История

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրականի պատմության կարևոր իրադարձություններից մեկին՝ Արծրունյաց թագավոր Սենեքերիմի օրոք տեղի ունեցած գաղթին։ Սենեքերիմ Արծրունին Վասպուրականի հայոց թագավորության վերջին թագավորն էր, որի իշխանության ժամանակաշրջանը կապված է տարածաշրջանի քաղաքական իրավիճակի փոփոխությունների և Բյուզանդական կայսրության հետ հարաբերությունների հետ։ XI դարի սկզբին Վասպուրականի թագավորությունը հայտնվեց արտաքին քաղաքական ճնշումների պայմաններում, և Սենեքերիմը թագավորությունը զիջեց Բյուզանդիային՝ իր ընտանիքի, իշխանական շրջապատի և բնակչության մի մասի հետ տեղափոխվելով կայսրության տարածք։ Այս իրադարձությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի միջնադարյան պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում է հայկական թագավորությունների քաղաքական ինքնուրույնության աստիճանական թուլացումը, բնակչության տեղաշարժերը և հայ իշխանական տների հետագա ճակատագիրը։ Վասպուրականից գաղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայրենի տարածքի կորստի, իշխանական իշխանության փոփոխության, բնակչության վերաբնակեցման և հայկական համայնքների պատմական շարունակականության հարցերին։ Նման պատմագիտական աշխատությունները կարևոր են նաև Վասպուրականի պատմական հիշողության պահպանման, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական զարգացումների ուսումնասիրման և Արծրունիների տոհմի պատմության ճանաչման համար։

Աշխատությունը վերաբերում է Կայսերիիի պատմությանն առնչվող կոջաբաշիլության ինստիտուտին՝ Օսմանյան կայսրության տեղական հասարակական և վարչական կյանքի կարևոր երևույթներից մեկին։ «Կոջաբաշը» կամ «կոջաբաշի» անվանումը պատմականորեն կիրառվել է համայնքի ազդեցիկ ղեկավարների և տեղական միջնորդների նկատմամբ, որոնք տարբեր ժամանակներում մասնակցել են բնակչության ու իշխանությունների միջև հարաբերությունների կարգավորմանը։ Այս պաշտոնի կամ դերակատարության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու համայնքային կառավարման ավանդույթների, տեղական ազդեցիկ անձանց գործառույթների և կայսրության վարչական համակարգի հետ նրանց փոխհարաբերությունների մասին։ Կայսերիի պատմական միջավայրի դիտարկումը կարևոր է նաև Օսմանյան կայսրության տարբեր բնակավայրերում ձևավորված հասարակական կառուցվածքներն ու համայնքային հարաբերությունները հասկանալու համար։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել տեղական իշխանության ձևերի, համայնքի ներկայացուցիչների պատասխանատվության, հասարակական հեղինակության և վարչական միջնորդության պատմական նշանակության մասին։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության տեղական կառավարման պատմությամբ, Կայսերիի անցյալով, հայ համայնքների հասարակական կյանքով և պատմական վարչական հաստատությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։ Այն նաև արժեքավոր է որպես հայերեն գրավոր ժառանգության մաս, որն անդրադառնում է տարածաշրջանի պատմական հասարակական հարաբերություններին և տեղական կառավարման ավանդույթներին։

