Միջէթնիկական անհանդուրժողականության սոցիալ-հոգեբանական դետերմինացիան

Lեզվաբանություն

Թուրքերեն լեզուն ուսումնասիրող հայալեզու ընթերցողների համար նախատեսված այս դասագիրքը ներկայացնում է ժամանակակից թուրքերենի քերականական համակարգը, բառապաշարը և հաղորդակցական հիմնական կառուցվածքները՝ աստիճանաբար զարգացնելով լեզվական գիտելիքներն ու գործնական հմտությունները։ Նյութը կառուցված է պարզից դեպի բարդ սկզբունքով՝ ներառելով տեսական բացատրություններ, օրինակներ, երկխոսություններ, ընթերցանության նյութեր և վարժություններ, որոնք օգնում են յուրացնել լեզվի հնչյունաբանությունը, ձևաբանությունը և շարահյուսությունը։ Դասագիրքը հատուկ մշակված է հայ ուսանողների և ինքնուրույն սովորողների համար՝ հաշվի առնելով հայերենի և թուրքերենի միջև եղած կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Այն լայնորեն կիրառվել է բուհական կրթության շրջանակում և տարիների ընթացքում ունեցել է մի շարք լրամշակված հրատարակություններ՝ դառնալով հայերենով թուրքերենի ուսումնասիրման հիմնական ու առավել ճանաչված ձեռնարկներից մեկը։ Հեղինակներն են Ալեքսանդր Սաֆարյան, Աշոտ Սողոմոնյան և Տիրան Լոքմագյոզյան։ Դասագիրքը հրատարակվել է մի քանի անգամ, այդ թվում՝ որպես բուհերի ուսանողների համար երաշխավորված ուսումնական ձեռնարկ։

Զբոսաշրջություն (Տուրիզմ)

Հրատարակությունը տարածաշրջանային ուղեցույցային և ճանաչողական բնույթի աշխատություն է, որը համակողմանի պատկերացում է տալիս Հարավային Կովկասի երեք երկրների աշխարհագրության, պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի և ճանապարհորդական հնարավորությունների մասին։ Նյութը կառուցված է այնպես, որ ընթերցողը կարողանա նախ ծանոթանալ տարածաշրջանի ընդհանուր առանձնահատկություններին, ապա առանձին ուսումնասիրել յուրաքանչյուր երկրի քաղաքները, բնակավայրերը, պատմամշակութային կենտրոնները, բնական տեսարժան վայրերը և տեղական կենցաղը։ Ներկայացվում են պատմության հիմնական փուլերը, ժողովուրդների մշակութային ավանդույթները, լեզվական ու կրոնական բազմազանությունը, ճարտարապետական ժառանգությունը, ազգային խոհանոցը, երաժշտությունը, տոները և առօրյա կյանքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մայրաքաղաքներին և զբոսաշրջային նշանակություն ունեցող շրջաններին՝ նկարագրելով թանգարանները, եկեղեցիները, վանքերը, ամրոցները, հնագիտական վայրերը, պատմական թաղամասերը և բնության հուշարձանները։ Ուղեցույցային բաղադրիչը կարող է ներառել ճանապարհորդության կազմակերպման համար անհրաժեշտ գործնական տեղեկություններ՝ տրանսպորտային կապերի, կացության, սննդի, երթուղիների և այցելության համար հետաքրքիր վայրերի վերաբերյալ։ Միաժամանակ տարածաշրջանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես զբոսաշրջային ուղղություն, այլև որպես պատմականորեն փոխկապակցված մշակութային տարածք, որտեղ տարբեր ժողովուրդների ու քաղաքակրթությունների ազդեցությունները ձևավորել են բազմաշերտ ժառանգություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խորհրդային շրջանի ժառանգությանը և հետխորհրդային հասարակությունների ձևավորման ընդհանուր համատեքստին՝ ընթերցողին օգնելով հասկանալ ժամանակակից քաղաքային և մշակութային միջավայրերի պատմական հիմքերը։ Տարբեր երկրների նյութերի համատեղ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս նկատելու ինչպես տարածաշրջանային ընդհանրությունները, այնպես էլ յուրաքանչյուր երկրի առանձնահատուկ մշակութային դիմագիծը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համադրում է ճանապարհորդական ուղեցույցի, պատմամշակութային տեղեկատուի և տարածաշրջանային ճանաչողական գրականության գործառույթները՝ նախատեսված լինելով ինչպես ճանապարհորդություն ծրագրող ընթերցողների, այնպես էլ Հարավային Կովկասի պատմությամբ, մշակույթով և աշխարհագրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գրականություն

