Психология

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների ստեղծարարության դրսևորման հոգեբանական և մանկավարժական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը ուսումնական գործընթացում։ Քննության են առնվում ստեղծարար մտածողության էությունը, դրա զարգացման առանձնահատկությունները դեռահասության տարիքում և այն պայմանները, որոնք նպաստում կամ խոչընդոտում են սովորողների ստեղծագործական ներուժի արտահայտմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երևակայության, ինքնուրույն մտածողության, ճանաչողական հետաքրքրության, մտքի ճկունության, նոր գաղափարներ առաջադրելու և խնդիրների ոչ ստանդարտ լուծումներ գտնելու կարողությունների զարգացմանը։ Վերլուծվում է ուսումնական գործունեության կազմակերպման, առաջադրանքների բնույթի, դասավանդման մեթոդների, ուսուցիչ-աշակերտ փոխհարաբերությունների և դասարանում ձևավորված հոգեբանական միջավայրի ազդեցությունը ստեղծարարության դրսևորման վրա։ Քննարկվում են խնդրահարույց ուսուցման, հետազոտական և նախագծային գործունեության, բաց առաջադրանքների, քննարկումների և ինքնուրույն աշխատանքի հնարավորությունները դեռահասների ստեղծագործական ակտիվության խթանման գործում։ Դիտարկվում են նաև անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների, մոտիվացիայի, ինքնագնահատականի, հետաքրքրությունների և հասակակիցների հետ համագործակցության հնարավոր կապերը ստեղծարար վարքի հետ։ Կարևորվում է այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ սովորողը հնարավորություն ունի ազատ արտահայտելու գաղափարները, փորձարկելու տարբեր լուծումներ, հիմնավորելու սեփական տեսակետը և սովորելու նաև անհաջող փորձերից։ Անդրադարձ է կատարվում ստեղծարարության ուսումնասիրման և գնահատման հոգեբանական մեթոդներին ու չափանիշներին, ինչպես նաև տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման անհրաժեշտությանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել դեռահասների ստեղծագործական ներուժի զարգացմանն ուղղված ուսուցման մեթոդների կատարելագործմանը և կրթական գործընթացի արդյունավետ կազմակերպմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, մանկավարժների, ուսուցիչների, կրթության ոլորտի հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջխմբային հակամարտությունների պայմաններում օբյեկտային ապամարդկայնացման ձևավորման և փոփոխության սոցիալ-հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ Ղարաբաղյան հակամարտության օրինակով։ Քննության է առնվում ապամարդկայնացումը որպես այնպիսի ընկալման գործընթաց, որի դեպքում հակադիր խմբի ներկայացուցիչներին վերագրվող մարդկային անհատականությունն ու հատկանիշները նվազեցվում կամ անտեսվում են, և նրանք կարող են ընկալվել առավելապես որպես որոշակի խմբի կամ հակամարտող կողմի ներկայացուցիչներ։ Վերլուծվում են այդ երևույթի դրսևորման առանձնահատկությունները, ժամանակային փոփոխությունները և հնարավոր կապը խմբային ինքնության, սոցիալական հեռավորության, կարծրատիպերի, բացասական հուզական վերաբերմունքի և հակամարտության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես կարող են երկարատև հակամարտությունը, հասարակական հաղորդակցությունը, տեղեկատվական միջավայրը և խմբային հիշողությունը կապված լինել հակադիր կողմի ընկալման փոփոխությունների հետ։ Քննարկվում են ապամարդկայնացման մակարդակի ուսումնասիրման հոգեբանական և սոցիալ-հոգեբանական մեթոդները, տարբեր ժամանակահատվածներում ստացված տվյալների համեմատության հնարավորությունները և դրանց մեկնաբանման սահմանափակումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջխմբային վերաբերմունքների ձևավորման, թշնամական պատկերացումների պահպանման կամ փոփոխման և սոցիալական ընկալումների դինամիկայի խնդիրներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ դիտարկել հակամարտության ոչ միայն քաղաքական և պատմական, այլև սոցիալ-հոգեբանական կողմերը՝ առանց հակամարտող խմբերի վերաբերյալ ընդհանրացնող գնահատականների։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սոցիալական և քաղաքական հոգեբանության, հակամարտությունների ուսումնասիրության, սոցիոլոգիայի և հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ղեկավարի գործունեության մեջ իշխանության դրդապատճառի հոգեբանական բնույթի, ձևավորման առանձնահատկությունների և կառավարչական գործառույթների իրականացման վրա դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում իշխանության ձգտումը դիտարկվում է որպես անձի վարքը պայմանավորող կարևոր շարժառիթներից մեկը, որը կարող է արտահայտվել որոշումների ընդունման, աշխատակիցների գործունեության կազմակերպման, վերահսկողության, պատասխանատվության բաշխման, հաղորդակցության և կազմակերպության նպատակների իրականացման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ղեկավարի անհատական հոգեբանական հատկանիշների, առաջնորդության ոճի և իշխանության նկատմամբ վերաբերմունքի փոխկապակցվածությանը։ Քննության են առնվում իշխանության դրդապատճառի տարբեր դրսևորումները՝ կապված ուրիշների վարքի վրա ազդեցություն գործելու, կազմակերպական գործընթացները վերահսկելու, հեղինակություն ձեռք բերելու և կառավարման համակարգում որոշակի դիրք զբաղեցնելու ձգտումների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ շարժառիթը տարբեր պայմաններում ունենալ կառուցողական կամ կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող դրսևորումներ։ Կառուցողական ուղղվածության դեպքում այն կարող է նպաստել նախաձեռնողականությանը, պատասխանատվության ստանձնմանը, նպատակների հստակ սահմանմանը և խմբային աշխատանքի համակարգմանը, մինչդեռ չափազանց արտահայտված վերահսկողական ուղղվածությունը կարող է դժվարություններ առաջացնել աշխատակիցների ինքնուրույնության և համագործակցության համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ղեկավարի հիմնական կառավարչական գործառույթների՝ պլանավորման, կազմակերպման, մոտիվացման, վերահսկողության և որոշումների ընդունման գործընթացներում հոգեբանական շարժառիթների դերի բացահայտումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պաշտոնական լիազորությունների և իրական ազդեցության հարաբերակցությանը, աշխատակիցների հետ միջանձնային հարաբերություններին, վստահության ձևավորմանը, կոնֆլիկտների կառավարմանը և խմբային գործընթացներին։ Հոգեբանական գնահատման և կազմակերպական վարքի ուսումնասիրման մեթոդների միջոցով հնարավոր է բացահայտել իշխանության դրդապատճառի արտահայտվածության և կառավարման տարբեր ոճերի միջև առկա կապերը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի և մարդկային ռեսուրսների կառավարման համար՝ հնարավորություն տալով առավել խորությամբ հասկանալ ղեկավարի մոտիվացիոն կառուցվածքը և դրա ազդեցությունը կազմակերպության ներսում ձևավորվող կառավարչական հարաբերությունների ու աշխատանքային գործընթացների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է պետական ծառայողների մասնագիտական գործունեության ընթացքում առաջացող բարդ և կոնֆլիկտածին իրավիճակներում միջանձնային փոխգործակցության հոգեբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում աշխատանքային կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալ-հոգեբանական երևույթ, որի առաջացման և զարգացման վրա կարող են ազդել կազմակերպական միջավայրը, մասնագիտական դերերի տարբերությունները, հաղորդակցական խոչընդոտները, շահերի անհամապատասխանությունը, պատասխանատվության բաշխումը և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական ծառայության այն պայմաններին, որոնցում աշխատակիցները ստիպված են որոշումներ ընդունել բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, տեղեկատվական ծանրաբեռնվածության կամ հակասական պահանջների պայմաններում։ Քննվում են անձի հուզական կայունությունը, ինքնատիրապետումը, սթրեսակայունությունը, ապրումակցման կարողությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և սեփական վարքագիծը վերահսկելու ունակությունը՝ որպես արդյունավետ փոխգործակցությունը պայմանավորող կարևոր հոգեբանական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում կիրառվող վարքային ռազմավարությունները՝ համագործակցությունը, փոխզիջումը, մրցակցությունը, խուսափումը և հարմարվողականությունը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառման պայմաններին և միջանձնային հարաբերությունների վրա ունեցած հնարավոր ազդեցությանը։ Կարևորվում է հաղորդակցության դերը, մասնավորապես՝ ակտիվ լսելու, փաստարկված դիրքորոշում ներկայացնելու, դիմացինի տեսակետը հասկանալու և լարվածությունը նվազեցնող հաղորդակցական միջոցներ ընտրելու կարողությունը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են պաշտոնական կարգավիճակի, ղեկավար-ենթակա հարաբերությունների, խմբային նորմերի, կազմակերպական մշակույթի և աշխատանքային կոլեկտիվում ձևավորված փոխադարձ վստահության ազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական սթրեսին և հուզական լարվածությանը, որոնք կարող են փոփոխել իրավիճակի ընկալումը, դժվարացնել արդյունավետ հաղորդակցությունը և մեծացնել հակասությունների սրման հավանականությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կոնֆլիկտների կանխարգելման հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ վաղ ազդակների ճանաչումը, հաղորդակցական խնդիրների բացահայտումը և կառուցողական բանակցությունների կազմակերպումը։ Անհատական ու կազմակերպական գործոնների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու պետական ծառայողների փոխգործակցության արդյունավետության պայմանների մասին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստման, հաղորդակցական և կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման, թիմային աշխատանքի կատարելագործման և աշխատանքային միջավայրում կոնֆլիկտների կանխարգելման ծրագրերի մշակման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, պետական ծառայության կառավարման և աշխատանքի հոգեբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ընտանիքի անդամների կողմից ստանձնվող կամ ձևավորվող ախտածին դերերի և դրանց՝ ներընտանեկան հարաբերությունների հոգեբանական մթնոլորտի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի կայուն վարքային և հաղորդակցական ձևերի վրա, որոնք կարող են խաթարել ընտանիքի բնականոն փոխհարաբերությունները, դժվարացնել փոխըմբռնումը և նպաստել երկարատև լարվածության ու կոնֆլիկտների առաջացմանը։ Քննության են առնվում ընտանիքի՝ որպես փոխկապակցված համակարգի առանձնահատկությունները, որտեղ յուրաքանչյուր անդամի վարքը, հուզական արձագանքները և ընտանեկան դիրքը կարող են ազդել մյուսների հոգեբանական վիճակի ու հարաբերությունների ընդհանուր կառուցվածքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դերային սպասումների ձևավորմանը, ընտանիքի անդամների միջև պարտականությունների և պատասխանատվության բաշխմանը, իշխանության ու վերահսկողության հարաբերակցությանը, ինչպես նաև այն իրավիճակներին, երբ որևէ դեր դառնում է չափազանց կոշտ, հակասական կամ ընտանիքի անդամների կարիքներին անհամապատասխան։ Ուսումնասիրվում են հաղորդակցական դժվարությունները, փոխադարձ մեղադրանքները, հուզական հեռավորությունը, չափազանց վերահսկող վարքը, կախվածության տարբեր ձևերը և կոնֆլիկտների լուծման ոչ արդյունավետ ռազմավարությունները՝ որպես ընտանեկան հարաբերությունների անկայունությանը նպաստող հնարավոր գործոններ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման դերային կառուցվածքները չեն դիտարկվում մեկ անձի առանձնահատկություններով պայմանավորված մեկուսացված երևույթներ, այլ վերլուծվում են ամբողջ ընտանեկան համակարգի փոխազդեցությունների համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամուսնական հարաբերությունների, ծնող–երեխա փոխհարաբերությունների և սերունդների միջև հաղորդակցության առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական հարցազրույցներ, դիտարկումներ, հարցարաններ և ընտանեկան փոխհարաբերությունների գնահատման այլ մեթոդներ՝ դերային կառուցվածքների և հարաբերությունների որակի միջև հնարավոր կապերը բացահայտելու համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում ընտանեկան կոնֆլիկտների առաջացման և պահպանման հոգեբանական մեխանիզմներին, ինչպես նաև ընտանիքի անդամների կողմից կրկնվող վարքային ձևերի գիտակցման հնարավորությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական միջավայրի, ընտանեկան ավանդույթների, դաստիարակության ձևերի և նախորդ սերունդներից փոխանցվող հարաբերությունների մոդելների ազդեցությանը։ Կարևորվում են կառուցողական հաղորդակցությունը, անձնական սահմանների պահպանումը, փոխադարձ հարգանքը, պատասխանատվության հավասարակշռված բաշխումը և խնդիրների համատեղ լուծումը՝ որպես առողջ ընտանեկան հարաբերությունների ձևավորմանը նպաստող գործոններ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ընտանեկան համակարգում դերերի հոգեբանական նշանակության մասին և բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում ոչ արդյունավետ դերային հարաբերությունները կարող են դառնալ ընտանեկան լարվածության աղբյուր։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ընտանեկան և սոցիալական հոգեբանության ոլորտների հետազոտողների, հոգեբանների, խորհրդատուների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ամուսնական հարաբերություններում անձնային առանձնահատկությունների և ընտանեկան կոնֆլիկտների առաջացման հոգեբանական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն անհատական որակների, վարքային դրսևորումների և հաղորդակցական առանձնահատկությունների վրա, որոնք որոշ պայմաններում կարող են դժվարացնել փոխըմբռնումը, նվազեցնել հարաբերություններից բավարարվածությունը և նպաստել ամուսինների միջև տարաձայնությունների խորացմանը։ Քննության են առնվում հուզական անկայունությունը, չափազանցված պահանջկոտությունը, անհանդուրժողականությունը, անվստահությունը, հաղորդակցական դժվարությունները, փոխզիջման պատրաստակամության պակասը և այլ հոգեբանական գործոններ՝ առանց դրանք ամուսնական խնդիրների միակ կամ անխուսափելի պատճառ համարելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ամուսինների անձնային առանձնահատկությունների փոխազդեցությանը, քանի որ ընտանեկան հարաբերությունների որակը պայմանավորված է ոչ միայն յուրաքանչյուր անձի անհատական հատկանիշներով, այլև դրանց համադրությամբ, փոխադարձ սպասումներով և կոնֆլիկտային իրավիճակներում ընտրվող վարքային ռազմավարություններով։ Ուսումնասիրվում են կոնֆլիկտների առաջացման պատճառները, դրանց հաճախականությունը, զարգացման ընթացքը և լուծման եղանակները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնց դեպքում չլուծված տարաձայնությունները կարող են վերածվել երկարատև ընտանեկան ճգնաժամի։ Կարևորվում են արդյունավետ հաղորդակցության, փոխադարձ հարգանքի, հուզական աջակցության, վստահության և խնդիրների համատեղ լուծման կարողությունները՝ որպես ամուսնական հարաբերությունների կայունությանը նպաստող գործոններ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական հարցարաններ, անձնային թեստեր, հարցազրույցներ և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ ամուսինների անձնային հատկանիշների, հարաբերություններից բավարարվածության և կոնֆլիկտայնության միջև հնարավոր կապերը բացահայտելու համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ընտանեկան կյանքի սոցիալական պայմաններին, դերային սպասումներին, արժեքային տարբերություններին, կենցաղային ու տնտեսական խնդիրներին և արտաքին սթրեսային գործոններին, որոնք կարող են փոխազդել անձնային առանձնահատկությունների հետ և ազդել հարաբերությունների կայունության վրա։ Ամուսնալուծությունը դիտարկվում է որպես բազմագործոն գործընթաց, որի հոգեբանական նախադրյալների ուսումնասիրությունը պահանջում է անհատական, միջանձնային և սոցիալական պայմանների համատեղ վերլուծություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ընտանեկան ճգնաժամերի վաղ կանխարգելմանը, կառուցողական հաղորդակցության զարգացմանը և հոգեբանական խորհրդատվության հնարավորություններին։ Աշխատությունը նպաստում է ամուսնական հարաբերությունների հոգեբանական մեխանիզմների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը և կարող է օգտակար լինել ընտանեկան ու սոցիալական հոգեբանության ոլորտների հետազոտողների, հոգեբանների, խորհրդատուների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է խմբային մտածողության կազմակերպման պայմանների և ձևերի ուսումնասիրությանը՝ իմացական խնդիրների լուծման գործընթացում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է մարդկանց համատեղ գործունեությունը ազդում մտածողության արդյունավետության, խնդրի ըմբռնման, լուծման ռազմավարությունների ընտրության և վերջնական արդյունքի վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են խմբային աշխատանքի հոգեբանական և մանկավարժական հիմքերը, խմբի անդամների փոխազդեցության առանձնահատկությունները, մտքերի փոխանակման, քննարկման, համագործակցության և ընդհանուր որոշման կայացման գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմաններին, որոնց առկայության դեպքում խմբային մտածողությունը կարող է նպաստել իմացական խնդիրների առավել արդյունավետ լուծմանը։ Դրանց շարքում կարևոր դեր ունեն խմբի անդամների միջև փոխադարձ վստահությունը, ակտիվ մասնակցությունը, կարծիքների ազատ արտահայտումը, խնդիրների հստակ ձևակերպումը, դերերի նպատակային բաշխումը և մասնակիցների անհատական գիտելիքների ու փորձի արդյունավետ համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև խմբային մտածողության կազմակերպման տարբեր ձևերը՝ համատեղ քննարկումներ, բանավեճեր, մտքերի փոխանակում, համագործակցային առաջադրանքներ և խնդրի լուծման փուլային կազմակերպում։ Քննարկվում է այն հարցը, թե ինչպես կարող են խմբում առաջացող տարբեր տեսակետներն ու մոտեցումները նպաստել խնդրի նոր լուծումների որոնմանը և զարգացնել մասնակիցների վերլուծական, քննադատական ու ստեղծագործական մտածողությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում խմբային աշխատանքի հնարավոր դժվարություններին, այդ թվում՝ որոշ մասնակիցների պասիվությանը, գերիշխող կարծիքի ձևավորմանը, անհատական տեսակետների անտեսմանը և փոխգործակցության ոչ արդյունավետ կազմակերպմանը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ ճիշտ կազմակերպված խմբային գործունեությունը կարող է ոչ միայն բարձրացնել իմացական խնդիրների լուծման արդյունավետությունը, այլև ձևավորել համագործակցության, հաղորդակցության, ինքնուրույն մտածողության և սեփական տեսակետը հիմնավորելու հմտություններ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, մանկավարժների, ուսուցիչների, կրթական գործընթացի կազմակերպիչների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են խմբային ճանաչողական գործունեության, համագործակցային ուսուցման և մտածողության զարգացման հոգեբանական մեխանիզմներով։