Գարեգին Սրվանձտյանց անունը կապված է հայ գրականության, բանահյուսության և ազգային մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման ու պահպանման պատմության հետ։ Նրա գործունեությունը նշանակալի է հատկապես ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությունների, ավանդությունների, հեքիաթների, երգերի և ազգագրական նյութերի հավաքման ու գրառման առումով։ Սրվանձտյանցի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքի, սովորույթների, հավատալիքների և պատմական հիշողության ուսումնասիրության գործում։ Նրա գործունեության շնորհիվ պահպանվել ու գրավոր շրջանառության մեջ են մտել բազմաթիվ ժողովրդական պատմություններ և մշակութային արժեքներ, որոնք փոխանցվել են սերնդեսերունդ։ Նրա անվան շուրջ ձևավորված գրական ու մշակութային հետաքրքրությունը վկայում է 19-րդ դարի հայ մտավորականության՝ ազգային ինքնության պահպանման և ժողովրդական ժառանգության ճանաչման ուղղությամբ գործադրած ջանքերի մասին։ Անձնանունը կրող այս հրատարակության վերնագիրը կարող է մատնանշել Սրվանձտյանցին նվիրված կենսագրական, գրական կամ այլ բնույթի նյութեր, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել աշխատության ճշգրիտ ժանրը կամ բովանդակային կառուցվածքը։ Այդուհանդերձ, այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մշակույթի պատմության, ազգային բանահյուսության ուսումնասիրության և 19-րդ դարի հայ մտավոր կյանքի հետազոտության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, գրականագետներին, ազգագրագետներին և այն ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրված են հայ բանավոր ժառանգության պահպանման պատմությամբ ու ազգային մշակույթի զարգացման գործում մտավորականների դերակատարությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է «Դաշանց թղթին»՝ հայ եկեղեցական պատմության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող և հայերի ու հռոմեական եկեղեցու հարաբերությունների հետ կապվող փաստաթղթին։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ գրքի հիմնական նպատակը այդ փաստաթղթի քննությունն ու դրա բովանդակության հերքումն է։ Նմանատիպ աստվածաբանական աշխատություններում պատմական վկայությունները, դավանաբանական դրույթներն ու եկեղեցական ավանդությունները դիտարկվում են քննադատական տեսանկյունից՝ պարզելու դրանց հավաստիությունը և համապատասխանությունը տվյալ եկեղեցու ուսմունքին։ Դաշանց թղթի շուրջ քննարկումները կապված են հայ և հռոմեական եկեղեցիների հարաբերությունների, եկեղեցական ինքնուրույնության, դավանաբանական տարբերությունների և պատմական հիշողության հարցերի հետ։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես այդ խնդիրների շուրջ ծավալված կրոնական ու պատմագիտական բանավեճերի արտահայտություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, միջեկեղեցական հարաբերություններով և հայ աստվածաբանական մտքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական փաստաթղթերի մեկնաբանման, եկեղեցական ավանդությունների քննության և տասնիններորդ դարի հայ կրոնական գրականության մեջ դավանաբանական վեճերի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների համակարգված ներկայացման համար։ Ազգային պատմության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել ժողովրդի անցյալի մասին գիտելիքների փոխանցման, պատմական հիշողության պահպանման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման գործում։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկներում պատմական նյութը սովորաբար շարադրվում է հաջորդական կառուցվածքով՝ հնարավորություն տալով սովորողներին ծանոթանալու պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններին, կարևոր իրադարձություններին, հասարակական փոփոխություններին և մշակութային ժառանգությանը։ Պատմության դասավանդումը նպաստում է ոչ միայն փաստերի յուրացմանը, այլև իրադարձությունների պատճառների ու հետևանքների ըմբռնմանը, ժամանակագրական մտածողության զարգացմանը և անցյալի վերաբերյալ գիտակցված պատկերացումների ձևավորմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության ուսուցման ավանդույթների, պատմագիտական գիտելիքների տարածման և տասնիններորդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի կառուցվածքի, կրթական մեթոդների և ազգային պատմության ներկայացման եղանակների համեմատական քննության համար։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր նյութ է դպրոցական կրթության պատմությամբ և հայ հասարակության մեջ պատմական գիտելիքի փոխանցման ձևերով զբաղվող հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու պատմության դասավանդման տեղն ու նշանակությունը ժամանակաշրջանի կրթական մշակույթում։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների համակարգված փոխանցման համար։ Ազգային պատմության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել պատմական հիշողության պահպանման, ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների տարածման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Նման ձեռնարկներում պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալու ժողովրդի պատմական զարգացման փուլերին, հասարակական կյանքի փոփոխություններին, քաղաքական իրադարձություններին և մշակութային ժառանգությանը։ Ուսումնական բնույթի այսպիսի աշխատությունները նպաստում են նաև պատմական փաստերի ընկալմանը, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը և անցյալի իրադարձությունների համադրմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության դասավանդման ավանդույթների, պատմագիտական մտքի զարգացման և տասնիններորդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի բովանդակության ու կառուցվածքի համեմատական քննության, դպրոցական կրթության պատմության և ազգային պատմության ներկայացման եղանակների հետազոտության համար։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է ազգային անցյալի մասին գիտելիքը ներառվել կրթական գործընթացում և փոխանցվել նոր սերունդներին՝ նպաստելով պատմական ժառանգության գիտակցմանը։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Զեյթունի պատմությանն առնչվող դեպքերին և իրադարձություններին։ Զեյթունը Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերից էր, որն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ՝ իր ինքնուրույնության ձգտումներով, տեղական կառավարման ավանդույթներով և Օսմանյան իշխանությունների հետ ունեցած բարդ հարաբերություններով։ Զեյթունի բնակչության հասարակական ու քաղաքական կյանքը ձևավորվել է տարածաշրջանի պատմական պայմանների, վարչական հարաբերությունների և հայ բնակչության իրավունքների պահպանման շուրջ ծավալված հակասությունների ազդեցությամբ։ Զեյթունի իրադարձությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի, տեղական ինքնակազմակերպման, ազգային ինքնագիտակցության և հայ բնակչության դիմադրության պատմական դրսևորումները հասկանալու համար։ Նման հրատարակությունները կարող են տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանում շրջանառվող պատմական պատկերացումների և հասարակական արձագանքների մասին՝ նպաստելով ազգային պատմության վերաբերյալ տպագիր նյութերի ուսումնասիրությանը։ Թեև վերնագիրը չի հստակեցնում, թե հատկապես որ դեպքերն են ներկայացված, այն թույլ է տալիս գիրքը դիտարկել Զեյթունի պատմությանը նվիրված պատմական գրականության շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերի անցյալով, 19-րդ դարի ազգային շարժումներով և հայ տպագիր պատմագրության զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Միքայել Միանսարյանցի կյանքին և գործունեությանը՝ ներկայացնելով նրա տեղը հայ մշակութային ու մտավոր կյանքի պատմության մեջ։ Անհատական կենսագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործչի ձևավորման միջավայրը, մասնագիտական հետաքրքրությունները, հասարակական կապերը և այն պատմամշակութային պայմանները, որոնցում ծավալվել է նրա գործունեությունը։ Հայ մտավորականության և մշակույթի պատմության հետազոտության համար նման աշխատությունները կարևոր են ոչ միայն առանձին անձանց կենսագրական տվյալների համակարգման, այլև նրանց գործունեության միջոցով տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական, գրական, հրատարակչական և հասարակական կյանքի առանձնահատկությունները հասկանալու տեսանկյունից։ Միքայել Միանսարյանցի կյանքի ու գործի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նրա անձնական և մասնագիտական ժառանգության գնահատմանը, ինչպես նաև հայ մշակույթի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի բացահայտմանը։ Կենսագրական նյութերի և պատմական համատեքստի համադրումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին պատկերացում կազմելու գործչի գործունեության պայմանների, հետաքրքրությունների շրջանակի և ժամանակակիցների հետ ունեցած հնարավոր կապերի մասին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ մշակույթի և մտավորականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, կենսագրական գրականության ուսումնասիրողներին, հայագետներին, գրադարանային ու մատենագիտական ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայ մշակութային ժառանգության առանձին գործիչների կյանքն ու գործունեությունը ճանաչել ցանկացող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ուդուրի-Էթիունի երկրի հնագիտական ժառանգությանը և Հայաստանի հնագույն պատմության ու մշակույթի ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներին։ Ուդուրի-Էթիունին հիշատակվում է հին աղբյուրների և պատմական հետազոտությունների համատեքստում՝ կապված Հայկական լեռնաշխարհի հյուսիսային շրջանների ու տարածաշրջանի հնագույն քաղաքական և մշակութային միջավայրի հետ։ Հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այդ տարածքի բնակեցման պատմությունը, բնակավայրերի ու ամրությունների առանձնահատկությունները, նյութական մշակույթի դրսևորումները և հարևան քաղաքական միավորների հետ ունեցած կապերը։ «Ծովային Հայաստան» խորագիրը ուշադրություն է հրավիրում պատմական Հայաստանի տարածքում ջրային միջավայրի և լճային ավազանների նշանակության վրա՝ դրանց շուրջ ձևավորված բնակավայրերի, տնտեսական գործունեության և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հնագիտական նյութերի քննությունը կարևոր է հնագույն հասարակությունների կենսակերպը, բնակեցման համակարգերը, արհեստներն ու արտադրական գործունեությունը, ինչպես նաև տարածաշրջանի պատմական զարգացումները հասկանալու համար։ Նման հետազոտությունները նպաստում են հնագիտական հուշարձանների գիտական փաստագրմանը, դրանց պատմամշակութային արժեքի գնահատմանը և Հայաստանի հնագույն անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, ուրարտագիտությամբ և Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, պատմական աշխարհագրության հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայաստանի հնագիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռու մարզում գտնվող Լոռի Բերդ հնագիտական հուշարձանին և դրա միջին բրոնզի դարին վերաբերող նյութերի ուսումնասիրությանը։ Լոռի Բերդը կարևոր նշանակություն ունեցող հնագիտական հուշարձան է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայաստանի տարածքում հնագույն բնակչության կյանքի, նյութական մշակույթի և հասարակական զարգացման պատմական առանձնահատկությունների մասին։ Միջին բրոնզի դարաշրջանի հնագիտական նյութերը կարևոր սկզբնաղբյուր են բնակավայրերի բնույթի, կենցաղի, արտադրական գործունեության, արհեստների, նյութերի մշակման եղանակների և առօրյա կյանքի տարբեր կողմերի ուսումնասիրման համար։ Հուշարձանի հնագիտական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մնացորդները, դրանց բնորոշ հատկանիշները, ժամանակագրական դիրքը և կապերը Հայաստանի ու հարակից տարածքների համաժամանակյա մշակութային երևույթների հետ։ Այսպիսի ուսումնասիրություններում կարևոր տեղ ունեն խեցեղենի, գործիքների, զարդերի և այլ գտածոների գիտական նկարագրությունն ու համեմատական քննությունը, որոնք նպաստում են հնագույն հասարակությունների կենսակերպի և մշակութային կապերի բացահայտմանը։ Լոռի Բերդի նյութերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Լոռու տարածաշրջանի հնագույն պատմության, բնակեցման գործընթացների և Հայաստանի բրոնզեդարյան մշակույթների զարգացման առանձնահատկությունների լուսաբանման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, բրոնզի դարի մշակույթներով զբաղվող մասնագետներին, հնագիտական նյութերի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև Հայաստանի հնագույն պատմությամբ և պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմական հիշողության և Ղարաբաղյան շարժման միջև առկա կապերի ու փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է պատմական ողբերգության հիշողության պահպանմանն ու փոխանցմանը, դրա նշանակությանը հայ հասարակական գիտակցության ձևավորման մեջ և այն հանգամանքներին, որոնց պայմաններում անցյալի իրադարձությունների ընկալումը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա։ Պատմական հիշողությունը դիտարկվում է որպես ազգային ինքնության, հավաքական փորձի և հասարակական համախմբման կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով տարբեր սերունդներ իմաստավորում են անցյալը և դրա կապը ներկայի հետ։ Ղարաբաղյան շարժման ուսումնասիրության համատեքստում կարևոր են շարժման առաջացման ու զարգացման հասարակական միջավայրը, ազգային ինքնագիտակցության դրսևորումները, պատմական արդարության պատկերացումները, հանրային խոսույթի ձևավորումը և անցյալի հիշողության տեղը քաղաքական պահանջների ու հավաքական գործողությունների մեջ։ Աշխատության թեման հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես կարող են պատմական հիշողությունը, ազգային ինքնության ընկալումները և հասարակական շարժումները փոխկապակցվել՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով դրանց պատմական առանձնահատկություններին և ժամանակաշրջանի հասարակական պայմաններին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն պատմության, հիշողության ուսումնասիրությունների, հասարակական շարժումների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների քննության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, մշակութաբաններին, պատմական հիշողության հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության հիշողության և Ղարաբաղյան շարժման պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայագիտության տարբեր ուղղություններին և ընդգրկում է հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, գրականության, մշակույթի ու հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրությանն առնչվող գիտական հարցեր։ Հայագիտությունը որպես գիտական բնագավառ միավորում է հայ ժողովրդի անցյալի և ներկայի, ազգային ինքնության, լեզվական ու գրական ավանդույթների, պատմական աղբյուրների և մշակութային արժեքների համակողմանի հետազոտությունը։ Այսպիսի աշխատություններում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել պատմական իրադարձությունների ու հասարակական գործընթացների քննությունը, հայերեն գրավոր հուշարձանների և մատենագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունը, լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտումը, գրական երկերի վերլուծությունը և հայկական մշակութային ժառանգության տարբեր դրսևորումների գնահատումը։ Ժողովածուի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայագիտական խնդիրների բազմակողմանի ներկայացմամբ և տարբեր մասնագիտական մոտեցումների համադրման հնարավորությամբ։ Այն կարող է ծառայել որպես ուսումնասիրության նյութ հայ ժողովրդի պատմությամբ, հայերենագիտությամբ, գրականագիտությամբ, պատմագրությամբ և մշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նաև բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին, ասպիրանտներին և հայագիտության տարբեր ոլորտներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ նպաստելով հայկական գիտական մտքի, ազգային մշակույթի և պատմական ժառանգության վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Աշխատությունը ընդհանուր պատմության ուսումնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է ներկայացնել մարդկության պատմական զարգացման ընթացքը, տարբեր ժողովուրդների և հասարակությունների անցյալը, ինչպես նաև պատմական կարևոր իրադարձություններն ու հասարակական փոփոխությունները։ Որպես բազմահատոր դասագրքի երկրորդ հատոր՝ այն կազմում է պատմական գիտելիքների հաջորդական ներկայացման մի մասը և նախատեսված է պատմական նյութի ուսումնասիրությունն ու սովորողների ընդհանուր պատկերացումների ընդլայնումը խթանելու համար։ Ընդհանուր պատմության դասավանդումը կարևոր նշանակություն ունի տարբեր դարաշրջանների, քաղաքակրթությունների և ժողովուրդների միջև կապերը հասկանալու, պետությունների ձևավորման ու զարգացման ընթացքը ճանաչելու և հասարակական կյանքի փոփոխությունները պատմական համատեքստում դիտարկելու համար։ Այս բնույթի դասագրքերը սովորաբար պատմական նյութը կազմակերպում են ըստ ժամանակաշրջանների, իրադարձությունների կամ թեմաների՝ հնարավորություն տալով հետևելու քաղաքական, սոցիալական և մշակութային զարգացումների հաջորդականությանը։ Պատմական գիտելիքների յուրացումը նպաստում է ժամանակագրական մտածողության, պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու և տարբեր պատմական երևույթները համեմատելու կարողությունների ձևավորմանը։ Ուսումնական ձեռնարկի նշանակությունը պայմանավորված է նաև պատմության՝ որպես հասարակական հիշողության և անցյալի փորձի ուսումնասիրման միջոցի դերով։ Այն կարող է ծառայել դասավանդման, ինքնուրույն ընթերցանության և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ գիտելիքների համակարգման համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու պատմագիտական ու կրթական գրականության, պատմության դասավանդման ավանդույթների և հայ կրթական միջավայրում համաշխարհային պատմության ուսումնասիրման զարգացման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչներին, պատմագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայերեն դասագրքերի զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ա. Եզեկյանի «Դյուցազունները՝ ըստ Մովսես Խորենացու» աշխատությունը վերաբերում է հայոց հին պատմության և ավանդական պատումների մեջ պահպանված հերոսական կերպարներին։ Մովսես Խորենացու պատմագրական երկը կարևոր աղբյուր է հայ ժողովրդի ծագման, անցյալի նշանավոր անձանց, ավանդությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրման համար։ Նրա հաղորդած նյութերում միահյուսվում են պատմական տեղեկությունները, ժողովրդական ավանդազրույցներն ու դյուցազնական պատումները, որոնց միջոցով արտահայտվում են հայ ժողովրդի ինքնության, հայրենիքի պաշտպանության, քաջության, պատվի և սերունդների միջև պատմական կապի գաղափարները։ Դյուցազունների կերպարները հայ մշակութային հիշողության մեջ մարմնավորում են հերոսական վարքագծի և հասարակական իդեալների տարբեր կողմեր՝ ներկայացնելով անհատի և ժողովրդի ճակատագրի փոխկապակցվածությունը։ Խորենացու երկի հիման վրա նման թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հին հայկական ավանդությունների գրավոր մշակման առանձնահատկությունները և դրանց նշանակությունը ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման գործում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ դյուցազնապատումների, հին հայ պատմագրության և հերոսական կերպարների գրական մեկնաբանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ ու գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև ուսումնասիրողներին, որոնք անդրադառնում են պատմական ավանդությունների պահպանմանն ու դրանց դերին հայ մշակույթի զարգացման մեջ։