Սա գրականագիտական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արցախյան պոեզիայում ազգային-ազատագրական պայքարի թեմայի արտացոլմանը, որտեղ վերլուծվում են Արցախյան տարածաշրջանի բանաստեղծական ավանդույթներում ձևավորված գաղափարական շերտերը, հայրենասիրական մոտիվները և պատմական հիշողության գեղարվեստական վերարտադրությունը, աշխատանքը ընդգծում է, թե ինչպես են պոետները իրենց ստեղծագործություններում արտահայտել ինքնության պահպանման, պայքարի և գոյության հարցերը՝ օգտագործելով խորհրդանշական պատկերներ, էպիկական և լիրիկական ձևեր, ինչպես նաև ժողովրդական լեզվամտածողության տարրեր, միաժամանակ դիտարկվում է պոեզիայի դերը որպես ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և հասարակական համախմբման միջոց, որտեղ գրականությունը դառնում է պատմական փորձի, ցավի և դիմադրության արտահայտման կարևոր մշակութային հարթակ։

Քաղաքագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հովսեփ Էմինի՝ Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ քաղաքական և գաղափարական հայեցակարգի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները Հայաստանի քաղաքական ապագայի, ազգային ազատագրության, զինված պայքարի, արտաքին ուժերի աջակցության և հայ ժողովրդի ինքնակազմակերպման վերաբերյալ։ Հովսեփ Էմինը XVIII դարի հայ ազգային-ազատագրական մտքի նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, որի գործունեությունը ձևավորվեց այն ժամանակաշրջանում, երբ Հայաստանը գտնվում էր Օսմանյան կայսրության և Պարսկաստանի տիրապետության ներքո, իսկ հայ քաղաքական ու մտավոր շրջանակներում աստիճանաբար ուժեղանում էր ազգային պետականության վերականգնման գաղափարը։ Նրա հայեցակարգը կարևոր փուլ է ներկայացնում հայ ազատագրական գաղափարների զարգացման պատմության մեջ, քանի որ Էմինը փորձում էր ազգային ազատագրության գաղափարը վերածել գործնական քաղաքական և ռազմական ծրագրի։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է Էմինի աշխարհայացքի և նրա ազատագրական ծրագրի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Նա կրթություն և ռազմական պատրաստություն է ստացել Եվրոպայում, ծանոթացել ժամանակի քաղաքական ու ռազմական մտածողությանը և ձգտել այդ փորձը կիրառել Հայաստանի ազատագրության նպատակով։ Նրա համոզմամբ՝ միայն բարոյական կոչերը կամ արտաքին օգնության սպասումը բավարար չէին․ անհրաժեշտ էր պատրաստել հայ ժողովրդին կազմակերպված պայքարի, ստեղծել ռազմական ուժ և ապահովել այնպիսի քաղաքական պայմաններ, որոնք հնարավորություն կտային վերականգնելու հայկական պետականությունը։ Էմինի հայեցակարգում կարևոր տեղ ուներ զինված պայքարի գաղափարը։ Նա կարծում էր, որ ազատագրությունը հնարավոր չէ իրականացնել առանց ռազմական պատրաստվածության և գործողությունների։ Այդ պատճառով նրա գործունեության մեջ մեծ նշանակություն էին ստանում ռազմական գիտելիքը, զինվորական կարգապահությունը, կազմակերպված ուժի ստեղծումը և տեղական բնակչության ներգրավումը։ Այս մոտեցումը տարբերվում էր այն պատկերացումներից, որոնց համաձայն հայերի ազատագրությունը հիմնականում պետք է իրականացվեր որևէ արտաքին տերության միջամտության կամ հովանավորության միջոցով։ Միաժամանակ Էմինը չէր մերժում արտաքին աջակցության անհրաժեշտությունը։ Նրա ծրագրում կարևոր դեր էին խաղում եվրոպական պետությունների և Ռուսաստանի հետ կապերի հաստատումը, քանի որ XVIII դարի քաղաքական պայմաններում փոքր և բաժանված ուժերով Հայաստանի ազատագրության իրականացումը չափազանց բարդ էր։ Նա ձգտում էր գտնել այնպիսի արտաքին դաշնակիցներ, որոնք կարող էին ռազմական և քաղաքական աջակցություն տրամադրել հայ ազատագրական շարժմանը։ Այդուհանդերձ, նրա մոտեցման առանձնահատկությունն այն էր, որ արտաքին օգնությունը պետք է զուգակցվեր հայերի