Աշխատությունը նվիրված է գանգաբանությանը՝ գիտության այն բնագավառին, որն ուսումնասիրում է մարդու գանգի կառուցվածքը, ձևը, չափերը և առանձնահատկությունները։ Գանգը մարդու կմախքի կարևոր մասն է․ այն պաշտպանում է գլխուղեղը, մասնակցում է դեմքի կառուցվածքի ձևավորմանը և կապված է զգայական օրգանների ու ծամելու համակարգի աշխատանքի հետ։ Գանգի անատոմիական ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի մարդու մարմնի կառուցվածքը հասկանալու, ոսկրային համակարգի առանձնահատկությունները ճանաչելու և բժշկական գիտելիքները զարգացնելու համար։ Համառոտ շարադրանքի ձևաչափը ենթադրում է թեմայի հիմնական հասկացությունների և բնութագրերի սեղմ ներկայացում՝ նյութը հասանելի դարձնելով ուսանողների, սովորողների և տվյալ բնագավառով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Գանգաբանությունը պատմականորեն առնչվել է ինչպես անատոմիական հետազոտություններին, այնպես էլ մարդաբանական ուսումնասիրություններին, որոնց միջոցով փորձել են նկարագրել գանգի ձևաբանական հատկանիշները և դրանց նշանակությունը մարդու կառուցվածքի ճանաչման գործում։ Այսպիսի ուսումնական գրականությունը նպաստել է մարմնի կառուցվածքի մասին գիտելիքների տարածմանը և բժշկական ու բնական գիտությունների զարգացմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բժշկության և անատոմիայի պատմությամբ, մարդու կմախքի ուսումնասիրությամբ ու հայերեն գիտական տերմինաբանության ձևավորմամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Գիտաճանաչողական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է մագնիսաբանությանը՝ մագնիսական երևույթների, դրանց դրսևորումների և կենդանի օրգանիզմների հետ հնարավոր կապերի ուսումնասիրությանը։ Վերնագրում կիրառված «կենդանի մագնիսաբանություն» հասկացությունը մատնանշում է մագնիսականության այն ուղղությունը, որը դիտարկվում է կենդանի բնության և մարդու կենսագործունեության համատեքստում։ Աշխատանքի համառոտ ձևաչափը ենթադրում է թեմայի հիմնական գաղափարների և հասկացությունների մատչելի ներկայացման նպատակադրում՝ ընթերցողին ծանոթացնելով տվյալ բնագավառի ընդհանուր պատկերին։ Գրքի գիտական ու պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն արտացոլում է XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ գիտելիքների տարածման և բնական երևույթների վերաբերյալ պատկերացումների ներկայացման գործընթացը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գիտական և կրթական մտքի պատմությամբ զբաղվողների, հին հայերեն գրքերի ուսումնասիրողների, ինչպես նաև ֆիզիկայի ու մագնիսականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայերեն գիտական բառապաշարի, գիտելիքների հանրամատչելիացման եղանակների և բնական գիտությունների վերաբերյալ հայալեզու գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են գիտական թեմաները ներկայացվել հայ ընթերցողին և ինչպես է ձևավորվել գիտական բովանդակություն կրող հայերեն տպագիր գրքի ավանդույթը։

Հոգեբանական, սոցիալ-հոգեբանական և քրեաբանական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է ազատազրկման պայմաններում գտնվող անձանց ինքնավերաբերմունքի առանձնահատկությունների, սեփական անձի նկատմամբ ձևավորված գնահատականների և քրեակատարողական միջավայրին հոգեբանական ու սոցիալական հարմարման գործընթացների փոխկապակցված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է անձի ինքնագիտակցության, ինքնագնահատականի, ինքնաընդունման, ինքնահարգանքի և սեփական հնարավորությունների ընկալման ազդեցության բացահայտման հետ՝ հաշվի առնելով ազատազրկման պայմաններում առաջացող հոգեբանական դժվարությունները, սոցիալական հարաբերությունների փոփոխությունները և անձի վարքագծային հարմարման առանձնահատկությունները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է ինքնավերաբերմունքի հոգեբանական էությունը, դրա կառուցվածքային բաղադրիչները, ձևավորման մեխանիզմները և անձի սոցիալական վարքագծի կարգավորման գործում ունեցած նշանակությունը։ Ինքնավերաբերմունքը դիտարկվում է որպես անձի ինքնագիտակցության կարևոր բաղադրիչ, որն արտահայտում է սեփական անձի նկատմամբ հուզական, գնահատողական և իմաստային վերաբերմունքը։ Այն կարող է ներառել սեփական արժանիքների և սահմանափակումների գիտակցումը, ինքնավստահությունը, ինքնաքննադատությունը, ինքնաընդունումը և սեփական վարքագծի նկատմամբ պատասխանատվության ընկալումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ազատազրկման պայմանների ազդեցության ուսումնասիրությունը անձի հոգեբանական վիճակի, սոցիալական ինքնության և միջանձնային հարաբերությունների վրա։ Քրեակատարողական հաստատությունում գտնվելը կարող է ուղեկցվել սովորական կենսակերպի փոփոխությամբ, անձնական ազատության սահմանափակմամբ, ընտանիքի և սոցիալական միջավայրի հետ հարաբերությունների վերակազմակերպմամբ, ինչպես նաև հաստատության ներքին կանոններին ու սոցիալական պահանջներին հարմարվելու անհրաժեշտությամբ։ Նման պայմաններում անձի ինքնավերաբերմունքը կարող է կարևոր դեր ունենալ հուզական կայունության, ինքնակարգավորման, հաղորդակցական վարքագծի և առօրյա դժվարություններին արձագանքելու եղանակների ձևավորման գործում։ Աշխատության շրջանակում առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ինքնագնահատականի և հարմարման փոխհարաբերությունները, քանի որ սեփական անձի նկատմամբ վերաբերմունքը կարող է կապված լինել սոցիալական իրավիճակների ընկալման, միջանձնային փոխգործակցության և հոգեբանական դժվարությունները հաղթահարելու ռազմավարությունների հետ։ Միաժամանակ ինքնավերաբերմունքի ազդեցությունը չի կարելի դիտարկել մեկուսացված ձևով, քանի որ հարմարման գործընթացը պայմանավորված է նաև անձի կենսափորձով, սոցիալական աջակցությամբ, հաստատության պայմաններով, միջանձնային հարաբերություններով և անհատական հոգեբանական առանձնահատկություններով։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև հոգեբանական հարմարման հիմնական մեխանիզմները, սթրեսային իրավիճակներին դիմակայելու կարողությունները, հուզական ինքնակարգավորումը և փոփոխված սոցիալական միջավայրում վարքագծի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում անձի ինքնընկալման և սոցիալական կարգավիճակի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն փոփոխությունները, որոնք կարող են առաջանալ ազատազրկման ընթացքում սեփական կյանքի, ապագայի և հասարակության մեջ ունեցած տեղի վերագնահատման արդյունքում։ Կարևոր նշանակություն ունի ինքնավերաբերմունքի դրական և բացասական դրսևորումների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով դրանց հնարավոր կապը հուզական լարվածության, անհանգստության, սոցիալական մեկուսացման, միջանձնային հակասությունների և համագործակցային վարքագծի հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դատապարտյալների հարմարման գործընթացի սոցիալ-հոգեբանական բաղադրիչների վերլուծությունը, մասնավորապես՝ խմբային հարաբերությունների, հաղորդակցական հմտությունների, սոցիալական նորմերի ընկալման և հաստատության միջավայրում սեփական դիրքի ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև ընտանիքի հետ կապերի պահպանման, սոցիալական աջակցության, կրթական ծրագրերին մասնակցության և մասնագիտական զբաղվածության նշանակությունը անձի հոգեբանական կայունության ու հարմարման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի անձի ինքնավերաբերմունքի և պատասխանատվության գիտակցման փոխհարաբերությունները, քանի որ սեփական վարքագծի գնահատումը և անձնական փոփոխությունների հնարավորության ընկալումը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ վերասոցիալականացման գործընթացում։ Այս համատեքստում հետաքրքրություն են ներկայացնում ինքնաճանաչման, անձնական նպատակների ձևավորման, ինքնակարգավորման և սոցիալականորեն ընդունելի վարքագծային ռազմավարությունների զարգացման հնարավորությունները։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև քրեակատարողական հոգեբանության կիրառական խնդիրներին, հոգեբանական աջակցության կազմակերպմանը և անձի անհատական առանձնահատկություններին համապատասխանող վերականգնողական ու կրթական ծրագրերի մշակմանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել հոգեբանական խորհրդատվության, խմբային աշխատանքի, սոցիալական հմտությունների զարգացման և ինքնագնահատականի հավասարակշռված ձևավորման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել հոգեբանական հարցաթերթերի, ինքնավերաբերմունքի գնահատման մեթոդիկաների, սոցիալ-հոգեբանական հարմարման չափման գործիքների, անհատական հարցազրույցների, դիտարկումների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ինքնավերաբերմունքի տարբեր բաղադրիչների և հարմարման