Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենում գունային իմաստների լեզվական արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով գունանունների իմաստային, կառուցվածքային, գործառական և մշակութային բնութագրերը։ Դիտարկվում են գույն արտահայտող բառերի ձևավորման և զարգացման օրինաչափությունները, դրանց բառիմաստային հարաբերությունները, բազմիմաստության դրսևորումները և կիրառությունը հաղորդակցական տարբեր իրավիճակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գունանունների ուղղակի և փոխաբերական նշանակություններին, դրանց խորհրդանշական բովանդակությանը, հուզական ու գնահատողական երանգներին, ինչպես նաև ֆրանսիական լեզվամշակութային միջավայրում ձևավորված գունային պատկերացումներին։ Քննարկվում են գունային իմաստների արտահայտման բառային, դարձվածաբանական և ոճական միջոցները, գունանունների մասնակցությամբ կազմված կայուն արտահայտությունները և դրանց նշանակությունը խոսքի պատկերավորության ու արտահայտչականության ապահովման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գունային հասկացությունների դասակարգմանը, գունանունների իմաստային դաշտերի կառուցվածքին, համատեքստի ազդեցությանը դրանց մեկնաբանության վրա և լեզվի ու մշակույթի փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գունային ընկալումների լեզվական արտացոլման առանձնահատկությունները և դրանց դերը ֆրանսերենի բառապաշարի ու իմաստաբանական համակարգի զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, ֆրանսերենի դասավանդողների, թարգմանիչների, մշակութաբանների և լեզվական իմաստաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում անդրադարձության և փոխադարձության իմաստ արտահայտող լեզվական կառույցների գործառական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հայերենի համապատասխան կառույցների հետ զուգադրական վերլուծության միջոցով։ Ուսումնասիրվում են անդրադարձ և փոխադարձ հարաբերություններ արտահայտող քերականական ու շարահյուսական միջոցները, դրանց իմաստային կառուցվածքը, հաղորդակցական գործառույթները և խոսքային տարբեր իրավիճակներում կիրառման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդրադարձ և փոխադարձ դերանունների, բայական կառույցների ու շարահյուսական միավորների գործառությանը, ինչպես նաև դրանց միջոցով գործողության սուբյեկտի և օբյեկտի միջև հարաբերությունների արտահայտմանը։ Քննարկվում են անգլերենի և հայերենի համապատասխան լեզվական միջոցների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց իմաստային համարժեքության, համատեքստային պայմանավորվածության և թարգմանական փոխանցման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խոսողի հաղորդակցական մտադրության, լեզվական համատեքստի և գործաբանական գործոնների ազդեցությանը տվյալ կառույցների ընտրության ու մեկնաբանության վրա։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների քերականական համակարգերի փոխհարաբերությունները և նպաստելու լեզվական երևույթների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, թարգմանիչների, անգլերենի և հայերենի դասավանդողների, ինչպես նաև համեմատական լեզվաբանությամբ, գործառական քերականությամբ և գործաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Լեզվաբանական, գրականագիտական և բանասիրական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի արևելահայ բանաստեղծական լեզվում հեղինակային բառաստեղծման երևույթների, անհատական նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, իմաստային բազմազանության և գեղարվեստական գործառույթների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է բանաստեղծների ստեղծագործական լեզվամտածողության, բառապաշարի հարստացման անհատական եղանակների և գեղարվեստական խոսքում նոր բառային միավորների ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման հետ։ Անհատական նորաբանությունները լեզվական այն միավորներն են, որոնք ստեղծվում կամ առանձնահատուկ կիրառություն են ստանում որոշակի հեղինակի ստեղծագործության շրջանակում՝ պայմանավորված գեղարվեստական մտահղացմամբ, արտահայտչական պահանջներով և լեզվական նոր հնարավորությունների որոնմամբ։ Ի տարբերություն հանրալեզվական նորաբանությունների, որոնք կարող են աստիճանաբար տարածվել և ամրապնդվել ընդհանուր բառապաշարում, հեղինակային նորաստեղծ բառերը հաճախ ունենում են սահմանափակ գործածություն և սերտորեն կապված են տվյալ ստեղծագործության պատկերային համակարգի, իմաստային միջավայրի ու հեղինակի անհատական ոճի հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է նորաբանության լեզվաբանական էությունը, բառաստեղծման հիմնական մեխանիզմները, հեղինակային բառերի դասակարգման սկզբունքները և դրանց հարաբերակցությունը գրական լեզվի բառապաշարային համակարգի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի բառակազմական այն միջոցները, որոնց օգնությամբ բանաստեղծական խոսքում ստեղծվում են նոր բառեր՝ ածանցում, բարդում, բարդածանցում, բառային բաղադրիչների անսովոր համադրում և լեզվական արդեն գոյություն ունեցող միավորների ստեղծագործական վերակազմակերպում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նորաստեղծ բառերի ձևաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի բառակազմական համակարգի արտադրողականությունը, բառաստեղծման ներքին հնարավորությունները և հեղինակների կողմից կիրառվող լեզվական նորարարությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն դեպքերը, երբ բանաստեղծները սովորական բառային բաղադրիչների միավորման միջոցով ձևավորում են անսպասելի իմաստային կապեր՝ ստեղծելով նոր պատկերներ, հուզական երանգներ և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատական նորաբանությունների իմաստաբանական վերլուծությունը՝ ընդգրկելով բառերի ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, իմաստային ընդլայնումները, համատեքստային մեկնաբանությունները և գեղարվեստական պատկերավորման հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Բանաստեղծական խոսքում նորաստեղծ բառը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես առարկա, հատկանիշ կամ գործողություն անվանող միավոր, այլև որպես հեղինակային աշխարհընկալման, զգացմունքային վերաբերմունքի և գեղագիտական գաղափարի արտահայտման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նորաբանությունների պատկերավորությունը, հուզական ներգործությունը, ոճական ընդգծվածությունը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքում ունեցած դերը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև բանաստեղծական լեզվի զարգացման պատմությանը, քանի որ քսաներորդ դարի արևելահայ գրականությունը բնութագրվում է գեղարվեստական ուղղությունների, լեզվաոճական որոնումների և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների բազմազանությամբ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների լեզվական նորարարությունները կարող են արտացոլել ինչպես անհատական գեղագիտական նախասիրությունները, այնպես էլ գրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Վահան Տերյանի, Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի և արևելահայ պոեզիայի այլ նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական լեզվի առանձնահատկությունները՝ հեղինակային բառաստեղծման ընդհանուր օրինաչափությունները և անհատական տարբերությունները համեմատելու տեսանկյունից։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր հեղինակի նորաբանությունների իրական կազմն ու կիրառության հաճախականությունը հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն համապատասխան բանաստեղծական տեքստերի մանրամասն ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հեղինակային նորաբանությունների գործառական դասակարգումը, որը կարող է ընդգրկել անվանողական, պատկերավորող, հուզաարտահայտչական, գնահատողական և ոճական նշանակություն ունեցող բառային միավորները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ նպատակներով են բանաստեղծները դիմում նոր բառերի ստեղծմանը և ինչպես են դրանք նպաստում բանաստեղծական մտքի առավել ամբողջական արտահայտմանը։ Առանձին նշանակություն ունի նորաբանությունների և բանաստեղծական տեքստի հնչյունական կազմակերպման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Նորաստեղծ բառերը կարող են ընտրվել կամ կառուցվել՝ հաշվի առնելով չափը, ռիթմը, հանգավորումը, հնչյունական կրկնությունները և խոսքի երաժշտականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է չափածո խոսքի համար, որտեղ բառի իմաստային արժեքը հաճախ սերտորեն կապված է նրա հնչյունական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքում զբաղեցրած դիրքի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև նորաբանությունների և փոխաբերության, մակդիրի, խորհրդանշանի, համեմատության ու գեղարվեստական այլ միջոցների փոխազդեցությունները։ Հեղինակային բառաստեղծումը հաճախ նպաստում է սովորական լեզվական կապերի վերաիմաստավորմանը, նոր զուգորդությունների առաջացմանը և ընթերցողի գեղագիտական ընկալման ակտիվացմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև անհատական նորաբանությունների հարաբերակցությունը ժողովրդախոսակցական բառապաշարի, բարբառային տարրերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի տարբեր շերտերի հետ։ Բանաստեղծները կարող են նոր բառեր ստեղծել՝ օգտագործելով լեզվի պատմական շերտերը, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և գրական ավանդույթի մեջ ձևավորված բառակազմական միջոցները։ Այս տեսանկյունից հեղինակային նորաբանությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործողների լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու, այլև արևելահայերենի բառապաշարային զարգացման ներքին հնարավորությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել նկարագրական, համեմատական, կառուցվածքային, իմաստաբանական, բառակազմական, համատեքստային և ոճագիտական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևոր նշանակություն ունի բանաստեղծական տեքստերից նորաստեղծ բառերի առանձնացումը, դրանց բառարանային վկայվածության ստուգումը, կառուցվածքային դասակարգումը և գեղարվեստական գործառույթների մեկնաբանությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու հեղինակային իրական նորաբանությունները հազվադեպ գործածվող, բարբառային կամ պատմական բառերից և առավել հիմնավորված գնահատելու դրանց լեզվական ինքնատիպությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայերենի բառաստեղծման հնարավորությունների, բանաստեղծական լեզվի զարգացման և անհատական հեղինակային ոճի փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է հայոց լեզվի բառագիտության, բառակազմության, ոճագիտության, գրականության պատմության և գեղարվեստական տեքստի վերլուծության դասավանդման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, գրականագետներին, բառարանագիրներին, հայագետներին, թարգմանաբաններին, բանաստեղծական խոսքի հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի լեզվաբանական, գրականագիտական, բառագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով քսաներորդ դարի արևելահայ պոեզիայի բառային նորարարությունների, հեղինակային լեզվամտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և հայերենի ստեղծագործական հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է գերմաներենի եղանակավորող մասնիկների լեզվաբանական բնույթի, կառուցվածքային, իմաստային, գործառական և տիպաբանական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում եղանակավորող մասնիկների տեղը գերմաներենի քերականական համակարգում, դրանց փոխհարաբերությունները խոսքի այլ մասերի հետ, ինչպես նաև խոսողի վերաբերմունքի, հաղորդակցական մտադրության և արտահայտության գնահատողական երանգների ձևավորման գործում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գերմաներենին բնորոշ doch, ja, eben, halt, wohl, denn, mal, schon և այլ եղանակավորող մասնիկների իմաստագործառական առանձնահատկություններին, դրանց կիրառության պայմաններին և խոսքային տարբեր իրավիճակներում դրսևորվող նշանակություններին։ Ուսումնասիրվում են եղանակավորող մասնիկների դասակարգման տեսական սկզբունքները, դրանց տարբերակման չափանիշները, բառային և քերականական հատկանիշները, ինչպես նաև լեզվաբանական տարբեր ուղղություններում առաջարկվող մեկնաբանությունները։ Քննության են առնվում եղանակավորության՝ որպես լեզվական կարգի արտահայտման միջոցները, խոսողի սուբյեկտիվ վերաբերմունքի դրսևորումները, ասույթի հաղորդակցական ուղղվածությունը և մասնիկների մասնակցությունը խոսքի իմաստային կառուցվածքի ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է եղանակավորող մասնիկների շարահյուսական վարքագծի ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ նախադասության մեջ դրանց դիրքային առանձնահատկությունները, տարբեր տեսակի նախադասություններում կիրառության սահմանափակումները և շարահյուսական այլ բաղադրիչների հետ ունեցած փոխազդեցությունները։ Դիտարկվում են պատմողական, հարցական, հրամայական և բացականչական նախադասություններում եղանակավորող մասնիկների գործառույթները, դրանց ազդեցությունը ասույթի հուզական, գնահատողական և հաղորդակցական երանգավորման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնիկների բազմիմաստությանը, համատեքստային պայմանավորվածությանը և այն հանգամանքին, որ նույն լեզվական միավորը տարբեր խոսքային իրավիճակներում կարող է արտահայտել հաստատում, ենթադրություն, համոզվածություն, զարմանք, մեղմացում, առարկություն կամ հաղորդակցական այլ վերաբերմունքներ։ Ուսումնասիրվում են եղանակավորող մասնիկների և