Աշխատությունը համադրում է զրպարտությունների հերքմանն ուղղված հրապարակախոսական խոսքը և բազմարդյուն վարժապետ Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի կենսագրությանը նվիրված նյութը։ Գրքի խորագիրը վկայում է, որ այն անդրադառնում է Կոստանդնուպոլսում տպագրված մի տետրակի շուրջ առաջացած հակասություններին՝ նպատակ ունենալով պատասխանել ներկայացված մեղադրանքներին և պաշտպանել հիշատակված անձի անունն ու հեղինակությունը։ Այսպիսի երկերը 19-րդ դարի հայ հասարակական և մտավոր կյանքի կարևոր վավերագրերից են, քանի որ արտացոլում են հրապարակային բանավեճերի, անձնական հեղինակության պաշտպանության և հասարակական կարծիքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Կենսագրական հատվածը ուշադրություն է հրավիրում Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի գործունեության վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես բազմարդյուն վարժապետ, որի կյանքն ու աշխատանքը դիտարկվում են կրթական և հասարակական գործունեության համատեքստում։ Կենսագրական տեղեկությունների և poleմիկական շարադրանքի համադրությունը հրատարակությանը հաղորդում է ինչպես անհատական, այնպես էլ պատմամշակութային նշանակություն։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անձի հեղինակության շուրջ ձևավորված հրապարակային խոսքը, կրթական գործիչների հասարակական դիրքը և 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր բանավեճերի բնույթը։ Գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ, հասարակական մտքի զարգացմամբ և հայ տպագրական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Երուսաղեմի պատմության ժամանակագրական շարադրանքին՝ ներկայացնելով քաղաքի պատմական զարգացումը, քրիստոնեական սրբավայրերի ձևավորումը և դրանց հետ կապված կրոնական ու հասարակական իրադարձությունները։ Երուսաղեմը քրիստոնեության կարևորագույն հոգևոր կենտրոններից է, որտեղ պահպանվել են Հիսուս Քրիստոսի կյանքի վերջին իրադարձությունների հետ կապված սրբավայրեր, ուխտագնացության ավանդույթներ և դարերի ընթացքում ձևավորված եկեղեցական հաստատություններ։ Քաղաքի պատմությունը սերտորեն կապված է քրիստոնեական աշխարհի տարբեր եկեղեցիների գործունեության, սրբավայրերի պահպանության, ուխտավորների հոսքի և տարածաշրջանի քաղաքական փոփոխությունների հետ։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկել հաջորդականության մեջ՝ ուշադրություն դարձնելով եկեղեցական կառույցների, հոգևոր առաջնորդների, կրոնական համայնքների և սրբավայրերի ճակատագրերին։ Հայերի համար Երուսաղեմը առանձնահատուկ նշանակություն ունի՝ կապված Հայոց պատրիարքության, հայկական վանական հաստատությունների և Սուրբ քաղաքի քրիստոնեական ժառանգության պահպանման գործում հայ համայնքի բազմադարյա ներկայության հետ։ Հայկական եկեղեցական ավանդույթը քաղաքի պատմության մեջ ունի կարևոր տեղ, իսկ Երուսաղեմի հայկական թաղամասն ու վանքային համալիրները հայ հոգևոր և մշակութային ինքնության նշանակալի կենտրոններ են։ Այս հատորը շարունակում է պատմական նյութի ժամանակագրական ներկայացումը՝ նպաստելով քաղաքի անցյալի և նրա հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Երուսաղեմի պատմությամբ, քրիստոնեական սրբավայրերով, Հայ Առաքելական եկեղեցու պատմությամբ և հայ ուխտագնացության ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև հայ մատենագրության և եկեղեցական պատմագրության ուսումնասիրության համար՝ որպես Սուրբ քաղաքի պատմական հիշողությունը գրավոր ձևով պահպանելու և սերունդներին փոխանցելու փորձ։

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշեի պատմական երկի ուսումնասիրությանն ու մեկնաբանությանը՝ ընթերցողին առաջարկելով անդրադառնալ հայ պատմագրության և միջնադարյան հոգևոր-գրական մտքի նշանակալի հուշարձաններից մեկի բովանդակությանը, գաղափարական ուղղվածությանը և պատմամշակութային արժեքին։ Եղիշեի անունով մեզ հասած պատմագրական ավանդությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ, հատկապես ազգային ինքնության, քրիստոնեական հավատի, հայրենասիրության և օտար տիրապետության պայմաններում հոգևոր ու ազգային արժեքների պահպանման թեմաների արծարծման շնորհիվ։ Նրա պատմությունը սերտորեն կապված է հինգերորդ դարի իրադարձությունների և Վարդանանց պատերազմի հիշողության հետ, իսկ շարադրանքում պատմական դեպքերը միահյուսվում են բարոյական դատողություններին, կրոնական համոզմունքներին և հերոսական վարքի օրինակներին։ Գրքի խորհրդածական բնույթը ենթադրում է պատմական երկի առանձին դրվագների, կերպարների, գաղափարների և հեղինակային մոտեցումների շուրջ մտորումներ՝ ուշադրություն դարձնելով պատմական իրադարձությունների իմաստավորմանը և դրանց թողած ազդեցությանը հայ հասարակական մտքի վրա։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես է պատմագրական երկը միաժամանակ ծառայում որպես անցյալի իրադարձությունների հիշատակարան, ազգային արժեքների արտահայտություն և բարոյական խրատների աղբյուր։ Այն կարևոր է նաև հայ միջնադարյան մատենագրության ընկալման համար, քանի որ նպաստում է պատմական աղբյուրի բովանդակային ու գաղափարական շերտերի տարբերակմանը և պատմության ու գրականության փոխկապակցվածության բացահայտմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, հին և միջնադարյան հայ գրականությամբ, պատմագրությամբ, ազգային-հոգևոր ավանդույթներով ու պատմական հիշողության ձևավորմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն արժեքավոր է որպես հայագիտական գրականության նմուշ, որն ուշադրություն է հրավիրում Եղիշեի պատմության շարունակական ազդեցության և հայ մշակութային ժառանգության մեջ նրա պահպանած կարևոր տեղի վրա։

Կենսագրական այս աշխատությունը նվիրված է գեներալ-լեյտենանտ իշխան Վալերիան Մադաթովին՝ հայազգի նշանավոր ռազմական գործչին, որի անունը կապված է Ռուսական կայսրության ռազմական պատմության և Կովկասում ծավալված ռազմաքաղաքական իրադարձությունների հետ։ Մադաթովը, ծնունդով Խաչենից, պատմական աղբյուրներում հայտնի է նաև որպես Վալերիան Մադաթյան և հիշատակվում է ռուսական բանակում իր ծառայության, ռազմական ընդունակությունների ու հրամանատարական գործունեության համար։ Նրա կենսագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու XVIII դարի վերջին և XIX դարի առաջին կեսի Կովկասի պատմական իրադրությանը, տարածաշրջանում տեղի ունեցած պատերազմներին, իշխանական հարաբերություններին և Ռուսական կայսրության ռազմական առաջխաղացմանը։ Աշխատության կենտրոնում անհատական կենսագրության միջոցով պատմական ժամանակաշրջանի ներկայացումն է՝ ռազմական ծառայության, հասարակական դիրքի, անձնական արժանիքների և պատմական իրադարձություններին մասնակցության համատեքստում։ Նման կենսագրական երկերը կարևոր դեր են ունեցել պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ծագում ունեցող նշանավոր գործիչների կյանքի ու գործունեության հանրահռչակման և անցյալի իրադարձությունների մասին գիտելիքների տարածման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ ռազմական գործիչների պատմությամբ, Կովկասի ռազմաքաղաքական զարգացումներով և հայ-ռուսական պատմական առնչություններով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև XIX դարի հայերեն պատմագրության և կենսագրական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես անցյալի նշանավոր անհատների կերպարները գրավոր մշակույթի միջոցով պահպանելու և հաջորդ սերունդներին փոխանցելու օրինակ։

Աշխատությունը նվիրված է Պողոս աղա Օտյանի կյանքին և գործունեությանը՝ ընթերցողին ներկայացնելով անհատի կենսագրական ուղու, հասարակական դիրքի և ժամանակաշրջանի հայ համայնքային կյանքի ուսումնասիրության հնարավորություն։ Կենսագրական գրականությունը կարևոր դեր ունի պատմական հիշողության պահպանման գործում, քանի որ առանձին անձանց կյանքի ու գործունեության միջոցով բացահայտում է տվյալ ժամանակի հասարակական հարաբերությունները, արժեքային պատկերացումները և համայնքի զարգացման առանձնահատկությունները։ Պողոս աղա Օտյանի մասին կենսագրական ակնարկը կարող է դիտարկվել XIX դարի հայալեզու կենսագրական գրականության համատեքստում՝ որպես անհատի կյանքի մասին տեղեկություններ գրավոր ամրագրելու և դրանք ընթերցողին փոխանցելու փորձ։ Այդպիսի աշխատություններում անձնական կենսագրությունը հաճախ կապվում է ավելի լայն պատմական միջավայրի հետ՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու հասարակական ծառայության, համայնքային պատասխանատվության, մարդկային արժանիքների և անհատի դերի մասին։ Կենսագրության ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև ժամանակաշրջանի հայ հասարակության մեջ գործած անձնանունների, հասարակական կոչումների և սոցիալական հարաբերությունների պատմական ընկալմանը։ Հրատարակության փոքրածավալ լինելը համահունչ է կենսագրական համառոտ ակնարկի ձևաչափին, որի նպատակն է կենտրոնանալ անհատի կյանքի վերաբերյալ հիմնական տեղեկությունների վրա։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կենսագրական գրականության զարգացման և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական ու հասարակական միջավայրի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, հայ համայնքների անցյալով, կենսագրական աղբյուրներով և XIX դարի հայերեն տպագիր գրքի ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր ժողովուրդների և ազգերի պատմության համառոտ ներկայացմանը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել նրանց ծագման, պատմական զարգացման, քաղաքական կազմավորումների ձևավորման և հասարակական կյանքի փոփոխությունների հետ։ Ժողովուրդների պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդկային հասարակությունների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները, տարբեր քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը ազգային ինքնության ձևավորման վրա։ Այսպիսի պատմական շարադրանքները կարևոր նշանակություն ունեն համաշխարհային պատմության ամբողջական ընկալման համար, քանի որ առանձին ժողովուրդների անցյալը դիտարկում են ավելի լայն պատմական համատեքստում՝ ընդգծելով պետությունների կազմավորման, տարածքային փոփոխությունների, պատերազմների, դիվանագիտական հարաբերությունների, մշակութային փոխանակումների և հասարակական վերափոխումների դերը։ Աշխատության համառոտ ներկայացման սկզբունքը նպաստում է պատմական գիտելիքների համակարգմանը և տարբեր ազգերի անցյալի վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացման ձևավորմանը։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս համեմատելու ժողովուրդների պատմական ուղիները, ճանաչելու նրանց առանձնահատկություններն ու փոխադարձ կապերը և ավելի խորությամբ ըմբռնելու համաշխարհային պատմական գործընթացների բազմազանությունը։ Գիրքը նաև արտացոլում է պատմական գիտելիքների տարածման և աշխարհագրական ու ազգային պատկերացումների ընդլայնման նկատմամբ XIX դարի կրթական հետաքրքրությունը։ Հայերեն պատմագիտական գրականության շրջանակում նման հրատարակությունները նպաստել են համաշխարհային պատմության վերաբերյալ գիտելիքների հասանելիությանը և ընթերցողների պատմական աշխարհայացքի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել համաշխարհային պատմությամբ, ազգերի ու ժողովուրդների պատմական զարգացմամբ, քաղաքակրթությունների փոխհարաբերություններով և հայերեն պատմական գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև պատմական գիտելիքների համակարգված ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից պատմության համառոտ և համակարգված ներկայացմանը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով պատմական իրադարձություններին, քաղաքական փոփոխություններին և հասարակական զարգացումներին, որոնք ձևավորել են ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի աշխարհը։ Պատմական գիտելիքների մատչելի շարադրանքը կարևոր նշանակություն ունի անցյալի իրադարձությունների հաջորդականությունը հասկանալու, տարբեր ժողովուրդների և պետությունների միջև հարաբերությունները ճանաչելու և պատմական գործընթացների պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու համար։ Ժամանակակից պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պետությունների ձևավորման ու զարգացման ընթացքը, քաղաքական համակարգերի փոփոխությունները, պատերազմների և դիվանագիտական հարաբերությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև հասարակական, տնտեսական ու մշակութային կյանքի վերափոխումները։ Համառոտ պատմական աշխատությունները սովորաբար նպատակ ունեն մեծածավալ պատմական նյութը ներկայացնել ընթերցողի համար մատչելի ձևով՝ առանձնացնելով հիմնական իրադարձություններն ու կարևորագույն հանգրվանները։ Այսպիսի մոտեցումը նպաստում է պատմական գիտելիքների համակարգմանը, ժամանակագրական կողմնորոշմանը և պատմական իրողությունների ընդհանուր պատկերի ձևավորմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն կրթական գրականության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ պատմական գիտելիքների մայրենի լեզվով տարածումը նպաստել է ընթերցողների աշխարհայացքի ընդլայնմանը և պատմական մտածողության ձևավորմանը։ Պատմության ուսուցումը կարևոր դեր ունի հասարակությունների անցյալի, քաղաքական ու մշակութային ժառանգության և տարբեր ժողովուրդների պատմական փորձի ընկալման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին, պատմաբաններին և հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողներին։ Այն արժեքավոր է պատմական կրթության պատմության, հայերենով պատմագիտական գիտելիքների տարածման և ժամանակաշրջանի ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։ Որպես պատմական հրատարակություն՝ գիրքը նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն եղանակներին, որոնցով անցյալի մասին գիտելիքը ներկայացվել և փոխանցվել է հայ ընթերցողին՝ նպաստելով պատմական հիշողության և կրթական մշակույթի ուսումնասիրմանը։

