնային գործընթացների և հիփոթեքային վարկավորման ծավալների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ վարկային միջոցների հասանելիության ընդլայնումը կարող է ազդել բնակարանների պահանջարկի վրա, իսկ գների փոփոխությունները՝ վարկառուների ֆինանսական հնարավորությունների և գրավի արժեքի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի անշարժ գույքի գնահատման համակարգը, որի արժանահավատությունը կարևոր է ինչպես վարկ տրամադրող կազմակերպության ռիսկերի կառավարման, այնպես էլ վարկառուի շահերի պաշտպանության համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հիփոթեքային վարկերի վերաֆինանսավորման, երկրորդային հիփոթեքային շուկայի զարգացման և երկարաժամկետ ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավման հնարավորություններին՝ որպես շուկայի կայուն զարգացման պայմանների։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև բնակարանային ֆինանսավորման պետական ծրագրերը և դրանց հնարավոր ազդեցությունը բնակչության տարբեր խմբերի համար բնակարան ձեռք բերելու ֆինանսական հասանելիության վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բանկային գործի, ֆինանսական շուկաների, անշարժ գույքի տնտեսագիտության և բնակարանային ֆինանսավորման մոտեցումները՝ բացահայտելով Հայաստանում հիփոթեքային վարկավորման շուկայի ձևավորման հիմնական խոչընդոտներն ու դրա հետագա զարգացման տնտեսական նախադրյալները։

Նյութը վերաբերում է 2020 թվականի սեպտեմբերի 28-ին հրապարակված լրատվական անդրադարձին, որը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ հայկական և ադրբեջանական ուժերի միջև ռազմական գործողությունների երկրորդ օրվա զարգացումները։ Հոդվածում արձանագրվում է, որ մարտերը սկսվել էին սեպտեմբերի 27-ին և հաջորդ օրը շարունակվել՝ հանգեցնելով զինվորականների ու քաղաքացիական անձանց շրջանում զոհերի և վիրավորների մասին հաղորդումների։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ հակամարտող կողմերը իրար էին մեղադրում ռազմական գործողությունների սրման և քաղաքացիական բնակավայրերի նկատմամբ գործողությունների մեջ, ուստի պատերազմի սկզբնական փուլում տարածվող տեղեկությունների մի մասը ներկայացվում էր կողմերի պաշտոնական հայտարարությունների հիման վրա և պահանջում էր անկախ հաստատում։ Նյութում իրադարձությունները ներկայացվում են Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ երկարատև հակամարտության պատմական և աշխարհաքաղաքական համատեքստում՝ հիշատակելով նախորդ տասնամյակների ռազմական բախումները, 1994 թվականի հրադադարը և 2016 թվականի լարվածության խոշոր սրացումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային արձագանքին․ տարբեր պետություններ և միջազգային դերակատարներ կոչ էին անում անհապաղ դադարեցնել ռազմական գործողությունները և հակամարտության կարգավորումը վերադարձնել քաղաքական ու դիվանագիտական հարթություն։ Անդրադարձում ներկայացվում է նաև տարածաշրջանային պետությունների դերակատարության հարցը՝ ցույց տալով, որ Հարավային Կովկասում ռազմական էսկալացիան դիտարկվում էր ավելի լայն միջազգային հարաբերությունների և անվտանգության համակարգի շրջանակում։ Քննարկվում է Թուրքիայի քաղաքական աջակցությունը Ադրբեջանին, Ռուսաստանի հետաքրքրվածությունը տարածաշրջանային կայունության պահպանմամբ, ինչպես նաև այլ միջազգային դերակատարների՝ բանակցությունները վերսկսելու կոչերը։ Տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակությունը ներկայացվում է նաև էներգետիկ ենթակառուցվածքների համատեքստում, քանի որ Հարավային Կովկասով անցնող հաղորդակցական և էներգետիկ ուղիները կարևոր նշանակություն ունեն տարածաշրջանից դուրս գտնվող շուկաների համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ոչ միայն հաղորդում է ռազմական գործողությունների երկրորդ օրվա հիմնական զարգացումների մասին, այլև դրանք տեղադրում է պատմական հակամարտության, միջազգային դիվանագիտության և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական նշանակության ավելի լայն շրջանակում՝ արտացոլելով պատերազմի սկզբնական փուլում առկա անորոշությունը, հակադիր պաշտոնական հայտարարությունները և ռազմական գործողությունները հնարավորինս արագ դադարեցնելու միջազգային կոչերը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բնակչության կյանքի որակի ձևավորման հիմնական գործոնների, սոցիալ-տնտեսական պայմանների և դրանց բարելավման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Կյանքի որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ հասկացություն, որը չի սահմանափակվում միայն բնակչության եկամուտներով կամ նյութական բարեկեցությամբ, այլ ներառում է զբաղվածությունը, կրթության և առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը, բնակարանային պայմանները, սոցիալական պաշտպանությունը, շրջակա միջավայրի վիճակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը և հասարակական ծառայությունների որակը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել բնակչության կենսամակարդակը բնութագրող տնտեսական և սոցիալական ցուցանիշները, դրանց փոխկապակցվածությունը և տարբեր սոցիալական խմբերի միջև առկա անհավասարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աշխատանքի շուկային և կայուն զբաղվածության նշանակությանը, քանի որ աշխատանքի հնարավորությունները, վարձատրության մակարդակը և մասնագիտական զարգացման պայմանները կարևոր ազդեցություն ունեն տնային տնտեսությունների տնտեսական կայունության վրա։ Կարևորվում է նաև սոցիալական պաշտպանության համակարգի արդյունավետությունը՝ հատկապես այն տեսանկյունից, թե սոցիալական ծրագրերն ու ծառայությունները որքանով են նպաստում խոցելի խմբերի կենսապայմանների բարելավմանը և սոցիալական ռիսկերի մեղմմանը։ Կրթությունը դիտարկվում է մարդկային կապիտալի զարգացման և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական առաջընթացի կարևոր գործոն, իսկ առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունն ու որակը՝ բնակչության բարեկեցության առանցքային բաղադրիչ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածքային զարգացման անհամաչափություններին՝ ուսումնասիրելով մայրաքաղաքի, քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի միջև տնտեսական հնարավորությունների, ծառայությունների և ենթակառուցվածքների հասանելիության տարբերությունները։ Կյանքի որակի բարելավման ուղղությունները կարող են դիտարկվել տնտեսական աճի ներառականության, արդյունավետ զբաղվածության խթանման, մարդկային կապիտալում ներդրումների, սոցիալական ծառայությունների կատարելագործման, բնակարանային պայմանների բարելավման և համայնքային ենթակառուցվածքների զարգացման համատեքստում։ Միաժամանակ կարևորվում է ոչ միայն օբյեկտիվ սոցիալ-տնտեսական ցուցանիշների, այլև մարդկանց սեփական կենսապայմանների վերաբերյալ գնահատականների ուսումնասիրությունը, քանի որ կյանքի որակը ներառում է նաև բարեկեցության սուբյեկտիվ ընկալումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական քաղաքականության, տնտեսագիտության, ժողովրդագրության և մարդկային զարգացման մոտեցումները՝ բնակչության բարեկեցության բարձրացման հիմնական խնդիրներն ու երկարաժամկետ բարելավման ուղղությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։