մակբայների, շաղկապների, ձայնարկությունների ու այլ գործառական բառերի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց քերականական կարգավիճակի որոշման հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում մասնիկների հնչերանգային առանձնահատկություններին, շեշտադրության հետ ունեցած փոխհարաբերություններին և բանավոր հաղորդակցության ընթացքում դրանց գործառական նշանակությանը։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում եղանակավորող մասնիկների տիպաբանական բնութագրերը, գերմաներենի համապատասխան լեզվական միջոցների համեմատությունը այլ լեզուներում եղանակավորություն արտահայտող կառույցների հետ և տարբեր լեզվական համակարգերում դրանց հնարավոր գործառական համարժեքությունների բացահայտումը։ Քննարկվում են մասնիկների իմաստների համեմատական վերլուծության դժվարությունները, լեզուների կառուցվածքային տարբերություններով պայմանավորված առանձնահատկությունները և հաղորդակցական նշանակությունների փոխանցման հնարավոր եղանակները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում գերմաներենի եղանակավորող մասնիկների թարգմանության խնդիրը, քանի որ դրանց արտահայտած իմաստային և գործաբանական երանգները հաճախ չունեն այլ լեզուներում անմիջական բառային համարժեքներ և պահանջում են համատեքստային մեկնաբանություն։ Կարևորվում են նաև եղանակավորող մասնիկների գործածության ուսումնասիրությունը գերմաներենի՝ որպես օտար լեզվի ուսուցման գործընթացում, սովորողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացումը և բնական խոսքի իմաստային նրբերանգների ճիշտ ընկալման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակներում կարող են դիտարկվել լեզվական նյութի նկարագրական, համեմատական, գործառական և համատեքստային վերլուծության մոտեցումները, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու եղանակավորող մասնիկների դերը խոսքի կազմակերպման և հաղորդակցական փոխազդեցության մեջ։ Հետազոտությունը նպաստում է գերմաներենի քերականական համակարգի, եղանակավորության լեզվական արտահայտման միջոցների, խոսքի գործաբանական կառուցվածքի և լեզվական տիպաբանության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել գերմանագետների, ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանության մասնագետների, քերականագետների, թարգմանաբանների, գերմաներենի դասավանդողների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բանասիրական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում և հայերենում «բարեկամություն» և «թշնամություն» հասկացույթների լեզվամշակութային առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը, դրանց իմաստային կառուցվածքի, լեզվական արտահայտման միջոցների, մշակութային նշանակության և ազգային աշխարհընկալման հետ ունեցած փոխկապակցվածության բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում բարեկամության և թշնամության՝ որպես մարդկային հարաբերությունները բնութագրող հիմնարար հասկացությունների լեզվական և մշակութային դրսևորումները, դրանց տեղը անգլախոս և հայախոս հանրույթների արժեքային համակարգերում, ինչպես նաև հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի և մշակույթի փոխազդեցությանը, լեզվական գիտակցության մեջ սոցիալական հարաբերությունների արտացոլմանը, ազգային մտածողության առանձնահատկություններին և տարբեր մշակույթներում դրական ու բացասական միջանձնային հարաբերությունների ընկալման եղանակներին։ Ուսումնասիրվում են համապատասխան հասկացությունների բառիմաստային դաշտերը, դրանց միջուկային և ծայրամասային բաղադրիչները, հոմանիշային ու հականիշային հարաբերությունները, իմաստային նրբերանգները և գնահատողական նշանակությունները։ Քննության են առնվում անգլերեն և հայերեն բառապաշարում բարեկամության, ընկերության, մտերմության, հավատարմության, վստահության, հակամարտության, անհաշտության, հակակրանքի և թշնամանքի գաղափարներն արտահայտող լեզվական միավորները՝ բացահայտելու դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դարձվածաբանական միավորների, ասացվածքների, առածների, կայուն բառակապակցությունների և փոխաբերական արտահայտությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով արտահայտվում են բարեկամական և թշնամական հարաբերությունների վերաբերյալ մշակութային պատկերացումները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բարեկամության և թշնամության հասկացությունների փոխաբերական իմաստավորումները, դրանց հետ կապված խորհրդանշական պատկերները, հուզական և գնահատողական բաղադրիչները, ինչպես նաև լեզվական միավորների գործածության համատեքստային առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հասկացութային վերլուծության, ճանաչողական լեզվաբանության, լեզվամշակութաբանության և համեմատական իմաստաբանության տեսական ու մեթոդաբանական սկզբունքներին, որոնց կիրառումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվական արտահայտությունների հիմքում ընկած մշակութային գիտելիքները և արժեքային պատկերացումները։ Քննարկվում են բարեկամության և թշնամության հասկացությունների փոխհարաբերությունները, դրանց հակադրության լեզվական դրսևորումները և հասարակական հարաբերությունների գնահատման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև համապատասխան բառերի և արտահայտությունների կիրառության առանձնահատկությունները առօրյա հաղորդակցությունում, գեղարվեստական խոսքում, հրապարակախոսական տեքստերում և հասարակական տարբեր խոսույթներում։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ միևնույն հասկացությունը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ ընդհանուր իմաստային հիմք, սակայն միաժամանակ արտահայտել տվյալ լեզվակիր հանրույթին բնորոշ մշակութային, պատմական և սոցիալական առանձնահատկություններ։ Հետազոտության շրջանակներում դիտարկվում են բարեկամության գաղափարի կապերը փոխադարձ վստահության, աջակցման, համերաշխության, հավատարմության և սոցիալական պարտավորությունների հետ, ինչպես նաև թշնամության հասկացության առնչությունները հակադրության, անվստահության, մրցակցության, հակամարտության և օտարացման պատկերացումների հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական միավորների դրական և բացասական գնահատողական երանգավորմանը, դրանց հուզական ազդեցությանը և հաղորդակցական իրավիճակից կախված իմաստային փոփոխություններին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում միջմշակութային հաղորդակցության հիմնախնդիրները, տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում մարդկային հարաբերությունների ընկալման տարբերությունները և դրանց ազդեցությունը փոխըմբռնման գործընթացի վրա։ Քննության են առնվում նաև թարգմանության ընթացքում առաջացող իմաստային ու մշակութային դժվարությունները, համապատասխան բառերի և դարձվածքների համարժեքության