Լևոն Աբրահամյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է նախնադարյան հասարակությունների տոնական ծեսերի և դիցաբանական պատկերացումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տոնի՝ որպես մշակութային, սոցիալական և խորհրդանշական երևույթի առաջացմանն ու զարգացմանը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում տոնական արարողությունների և առասպելների միջև առկա կապն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են վաղ հասարակությունները մեկնաբանել աշխարհի ծագումը, բնության երևույթները, կյանքի ու մահվան շրջափուլերը, համայնքի գոյությունը և մարդու տեղը տիեզերական կարգի մեջ։ Նախնադարյան տոնը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ուրախության կամ հավաքական հանգստի դրսևորում, այլև որպես ծիսական գործողությունների համակարգ, որի միջոցով համայնքը վերարտադրում էր իր հավատալիքները, ամրապնդում հասարակական կապերը և փոխանցում սերունդներին մշակութային հիշողությունը։ Դիցաբանական պատումները նման ծեսերին հաղորդում էին իմաստ և խորհրդանշական հիմք՝ բացատրելով դրանց ծագումը, նշանակությունն ու կատարման կարգը։ Այս տեսանկյունից տոնը, ծեսը և առասպելը հանդես են գալիս որպես փոխկապակցված մշակութային ձևեր, որոնց միջոցով կազմակերպվում էին համայնքային կյանքը և աշխարհընկալումը։ Աշխատության ուսումնասիրական նշանակությունը կապված է նաև մշակութային երևույթների համեմատական վերլուծության հնարավորության հետ՝ տարբեր ժողովուրդների ծիսական ավանդույթներում ընդհանրություններ և առանձնահատկություններ բացահայտելու նպատակով։ Տոնական վարքաձևերի, խորհրդանիշների, ծիսական գործողությունների և առասպելական պատկերների քննությունը կարևոր նյութ է տրամադրում վաղ կրոնական մտածողության, հասարակական հարաբերությունների և մշակույթի պատմական զարգացման մասին։ Այս մոտեցումը նպաստում է տոնի՝ որպես հասարակության ինքնակազմակերպման, հավաքական ինքնության պահպանման և մշակութային իմաստների փոխանցման միջոցի ըմբռնմանը։ Գիրքը արժեքավոր է նախնադարյան մշակույթի, ծիսագիտության, դիցաբանության և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է մարդաբաններին, ազգագրագետներին, բանագետներին, մշակութաբաններին, կրոնագետներին ու մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայ հասարակական մտքի, հրապարակախոսության և մամուլի պատմության նշանավոր ներկայացուցիչ Գրիգոր Արծրունու կյանքին ու գրական-հրապարակախոսական գործունեությանը՝ անդրադառնալով նրա ստեղծագործական ուղու քսանհինգամյա ժամանակաշրջանին։ Գրիգոր Արծրունին 19-րդ դարի հայ մտավորական կյանքի ազդեցիկ դեմքերից էր, որի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայ մամուլի զարգացման, հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային մտքի ձևավորման հետ։ Նրա հրապարակախոսական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել ժամանակի հասարակական հարցերի բարձրաձայնման, կրթության ու մշակույթի զարգացման, ազգային կյանքի արդիականացման և հայ ընթերցողի աշխարհայացքի ընդլայնման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Արծրունու գրական ու հասարակական գործունեությունը ժամանակաշրջանի պատմական պայմանների համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նրա գաղափարական դիրքորոշումներին, հրապարակախոսական ոճին և հայ մտավորականության կյանքում ունեցած ազդեցությանը։ Գրական գործունեության հոբելյանական գնահատումը նաև առիթ է ներկայացնելու նրա աշխատանքի նշանակությունը հայ մամուլի և հասարակական բանավեճի զարգացման համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ լրագրության պատմության, 19-րդ դարի հասարակական մտքի, գրաքննադատության և հայ մտավորականության գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես նյութ, որն արտացոլում է Գրիգոր Արծրունու ժառանգության նկատմամբ ժամանակակիցների հետաքրքրությունն ու նրա դերի գնահատումը։

Աշխատությունը նախատեսված է եկեղեցական պատմության ուսումնասիրման և ուսուցման համար՝ ներկայացնելով քրիստոնեական եկեղեցու պատմական զարգացման հիմնական փուլերը, կարևոր իրադարձություններն ու նշանավոր գործիչներին։ Որպես ուսումնական դասագիրք կամ դասատետր՝ այն նպատակ ունի համակարգված և մատչելի ձևով փոխանցելու եկեղեցու անցյալի վերաբերյալ գիտելիքներ, նպաստելու պատմական իրադարձությունների հաջորդականության ըմբռնմանը և ամրապնդելու սովորողների պատկերացումները եկեղեցու ձևավորման ու զարգացման մասին։ Եկեղեցական պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու քրիստոնեության տարածմանը, եկեղեցական կազմակերպությունների ձևավորմանը, կրոնական կյանքի փոփոխություններին և եկեղեցու՝ հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած դերին։ Հայկական կրթական միջավայրում նման ձեռնարկներն առանձնահատուկ նշանակություն են ունեցել նաև Հայոց եկեղեցու պատմության, հոգևոր ժառանգության և ազգային ինքնության վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցման գործում։ Դասատետրի ուսումնական բնույթը կարևորում է նյութի հետևողական յուրացումը, պատմական փաստերի մտապահումը և անցյալի իրադարձությունների միջև կապերի ըմբռնումը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ եկեղեցական կրթության, դպրոցական դասագրքերի, կրոնական մանկավարժության և եկեղեցական պատմության դասավանդման ավանդույթների ուսումնասիրության համար։

Այս բազմահատոր ստեղծագործությունը վերնագրով առնչվում է Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած ենիչերիական զորքի և դրա հետ կապված պատմական իրադարձությունների թեմային։ Ենիչերիները օսմանյան բանակի հայտնի զորամասն էին, որոնք երկար ժամանակ կարևոր նշանակություն ունեին կայսրության ռազմական համակարգում, պալատական քաղաքականության և պետական կառավարման մեջ։ Նրանց պատմությունը կապված է կենտրոնացված իշխանության ձևավորման, ռազմական կազմակերպման, ներքին կարգապահության, քաղաքական ազդեցության և ժամանակի ընթացքում կայսրության հասարակական կառուցվածքում տեղի ունեցած փոփոխությունների հետ։ Այս թեման պատմական գրականության համար հնարավորություն է ստեղծում ներկայացնելու անհատի և պետության հարաբերությունները, զինվորական ծառայության առանձնահատկությունները, իշխանության համար պայքարը և պատմական միջավայրի ազդեցությունը մարդկային ճակատագրերի վրա։ Ենիչերիական համակարգը ձևավորվել էր որպես սուլթանի իշխանությանը ենթակա հատուկ զորական կառույց և տարբեր ժամանակաշրջաններում զգալի ազդեցություն էր ունեցել Օսմանյան կայսրության ռազմական ու քաղաքական կյանքում։ Դրա զարգացումն ու հետագա վերափոխումները կապված էին կայսրության ներքին կառավարման, ռազմական բարեփոխումների և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունների հետ։ Նման պատմական թեմաներով ստեղծագործությունները սովորաբար ընթերցողին ծանոթացնում են անցյալի քաղաքական ու ռազմական միջավայրին՝ պատմական փաստերի և գեղարվեստական պատումի միջոցով ներկայացնելով իշխանության, պարտքի, հավատարմության, փառասիրության և մարդկային ընտրության հարցերը։ Առաջին հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը բազմամաս ստեղծագործության բաղադրիչ է, որի նյութը նախատեսված է հաջորդական ընթերցման համար։ Բազմահատոր կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս պատմական թեման զարգացնելու ավելի լայն շրջանակում՝ ներկայացնելով տարբեր իրադարձություններ, կերպարներ և դրանց փոխկապակցվածությունը։ Այս աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, ենիչերիական զորքի պատմական դերով, պատմավեպի զարգացման առանձնահատկություններով և 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական ու պատմական գրականությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև կարող է դիտարկվել որպես հայ ընթերցողական միջավայրում օսմանյան պատմության թեմաների նկատմամբ հետաքրքրության արտահայտություն և որպես ժամանակաշրջանի հայերեն գրքի պատմության ուսումնասիրության նյութ։

Գիրքը ներկայացնում է ճանապարհորդական բնույթի նյութեր, որոնք առնչվում են Հայաստանին, նրա բնակավայրերին, պատմական հուշարձաններին, բնաշխարհին և բնակչության կյանքին։ Նման ուղեգրական աշխատություններում ճանապարհորդի դիտարկումների միջոցով կարող են նկարագրվել տարբեր վայրերի աշխարհագրական առանձնահատկությունները, բնակավայրերի կառուցվածքը, տեղական սովորույթները, կենցաղը, մշակութային ավանդույթներն ու պատմական հիշողության հետ կապված վայրերը։ Այսպիսի գրականությունը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն որպես ճանապարհորդի անձնական տպավորությունների գրանցում, այլև որպես հնարավոր սկզբնաղբյուր՝ տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի հասարակական, մշակութային և աշխարհագրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է տեղեկություններ պարունակել հայաբնակ վայրերի, տեղական կյանքի առանձնահատկությունների և պատմամշակութային ժառանգության վերաբերյալ։

Հրատարակությունը ներկայացնում է պատմական անձի՝ Վահան Մամիկոնյանի հասցեագրված գրություն, որը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել հայոց պատմության, իշխանական հարաբերությունների և ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի վերաբերյալ։ Մամիկոնյանների տոհմը նշանակալի դեր է ունեցել Հայաստանի քաղաքական և ռազմական պատմության մեջ, իսկ Վահան Մամիկոնյանի անունը կապվում է հայ նախարարական իշխանության և ազգային ինքնության պահպանման համար մղված պայքարի հետ։ Պատմական անձանց ուղղված թղթերը կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադրությանը, իշխանների փոխհարաբերություններին, ռազմական կամ դիվանագիտական խնդիրներին, ինչպես նաև ժամանակաշրջանի կրոնական ու հասարակական հարցերին։ Նման բնագրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատմական գործիչների գործունեության, նրանց միջև կապերի և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական միջավայրի մասին։