սեփական ուժերի կազմակերպման հետ։ Էմինի քաղաքական հայեցակարգի կարևոր բաղադրիչ էր հայ ժողովրդի ներքին միավորման գաղափարը։ Հայաստանի ազատագրությունը նրա պատկերացմամբ պահանջում էր հաղթահարել ներքին մասնատվածությունը, համախմբել տարբեր հասարակական խմբերին և ձևավորել միասնական ազգային նպատակ։ Այդ նպատակով նա կարևորում էր հայ հոգևորականության, աշխարհիկ իշխանավորների և ժողովրդի համագործակցությունը։ Նրա գործունեությունը ցույց է տալիս, որ ազատագրական ծրագիրը նրա համար միայն ռազմական խնդիր չէր, այլև հասարակական կազմակերպման և ազգային համախմբման խնդիր։ Էմինի ծրագրերում առանձնահատուկ նշանակություն ուներ Արցախի և Սյունիքի հայկական ուժերի ներուժը։ XVIII դարի հայկական ազատագրական շարժումների շրջանակում այդ շրջանները կարևոր դեր ունեին, քանի որ այստեղ պահպանվել էին տեղական զինված ուժերի և ինքնակազմակերպման որոշ հնարավորություններ։ Էմինը փորձել է կապ հաստատել հայկական իշխանական և հոգևոր շրջանակների հետ և նրանց միջոցով ստեղծել ազատագրական պայքարի համար անհրաժեշտ հենարան։ Այս գործունեությունը վկայում է այն մասին, որ նրա գաղափարները կապված էին ոչ միայն տեսական պատկերացումների, այլև գործնական քաղաքական քայլերի հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Էմինի հարաբերությունների դիտարկումը ժամանակի հայ քաղաքական և հոգևոր գործիչների հետ։ Նրա գործունեությունը կապված էր հատկապես Մովսես Բաղրամյանի և այլ ազգային գործիչների գաղափարական միջավայրի հետ։ XVIII դարի երկրորդ կեսին ձևավորվող հայ ազատագրական մտքի մեջ Էմինի գաղափարները զուգակցվում էին այլ գործիչների ծրագրերի հետ՝ ստեղծելով Հայաստանի ազատագրության ավելի ամբողջական քաղաքական պատկեր։ Այս գործընթացում կարևոր էր նաև հայկական գաղթավայրերի և հատկապես Հնդկաստանի հայկական համայնքի դերը, որտեղ ձևավորվում էին ազգային-քաղաքական նոր գաղափարներ և տարածվում ազատագրական ծրագրեր։ Էմինի հայեցակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրա գաղափարների և եվրոպական լուսավորական մտածողության կապը հասկանալու համար։ Նրա պատկերացումներում ազատագրությունը միայն օտար տիրապետությունից ազատվելը չէր․ այն ենթադրում էր հասարակության վերակազմավորում, կրթության զարգացում, ռազմական կարողությունների ամրապնդում և ազգային պետության ստեղծում։ Այս առումով նրա քաղաքական մտածողությունը միավորում էր ազգային-ազատագրական և լուսավորական տարրեր։ Էմինի գործունեության մեջ կարևոր դեր էր խաղում կրթության և գիտելիքի նշանակության գիտակցումը։ Նա համոզված էր, որ ազգային առաջընթացի համար անհրաժեշտ է կրթված և կազմակերպված հասարակություն, իսկ ռազմական ու քաղաքական պայքարը պետք է հիմնված լինի գիտելիքի և ժամանակակից փորձի վրա։ Նրա հայեցակարգի այս կողմը հետագայում կարևոր նշանակություն ստացավ հայ ազգային-քաղաքական մտքի զարգացման համար։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Էմինի ծրագրերը բախվում էին լուրջ խոչընդոտների։ XVIII դարի Հայաստանի քաղաքական մասնատվածությունը, միասնական պետական կենտրոնի բացակայությունը, հայ իշխանական ուժերի սահմանափակ հնարավորությունները, արտաքին քաղաքական բարդությունները և բավարար նյութական ու ռազմական ռեսուրսների պակասը դժվարացնում էին նրա ծրագրերի իրականացումը։ Էմինի մի շարք նախաձեռնություններ չհանգեցրին նախատեսված ռազմական կամ քաղաքական արդյունքին, սակայն դրանց պատմական նշանակությունը պետք է գնահատել ոչ միայն անմիջական հաջողության, այլև հայ քաղաքական մտքի հետագա զարգացման վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից։ Էմինի հայեցակարգի պատմական նշանակությունն այն է, որ այն հայ ազատագրական գաղափարը տեղափոխեց ավելի կազմակերպված և գործնական քաղաքական ծրագրավորման հարթություն։ Նրա գործունեությունը նախապատրաստեց այն