ցուցանիշների միջև հնարավոր կապերը, համեմատելու անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները և գնահատելու դրանց նշանակությունը քրեակատարողական միջավայրում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ նման հետազոտություններում հայտնաբերված վիճակագրական կապերը ինքնին չեն ապացուցում պատճառահետևանքային ազդեցություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հետազոտության էթիկական սկզբունքները՝ մասնակցության կամավորությունը, անձնական տվյալների գաղտնիությունը, հոգեբանական անվտանգության ապահովումը և մասնակիցների արժանապատվության նկատմամբ հարգանքը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է անձի ինքնագիտակցության, սոցիալական հարմարման և քրեակատարողական միջավայրի փոխազդեցության հոգեբանական օրինաչափությունների ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կիրառական արժեքը կապված է դատապարտյալների հոգեբանական աջակցության արդյունավետության բարձրացման, հարմարման դժվարությունների վաղ հայտնաբերման, անհատական վերասոցիալականացման ծրագրերի կատարելագործման և ազատազրկման պայմաններում անձի հոգեբանական բարեկեցության պահպանման հնարավորությունների հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել հոգեբաններին, սոցիալական աշխատողներին, քրեաբաններին, քրեակատարողական համակարգի մասնագետներին, վերասոցիալականացման ծրագրերի մշակողներին, իրավաբաններին, մանկավարժներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի հոգեբանական, սոցիալական, քրեաբանական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով դատապարտյալների ինքնավերաբերմունքի առանձնահատկությունների, հոգեբանական հարմարման մեխանիզմների, սոցիալական հարաբերությունների և անձի վերասոցիալականացման գործընթացների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ապագա մանկավարժների ուսումնական դրդապատճառների ձևավորման, զարգացման և փոփոխության օրինաչափությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը բարձրագույն մասնագիտական կրթության տարբեր փուլերում։ Հետազոտության առանցքում են մանկավարժական մասնագիտություն ընտրած ուսանողների ուսումնական գործունեության շարժառիթները, մասնագիտական հետաքրքրությունների ձևավորման հոգեբանամանկավարժական առանձնահատկությունները, կրթական գործընթացի նկատմամբ վերաբերմունքի փոփոխությունները և ուսումնառության տարիներին մոտիվացիոն համակարգի զարգացման վրա ազդող ներքին ու արտաքին գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական դրդապատճառների էությանը, դրանց կառուցվածքին, տեսակներին և գործառույթներին, ինչպես նաև անձի ճանաչողական պահանջմունքների, մասնագիտական արժեքային կողմնորոշումների, ինքնաիրացման ձգտումների և ուսումնական հաջողությունների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրվում են ապագա մանկավարժների ներքին և արտաքին մոտիվացիայի առանձնահատկությունները, գիտելիքների ձեռքբերման նկատմամբ հետաքրքրության, մասնագիտական կարողությունների զարգացման, հասարակական ճանաչման, առաջադիմության և ապագա աշխատանքային գործունեության հետ կապված դրդապատճառների հարաբերակցությունն ու փոփոխությունները։ Քննարկվում են ուսումնառության սկզբնական, միջին և ավարտական փուլերում ուսանողների մոտիվացիոն համակարգի հնարավոր վերափոխումները, մասնագիտական ինքնագիտակցության աստիճանական ձևավորումը, մանկավարժական գործունեության նկատմամբ վերաբերմունքի զարգացումը և ընտրված մասնագիտության նշանակության գիտակցումը։ Կարևորվում է բարձրագույն ուսումնական հաստատության կրթական միջավայրի, դասավանդման մեթոդների, ուսումնական ծրագրերի բովանդակության, դասախոսների մասնագիտական և անձնային հատկանիշների, ինչպես նաև ուսանողակենտրոն ուսուցման կազմակերպման ազդեցությունը սովորելու ցանկության և մասնագիտական հետաքրքրությունների կայունության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում ուսանողների անհատական հոգեբանական առանձնահատկություններին, ինքնագնահատականի, ինքնավստահության, նպատակադրման, պատասխանատվության, ինքնուրույնության և ձեռքբերումների նկատմամբ ձգտման դերին ուսումնական դրդապատճառների ձևավորման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում ուսումնական գործունեության արդյունավետության, ակադեմիական առաջադիմության, մասնագիտական պատրաստվածության և մոտիվացիայի մակարդակի փոխկապակցվածության ուսումնասիրության հարցերը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են մանկավարժական պրակտիկայի, մասնագիտական փորձառության, աշակերտների հետ անմիջական հաղորդակցության և իրական կրթական իրավիճակներում ձեռք բերված հմտությունների ազդեցությունները ապագա ուսուցիչների մասնագիտական կողմնորոշման ու ուսումնական շարժառիթների զարգացման վրա։ Կարևորվում են նաև կրթական գործընթացում առաջացող դժվարությունների, հուզական լարվածության, ուսումնական ծանրաբեռնվածության, մասնագիտական սպասումների և իրական կրթական փորձառության միջև հնարավոր հակասությունների ազդեցությունները ուսանողների մոտիվացիոն համակարգի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում ուշադրություն է դարձվում ուսումնական դրդապատճառների շարժընթացի գնահատման հոգեբանական և մանկավարժական մեթոդներին, հարցումների, դիտարկումների, հարցազրույցների և հոգեբանական ախտորոշման գործիքների կիրառման հնարավորություններին։ Քննարկվում են ապագա մանկավարժների ուսումնական մոտիվացիայի բարձրացման, ճանաչողական ակտիվության խթանման, մասնագիտական հետաքրքրությունների ամրապնդման և ինքնակրթության պահանջմունքի զարգացման արդյունավետ մանկավարժական պայմանները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրթական գործընթացում դրական հոգեբանական մթնոլորտի ձևավորմանը, ուսանողների անհատական հնարավորությունների հաշվառմանը, համագործակցային և հետազոտական ուսուցման մեթոդների կիրառմանը, ինչպես նաև ուսումնական գործունեության նկատմամբ գիտակցված և պատասխանատու վերաբերմունքի զարգացմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ապագա մանկավարժների մասնագիտական ինքնորոշման և ուսումնական դրդապատճառների փոխազդեցության բացահայտումը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մանկավարժական մասնագիտության նկատմամբ կայուն հետաքրքրությունն ու ներքին մոտիվացիան կարող են նպաստել հետագա մասնագիտական գործունեության արդյունավետությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու, թե ինչպես են ուսումնառության տարիներին փոխվում ուսանողների կրթական նպատակները, արժեքային առաջնահերթությունները, մասնագիտական սպասումները և ուսումնական գործունեությունը պայմանավորող հոգեբանական մեխանիզմները։ Այն ունի տեսական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով մանկավարժական կրթության որակի բարձրացման, ուսանողների մասնագիտական պատրաստության կատարելագործման, կրթական միջավայրի արդյունավետ կազմակերպման և ապագա ուսուցիչների մոտիվացիոն զարգացման համար նպաստավոր պայմանների ստեղծման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության կազմակերպիչների, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների դասախոսների, մանկավարժական կրթության հետազոտողների, ասպիրանտների, ուսանողների և կրթության հոգեբանության ու մասնագիտական մոտիվացիայի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հոգեբանական, ազգագրական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժողովրդական պատկերացումների հոգեբանական դրսևորումների ուսումնասիրությանը հետաղետյան շրջանում մարդկանց տեսած երազներում։ Քննության են առնվում աղետների հոգեբանական հետևանքները, անհատական և կոլեկտիվ ապրումների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ժողովրդական հավատալիքների ու ավանդական պատկերացումների դերը արտակարգ իրադարձությունների իմաստավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երազների բովանդակության, խորհրդանշական պատկերների, հուզական ապրումների և մշակութային հիշողության փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են աղետի հետ կապված վախերի, անհանգստության, կորստի ապրումների և անորոշության արտացոլման հնարավոր ձևերը երազներում՝ հաշվի առնելով անհատի հոգեբանական վիճակն ու սոցիալ-մշակութային միջավայրը։ Քննարկվում են ժողովրդական երազամեկնությունների, նախանշանների, խորհրդանիշների և ավանդական հավատալիքների ազդեցությունները երազների ընկալման ու մեկնաբանման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հետաղետյան շրջանում հավաքագրված երազների պատմությունները, բանավոր վկայությունները, ազգագրական նյութերը և հոգեբանական հարցազրույցների արդյունքները։ Անդրադարձ է կատարվում անհատական փորձառության և հասարակական պատկերացումների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև աղետի վերաբերյալ հիշողությունների պահպանման ու փոխանցման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է երազների ուսումնասիրությունը՝ հոգեբանական հարմարման, հուզական ապրումների արտահայտման և մշակութային խորհրդանիշների նշանակության բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հետաղետյան հոգեբանական գործընթացների առավել ամբողջական ըմբռնմանը՝ միավորելով