«Կենսագրություն Պասկալի» աշխատությունը, ըստ վերնագրի, նվիրված է Պասկալ անունով հայտնի անձի կյանքի և գործունեության ներկայացմանը։ Եթե խոսքը ֆրանսիացի մտածող, մաթեմատիկոս, ֆիզիկոս և գրող Բլեզ Պասկալի մասին է, ապա գիրքը կարող է անդրադառնալ նրա կյանքի կարևոր իրադարձություններին, գիտական հետաքրքրություններին, փիլիսոփայական հայացքներին և կրոնական մտորումներին։ Պասկալը հայտնի է մաթեմատիկայի և ֆիզիկայի բնագավառներում ունեցած իր ներդրումներով, հավանականությունների տեսության զարգացման գործում ունեցած դերակատարությամբ, ինչպես նաև մարդու բնության, բանականության, հավատի և բարոյականության վերաբերյալ իր մտքերով։ Նրա կյանքի ու գաղափարների մասին կենսագրական աշխատությունը կարող էր ընթերցողին ծանոթացնել գիտության և փիլիսոփայության միջև կապին, մտավոր աշխատանքի նշանակությանը և մարդու աշխարհայացքի ձևավորմանը։ Նման հրատարակությունը կարող էր ունենալ նաև կրթական նշանակություն՝ ներկայացնելով նշանավոր մտածողի կենսագրությունը որպես գիտելիքի, մտավոր որոնումների և ինքնուրույն մտածողության օրինակ։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի հայերեն կենսագրական գրականության և եվրոպական գիտական ու փիլիսոփայական մտքի հայերեն ներկայացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, որ գիրքը հենց Բլեզ Պասկալի մասին է, ինչպես նաև որոշել՝ այն նրա կյանքի համառոտ շարադրանք է, նրա գաղափարների վերլուծություն, թե մեկ այլ՝ Պասկալ անունով անձի կենսագրություն։

Գրքում հիշատակվում է Խորեն վարդապետ Ստեփանեն և նրա գործունեությունը Բաքվում։ Հոգևորականի անվան և բնակավայրի հիշատակումը թույլ է տալիս ենթադրել, որ աշխատությունը կամ հրատարակությունը վերաբերում է տվյալ հոգևորականի կյանքին, ծառայությանը կամ Բաքվում ծավալած գործունեությանը։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին Բաքուն Կովկասի հայաբնակ կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ գործում էին հայկական եկեղեցական համայնքներ, կրթական հաստատություններ, մշակութային կազմակերպություններ և տպագրական օջախներ։ Քաղաքի հայ համայնքի հոգևոր ու հասարակական կյանքում եկեղեցական գործիչները կարող էին կարևոր դեր ունենալ կրոնական ծառայության, կրթության, համայնքային կազմակերպման և ազգային մշակույթի պահպանման գործում։ Վերնագրի «Բաքվի մեջ» ձևակերպումը մատնանշում է տվյալ վայրի հետ անմիջական կապը, սակայն ինքնին չի պարզում՝ գիրքը կենսագրակա՞ն ակնարկ է, պատմական տեղեկությո՞ւն, հրապարակախոսակա՞ն նյութ, թե՞ որևէ այլ բնույթի աշխատություն։ Առանց հրատարակության տարեթվի, էջաքանակի, տպարանի կամ բովանդակության մասին լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հաստատել նաև հեղինակի ինքնությունը, նյութի ստեղծման հանգամանքները կամ Խորեն վարդապետ Ստեփանեի գործունեության կոնկրետ դրվագները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Բաքվի հայ համայնքի պատմության, հոգևորականության գործունեության և կովկասահայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։

1865 թվականին Վենետիկում՝ Մխիթարյան միաբանության Սուրբ Ղազար տպարանում հրատարակված այս՝ 288 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի ներկայացնում է պատմություն՝ կապված Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի և նրա ժամանակաշրջանի հետ։ Հայ եկեղեցու ավանդության մեջ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչը համարվում է հայ ժողովրդին քրիստոնեություն քարոզած և Հայաստանում քրիստոնեության հաստատման գործում առանցքային դեր ունեցած հոգևոր գործիչը։ Նրա գործունեությունը սերտորեն կապված է Տրդատ Գ թագավորի ժամանակաշրջանի և IV դարի սկզբին Հայաստանում քրիստոնեության պետականորեն ընդունման ավանդական պատմության հետ։ Այս թեման կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ ժողովրդի կրոնական, մշակութային և պատմական հիշողության մեջ, քանի որ քրիստոնեության ընդունումը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ գրավոր մշակույթի, կրթության, եկեղեցական կառույցների և ազգային ինքնության հետագա զարգացման վրա։ Վերնագրում գործածված «ի սրբոյն Գրիգորէ ցաւուրս իւր» ձևակերպումը մատնանշում է Սուրբ Գրիգորի ժամանակներից մինչև աշխատության շարադրանքում դիտարկվող ժամանակաշրջանը ներկայացնելու մտադրություն, իսկ «լուսաբանեալ» բառը հուշում է պատմական նյութի բացատրական կամ մեկնաբանական շարադրանք։ Հետևաբար, գիրքը կարող է անդրադառնալ ոչ միայն Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի կյանքին ու գործունեությանը, այլև նրա ժամանակաշրջանի կրոնական և քաղաքական հանգամանքներին ու դրանց պատմական նշանակությանը։ XIX դարում Մխիթարյան միաբանությունը կարևոր դեր էր կատարում հայոց պատմության, եկեղեցական ժառանգության և հին մատենագրության ուսումնասիրության ու հրատարակման գործում։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար տպարանում լույս տեսած նման աշխատությունները նպաստում էին պատմական և կրոնական գիտելիքների տարածմանը հայալեզու ընթերցողների շրջանում։ Այնուամենայնիվ, վերնագիրն ու մատենագիտական տվյալները բավարար չեն գրքի ճշգրիտ ժամանակագրական ընդգրկումը, օգտագործված աղբյուրները կամ հեղինակի պատմական մեկնաբանությունները հաստատելու համար․ այդ մանրամասները պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։

1884 թվականին Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազար տպարանում հրատարակված այս՝ 75 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի նվիրված է վրաց ժողովրդի պատմությանը։ Համառոտ ձևաչափը ենթադրում է, որ գիրքը նախատեսված է պատմական տեղեկությունները մատչելի և համառոտ ներկայացնելու համար՝ ընթերցողին ծանոթացնելով Վրաստանի անցյալին և պատմական զարգացման հիմնական փուլերին։ Վրաց ժողովրդի պատմությունը սերտորեն կապված է Հարավային Կովկասի քաղաքական, մշակութային և կրոնական պատմության հետ։ Դարերի ընթացքում Վրաստանի տարածքում ձևավորվել են տարբեր պետական կազմավորումներ, զարգացել են վրացական գրավոր մշակույթը, քրիստոնեական ավանդույթները և ինքնուրույն գրական ժառանգությունը։ Վրաստանի պատմության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցրել միասնական թագավորության ձևավորումը, միջնադարյան մշակութային վերելքը, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունները և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները։ Հայ և վրաց ժողովուրդների պատմական շփումները նույնպես նշանակալի են եղել՝ արտահայտվելով առևտրի, կրոնական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և քաղաքական հարաբերությունների մեջ։ Սուրբ Ղազարի միաբանությունը կարևոր դեր է ունեցել հայագիտական ու պատմական գրականության հրատարակման գործում, իսկ Վենետիկը XIX դարում հայ տպագրության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե աշխատությունն ընդգրկում է Վրաստանի պատմության որ ժամանակաշրջանները, ինչ աղբյուրների վրա է հիմնված կամ արդյոք նախատեսված է եղել որպես դպրոցական դասագիրք։ Այդ հարցերը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի ամբողջական բնագիրը։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Մոլդովայում, Վալաքիայում, Հունգարիայում և Լեհաստանում բնակություն հաստատած հայ գաղթականության վերաբերյալ տեղեկությունների ներկայացմանը։ Այն վերաբերում է հայ ժողովրդի պատմության այն կարևոր ուղղությանը, որն ուսումնասիրում է Հայաստանից դուրս ձևավորված հայկական համայնքները, դրանց առաջացման պատմական պայմանները, բնակության վայրերը և հայերի հասարակական ու մշակութային կյանքը տարբեր երկրներում։ Հայկական գաղթօջախների պատմությունը հայ ժողովրդի ընդհանուր պատմության անբաժանելի մասն է։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքական իրադարձությունները, պատերազմները, առևտրական կապերը, տնտեսական հնարավորությունները և տարածաշրջանային փոփոխությունները նպաստել են հայերի տեղաշարժերին ու նոր բնակավայրերում հաստատվելուն։ Այդ գործընթացների արդյունքում հայկական համայնքներ են ձևավորվել Մերձավոր Արևելքում, Կովկասում, Բալկաններում և Կենտրոնական ու Արևելյան Եվրոպայի տարբեր երկրներում։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունեցել է իր առանձնահատկությունները՝ պայմանավորված տվյալ երկրի պատմական զարգացմամբ, բնակչության կազմով, տեղական իշխանությունների քաղաքականությամբ և հայերի տնտեսական ու հասարակական գործունեությամբ։ Վերնագրում հիշատակված Մոլդովան և Վալաքիան պատմականորեն կապված են Դանուբյան իշխանությունների տարածաշրջանի հետ, որտեղ հայերի ներկայությունը ձևավորվել է առևտրական, տնտեսական և բնակության տարբեր շարժերի արդյունքում։ Այս տարածքներում հայերը տարբեր ժամանակներում մասնակցել են քաղաքային կյանքի զարգացմանը, զբաղվել առևտրով և արհեստներով ու պահպանել իրենց համայնքային ինքնությունը։ Հունգարիայում և Լեհաստանում ևս գոյություն են ունեցել հայկական բնակության և գործունեության կենտրոններ, որոնց պատմությունը կապված է եվրոպական առևտրական ուղիների, միջտարածաշրջանային կապերի և հայերի՝ նոր հասարակական միջավայրերին հարմարվելու գործընթացների հետ։ Այս համայնքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հայերը պահպանել իրենց մշակութային առանձնահատկությունները՝ միաժամանակ ներգրավվելով բնակության երկրների տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքում։ Աշխատության վերնագրում օգտագործված «տեղեկագրութիւն» բառը ցույց է տալիս, որ հրատարակության հիմնական նպատակը համապատասխան համայնքների մասին տեղեկություններ հավաքելն ու ներկայացնելն է։ Հետևաբար, այն կարելի է դիտարկել որպես տեղեկատու կամ նկարագրական բնույթի պատմական աշխատություն, որը նախատեսված է տարբեր երկրներում բնակվող հայերի մասին գիտելիքի համակարգման համար։ Այդպիսի նյութերը կարող են անդրադառնալ համայնքների տեղաբաշխմանը, դրանց պատմական ծագմանը, բնակչության կազմին, եկեղեցական կազմակերպվածությանը, կրթական և մշակութային կյանքին, ինչպես նաև հայերի զբաղմունքներին ու հասարակական դիրքին։ Սակայն նշված թեմաները տվյալ գրքի հաստատված բաժինները համարել հնարավոր չէ միայն վերնագրի հիման վրա. դրանց իրական ընդգրկումը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։ Հրատարակության նշանակությունը կարող է հատկապես կարևոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նման տեղեկագրերը հնարավորություն են տալիս հետազոտել հայ համայնքների մասին պատմական գիտելիքի հավաքման և տարածման գործընթացը։ Դրանք կարող են ծառայել որպես աղբյուր՝ հասկանալու, թե ինչպես են հայ մտավորականներն ու համայնքային կառույցները ներկայացրել արտասահմանում բնակվող հայրենակիցների վիճակը և ինչ նշանակություն են տվել տարբեր գաղթօջախների մասին տեղեկությունների պահպանմանը։ Նման աշխատությունները կարևոր են նաև հայերի աշխարհագրական տարածվածության, համայնքային կապերի և ազգային ինքնության պահպանման պատմությունը ուսումնասիրելու համար։ Հայկական գաղթօջախների կյանքում առանձնահատուկ դեր են ունեցել եկեղեցիները, դպրոցները, համայնքային կազմակերպությունները և մշակութային ավանդույթները, որոնք նպաստել են լեզվի, հավատքի և ազգային հիշողության փոխանցմանը սերունդներին։ Միևնույն ժամանակ, տարբեր երկրներում հայերի ինտեգրումը տեղի է ունեցել տարբեր պայմաններում, և յուրաքանչյուր համայնքի պատմությունը պահանջում է առանձին ուսումնասիրություն։ Հրատարակության վերնագրում մի քանի աշխարհագրական տարածքների միավորումը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես համեմատական ուսումնասիրության համար պոտենցիալ օգտակար նյութ, քանի որ այն կենտրոնանում է ոչ թե մեկ առանձին գաղթօջախի, այլ մի քանի տարածաշրջաններում բնակվող հայերի վրա։ Այս հանգամանքը կարող է հետաքրքրել հայագիտության, սփյուռքագիտության, պատմական աշխարհագրության և եվրոպական հայ համայնքների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Գիրքը կարող է արժեքավոր լինել նաև գրադարանային և մատենագիտական ուսումնասիրությունների համար՝ որպես տասնիններորդ դարի հայերեն տպագրական ժառանգության օրինակ, որն արտացոլում է հայկական համայնքների մասին տեղեկություններ հավաքելու և շրջանառելու հետաքրքրությունը։ Ֆոքշանում լույս տեսած այս հրատարակությունը վկայում է նաև այն մասին, որ հայերեն գրքի տպագրությունն ու տարածումը կատարվել են ոչ միայն հայկական պատմական կենտրոններում, այլև տարբեր տարածաշրջանների հայ համայնքների միջավայրում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես հայկական գաղթականության և արտասահմանյան հայ համայնքների պատմությանը վերաբերող տեղեկատու բնույթի պատմագրական հրատարակություն, որի հիմնական արժեքը կապված է հայերի աշխարհագրական տարածվածության և տարբեր երկրներում նրանց պատմական ներկայության ուսումնասիրման հետ։ Միաժամանակ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ վստահորեն նշել, թե կոնկրետ որ բնակավայրերն են նկարագրված, ինչ պատմական տվյալներ են ներկայացված կամ ինչ սկզբունքով են կազմակերպված տեղեկությունները։