որոշման սկզբունքները և ազգային մշակութային բաղադրիչների փոխանցման հնարավորությունները։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել անգլերենի և հայերենի լեզվամշակութային ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը, երկու լեզուների հասկացութային համակարգերի վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը և լեզվական աշխարհապատկերի ուսումնասիրման մեթոդների կատարելագործմանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, անգլերենի մասնագետների, թարգմանաբանների, մշակութաբանների, ճանաչողական լեզվաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության հետազոտողների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բանասիրական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում և հայերենում խոսքային վարվեցողության հաղորդակցական կաղապարների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ լեզվաբանական, հանրալեզվաբանական և միջմշակութային հաղորդակցության տեսանկյուններից։ Ուսումնասիրության առանցքում են խոսքային հաղորդակցության ընթացքում կիրառվող քաղաքավարության արտահայտչամիջոցները, դրանց կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում դրանց օգտագործման օրինաչափությունները։ Անդրադարձ է կատարվում խոսքային վարվեցողության՝ որպես հասարակության մշակութային արժեքների, ազգային մտածողության, սոցիալական հարաբերությունների և լեզվական ավանդույթների արտահայտման կարևոր միջոցի դերին։ Քննարկվում են ողջույնի, հրաժեշտի, շնորհակալության, ներողության, խնդրանքի, հրավերի, շնորհավորանքի, մաղթանքի, համաձայնության, անհամաձայնության և դիմելաձևերի հաղորդակցական կաղապարները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները երկու լեզուներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքային վարվեցողության ձևերի ընտրության վրա ազդող գործոններին, այդ թվում՝ հաղորդակիցների տարիքին, սոցիալական կարգավիճակին, փոխհարաբերությունների բնույթին, հաղորդակցական միջավայրին, պաշտոնականության աստիճանին և ազգային մշակութային առանձնահատկություններին։ Դիտարկվում են անգլերենին և հայերենին բնորոշ քաղաքավարության ռազմավարությունները, ուղղակի և անուղղակի խոսքային գործողությունների կիրառությունը, խոսքային մտադրությունների արտահայտման միջոցները և դրանց փոխկապակցվածությունը հաղորդակցական նպատակների հետ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ միևնույն հաղորդակցական իրավիճակում տարբեր լեզուներով արտահայտվող խոսքային կաղապարները կարող են ունենալ տարբեր կառուցվածք, հուզական երանգավորում և գործաբանական նշանակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում նաև խոսքային վարվեցողության նորմերի պահպանման և խախտման հետևանքներին, միջմշակութային հաղորդակցության ընթացքում առաջացող թյուրըմբռնումներին և դրանց հաղթահարման լեզվական ու հաղորդակցական հնարավորություններին։ Քննարկվում են լեզվական միավորների գործածության պայմանները, խոսքային կաղապարների համարժեքության խնդիրները և դրանց թարգմանության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով լեզվամշակութային տարբերությունները։ Աշխատության թեմատիկան կարևոր նշանակություն ունի հաղորդակցական կարողությունների զարգացման, օտար լեզուների ուսուցման արդյունավետության բարձրացման, թարգմանական գործունեության կատարելագործման և տարբեր մշակույթների ներկայացուցիչների միջև փոխըմբռնման ապահովման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունների, խոսքային վարքի հասարակական պայմանավորվածության և հաղորդակցական նորմերի ազգային առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, թարգմանիչների, անգլերենի և հայերենի դասավանդողների, ուսանողների, միջմշակութային հաղորդակցության հետազոտողների, ինչպես նաև խոսքային հաղորդակցության և լեզվական վարվեցողության խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Լեզվաբանական, գործաբանական և թվային հաղորդակցության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերեն պերսուազիվ՝ համոզիչ հաղորդակցության լեզվագործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը առցանց էլեկտրոնային խնդրագրերի համատեքստում։ Քննության են առնվում համոզիչ խոսքի լեզվական կազմակերպման սկզբունքները, հաղորդակցական նպատակները և հասցեատիրոջ դիրքորոշման ու վարքագծի վրա ազդեցություն գործելու խոսքային մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էլեկտրոնային խնդրագրերի կառուցվածքին, դրանցում կիրառվող փաստարկման ռազմավարություններին և հանրային աջակցություն ձևավորելու նպատակով օգտագործվող լեզվական միջոցներին։ Վերլուծվում են բառային ընտրության, գնահատողական արտահայտությունների, հուզական երանգավորման, կոչերի և ճարտասանական հարցերի գործառույթները համոզիչ հաղորդակցության իրականացման գործընթացում։ Քննարկվում են խոսքային ակտերի, հաղորդակցական մտադրությունների, ենթատեքստային իմաստների և հասցեատիրոջ հետ փոխազդեցության գործաբանական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել անգլերեն առցանց խնդրագրերի վերնագրերը, հիմնավորումները, պահանջները և գործողության կոչերը՝ դրանց լեզվաոճական ու հաղորդակցական արդյունավետության տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում հեղինակային դիրքորոշման արտահայտմանը, վստահելիության ձևավորմանը, փաստարկների տրամաբանական կառուցմանը և հուզական ներգործության լեզվական եղանակներին։ Կարևորվում է թվային միջավայրի ազդեցությունը համոզիչ հաղորդակցության ձևերի, տեքստերի կառուցվածքի և հանրային մասնակցության լեզվական կազմակերպման վրա։ Աշխատանքը կարող է նպաստել պերսուազիվ դիսկուրսի լեզվագործաբանական օրինաչափությունների բացահայտմանը, առցանց հաղորդակցության ռազմավարությունների համակարգմանը և անգլերեն թվային տեքստերի վերլուծության մեթոդների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի գործաբանության, խոսույթի վերլուծության, հաղորդակցական լեզվաբանության, թվային հռետորաբանության և մեդիալեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, խոսույթի վերլուծության և անգլերենի բառագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերեն խոսակցական դիսկուրսի կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բառի և բառակապակցության տեսության տեսանկյունից։ Քննության են առնվում խոսակցական հաղորդակցության լեզվական կազմակերպման սկզբունքները, բառային միավորների դերը բանավոր խոսքում և դրանց փոխազդեցությունը հաղորդակցական համատեքստի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառի՝ որպես լեզվական և խոսքային միավորի, իմաստային կառուցվածքին, գործածության առանձնահատկություններին և խոսակցական միջավայրում դրա հնարավոր իմաստափոխություններին։ Վերլուծվում են ազատ և կայուն բառակապակցությունների ձևավորման օրինաչափությունները, դրանց