հոգեբանության, ազգագրության և մշակութային մարդաբանության հետազոտական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հոգեբանության, աղետների հոգեբանության, ազգագրության, բանահյուսության և ժողովրդական հավատալիքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հոգեբանական և սոցիալ-հոգեբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բնակչության շրջանում սոցիալական վախերի և բացասական սպասումների ձևավորման հոգեբանական պատճառների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում սոցիալական վախերի էությունը, դրանց առաջացման անհատական և հասարակական նախադրյալները, հուզական արձագանքների առանձնահատկությունները և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը անձի հոգեբանական վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալ-տնտեսական անորոշության, հասարակական փոփոխությունների, տեղեկատվական ազդեցությունների, միջանձնային հարաբերությունների և ապագայի նկատմամբ անվստահության հնարավոր դերին բացասական սպասումների ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում են տագնապայնության, սթրեսի, սոցիալական անվստահության, ինքնագնահատականի և հոգեբանական հարմարման փոխկապակցվածությունները՝ բնակչության տարբեր սոցիալական ու տարիքային խմբերի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Քննարկվում են սոցիալական վախերի դրսևորման ձևերը, դրանց ազդեցությունը մարդկանց վարքագծի, որոշումների ընդունման, հասարակական մասնակցության և միջանձնային հաղորդակցության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հոգեբանական հարցումների, սոցիալական վերաբերմունքների գնահատման, համեմատական վերլուծության և հոգեբանական գործոնների փոխկապակցվածության բացահայտման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում հոգեբանական աջակցության, սթրեսի կառավարման, սոցիալական վստահության ամրապնդման, տեղեկատվական գրագիտության զարգացման և հասարակական հաղորդակցության բարելավման հնարավորություններին՝ բացասական սպասումների ազդեցությունը մեղմելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիալական հոգեբանության, անձի հոգեբանության, հանրային հոգեկան առողջության, սոցիոլոգիայի և հասարակական գործընթացների հոգեբանական ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հոգեբանական և սոցիալ-հոգեբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անձնավորության հարմարման գործընթացների ուսումնասիրությանը սոցիալական տարբեր միջավայրերում՝ զինվորների և ուսանողների շրջանում իրականացվող հետազոտությունների հիման վրա։ Քննության են առնվում սոցիալական և հոգեբանական հարմարման տեսական հիմքերը, անձնավորության անհատական առանձնահատկությունների դերը և նոր սոցիալական պայմաններին համապատասխանելու հիմնական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զինվորական ծառայության և բուհական կրթության միջավայրերի կազմակերպական, հաղորդակցական ու հոգեբանական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը անձի վարքագծի, հուզական վիճակի և միջանձնային հարաբերությունների վրա։ Վերլուծվում են սոցիալական դերերի յուրացման, խմբային նորմերին համապատասխանելու, ինքնագնահատականի, սթրեսակայունության, հաղորդակցական կարողությունների և սոցիալական աջակցության նշանակությունը հարմարման գործընթացում։ Քննարկվում են զինվորների և ուսանողների հարմարման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրության հնարավորությունները՝ հաշվի առնելով նրանց գործունեության պայմանները, պատասխանատվության աստիճանը, սոցիալական սպասումները և միջավայրային պահանջները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հոգեբանական հարցումների, դիտարկումների, անհատական առանձնահատկությունների գնահատման և վիճակագրական վերլուծության մեթոդները՝ հարմարման մակարդակի ու դրա վրա ազդող գործոնների բացահայտման նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում սոցիալ-հոգեբանական աջակցության, հարմարման դժվարությունների կանխարգելման, խմբային փոխհարաբերությունների բարելավման և անձնավորության հոգեբանական բարեկեցության ապահովման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անձի հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, ռազմական հոգեբանության, կրթության հոգեբանության և երիտասարդների սոցիալական հարմարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հոգեբանական և մանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ընտանիքի սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի ազդեցության ուսումնասիրությանը կրտսեր դպրոցական տարիքի երեխաների վախերի ձևավորման, դրսևորման և կանխարգելման գործընթացներում։ Քննության են առնվում մանկական վախերի առաջացման հոգեբանական նախադրյալները, տարիքային զարգացման առանձնահատկությունները և երեխայի հուզական անվտանգության ապահովման գործում ընտանեկան հարաբերությունների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծնող-երեխա փոխհարաբերություններին, դաստիարակության ոճերին, ընտանիքի հուզական մթնոլորտին, հաղորդակցման առանձնահատկություններին և ծնողական աջակցության դերին։ Վերլուծվում են ընտանեկան կոնֆլիկտների, չափազանց խիստ կամ գերխնամակալական դաստիարակության, հուզական լարվածության և սոցիալական միջավայրի հնարավոր ազդեցությունները երեխաների անհանգստության ու վախերի դրսևորման վրա։ Քննարկվում են նաև դպրոցական միջավայրին հարմարվելու դժվարությունները, ուսումնական գործունեության հետ կապված մտահոգությունները, հասակակիցների հետ հարաբերությունները և ընտանիքի ու դպրոցի համագործակցության կարևորությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են մանկական վախերի հոգեբանական գնահատման, ծնողների խորհրդատվության, հուզական ինքնակարգավորման զարգացման և կանխարգելիչ հոգեբանամանկավարժական աշխատանքի կազմակերպման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում ընտանիքում վստահության, փոխըմբռնման, դրական հաղորդակցության և երեխայի ինքնավստահության ամրապնդման նշանակությանը՝ հոգեբանական բարեկեցության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկական և ընտանեկան հոգեբանության, տարիքային հոգեբանության, դպրոցական հոգեբանական ծառայության և կրտսեր դպրոցականների հուզական զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է պատանեկան տարիքում ինքնագիտակցության ձևավորման և զարգացման հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուսումնական գործունեության համատեքստում։ Դիտարկվում է կրթական միջավայրի դերը անձի՝ սեփական հնարավորությունների, կարողությունների, արժեքների, նպատակների և անհատական առանձնահատկությունների ճանաչման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնագնահատականի, ինքնաճանաչման, ինքնավերաբերմունքի, անձնական պատասխանատվության և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորմանը։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են ուսումնական առաջադրանքները, ձեռքբերումներն ու դժվարությունները, ուսուցիչների և հասակակիցների հետ հարաբերությունները, գնահատման համակարգը և կրթական միջավայրում ստացվող հետադարձ կապը նպաստում սեփական անձի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։ Քննարկվում են պատանեկան տարիքին բնորոշ հոգեբանական փոփոխությունները, ինքնուրույնության ձգտումը, սեփական հնարավորությունների գնահատումը, հետաքրքրությունների ու արժեքային կողմնորոշումների ձևավորումը և դրանց կապը ուսումնական մոտիվացիայի հետ։ Կարևորվում է նաև սովորողի ակտիվ մասնակցությունը կրթական գործընթացին, ինքնուրույն որոշումներ ընդունելու, նպատակներ սահմանելու, սեփական գործունեությունը վերլուծելու և արդյունքները գնահատելու կարողությունների զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում ընտանիքի, դպրոցի, ուսուցչի և հասակակիցների սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը՝ որպես ինքնագիտակցության զարգացման կարևոր գործոնների։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել պատանիների անհատական և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան ուսուցման ու դաստիարակության մեթոդների կատարելագործմանը, կրթական միջավայրում նրանց ինքնուրույնության և ինքնաճանաչման խթանմանը, ինչպես նաև հոգեբանական ու մանկավարժական աջակցության արդյունավետ կազմակերպմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հետաղետյան շրջանում դեռահասների և պատանիների իրավախախտ վարքի քրեահոգեբանական ու սոցիալհոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են աղետից հետո ձևավորված սոցիալական միջավայրի փոփոխությունները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը երիտասարդների հոգեբանական վիճակի, սոցիալական հարմարման ու վարքային դրսևորումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասակակիցների խմբերի, սոցիալ-տնտեսական պայմանների և հասարակական հարաբերությունների դերին իրավախախտ վարքի ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում են դեռահասության և պատանեկության տարիքային հոգեբանական առանձնահատկությունները, հուզական անկայունության, սոցիալական մեկուսացման, միջանձնային հակասությունների և վարքային դժվարությունների հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են ճգնաժամային և հետաղետյան պայմաններում սոցիալական կապերի խաթարման, ընտանեկան ու համայնքային միջավայրի փոփոխությունների և առօրյա կյանքի անկայունության հետևանքները։ Անդրադարձ է կատարվում իրավախախտ վարքի դրդապատճառների, սոցիալականացման առանձնահատկությունների և երիտասարդների վարքի վրա միջավայրային գործոնների ազդեցության գնահատմանը։ Կարևորվում է քրեահոգեբանական և սոցիալհոգեբանական տվյալների համատեղ ուսումնասիրությունը՝ իրավախախտումների պատճառների և նպաստող պայմանների առավել ամբողջական բացահայտման համար։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև կանխարգելիչ աշխատանքի, սոցիալական աջակցության, հոգեբանական խորհրդատվության և կրթադաստիարակչական միջոցառումների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, սոցիալական աշխատողների, մանկավարժների, իրավաբանների, քրեաբանների, անչափահասների հետ աշխատող մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր էթնիկական խմբերի միջև անհանդուրժողական վերաբերմունքի ձևավորման և դրսևորման վրա ազդող սոցիալական ու հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատական վերաբերմունքների, խմբային ինքնության, սոցիալական միջավայրի և հասարակական գործընթացների փոխազդեցությունն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց պայմաններում կարող են ձևավորվել կանխակալ պատկերացումներ, բացասական կարծրատիպեր և սոցիալական հեռավորություն այլ խմբերի նկատմամբ։ Միջէթնիկական անհանդուրժողականությունը դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որը հնարավոր չէ բացատրել միայն անձի անհատական հատկանիշներով կամ միայն հասարակական պայմաններով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սոցիալական նույնականացման գործընթացները, «մենք» և «նրանք» խմբային սահմանների ձևավորումը, խմբային պատկանելության նշանակությունը և այն պայմանները, որոնցում տարբերությունների ընդգծումը կարող է վերածվել բացասական վերաբերմունքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել կարծրատիպերի և նախապաշարմունքների ձևավորման մեխանիզմներին, դրանց փոխանցմանը սոցիալական միջավայրում և անհատների վարքագծի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասակակիցների խմբերի, զանգվածային հաղորդակցության և հանրային խոսույթի դերը տարբեր էթնիկական խմբերի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել սոցիալական անորոշության, մրցակցության ընկալման, խմբային սպառնալիքի զգացման և հասարակական լարվածության կապը անհանդուրժողական վերաբերմունքների հետ՝ հաշվի առնելով, որ նման կապերը կարող են տարբեր կերպ արտահայտվել տարբեր սոցիալական և պատմական պայմաններում։ Միաժամանակ կարող են քննության առնվել այն գործոնները, որոնք նպաստում են հանդուրժողականության, փոխադարձ վստահության և կառուցողական միջխմբային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Դրանց շարքում կարող են դիտարկվել համագործակցային շփումները, ընդհանուր նպատակների առկայությունը, կրթությունը, քննադատական մտածողությունը և տարբեր խմբերի ներկայացուցիչների միջև հավասար ու շարունակական հաղորդակցությունը։ Հետազոտությունը կարող է համադրել հարցումների, սոցիալ-հոգեբանական գնահատումների և խմբային հարաբերությունների վերլուծության արդյունքները՝ անհանդուրժողականության ձևավորման պայմանների բազմակողմանի պատկեր ստանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական հոգեբանության, էթնոհոգեբանության և միջխմբային հարաբերությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել միջէթնիկական անհանդուրժողականության առաջացման սոցիալ-հոգեբանական նախադրյալները և հանդուրժողական փոխհարաբերությունների ձևավորմանը նպաստող պայմանները։

Աշխատությունը նվիրված է մանկավարժական բուհերի ուսանողների ուսումնական գործունեության ընթացքում առաջացող սթրեսի հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հետխորհրդային ժամանակաշրջանի սոցիալական և կրթական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում ուսանողական սթրեսի առաջացմանը նպաստող գործոններն են՝ ուսումնական ծանրաբեռնվածությունը, գնահատման գործընթացները, մասնագիտական ինքնորոշումը, նոր սոցիալական միջավայրին հարմարվելը և կրթության նկատմամբ պահանջների փոփոխությունը։ Հետխորհրդային շրջանը դիտարկվում է որպես հասարակական վերափոխումների ժամանակաշրջան, որի ընթացքում կրթական համակարգի փոփոխությունները կարող էին նոր պահանջներ և անորոշություններ ստեղծել ուսանողների համար՝ անդրադառնալով նրանց հոգեբանական հարմարվողականության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սթրեսի և ուսումնական գործունեության արդյունավետության փոխկապակցվածությանը, ներառյալ ուշադրության, հիշողության, մոտիվացիայի, ինքնակարգավորման և առաջադրանքների կատարման վրա հնարավոր ազդեցությունները։ Քննվում են նաև անհատական հոգեբանական տարբերությունները, որոնց պատճառով նույն ուսումնական իրավիճակը տարբեր ուսանողների կողմից կարող է ընկալվել տարբեր աստիճանի լարվածությամբ։ Կարևոր ուղղություն է ապագա մանկավարժների մասնագիտական պատրաստության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց կրթական գործընթացը համադրում է տեսական ուսուցումը, հաղորդակցական հմտությունների զարգացումը և մասնագիտական գործունեությանը նախապատրաստվելը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ուսանողների սոցիալական աջակցության, խմբային հարաբերությունների, դասախոսների հետ հաղորդակցության, ինքնագնահատականի և մասնագիտական սպասումների նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սթրեսին հարմարվելու կառուցողական հոգեբանական ռազմավարություններին, ժամանակի կազմակերպման և ուսումնական միջավայրի աջակցության դերին՝ առանց խնդիրը միայն անհատի անձնական առանձնահատկություններով բացատրելու։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև բուհական կրթական միջավայրի կազմակերպումը, քանի որ ուսուցման պայմանները, պահանջների հստակությունը և հոգեբանական աջակցության հասանելիությունը կարող են կապված լինել ուսանողների բարեկեցության և կրթական ներգրավվածության հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կրթական հոգեբանության, սթրեսի հոգեբանության և բարձրագույն կրթության մանկավարժության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ուսանողական սթրեսի ձևավորման հիմնական օրինաչափությունները և կրթական միջավայրում հոգեբանական հարմարվողականությանը նպաստող գործոնները։

Աշխատությունը նվիրված է անձի ինքնության կառուցվածքում կրոնական և ազգային պատկանելության հետ կապված ես-պատկերների ձևավորման, փոխազդեցության և դրսևորման սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով մարդը ձևավորում է պատկերացումներ սեփական անձի, խմբային պատկանելության, արժեքների և հասարակության մեջ իր տեղի մասին։ Կրոնական և ազգային ես-պատկերները դիտարկվում են որպես ինքնության բազմաշերտ համակարգի բաղադրիչներ, որոնք կարող են փոխկապակցվել անձի կենսափորձի, ընտանեկան միջավայրի, կրթության, մշակութային ավանդույթների, սոցիալական հարաբերությունների և հասարակական միջավայրի ազդեցությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատական և սոցիալական ինքնության հարաբերակցությանը՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է մարդն իր անձնական հատկանիշների ընկալումը համադրում որոշակի ազգային կամ կրոնական համայնքի հետ ունեցած պատկանելության զգացման հետ։ Քննվում են ինքնագիտակցության, ինքնագնահատականի, արժեքային կողմնորոշումների, սոցիալական դերերի և խմբային նույնականացման հնարավոր փոխառնչությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե տարբեր սոցիոմշակութային պայմաններում ինչպես կարող են փոփոխվել ազգային և կրոնական ինքնության նշանակությունն ու արտահայտման ձևերը։ Դիտարկվում են նաև մշակութային հիշողության, ավանդույթների, լեզվի, խորհրդանիշների և սոցիալական հաղորդակցության դերը ինքնության ձևավորման և պահպանման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչների ինքնընկալման առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով կրոնական և ազգային ես-պատկերների համընկնման, փոխլրացման կամ տարբերակման հնարավոր ձևերը։ Միաժամանակ կարևորվում է բազմամշակութային միջավայրում այլ խմբերի հետ փոխհարաբերությունների ազդեցությունը սեփական պատկանելության գիտակցման վրա։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու անձի ինքնության ձևավորման հոգեբանական մեխանիզմները և այն սոցիալական ու մշակութային պայմանները, որոնց շրջանակում զարգանում են խմբային պատկանելության պատկերացումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անձի հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, ինքնության ուսումնասիրությունների և մշակութային հոգեբանության մոտեցումները՝ կրոնական և ազգային ինքնընկալումը ներկայացնելով որպես փոխկապակցված և ժամանակի ընթացքում զարգացող սոցիալ-հոգեբանական երևույթ։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիաիրավական վեճերի խաղաղ կարգավորման գործընթացում հաշտարարի մասնագիտական գործունեության արդյունավետության վրա ազդող