գաղափարական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացան Հայաստանի ազատագրության վերաբերյալ նոր ծրագրեր և ազգային-քաղաքական կազմակերպման գաղափարներ։ Նրա անունը կապվում է այն ժամանակաշրջանի հետ, երբ հայկական ազատագրական միտքը սկսեց ավելի հստակորեն ձևակերպել ազգային պետականության վերականգնման, զինված ուժի ստեղծման և միջազգային դաշնակիցների որոնման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հովսեփ Էմինի գործունեությունը դիտարկել ոչ միայն որպես XVIII դարի առանձին քաղաքական նախաձեռնությունների պատմություն, այլև որպես հայ ազգային-ազատագրական մտքի զարգացման կարևոր փուլ։ Նրա հայեցակարգում միավորվում են ազգային անկախության ձգտումը, ռազմական կազմակերպվածության գաղափարը, արտաքին քաղաքական դաշնակցությունների որոնումը, ներքին համախմբման անհրաժեշտությունը և կրթության ու հասարակական առաջընթացի կարևորության գիտակցումը։ Այդ պատճառով թեման կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, XVIII դարի հայ քաղաքական մտքով, ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ, հայկական սփյուռքի պատմությամբ և Հայաստանի պետականության վերականգնման գաղափարի ձևավորմամբ զբաղվող պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում թեյի արտադրության գործընթացների կառավարման կատարելագործմանը և արտադրանքի որակի բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են թեյի արտադրության տեխնոլոգիական փուլերը, հումքի ստացման և մշակման առանձնահատկությունները, արտադրական գործընթացների կազմակերպման սկզբունքները և որակի վերահսկման ժամանակակից մոտեցումները։ Աշխատությունում վերլուծվում են թեյի մշակության, հավաքման, չորացման, վերամշակման և փաթեթավորման գործընթացների վրա ազդող գործոնները, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են արտադրողականության բարձրացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և արտադրանքի մրցունակության ապահովման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում որակի կառավարման համակարգերին, տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացմանը, շուկայական պահանջներին համապատասխան արտադրության կազմակերպմանը և ոլորտի զարգացման խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել թեյի արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը, արտադրանքի որակի կայունացմանը և արդյունաբերական կառավարման համակարգերի կատարելագործմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել սննդի արդյունաբերության մասնագետների, գյուղատնտեսների, արտադրության կառավարման ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև թեյի արտադրության տեխնոլոգիաներով և ագրոբիզնեսով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի արդյունաբերության մրցունակության գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով թեթև արդյունաբերության ոլորտին։ Այն ներկայացնում է արդյունաբերական համակարգերի զարգացման տեսական մոտեցումները, մրցունակության ձևավորման գործոնները, գնահատման մեթոդներն ու չափորոշիչները։ Աշխատանքում վերլուծվում են Հայաստանի թեթև արդյունաբերության ներկա վիճակը, զարգացման միտումները, ոլորտի հիմնական խնդիրներն ու հնարավորությունները, ինչպես նաև ներքին և արտաքին շուկաներում մրցունակության բարձրացման վրա ազդող պայմանները։ Ներկայացվում են արտադրության արդյունավետության, կառավարման մեխանիզմների, նորարարությունների ներդրման, ներդրումային միջավայրի և արտահանման ներուժի հետ կապված հարցեր։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսագետների, հետազոտողների, ոլորտային մասնագետների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են արդյունաբերական զարգացման ռազմավարությամբ, մրցունակության գնահատմամբ և Հայաստանի տնտեսության առանձին ճյուղերի զարգացման հեռանկարներով։