շարահյուսական կառուցվածքը, իմաստային ամբողջականությունը և հաղորդակցական գործառույթները։ Քննարկվում են խոսակցական անգլերենին բնորոշ բառային ընտրության, կրճատումների, դարձվածային արտահայտությունների, կրկնությունների և պատրաստի խոսքային կառույցների կիրառման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել բառերի ու բառակապակցությունների համատեքստային իմաստները, դրանց գործաբանական նշանակությունը և խոսակիցների փոխազդեցության ընթացքում առաջացող լրացուցիչ իմաստային երանգները։ Անդրադարձ է կատարվում խոսակցական դիսկուրսի ինքնաբուխ բնույթին, երկխոսության կառուցվածքին, խոսքային հերթափոխությանը և լեզվական միավորների ընտրության վրա սոցիալական ու իրավիճակային գործոնների ազդեցությանը։ Կարևորվում է բառի և բառակապակցության տեսական մոտեցումների համադրումը դիսկուրսային վերլուծության մեթոդների հետ՝ խոսակցական անգլերենի գործառական օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել բառային և շարահյուսական միավորների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը, բանավոր հաղորդակցության լեզվաբանական նկարագրության կատարելագործմանը և խոսակցական լեզվի առանձնահատկությունների համակարգմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի բառագիտության, շարահյուսության, խոսույթի վերլուծության, գործաբանության և հաղորդակցական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, ճանաչողական իմաստաբանության և գործաբանական վերլուծության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է «ճշմարտություն» և «կեղծիք» հասկացույթների լեզվական արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն և հայերեն քաղաքական դիսկուրսների զուգադրական քննության միջոցով։ Քննության են առնվում նշված հասկացույթների ճանաչողական կառուցվածքը, իմաստային բաղադրիչները և դրանց դերը քաղաքական հաղորդակցության գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճշմարտության ու կեղծիքի վերաբերյալ պատկերացումների լեզվական ներկայացմանը, գնահատողական նշանակություններին և խոսքային տարբեր իրավիճակներում դրանց գործառական առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են քաղաքական ելույթներում, հայտարարություններում, հարցազրույցներում և հրապարակային քննարկումներում կիրառվող բառային, դարձվածային, շարահյուսական ու ոճական միջոցները։ Քննարկվում են խոսողի հաղորդակցական մտադրության, համատեքստի, ենթատեքստային իմաստների, կանխենթադրույթների և խոսքային ներգործության մեխանիզմների փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ճանաչողական փոխաբերությունների, հասկացութային շրջանակների, գնահատողական հակադրությունների և փաստարկման ռազմավարությունների կիրառման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքական դիսկուրսում հավաստիության հաստատման, պնդումների հիմնավորման, տեղեկատվության մեկնաբանման և հակառակ դիրքորոշումների վիճարկման լեզվական եղանակներին։ Կարևորվում է անգլերեն և հայերեն քաղաքական խոսքի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ երկու լեզուներում հասկացույթների իմաստային ընդհանրությունները, մշակութային առանձնահատկությունները և հաղորդակցական գործառույթների տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել քաղաքական դիսկուրսի լեզվաբանական վերլուծության մեթոդների կատարելագործմանը, լեզվի և մտածողության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը և հանրային հաղորդակցության քննադատական ընկալման զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել ճանաչողական լեզվաբանության, գործաբանության, դիսկուրսի վերլուծության, համեմատական լեզվաբանության և քաղաքական հաղորդակցության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հայագիտական, լեզվաբանական և պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության դերին հայոց աշխարհաբար լեզվի ձևավորման, զարգացման և գրական լեզվի կարգավիճակի վերաբերյալ քննարկումների պատմության մեջ։ Քննության են առնվում հայերենի լեզվական զարգացման պատմական նախադրյալները, գրաբարի և աշխարհաբարի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հայ գրավոր մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները մինչև XIX դարի 40-ական թվականները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական գործունեությանը, լեզվաբանական աշխատություններին, թարգմանություններին և հրատարակչական նախաձեռնություններին՝ հայ գրական լեզվի զարգացման համատեքստում։ Վերլուծվում են գրաբարի պահպանման և աշխարհաբարի կիրառության ընդլայնման վերաբերյալ լեզվական պատկերացումները, դրանց գաղափարական հիմքերը և գործնական նշանակությունը։ Քննարկվում են ժողովրդախոսակցական լեզվի և գրական ավանդույթի փոխազդեցությունը, աշխարհաբարի բառապաշարի ու քերականական կառուցվածքի զարգացման հարցերը, ինչպես նաև լեզվական նորմավորման սկզբունքների ձևավորումը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Մխիթարյան հեղինակների լեզվաբանական ու գրականագիտական աշխատությունները, դասագրքերը, բառարանները, պարբերական հրատարակությունները և նամակագրական նյութերը։ Անդրադարձ է կատարվում Վենետիկի Մխիթարյանների գործունեության ազդեցությանը հայ լուսավորական մտքի, կրթության, թարգմանական գրականության և ազգային մշակութային ինքնագիտակցության զարգացման վրա։ Կարևորվում է միաբանության լեզվական հայացքների ուսումնասիրությունը՝ գրաբարից աշխարհաբար անցման պատմական ընթացքը, լեզվական ավանդույթի շարունակականությունը և նոր գրական հայերենի ձևավորման նախադրյալները բացահայտելու տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, պատմական լեզվաբանության, հայագիտության, գրական լեզվի զարգացման և Մխիթարյան միաբանության գիտամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, քերականագիտական և զուգադրական լեզվաբանության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակային հարաբերականության կարգի ուսումնասիրությանը ժամանակակից անգլերենում՝ իսպաներենի համապատասխան քերականական և իմաստային կառույցների համեմատությամբ։ Քննության են առնվում ժամանակի լեզվական արտահայտման միջոցները, բայական ժամանակաձևերի համակարգերը և գործողությունների ժամանակային փոխհարաբերությունների ներկայացման առանձնահատկությունները երկու լեզուներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բացարձակ և հարաբերական ժամանակների տարբերակմանը, խոսքի պահի ու գործողության ժամանակի փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև միաժամանակության, նախորդման և հաջորդման իմաստների քերականական արտահայտությանը։ Վերլուծվում են անգլերենի բայական ժամանակաձևերի, վաղակատար և շարունակական ձևերի գործառույթները՝ իսպաներենի համապատասխան ժամանակաձևերի և կերպային տարբերությունների զուգադրությամբ։ Քննարկվում են