անձնային և սոցիալ-հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում հաշտարարությունը դիտարկվում է որպես վեճերի այլընտրանքային լուծման գործընթաց, որտեղ արդյունքը պայմանավորված է ոչ միայն իրավական գիտելիքներով և ընթացակարգային կանոնների պահպանմամբ, այլև մասնագետի հաղորդակցական կարողություններով, հոգեբանական առանձնահատկություններով և հակամարտող կողմերի միջև կառուցողական փոխգործակցություն ձևավորելու հմտությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հաշտարարի անձնային հատկանիշներին՝ ինքնատիրապետմանը, հուզական կայունությանը, համբերատարությանը, ճկունությանը, պատասխանատվությանը, չեզոքության պահպանմանը և տարբեր տեսակետներ ընկալելու կարողությանը։ Քննվում է ապրումակցման դերը՝ որպես կողմերի դիրքորոշումները, հետաքրքրությունները և հուզական վիճակները հասկանալու միջոց՝ միաժամանակ կարևորելով մասնագիտական սահմանների և անկողմնակալության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում են հաղորդակցական հմտությունները, ակտիվ լսելու կարողությունը, հարցերի արդյունավետ ձևակերպումը, տեղեկատվության վերաձևակերպումն ու պարզաբանումը, ինչպես նաև լարված հաղորդակցությունը կառուցողական երկխոսության վերածելու մեխանիզմները։ Կարևորվում է հաշտարարի կարողությունը տարբերակելու կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները դրանց հիմքում ընկած իրական շահերից ու պահանջմունքներից, ինչը կարող է նպաստել փոխընդունելի լուծումների որոնմանը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են վստահության ձևավորման, փոխադարձ ընկալման, կարծրատիպերի, սոցիալական դերերի, ազդեցության և միջանձնային հարաբերությունների գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կոնֆլիկտային իրավիճակում հույզերի կառավարմանը, քանի որ բարձր լարվածությունը կարող է դժվարացնել կողմերի միջև տեղեկատվության փոխանակումը և համաձայնության հնարավոր տարբերակների քննարկումը։ Քաղաքացիաիրավական վեճերի առանձնահատկությունների համատեքստում կարող են քննվել գույքային, պայմանագրային, ընտանեկան կամ այլ մասնավոր իրավահարաբերություններից ծագող հակասությունների սոցիալ-հոգեբանական կողմերը՝ առանց իրավական և հոգեբանական գործոնները միմյանցից մեկուսացնելու։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև մասնագիտական պատրաստվածության, փորձի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և հաշտարարի անձնային առանձնահատկությունների միջև հնարավոր կապերի բացահայտումը։ Տեսական մոտեցումների և գործնական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու այն գործոնները, որոնք նպաստում կամ խոչընդոտում են արդյունավետ միջնորդությանը, կողմերի միջև վստահության ձևավորմանը և փոխընդունելի համաձայնության որոնմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ հաշտարարների մասնագիտական ընտրության, վերապատրաստման ծրագրերի կատարելագործման, հաղորդակցական ու կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման և հաշտարարության ինստիտուտի արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, իրավագիտության և վեճերի այլընտրանքային լուծման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է 12-14 տարեկան դեռահասների սոցիալական ընկալման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես ագրեսիայի բարձր մակարդակ ունեցող դեռահասների շրջանում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են այն հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել դեռահասի կողմից շրջապատող մարդկանց վարքի, մտադրությունների և սոցիալական իրավիճակների ընկալման ու մեկնաբանման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջանձնային փոխհարաբերությունների ընթացքում առաջացող դժվարություններին, սոցիալական ազդակների գնահատմանը, ուրիշների գործողությունների նկատմամբ վերաբերմունքին, կոնֆլիկտային իրավիճակների մեկնաբանմանը և սեփական հույզերի ու վարքային արձագանքների կարգավորմանը։ Քննարկվում է նաև ագրեսիվ վարքի և սոցիալական ընկալման փոխկապակցվածությունը՝ հաշվի առնելով դեռահասության շրջանում տեղի ունեցող հուզական, ճանաչողական և սոցիալական նշանակալի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող են ագրեսիայի արտահայտված դրսևորումները կապված լինել հասակակիցների վարքի ընկալման, սոցիալական իրավիճակների գնահատման և միջանձնային հարաբերությունների կառուցման առանձնահատկությունների հետ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել սոցիալական ընկալման դժվարությունների ձևավորմանը կամ պահպանմանը, այդ թվում՝ ընտանեկան միջավայրին, հասակակիցների հետ հարաբերություններին և սոցիալական փորձին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ դեռահասների հոգեբանական աջակցության, կանխարգելիչ ծրագրերի մշակման և կրթական միջավայրում արդյունավետ միջանձնային փոխհարաբերությունների ձևավորման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել զարգացման և կրթական հոգեբանության ոլորտների ուսանողներին, հոգեբաններին, մանկավարժներին և դեռահասների սոցիալական ու հուզական զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների մտածողության զարգացման հոգեբանական և մանկավարժական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մտքի ուղիղ և հետադարձ ընթացքների ձևավորման ու տեսական մտածողության զարգացման փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Քննարկվում են դեռահասության տարիքում ճանաչողական գործընթացների զարգացման օրինաչափությունները, տրամաբանական գործողությունների կատարելագործումը և վերացական մտածողության ձևավորման հիմնական նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մտավոր գործողությունների հաջորդականությանը, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը, եզրահանգումների կառուցմանը և մտածողության ուղղությունը փոխելու կարողության զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են ուղիղ դատողություններից հակադարձ եզրահանգումների անցնելու, խնդրի լուծման արդյունքից դեպի սկզբնական պայմանները վերադառնալու և տրամաբանական կապերը տարբեր ուղղություններով վերլուծելու հմտությունների ձևավորման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեսական մտածողության զարգացման գործում ընդհանրացման, վերացարկման, համեմատության, վերլուծության և համադրման մտավոր գործողությունների նշանակությանը։ Կարևորվում են ուսումնական խնդիրների կառուցվածքը, ճանաչողական առաջադրանքների բարդության աստիճանը, ուսուցչի ուղղորդող գործունեությունը և սովորողների ինքնուրույն մտածողության խթանման մեթոդները։ Դիտարկվում են զարգացնող ուսուցման սկզբունքների, տրամաբանական վարժությունների, հետազոտական առաջադրանքների և խնդրահարույց իրավիճակների կիրառման հնարավորությունները։ Աշխատությունն ընդգծում է մտածողության ճկունության, մտավոր գործողությունների գիտակցվածության և գիտելիքների տեսական յուրացման կարևորությունը դեռահասների ճանաչողական զարգացման գործընթացում։ Այն կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, մանկավարժների, կրթության հետազոտողների, ուսուցիչների, զարգացման հոգեբանության մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Erwinia carotovora բակտերիայի ֆենիլպիրուվատը տրանսամինացնող ֆերմենտների կենսաքիմիական հատկությունների, կատալիտիկ ակտիվության, կառուցվածքագործառական առանձնահատկությունների և կենսատեխնոլոգիական կիրառության հնարավորությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում միկրոօրգանիզմների ամինաթթվային փոխանակության գործընթացները, տրանսամինացման ռեակցիաների կենսաբանական նշանակությունը և ամինոտրանսֆերազների դերը ազոտային միացությունների նյութափոխանակության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆենիլպիրուվատի մասնակցությամբ ընթացող ֆերմենտային ռեակցիաներին, ամինախմբերի փոխանցման մեխանիզմներին, համապատասխան ֆերմենտների սուբստրատային յուրահատկությանը և դրանց ակտիվության վրա ազդող ֆիզիկաքիմիական գործոններին։ Ուսումնասիրվում են բակտերիալ ծագման ամինոտրանսֆերազների առանձնացման, մաքրման և կենսաքիմիական բնութագրման մեթոդաբանական մոտեցումները, ինչպես նաև ֆերմենտային ակտիվության որոշման և ռեակցիաների ընթացքի գնահատման սկզբունքները։ Քննարկվում են ֆերմենտների գործունեության վրա միջավայրի թթվայնության, ջերմաստիճանի, սուբստրատների կոնցենտրացիայի, կոֆակտորների և այլ գործոնների ազդեցությունները՝ դրանց կատալիտիկ արդյունավետության և կայունության գնահատման համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում ամինոտրանսֆերազների կինետիկական հատկություններին, ֆերմենտ-սուբստրատ փոխազդեցության առանձնահատկություններին, ռեակցիաների ընտրողականությանը և տարբեր ամինաթթուների ու կետոթթուների փոխակերպման հնարավորություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆենիլպիրուվատի տրանսամինացման գործընթացում ներգրավված ֆերմենտների գործառական նշանակության բացահայտումը, դրանց մասնակցությունը արոմատիկ ամինաթթուների նյութափոխանակությանը և բակտերիալ բջիջներում կենսաքիմիական փոխակերպումների կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են ֆերմենտների հատկությունների համեմատական