Գիրքը նվիրված է քրիստոնեական եկեղեցու պատմությանը և ներառում է նաև ազգային եկեղեցական պատմությանն առնչվող նյութեր։ Աշխատության հիմնական թեման եկեղեցու ձևավորման, զարգացման և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցած դերի ուսումնասիրությունն է։ Եկեղեցական պատմությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում կրոնական և պատմագիտական գրականության մեջ, քանի որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու քրիստոնեության սկզբնավորման, տարածման, եկեղեցական կառույցների ձևավորման, հոգևոր առաջնորդների գործունեության և քրիստոնեական համայնքների պատմական զարգացման մասին։ Նման աշխատություններում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնական շրջանին, առաքյալների քարոզչությանը, վաղ քրիստոնեական համայնքների կազմավորմանը, եկեղեցու կազմակերպական կառուցվածքի ձևավորմանը, դավանաբանական հարցերի քննարկմանը և եկեղեցական ժողովների պատմական նշանակությանը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև քրիստոնեության տարածման ընթացքում տեղի ունեցած իրադարձությունները, եկեղեցու և հասարակության փոխհարաբերությունները, հոգևորականության գործունեությունը և այն պատմական հանգամանքները, որոնք ազդել են եկեղեցական կյանքի զարգացման վրա։ Գրքի վերնագրում առանձնացված ազգային եկեղեցական պատմությունը ցույց է տալիս, որ ընդհանուր եկեղեցական պատմության հետ մեկտեղ ուշադրություն է դարձվում նաև որոշակի ազգի եկեղեցական անցյալին։ Հայկական համատեքստում այս ուղղությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ Հայոց եկեղեցին դարեր շարունակ նշանակալի դեր է ունեցել հայ ժողովրդի հոգևոր, մշակութային, կրթական և հասարակական կյանքում։ Հայ եկեղեցու պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու քրիստոնեության ընդունման և տարածման պատմական գործընթացները, ազգային եկեղեցական ավանդույթների ձևավորումը, հոգևոր կենտրոնների գործունեությունը, եկեղեցական գործիչների ներդրումը և եկեղեցու մասնակցությունը հայոց մշակութային ժառանգության պահպանմանը։ Ազգային եկեղեցական պատմությունը նաև առնչվում է գրավոր մշակույթի զարգացմանը, ձեռագրերի ստեղծմանն ու պահպանմանը, դպրոցների և կրթական կենտրոնների գործունեությանը, ինչպես նաև այն պայմաններին, որոնցում եկեղեցին շարունակել է իր առաքելությունը պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ոչ միայն կրոնական գիտելիքներ ձեռք բերել ցանկացողների, այլև հայ ժողովրդի պատմությամբ, եկեղեցագիտությամբ և ազգային մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Եկեղեցական պատմության ուսումնասիրությունը նպաստում է պատմական իրադարձությունների հաջորդականությունը հասկանալուն, տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապերը բացահայտելուն և եկեղեցու գործունեությունը ավելի լայն հասարակական ու մշակութային միջավայրում դիտարկելուն։ Նման գրքերը կարող են ծառայել նաև ուսումնական նպատակների՝ օգնելով համակարգել եկեղեցու պատմության վերաբերյալ գիտելիքները, ծանոթանալ հիմնական պատմական հասկացություններին և հասկանալ կրոնական հաստատությունների դերը հասարակության զարգացման մեջ։ Հատուկ նշանակություն ունի ընդհանուր եկեղեցական պատմության և ազգային եկեղեցական պատմության համատեղ ներկայացումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս ազգային եկեղեցու զարգացումը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ քրիստոնեական աշխարհի պատմական իրադարձությունների և ընդհանուր գործընթացների համատեքստում։ Այդ մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես համընդհանուր քրիստոնեական պատմության, այնպես էլ հայոց եկեղեցական անցյալի առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Հրատարակությունն արժեքավոր է նաև հայերեն կրոնական և պատմագիտական գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է եկեղեցական գիտելիքների տարածման, պատմական տեղեկությունների համակարգման և դրանք ընթերցողին մատչելի դարձնելու ավանդույթը։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել գրքում ընդգրկված առանձին իրադարձությունների, պատմական դեմքերի, ժամանակաշրջանների կամ թեմաների ամբողջական ցանկը, ուստի նկարագրությունը ներկայացնում է աշխատության վերնագրից բխող հիմնական բովանդակային ուղղվածությունը՝ առանց չստուգված մանրամասներ վերագրելու գրքին։

Այս հրատարակությունը կապված է Կիլիկիայի պատմական և մշակութային ժառանգության ներկայացման ու ուսումնասիրման հետ։ Կիլիկիան հայ ժողովրդի պատմության կարևորագույն պատմաաշխարհագրական շրջաններից է, որն առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել հայկական պետականության, հասարակական կյանքի, եկեղեցական մշակույթի և գրավոր ժառանգության զարգացման մեջ։ Միջնադարում այստեղ ձևավորված Կիլիկիայի հայկական թագավորությունը դարձավ հայ քաղաքական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը՝ նպաստելով գրականության, մանրանկարչության, ճարտարապետության, ձեռագրարվեստի, առևտրի և միջազգային կապերի զարգացմանը։ Կիլիկիայի պատմական անցյալը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պետական ու հոգևոր ինքնության պահպանման, մշակութային ավանդույթների շարունակականության և տարածաշրջանի ժողովուրդների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների հետ։ Այսպիսի վերնագիր կրող հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Կիլիկիայի պատմության, նրա աշխարհագրական միջավայրի, պատմական հուշարձանների, նշանավոր գործիչների և մշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ «Թանգարան» հասկացությունը պատմական և գրական համատեքստում կարող է գործածվել նաև փոխաբերական իմաստով՝ որպես տարբեր տեղեկությունների, հիշատակությունների, փաստերի կամ մշակութային արժեքների հավաքածու։ Այդ իմաստով աշխատության վերնագիրը կարող է մատնանշել Կիլիկիային առնչվող պատմական տեղեկությունների կամ հիշարժան նյութերի համախմբման նպատակ։ XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ պատմական թեմաներով հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել ազգային անցյալի նկատմամբ հետաքրքրության պահպանման, պատմական հիշողության ամրապնդման և հայ ընթերցողի՝ սեփական մշակութային ժառանգության հետ կապի խորացման գործում։ Կիլիկիայի վերաբերյալ նյութերը կարող էին ծառայել ոչ միայն պատմական գիտելիքների տարածմանը, այլև հայկական պետականության, ազգային ավանդույթների և մշակութային ինքնության վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, Կիլիկիայի պատմությամբ, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային զարգացումներով և հայ տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև նշանակություն ունի պատմական մատենագիտության համար՝ որպես XIX դարում Կոստանդնուպոլսում լույս տեսած հայերեն գրքի օրինակ։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե աշխատությունն ինչ կոնկրետ պատմական իրադարձություններ, աշխարհագրական տեղեկություններ, հուշարձաններ կամ անձանց կենսագրություններ է ներառում։ Հետևաբար, դրա բովանդակության ճշգրիտ բնութագրումը պահանջում է բնագրի ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես Կիլիկիայի պատմական ու մշակութային ժառանգության թեմային առնչվող հայերեն տպագիր նյութ, որը կարող է արժեքավոր լինել ազգային պատմության ուսումնասիրման և հայ գրավոր մշակույթի պատմական հավաքածուների համալրման տեսանկյունից։