ժամանակների համաձայնեցման, ուղղակի և անուղղակի խոսքի, ստորադասական նախադասությունների և բարդ շարահյուսական կառույցների շրջանակներում ժամանակային հարաբերությունների արտահայտման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել անգլերենի և իսպաներենի ժամանակային ձևերի իմաստային համապատասխանությունները, դրանց կիրառության սահմանափակումները և համատեքստով պայմանավորված տարբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում բայական ժամանակի, կերպի և եղանակի փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև ժամանակային հարաբերականության արտահայտման բառային ու շարահյուսական միջոցներին։ Կարևորվում է զուգադրական վերլուծության նշանակությունը երկու լեզուների քերականական համակարգերի ընդհանրությունների և տարբերությունների բացահայտման, թարգմանական համարժեքների ընտրության և օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ընդհանուր և զուգադրական լեզվաբանության, անգլերենի և իսպաներենի քերականության, թարգմանաբանության ու օտար լեզուների ուսուցման ոլորտների մասնագետների և հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, տեսական և մեթոդաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է շարույթի հասկացության մեկնաբանությանը, դրա կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններին և լեզվաբանական տարբեր ուղղություններում ունեցած նշանակությանը։ Քննության են առնվում շարույթի՝ որպես լեզվական միավորի սահմանման տեսական հիմունքները, դրա հարաբերակցությունը բառի, բառակապակցության, նախադասության և շարահյուսական այլ կառուցվածքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շարույթի բաղադրիչների միջև ձևավորվող քերականական, իմաստային և շարահյուսական կապերին, ինչպես նաև դրանց դերին լեզվական արտահայտությունների կազմակերպման գործում։ Վերլուծվում են շարույթի ըմբռնման տարբեր մոտեցումները կառուցվածքային, գործառական և ժամանակակից լեզվաբանական տեսությունների շրջանակներում։ Քննարկվում են շարույթների դասակարգման սկզբունքները, բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, լեզվական միավորների համակցելիության օրինաչափությունները և շարահյուսական կառուցվածքների ձևավորման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել շարույթի հասկացության պատմական զարգացումը, տարբեր լեզվաբանական դպրոցների ներկայացուցիչների մեկնաբանությունները և համապատասխան տեսությունների համեմատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում շարույթի կառուցվածքային ամբողջականության, իմաստային միասնականության և հաղորդակցական գործառույթների փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև լեզվական համատեքստի ազդեցությանը դրա մեկնաբանության վրա։ Կարևորվում է շարույթի ուսումնասիրության նշանակությունը լեզվի համակարգային կազմակերպման, խոսքի կառուցման սկզբունքների և լեզվական միավորների փոխազդեցության օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ընդհանուր լեզվաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության, լեզվաբանական տեսությունների պատմության և լեզվի կառուցվածքային վերլուծության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, լեզվաոճաբանական և գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսիական արձակում հուզականության ներակա արտահայտության հաղորդակցային-գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հուզականության լեզվական արտահայտման տեսական հիմունքները, բացահայտ և ներակա հուզականության տարբերակման սկզբունքները, ինչպես նաև գեղարվեստական տեքստում զգացմունքային իմաստների ձևավորման ու ընկալման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն լեզվական և խոսքային միջոցներին, որոնց միջոցով հուզական վերաբերմունքը փոխանցվում է առանց զգացմունքների անմիջական անվանման։ Վերլուծվում են բառային ընտրության, շարահյուսական կառուցվածքների, ենթատեքստի, խոսքային ակնարկների, լռության և իմաստային հակադրությունների դերը կերպարների հոգեվիճակների ու միջանձնային հարաբերությունների ներկայացման գործում։ Քննարկվում են ներակա հուզականության հաղորդակցական նպատակները, խոսողի մտադրության և հասցեատիրոջ ընկալման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև համատեքստի ազդեցությունը հուզական իմաստների մեկնաբանության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ժամանակակից ֆրանսիացի արձակագիրների ստեղծագործություններից ընտրված օրինակներ՝ կիրառելով խոսույթի վերլուծության, գործաբանության, իմաստաբանության և գործառական ոճագիտության մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում հեղինակային խոսքի, կերպարների երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների և պատմողական տարբեր ձևերի միջոցով հուզականության անուղղակի արտահայտման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է ներակա հուզականության դերը գեղարվեստական տեքստի արտահայտչականության, հոգեբանական խորության, հաղորդակցական ազդեցության և ընթերցողական մեկնաբանության ձևավորման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի լեզվաբանության, տեքստի լեզվաոճաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության, գործաբանության և ժամանակակից ֆրանսիական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, գրականագիտական և թարգմանաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինի բանաստեղծությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ռուս և հայ գրականությունների փոխառնչությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում Պուշկինի բանաստեղծական լեզվի հիմնական բնութագրերը, նրա ստեղծագործություններին բնորոշ բառապաշարը, պատկերավոր մտածողությունը, հնչերանգային կառուցվածքը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռուսերեն բնագրերի և հայերեն թարգմանությունների բառային, իմաստային, քերականական ու ոճական համապատասխանություններին, ինչպես նաև բանաստեղծական խոսքի ազգային լեզվական առանձնահատկությունների փոխանցման խնդիրներին։ Վերլուծվում են փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանշական պատկերների և այլ գեղարվեստական միջոցների վերարտադրման եղանակները հայերեն թարգմանություններում։ Քննարկվում են բանաստեղծական չափի, ռիթմի, հանգավորման, հնչյունական ներդաշնակության և արտահայտչականության պահպանման հնարավորություններն ու դժվարությունները՝ հաշվի առնելով ռուսերենի և հայերենի կառուցվածքային տարբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են տարբեր թարգմանիչների լեզվաոճական ընտրությունները, բառային համարժեքների կիրառումը, բնագրի իմաստային նրբերանգների փոխանցումը և թարգմանական մեկնաբանության առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Պուշկինի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների դերին հայ գրական լեզվի զարգացման, բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների հարստացման և ռուս-հայկական գրական կապերի ամրապնդման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց և ռուսաց լեզուների համեմատական ուսումնասիրության, թարգմանության տեսության, ոճագիտության, գրականագիտության և գեղարվեստական թարգմանության պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և հաղորդակցագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է դիվանագիտական դիսկուրսի ոճական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ միջազգային հարաբերություններում պաշտոնական հաղորդակցության լեզվական կազմակերպման և գործառույթների համատեքստում։ Քննության են առնվում դիվանագիտական դիսկուրսի հասկացությունը, դրա ձևավորման պատմամշակութային նախադրյալները, ինստիտուցիոնալ բնույթը և տեղը մասնագիտական հաղորդակցության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական խոսքին բնորոշ պաշտոնականությանը, լեզվական ճշգրտությանը, զսպվածությանը, քաղաքավարության ձևերին և իմաստային նրբերանգների արտահայտման միջոցներին։ Վերլուծվում են դիվանագիտական փաստաթղթերի, պաշտոնական հայտարարությունների, բանակցային ելույթների, նոտաների և միջազգային հաղորդակցության այլ ձևերի բառապաշարային, շարահյուսական ու ոճական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են խոսքային ակտերի, հաղորդակցական մտադրությունների, ենթատեքստային իմաստների, անուղղակի արտահայտությունների և լեզվական ռազմավարությունների դերը դիվանագիտական փոխգործակցության ընթացքում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են համաձայնության, անհամաձայնության, պահանջի, առաջարկության և փոխզիջման լեզվական արտահայտման եղանակները, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի և մասնակիցների կարգավիճակի ազդեցությունը խոսքի կառուցվածքի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում միջմշակութային հաղորդակցության, դիվանագիտական էթիկետի, լեզվական ազդեցության և պաշտոնական տեքստերի մեկնաբանման ու թարգմանության հիմնախնդիրներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գործաբանության, ոճագիտության, դիսկուրսի վերլուծության, միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտական հաղորդակցության և մասնագիտական թարգմանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և արաբագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ավանդական արաբական լեզվաբանության մեջ անվանական նախադասության տեսական մեկնաբանության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և քերականական նկարագրության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արաբերենի դասական քերականական համակարգի ձևավորման պատմական նախադրյալները, միջնադարյան արաբ քերականագետների շարահյուսական պատկերացումները և անվանական ու բայական նախադասությունների տարբերակման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անվանական նախադասության հիմնական բաղադրիչներին՝ ենթակային և ստորոգյալին, դրանց քերականական հարաբերություններին, շարադասությանը և նախադասության իմաստային ամբողջականության ապահովման միջոցներին։ Վերլուծվում են անվանական նախադասության կառուցվածքային տարատեսակները, ստորոգման եղանակները, որոշյալության և անորոշության դրսևորումները, ինչպես նաև քերականական համաձայնության ու հոլովական ձևավորման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ավանդական արաբական քերականության մեջ կիրառվող հասկացություններն ու տերմինները, տարբեր քերականագիտական դպրոցների մոտեցումները և շարահյուսական երևույթների մեկնաբանության տեսական հակասությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Բասրայի և Քուֆայի քերականագիտական ավանդույթների նշանակությունը, դասական արաբերենի լեզվական նյութի վերլուծության սկզբունքները և քերականական կանոնների համակարգման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում անվանական նախադասության ուսումնասիրության կարևորությանը արաբերենի շարահյուսական կառուցվածքի բացահայտման, ավանդական և ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումների համադրման ու արաբական լեզվագիտական մտքի պատմության գնահատման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արաբագիտության, ընդհանուր և պատմական լեզվաբանության, շարահյուսության, սեմական լեզվագիտության և միջնադարյան քերականագիտական ուսմունքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարում հայոց լեզվի բառաիմաստային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների և ֆրանսերենի հետ դրա առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի բառապաշարի կառուցվածքը, բառերի իմաստային հարաբերությունները, բառիմաստային փոփոխությունների օրինաչափությունները և լեզվի բառային կազմի հարստացման հիմնական աղբյուրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենի և ֆրանսերենի լեզվական շփումներին, բառային փոխառություններին, իմաստային պատճենումներին և եվրոպական մշակութային ու գիտական հասկացությունների հայերեն արտահայտման միջոցներին։ Վերլուծվում են XIX դարի հասարակական, մշակութային, կրթական և գրական զարգացումների ազդեցությունները հայերենի բառապաշարի ձևավորման ու փոփոխության վրա։ Քննարկվում են նաև ֆրանսերենից հայերեն անցած բառերի հնչյունական, ձևաբանական և իմաստային հարմարեցման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև թարգմանական գրականության դերը նոր բառերի ու նշանակությունների տարածման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են բառերի բազմիմաստության, հոմանիշության, հականիշության, իմաստային ընդլայնման և նեղացման երևույթները՝ հայերենի ու ֆրանսերենի համեմատական վերլուծության տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում XIX դարի հայ գրական լեզվի զարգացմանը, լեզվական փոխազդեցությունների պատմական նշանակությանը և բառապաշարի ուսումնասիրության համեմատական ու պատմական մեթոդներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, բառագիտության, իմաստաբանության, համեմատական լեզվաբանության և հայ-ֆրանսիական լեզվամշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսիական լրագրային խոսույթում եղանակավորման իմաստաշարահյուսական միջոցների գործառական առանձնահատկությունների և հաղորդակցական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում եղանակավորման լեզվական արտահայտման ձևերը, խոսողի կամ հեղինակի վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները, ինչպես նաև հաղորդվող տեղեկատվության հավաստիության, հնարավորության, անհրաժեշտության և գնահատողականության իմաստային բաղադրիչները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆրանսերենում եղանակավորող բայերի, մակբայների, շարահյուսական