գնահատման, դրանց ակտիվության և կայունության բարձրացման, ինչպես նաև կենսակատալիտիկ գործընթացներում արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ամինոտրանսֆերազների կիրառական նշանակությանը՝ կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների, ամինաթթուների և դրանց ածանցյալների ստացման, կենսաքիմիական սինթեզի և արդյունաբերական կենսատեխնոլոգիայի զարգացման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում ֆերմենտային փոխակերպումների առավելությունները քիմիական սինթեզի որոշ ավանդական մեթոդների նկատմամբ, մասնավորապես՝ ռեակցիաների ընտրողականությունը, մեղմ պայմաններում ընթացքը և նպատակային միացությունների ստացման հնարավորությունները։ Կարևորվում են նաև մանրէային ֆերմենտների օգտագործման հեռանկարները դեղագործական, սննդարդյունաբերական և կենսատեխնոլոգիական հետազոտություններում, ինչպես նաև կենսակատալիզի վրա հիմնված նոր տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակման գործընթացում։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուսումնասիրվում են միկրոօրգանիզմների ֆերմենտային համակարգերի բազմազանությունը, դրանց կենսաքիմիական առանձնահատկությունների և կիրառական ներուժի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև ֆերմենտային ռեակցիաների արդյունավետության գնահատման գիտական սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել մանրէային ամինոտրանսֆերազների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը, ֆերմենտային կատալիզի մեխանիզմների բացահայտմանը և կենսատեխնոլոգիական նշանակություն ունեցող կենսաքիմիական գործընթացների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիկոսների, մանրէաբանների, մոլեկուլային կենսաբանների, կենսատեխնոլոգների, ֆերմենտաբանության մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և կենսաբանական ու քիմիական մասնագիտությունների ուսանողների, ինչպես նաև մանրէային ֆերմենտների հատկությունների և դրանց գործնական կիրառության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Հոգեբանական, սոցիալ-հոգեբանական և մասնագիտական զարգացման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անձի արժեքային ոլորտում տեղի ունեցող վերակառուցումների ուսումնասիրությանը մասնագիտական կարգավիճակի փոփոխության պայմաններում։ Քննության են առնվում անձի արժեքային համակարգի ձևավորման տեսական հիմունքները, արժեքային կողմնորոշումների կառուցվածքը, դրանց փոխկապակցվածությունը անհատական ինքնության, սոցիալական դերերի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական առաջխաղացման, աշխատանքային դիրքի փոփոխության, նոր պարտականությունների ստանձնման և մասնագիտական միջավայրին հարմարվելու գործընթացների հոգեբանական առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են մասնագիտական կարգավիճակի փոփոխության ազդեցությունները անձի նպատակների, առաջնահերթությունների, ինքնագնահատականի, մասնագիտական ինքնագիտակցության և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Քննարկվում են արժեքային համակարգի կայունության ու փոփոխականության, ներքին հակասությունների, անձնային հարմարման և մասնագիտական ինքնիրացման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տարբեր մասնագիտական խմբերի արժեքային կողմնորոշումների համեմատական առանձնահատկությունները, սոցիալ-հոգեբանական հարցումների, հոգեախտորոշիչ մեթոդիկաների և որակական հետազոտությունների կիրառման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում մասնագիտական ինքնության վերաիմաստավորմանը, աշխատանքային մոտիվացիայի փոփոխություններին, անձնային զարգացման հնարավորություններին և նոր սոցիալական կարգավիճակին համապատասխան վարքագծային ռազմավարությունների ձևավորմանը։ Կարևորվում է մասնագիտական անցումային փուլերում հոգեբանական աջակցության, կազմակերպական միջավայրի և սոցիալական փոխհարաբերությունների նշանակությունը անձի արժեքային համակարգի ներդաշնակ զարգացման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անձի հոգեբանության, սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության, մասնագիտական կողմնորոշման, մարդկային ռեսուրսների կառավարման և անձնային զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հեռուստատեսային հաղորդումների ազդեցության ուսումնասիրությանը հասարակական գիտակցության, սոցիալական պատկերացումների, արժեքային համակարգերի և բարոյաքաղաքական դիրքորոշումների ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում են զանգվածային հաղորդակցության այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հեռուստատեսային բովանդակությունը կարող է ներգործել մարդկանց ընկալումների, գնահատականների, վարքագծային կողմնորոշումների և հասարակական երևույթների վերաբերյալ պատկերացումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության ներկայացման ձևերին, թեմաների ընտրությանը, հաղորդումների կառուցվածքին, կրկնվող ուղերձներին և հուզական ազդեցության միջոցներին, որոնք կարող են նպաստել որոշակի կարծրատիպերի կամ իրականությանը ոչ լիարժեք համապատասխանող պատկերացումների տարածմանը։ Քննարկվում են հեռուստատեսության տեղեկատվական, կրթական և հասարակական գործառույթները, ինչպես նաև մեդիաազդեցության հնարավոր հետևանքները տարբեր սոցիալական խմբերի համար։ Ուսումնասիրվում է անհատական և խմբային ընկալումների փոխկապակցվածությունը մեդիա միջավայրի հետ, հասարակական կարծիքի ձևավորման գործընթացը և հեռուստատեսային տեղեկատվության նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքի նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տեղեկատվության ընտրության, մեկնաբանման և ներկայացման եղանակների ազդեցությանը սոցիալական ու բարոյական գնահատականների ձևավորման վրա։ Կարևորվում են մեդիագրագիտությունը, տեղեկատվության բազմակողմանի գնահատումը և տարբեր աղբյուրների համադրումը՝ որպես մեդիաազդեցության գիտակցված ընկալմանը նպաստող գործոններ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգների, մեդիա և հաղորդակցության ոլորտի հետազոտողների, լրագրողների, հոգեբանների, դասախոսների և հասարակական հաղորդակցության գործընթացներն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անցումային հասարակության սոցիալ-տնտեսական պայմաններում արդյունավետ գործարար գործունեության ձևավորմանը նպաստող սոցիալական և հոգեբանական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գործարարի անձնային առանձնահատկությունների, սոցիալական միջավայրի, արժեքային կողմնորոշումների, մոտիվացիայի և տնտեսական վարքագծի փոխկապակցվածությունն է։ Անցումային հասարակությունը դիտարկվում է որպես արագ փոփոխվող միջավայր, որտեղ տնտեսական հարաբերությունների, սեփականության ձևերի, կառավարման սկզբունքների և սոցիալական նորմերի վերափոխումը կարող է նոր պահանջներ առաջադրել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվող անձանց։ Այս պայմաններում արդյունավետ գործարարությունը կապված է ոչ միայն մասնագիտական գիտելիքների և ֆինանսական ռեսուրսների, այլև փոփոխություններին հարմարվելու, անորոշության պայմաններում որոշումներ կայացնելու, հաղորդակցվելու, պատասխանատվություն ստանձնելու և սեփական գործունեությունը նպատակային կազմակերպելու կարողությունների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ձեռքբերումների մոտիվացիան, ինքնուրույնությունը, նախաձեռնողականությունը, ինքնավստահությունը, ստեղծագործական մտածողությունը, սոցիալական ակտիվությունը և համագործակցային վարքագիծը՝ որպես գործարար գործունեության հետ կապված հոգեբանական հատկանիշներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ռիսկի ընկալմանը և որոշումների կայացման առանձնահատկություններին՝ տարբերակելով հիմնավորված ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունը չհաշվարկված վարքագծից։ Կարևորվում է նաև գործարարի սոցիալական կապերի, վստահության, մասնագիտական հաղորդակցության և հասարակության մեջ ձեռնարկատիրության նկատմամբ ձևավորված վերաբերմունքի ազդեցությունը։ Անցումային հասարակությունում տնտեսական և սոցիալական ինստիտուտների փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ մարդկանց սպասումների, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի և հաջողության վերաբերյալ պատկերացումների վրա, ինչն իր հերթին ազդում է գործարար վարքագծի ձևավորման վրա։ Հետազոտության առանձին ուղղություն կարող է լինել արդյունավետ գործունեության և անձի արժեքային համակարգի հարաբերակցությունը՝ ներառելով մասնագիտական պատասխանատվությունը, գործարար էթիկան և գործընկերային հարաբերությունների կառուցման սկզբունքները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև կրթության, մասնագիտական փորձի, ընտանեկան ու սոցիալական միջավայրի և կազմակերպական մշակույթի դերը ձեռնարկատիրական կարողությունների զարգացման գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական հոգեբանության, տնտեսական հոգեբանության, ձեռնարկատիրության և կազմակերպական վարքագծի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել փոփոխվող հասարակական պայմաններում արդյունավետ գործարար գործունեության ձևավորմանը նպաստող հիմնական սոցիալ-հոգեբանական գործոնները։