Այս ծավալուն պատմագրական աշխատությունը նվիրված է Միքայել Ասորի պատրիարքի ժամանակագրական ժառանգությանը, որը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական պատմության և միջնադարյան պատմագրության ուսումնասիրության մեջ։ Միքայել Ասորին, որը հայտնի է նաև որպես Միքայել Մեծ, XII դարի ասորի եկեղեցական գործիչ և պատմագիր էր։ Նրա պատմական երկը կարևոր աղբյուր է քրիստոնեական Արևելքի քաղաքական, կրոնական և հասարակական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրման համար։ Ժամանակագրական շարադրանքի հիմքում ընկած է պատմական իրադարձությունների հաջորդական ներկայացման սկզբունքը, որը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները, պետությունների և իշխանությունների փոխհարաբերությունները, եկեղեցական հաստատությունների զարգացումը և քրիստոնեական համայնքների պատմական փորձառությունը։ Աշխատության նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմական իրադարձությունների արձանագրմամբ, այլև այն հանգամանքով, որ միջնադարյան ժամանակագիրները հաճախ պահպանել են տեղեկություններ, որոնք կարևոր են տարածաշրջանի ժողովուրդների, եկեղեցիների և մշակույթների անցյալի վերակազմության համար։ Միքայել Ասորու պատմագրական ժառանգությունն առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ասորի, հայ և բյուզանդական պատմական ավանդույթների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նրա աշխատության մեջ պահպանված տեղեկությունները կարող են օգտակար լինել Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական աշխարհի պատմությունը, եկեղեցական հարաբերությունները, քաղաքական հակամարտությունները և տարածաշրջանի հասարակական զարգացումները համադրական եղանակով ուսումնասիրելու համար։ Նման ժամանակագրությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին միջնադարյան հեղինակները մեկնաբանում իրենց ժամանակի իրադարձությունները, ինչ նշանակություն էին տալիս կրոնական գործոնին և ինչպես էին պատմական ընթացքը կապում եկեղեցու ու քրիստոնեական համայնքների ճակատագրի հետ։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայագիտության համար, քանի որ Միքայել Ասորու հաղորդումները կարող են արժեքավոր համեմատական նյութ տրամադրել Հայաստանի և հարակից տարածքների քաղաքական ու եկեղեցական պատմության ուսումնասիրման ընթացքում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, ասորագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, հայագետների, աստվածաբանների և միջնադարյան աղբյուրների հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես պատմական սկզբնաղբյուր՝ տարբեր հեղինակների հաղորդումները համադրելու, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրությունը ճշգրտելու և քրիստոնեական Արևելքի պատմական հիշողության առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ձեռագրային ու տպագիր պատմական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության տեսանկյունից, քանի որ միջնադարյան պատմագրական երկերի տպագիր հրատարակությունները նպաստում են դրանց հասանելիությանը և հետագա ուսումնասիրություններին։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը ներկայացնում է պատմական ու եկեղեցական տեղեկությունների կարևոր հավաքածու, որն արժեքավոր է միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի պատմության, քրիստոնեական համայնքների զարգացման և տարածաշրջանի ժողովուրդների պատմական փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայոց պատմության պատկերազարդ շարադրանք է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի անցյալը հնագույն ժամանակներից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Այն կազմել է հայ պատմաբան, լեզվաբան և մանկավարժ Ստեփանոս Պալասանյանը (1837–1889)՝ հիմնվելով իր ժամանակի պատմագիտական ուսումնասիրությունների վրա։ Աշխատությունն ընդգրկում է հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերը՝ հնագույն շրջանից և հայկական պետական կազմավորումների ձևավորումից մինչև միջնադարյան թագավորություններ, օտար տիրապետության ժամանակաշրջաններ և նոր շրջանի պատմական իրադարձություններ։ Պատմական նյութը ներկայացվում է մատչելի շարադրանքով, իսկ պատկերազարդումները նպաստում են պատմական անձանց, իրադարձությունների և ժամանակաշրջանների ընկալմանը։ Գիրքը նախատեսված էր հայ ընթերցողների պատմական գիտելիքների ընդլայնման և ազգային պատմության վերաբերյալ պատկերացումների ամրապնդման համար։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ պատմագրության ու կրթական գրականության զարգացման միտումները, երբ մեծ նշանակություն էր տրվում պատմության հանրամատչելի ներկայացմանը և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել Կոստանդնուպոլսում՝ «Կիւթէմպէրկ» տպարանում, 1919 և 1920 թվականների հրատարակություններով՝ 548 էջ ծավալով։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմության հանրամատչելի շարադրանքի, պատմական կրթության և հայ գրքի ու տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։

Книга посвящена жизненному пути людей в один из наиболее сложных и трагических периодов мировой истории — 1939–1945 годах, охватывающих годы Второй мировой войны. Этот исторический отрезок характеризовался масштабными военными действиями, глубокими политическими преобразованиями, гуманитарными потрясениями и значительными изменениями в жизни миллионов людей. В центре внимания издания находится человеческая судьба на фоне исторических событий, определявших повседневную жизнь, общественные отношения и дальнейшее развитие различных народов и государств. Рассматриваемый период позволяет проследить, как военные обстоятельства, общественно-политическая обстановка и социальные потрясения влияли на личный выбор, семейные связи, профессиональную деятельность и жизненные перспективы людей. История этого времени складывалась не только из военных операций и решений государственных руководителей, но и из множества индивидуальных историй, отражающих мужество, стойкость, стремление сохранить человеческое достоинство и надежду на мирное будущее. Особое значение изучение данного периода приобретает в контексте сохранения исторической памяти о событиях войны, их последствиях для гражданского населения и изменениях, затронувших общественную и культурную жизнь. Обращение к человеческим судьбам помогает глубже понять историческую атмосферу эпохи, особенности повседневного существования в условиях военного времени и значение личных свидетельств для восстановления прошлого. Издание может представлять интерес для читателей, изучающих историю Второй мировой войны, историю XX века, биографии людей военного поколения и социальные последствия вооружённых конфликтов. Оно также может быть полезно исследователям, интересующимся исторической памятью, документальными свидетельствами и взаимосвязью между крупными историческими событиями и жизнью отдельных людей. Поскольку сведения об авторе и подробное содержание не представлены, конкретные биографии, географические регионы и события, рассматриваемые в книге, требуют уточнения по тексту издания.

Աշխատությունը նվիրված է VI դարում՝ Բյուզանդական կայսր Հուստինիանոս I-ի կառավարման ժամանակաշրջանում (527–565 թթ.), Հայաստանի քաղաքական, վարչական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային պատմության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հայկական տարածքների ռազմավարական նշանակությունը Բյուզանդական կայսրության արտաքին քաղաքականության մեջ, հայ-բյուզանդական հարաբերությունների առանձնահատկությունները և տարածաշրջանում Բյուզանդիայի ու Սասանյան Պարսկաստանի միջև ծավալվող քաղաքական ու ռազմական հակամարտությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հուստինիանոսի իրականացրած վարչական և իրավական բարեփոխումներին, բյուզանդական տիրապետության տակ գտնվող հայկական տարածքների կառավարման վերակազմակերպմանը և տեղական իշխանական համակարգի վրա դրանց ազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են հայկական նախարարական տների դիրքը, ավանդական իշխանական հարաբերությունների փոփոխությունները և կենտրոնական կայսերական իշխանության վերահսկողության ամրապնդմանն ուղղված միջոցառումները։ Դիտարկվում են հայկական բնակչության սոցիալական և տնտեսական դրությունը, հողատիրական հարաբերությունները, հարկային պարտավորությունները և ռազմական ծառայության կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում են հայերի մասնակցությունը բյուզանդական բանակի և պետական կառավարման համակարգի գործունեությանը, ինչպես նաև հայազգի զինվորականների ու պաշտոնյաների դերը կայսրության քաղաքական կյանքում։ Անդրադարձ է կատարվում քրիստոնեական եկեղեցու դիրքին, հայկական և բյուզանդական եկեղեցական հարաբերություններին, դավանաբանական տարաձայնություններին և կրոնական քաղաքականության ազդեցությանը հայ հասարակության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ժամանակաշրջանի բյուզանդական, հայկական և այլ պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել քաղաքական իրադարձությունների ընթացքը և գնահատել կայսերական բարեփոխումների հետևանքները։ Առանձնացվում են հայկական տարածքների վարչական բաժանման, սահմանային պաշտպանության, ամրաշինության և ռազմական ենթակառուցվածքների զարգացման հարցերը։ Կարևորվում են նաև հայկական հասարակության ինքնության պահպանման, տեղական ավանդույթների շարունակականության և բյուզանդական քաղաքական ու մշակութային ազդեցությունների փոխհարաբերությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու վաղ միջնադարյան Հայաստանի պատմության, հայ-բյուզանդական կապերի և տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, բյուզանդագետների, հայագետների, միջնադարագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի՝ Օսմանյան կայսրության ասիական տարածքներում ընթացած ռազմական գործողությունների պատմության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են պատերազմի առաջացման քաղաքական և ռազմավարական նախադրյալները, Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների միջև հարաբերությունների սրումը, ինչպես նաև Կովկասյան ռազմաճակատի նշանակությունը ռազմական հակամարտության ընդհանուր ընթացքի համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արևմտյան Հայաստանի և հարակից տարածքների ռազմաքաղաքական իրավիճակին, ռազմական ուժերի տեղաբաշխմանը, զորքերի տեղաշարժերին և ռազմական գործողությունների կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունում կարող են ընդգրկված լինել պատմական փաստաթղթեր, ռազմական զեկույցներ, հրամանատարական հաղորդագրություններ, պաշտոնական գրագրություններ, ականատեսների վկայություններ և այլ սկզբնաղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու պատերազմի առանձին դրվագներն ու իրադարձությունների հաջորդականությունը։ Դիտարկվում են Կարսի, Արդահանի, Բայազետի և Էրզրումի ուղղություններով տեղի ունեցած ռազմական գործողությունները, ամրությունների ռազմավարական նշանակությունը, զորքերի մատակարարման խնդիրները և տեղանքի աշխարհագրական պայմանների ազդեցությունը ռազմական գործողությունների վրա։ Կարևորվում են ռազմական հրամանատարության որոշումները, մարտավարական գործողությունների առանձնահատկությունները և հակամարտության ընթացքում կիրառված ռազմական կազմակերպչական միջոցները։ Անդրադարձ է կատարվում պատերազմի ազդեցությանը տեղի բնակչության վրա, սահմանամերձ բնակավայրերի իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին և տարածաշրջանում առաջացած սոցիալ-քաղաքական փոփոխություններին։ Հատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում հայ բնակչության դրությունը, պատերազմի նկատմամբ տեղական հասարակության վերաբերմունքը և ռազմական իրադարձությունների ազդեցությունը հայկական բնակավայրերի հետագա զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև պատերազմի ավարտին հաջորդած դիվանագիտական գործընթացները, տարածքային փոփոխությունները և տարածաշրջանի քաղաքական հարաբերությունների վերաձևավորումը։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես պատմական սկզբնաղբյուրների ժողովածու՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու ռազմական իրադարձությունները ժամանակակից փաստաթղթերի և վկայությունների հիման վրա։ Այն արժեքավոր է ռուս-թուրքական հարաբերությունների, Կովկասի և Արևմտյան Հայաստանի պատմության, ռազմական պատմագրության ու XIX դարի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղյան հիմնահարցի դերի ուսումնասիրությանը ադրբեջանական հասարակության պատմական հիշողության, ազգային ինքնագիտակցության և հավաքական ինքնության ձևավորման գործընթացներում՝ Ադրբեջանի պետական ազգային քաղաքականության գաղափարական և հայեցակարգային առանձնահատկությունների համատեքստում։ Քննարկվում են պատմական հիշողության և ազգային ինքնության փոխկապակցվածության տեսական հիմքերը, պատմական իրադարձությունների հասարակական ընկալման մեխանիզմները, ինչպես նաև պետական քաղաքականության ազդեցությունը ազգային պատմական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղյան հակամարտության ներկայացմանը ադրբեջանական պաշտոնական պատմագրության, կրթական համակարգի, քաղաքական հռետորաբանության և զանգվածային լրատվամիջոցների շրջանակներում։ Ուսումնասիրվում են ազգային ինքնության կառուցման գործընթացում պատմական հիշողության, տարածքային պատկերացումների, մշակութային ժառանգության և քաղաքական խորհրդանիշների նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պետական գաղափարախոսության ձևավորման, ազգային պատմական պատումների տարածման, հասարակական հիշողության պահպանման և վերարտադրման մեխանիզմներին։ Կարևորվում են պատմական իրադարձությունների մեկնաբանությունների, քաղաքական խոսույթի, հանրային հաղորդակցության և կրթական քաղաքականության ազդեցությունները հասարակության ազգային ինքնագիտակցության զարգացման վրա։ Դիտարկվում են նաև Ղարաբաղյան հիմնահարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական և պատմագիտական մոտեցումները, դրանց փոփոխությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում, ինչպես նաև հակամարտության ազդեցությունը հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ադրբեջանական պետական փաստաթղթերը, պաշտոնական հայտարարությունները, պատմության դասագրքերը, գիտական հրապարակումները և տեղեկատվական նյութերը՝ բացահայտելու ազգային քաղաքականության հիմնական գաղափարական ուղղություններն ու պատմական հիշողության ձևավորման գործիքները։ Առանձնացվում են պատմական փաստերի և դրանց քաղաքական մեկնաբանությունների տարբերակման, հավաքական հիշողության ընտրողականության, ազգային ինքնության քաղաքականացման և հակամարտության վերաբերյալ տարբեր պատմական պատումների համեմատական ուսումնասիրության խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի պատմական հիշողության քաղաքականության, ազգային ինքնության ձևավորման, Ղարաբաղյան հակամարտության և Հարավային Կովկասի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, ազգագրագետների, տարածաշրջանագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի հելլենիստական ժամանակաշրջանի գունազարդ խեցեղենի գեղարվեստական հարդարանքի, զարդանախշերի համակարգի և դրանց պատմամշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մ.թ.ա. IV–I դարերում հայկական տարածքներում տարածված խեցեգործական ավանդույթները, կավե անոթների ձևավորման ու զարդարման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հելլենիստական մշակույթի ազդեցությունը տեղական կիրառական արվեստի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկրաչափական, բուսական, կենդանական և խորհրդանշական զարդամոտիվների տեսակներին, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններին, գունային համադրություններին և անոթների մակերեսի վրա տեղաբաշխման սկզբունքներին։ Ուսումնասիրվում են զարդանախշերի պատկերագրական ու ոճական հատկանիշները, կրկնվող հորինվածքները, գծային և գունային լուծումները, ինչպես նաև տարբեր զարդամոտիվների ծագման ու տարածման հնարավոր ուղիները։ Անդրադարձ է կատարվում հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված խեցեղեն նյութերի դասակարգմանը, դրանց ժամանակագրական առանձնահատկություններին և մշակութային պատկանելության որոշման խնդիրներին։ Կարևորվում են տեղական գեղարվեստական ավանդույթների և հելլենիստական աշխարհի մշակութային ազդեցությունների փոխազդեցությունները, Հայաստանի ու հարակից տարածաշրջանների խեցեգործական արտադրանքի ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև գունազարդ խեցեղենի պատրաստման տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, զարդարման եղանակները, կիրառված ներկանյութերի նշանակությունը և անոթների գործառնական ու գեղագիտական հատկանիշների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել հնագիտական, արվեստաբանական և պատմամշակութային ուսումնասիրության մեթոդները՝ զարդարվեստի զարգացման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հին Հայաստանի նյութական մշակույթի, խեցեգործության պատմության, գեղարվեստական մտածողության և մշակութային փոխառնչությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, մշակութաբանների, թանգարանային մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX–XX դարերի ռուսական պատմագրության և հասարակական-քաղաքական մտքի շրջանակում հայ ժողովրդի պատմության կարևորագույն հիմնահարցերի լուսաբանման, մեկնաբանման և գնահատման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ռուս պատմաբանների, հրապարակախոսների, հասարակական գործիչների և քաղաքական մտածողների մոտեցումները Հայաստանի պատմական անցյալի, հայ ժողովրդի ազգային ինքնության, պետականության, մշակութային ժառանգության և հասարակական զարգացման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ-ռուսական պատմական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը, Արևելյան Հայաստանի՝ Ռուսական կայսրության կազմի մեջ ընդգրկման գործընթացի մեկնաբանություններին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ռուսական քաղաքականության վերաբերյալ պատմագիտական տարբեր գնահատականներին։ Ուսումնասիրվում են Հայկական հարցի ծագման և զարգացման, Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության դրության, ազգային-ազատագրական շարժումների և միջազգային դիվանագիտական հարաբերությունների արտացոլումները ռուսական պատմագիտական ու հրապարակախոսական գրականության մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում Հայոց ցեղասպանության, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, խորհրդային ժամանակաշրջանի և հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի վերաբերյալ ռուս հեղինակների ներկայացրած տեսակետներին։ Կարևորվում են պատմագիտական աշխատությունների, դիվանագիտական փաստաթղթերի, պարբերական մամուլի հրապարակումների, հուշագրությունների և հասարակական-քաղաքական բնույթի այլ աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են նաև ռուսական պատմագրության զարգացման տարբեր փուլերում ձևավորված գաղափարական մոտեցումները, կայսերական և խորհրդային պատմագիտական ավանդույթների ազդեցությունը, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների մեկնաբանության քաղաքական ու մշակութային նախադրյալները։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի հայոց պատմության պատմագրական ուսումնասիրության, հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական ընկալումների և հասարակական-քաղաքական գաղափարների զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, պատմագրագետների, հայագետների, ռուսագետների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 80–90-ական թվականներին Արևելյան Հայաստանի բնակչության սոցիալական կազմի, հասարակական շերտավորման և սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակաշրջանի պատմական, ժողովրդագրական և վարչաքաղաքական իրողությունների համատեքստում։ Քննարկվում են Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող հայկական տարածքների բնակչության սոցիալական խմբերը, դրանց տնտեսական գործունեության առանձնահատկությունները, զբաղվածության հիմնական ոլորտները և հասարակական դիրքի ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացիության, արհեստավորների, առևտրականների, արդյունաբերական ձեռնարկատերերի, բանվորների, մտավորականության և հասարակական այլ խավերի կազմին ու փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրվում են գյուղական և քաղաքային բնակչության սոցիալական կառուցվածքի տարբերությունները, հողատիրական հարաբերությունները, գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպումը և ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացման ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքների տնտեսական ակտիվության աճին, առևտրի ու արհեստագործության զարգացմանը, արդյունաբերական գործունեության ընդլայնմանը և նոր սոցիալական խմբերի ձևավորման գործընթացներին։ Կարևորվում են բնակչության էթնիկական ու դավանական կազմի, տեղաբաշխման, միգրացիոն շարժերի և ժողովրդագրական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը՝ սոցիալական շերտավորման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Դիտարկվում են նաև Ռուսական կայսրության վարչական և տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը տեղական հասարակության վրա, սոցիալական անհավասարության դրսևորումները և տարբեր խավերի կենսապայմանների փոփոխությունները։ Հետազոտության համար նշանակություն ունեն ժամանակաշրջանի մարդահամարային և վիճակագրական տվյալները, արխիվային փաստաթղթերը, պաշտոնական հաշվետվությունները և պատմագիտական ուսումնասիրությունները։ Աշխատությունը նպաստում է Արևելյան Հայաստանի հասարակական զարգացման, տնտեսական վերափոխումների և սոցիալական հարաբերությունների պատմական օրինաչափությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ժողովրդագիրների, սոցիոլոգների, տնտեսական պատմության հետազոտողների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1098–1268 թվականներին Անտիոքի խաչակրաց իշխանապետության և Կիլիկյան Հայաստանի միջև ձևավորված ռազմաքաղաքական հարաբերությունների, դիվանագիտական կապերի և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Առաջին խաչակրաց արշավանքից հետո Մերձավոր Արևելքում ստեղծված քաղաքական իրադրությունը, Անտիոքի իշխանապետության կազմավորումը, Կիլիկիայում հայկական պետականության ամրապնդումը և երկու քաղաքական միավորների փոխհարաբերությունների ձևավորման նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական իշխանական տների և Անտիոքի կառավարիչների միջև հաստատված դաշինքներին, ռազմական համագործակցությանը, տարածքային հակասություններին, դինաստիական ամուսնություններին և քաղաքական ազդեցության ընդլայնմանն ուղղված գործողություններին։ Ուսումնասիրվում են Ռուբինյան և Հեթումյան իշխանատոհմերի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունները, խաչակրաց պետությունների հետ հարաբերությունները, ինչպես նաև Բյուզանդական կայսրության, սելջուկյան և այլ տարածաշրջանային ուժերի ազդեցությունը հայ-անտիոքյան կապերի զարգացման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում սահմանային հակամարտություններին, ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքների վերահսկողության խնդիրներին, դիվանագիտական բանակցություններին և փոխադարձ քաղաքական պարտավորություններին։ Կարևորվում են միջնադարյան հայկական, լատինական և արևելյան պատմական սկզբնաղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը, քաղաքական իրադարձությունների ժամանակագրական վերականգնումը և տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների գնահատումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել միջնադարագետների, հայագետների, խաչակրաց արշավանքների պատմության հետազոտողների, արևելագետների, պատմաբանների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարում Օսմանյան կայսրությունում իրականացված բարենորոգումների վերաբերյալ հայ հասարակական մտքի ձևավորման, զարգացման և գաղափարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Թանզիմաթի բարենորոգումների պատմաքաղաքական նախադրյալները, Օսմանյան կայսրության պետական և հասարակական կառավարման վերափոխման փորձերը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը արևմտահայության հասարակական, քաղաքական և մշակութային կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ մտավորականների, հասարակական գործիչների, հրապարակախոսների և ազգային-քաղաքական շրջանակների վերաբերմունքին բարենորոգումների նկատմամբ, նրանց արտահայտած ակնկալիքներին, քննադատական գնահատականներին և առաջարկություններին։ Ուսումնասիրվում են իրավահավասարության, քաղաքացիական ազատությունների, ազգային ինքնության պահպանման, կրթության զարգացման և համայնքային ինքնակառավարման հարցերի արտացոլումները հայ հասարակական-քաղաքական մտքում։ Անդրադարձ է կատարվում հայ պարբերական մամուլի, հրապարակախոսության և հասարակական քննարկումների նշանակությանը բարենորոգչական գաղափարների տարածման ու մեկնաբանման գործընթացում։ Կարևորվում են օսմանյան պետական քաղաքականության և հայ հասարակական պահանջների փոխհարաբերությունները, բարենորոգումների իրականացման ընթացքում առաջացած հակասությունները և արևմտահայ քաղաքական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, հասարակական մտքի պատմության հետազոտողների, արևելագետների, քաղաքագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։