կառուցվածքների և այլ լեզվական միջոցների կիրառությանը լրագրային տարբեր ժանրերում։ Վերլուծվում են տեղեկատվական հաղորդումների, վերլուծական հոդվածների, հարցազրույցների և հրապարակախոսական նյութերի լեզվաոճական առանձնահատկությունները՝ եղանակավորման միջոցով հեղինակային դիրքորոշման արտահայտման տեսանկյունից։ Քննարկվում են նաև իմաստային և շարահյուսական մակարդակների փոխկապակցվածությունը, հաղորդակցական մտադրության դերը լեզվական միջոցների ընտրության գործընթացում և ընթերցողի ընկալման վրա դրանց հնարավոր ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ֆրանսիական լրագրային խոսույթում եղանակավորման միջոցների գործառական բազմազանությունը և դրանց նշանակությունը տեղեկատվության ներկայացման, գնահատման ու մեկնաբանման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի լեզվաբանության, իմաստաբանության, շարահյուսության, խոսույթի վերլուծության և մեդիալեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է զեղչման երևույթի կառուցվածքաիմաստային և գործառական-հաղորդակցական առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը անգլերենում և հայերենում։ Քննության են առնվում խոսքում լեզվական միավորների բացթողման ձևերը, դրանց կառուցվածքային կազմակերպումը, իմաստային ամբողջականության պահպանման պայմանները և հաղորդակցական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առօրյա-խոսակցական և հրապարակախոսական ոճերում զեղչված կառույցների կիրառման օրինաչափություններին, դրանց միջոցով խոսքի սեղմության, բնականության և արտահայտչականության ապահովմանը։ Վերլուծվում են երկու լեզուներում հանդիպող համապատասխան կառույցների ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ հաշվի առնելով համատեքստի, հաղորդակցական իրավիճակի և խոսողի նպատակադրության դերը։ Քննարկվում են նաև զեղչման գործաբանական նշանակությունը, բաց թողնված բաղադրիչների վերականգնման հնարավորությունները և դրանց ազդեցությունը ասույթի տեղեկատվական կառուցվածքի վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու զեղչման՝ որպես շարահյուսական և հաղորդակցական երևույթի գործառության մասին տարբեր ոճերում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել համեմատական լեզվաբանության, շարահյուսության, ոճագիտության և հաղորդակցական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և լեզվամշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է խնդրանքի խոսքային ակտի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ռուսական լեզվամշակութային միջավայրում։ Քննության են առնվում խնդրանքի ձևավորման լեզվական միջոցները, հաղորդակցական նպատակները և խոսողի ու զրուցակցի միջև հարաբերությունների ազդեցությունը արտահայտության կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղիղ և անուղղակի խնդրանքներին, քաղաքավարության տարբեր ձևերին, դիմելաձևերին, եղանակավորող բառերին, հարցական կառուցվածքներին և խոսքային իրավիճակից կախված այլ լեզվական միջոցներին։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են հաղորդակիցների սոցիալական կարգավիճակը, մտերմության աստիճանը, տարիքը, հաղորդակցության պաշտոնական կամ ոչ պաշտոնական բնույթը և մշակութային նորմերը պայմանավորում համապատասխան խոսքային ձևի ընտրությունը։ Քննարկվում են նաև խնդրանքի արտահայտման ռազմավարությունները, դրանց իմաստաբանական և գործաբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև խոսքային վարվելակարգի դերը արդյունավետ հաղորդակցության կազմակերպման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հասարակության մեջ ընդունված արժեքներն ու հաղորդակցական նորմերը դրսևորվում առօրյա խոսքում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, ռուսաց լեզվի մասնագետների, թարգմանիչների, լեզվամշակութաբանների և օտար լեզու ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում պատճառական իմաստ արտահայտող բայերի վալենտական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում է, թե ինչպես են այդ բայերը կապվում նախադասության տարբեր անդամների հետ, ինչպիսի շարահյուսական կառուցվածքներ են ձևավորում և ինչ դեր ունեն գործողության պատճառի, կատարողի, ազդեցության ենթարկվող անձի կամ առարկայի և գործողության արդյունքի արտահայտման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բայի իմաստային և շարահյուսական վալենտականությանը, այսինքն՝ այն հնարավորություններին, որոնց միջոցով բայը կարող է իր շուրջը միավորել տարբեր լեզվական միավորներ և ձևավորել ամբողջական կառուցվածք։ Վերլուծվում են պատճառական բայերի գործածության տարբեր ձևեր, դրանց կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց դեպքում բայի վալենտական կառուցվածքը կարող է փոփոխվել։ Աշխատությունը ներկայացնում է պատճառականության և վալենտականության փոխկապակցվածությունը և օգնում է ավելի խորությամբ հասկանալ ժամանակակից անգլերենի բայական համակարգի կառուցվածքային ու իմաստային օրինաչափությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի քերականություն, բառագիտություն, իմաստաբանություն և շարահյուսություն ուսումնասիրողների, ինչպես նաև լեզվաբանական հետազոտություններով զբաղվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքում կրկնության լեզվական, ոճական և բանաստեղծական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ ամերիկյան պոեզիայի ընտրված նմուշների հիման վրա։ Քննության են առնվում կրկնության տարբեր տեսակներն ու կառուցվածքային ձևերը, դրանց գործառույթները բանաստեղծական տեքստում և ազդեցությունը ստեղծագործության իմաստային ու հուզական ամբողջականության ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունների, բառերի, բառակապակցությունների, շարահյուսական կառույցների և առանձին տողերի կրկնությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը ռիթմի, հնչերանգի, արտահայտչականության և տեքստի ներքին կազմակերպման մեջ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես է կրկնությունը նպաստում որոշակի գաղափարների ընդգծմանը, բանաստեղծական պատկերի ձևավորմանը, հուզական լարվածության ուժեղացմանը և հեղինակի անհատական ոճի արտահայտմանը։ Քննարկվում են նաև կրկնության և իմաստային հակադրության, զուգահեռ կառուցվածքների, ռիթմական կազմակերպման ու պատկերավոր արտահայտչամիջոցների փոխհարաբերությունները։ Ամերիկյան բանաստեղծական նյութի ուսումնասիրության միջոցով ներկայացվում են տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում կրկնության կիրառման առանձնահատկությունները և դրա գեղարվեստական հնարավորությունները։ Կարևորվում է լեզվական ձևի և բանաստեղծական բովանդակության փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, որ կրկնությունը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես կառուցվածքային միջոց, այլև որպես ստեղծագործության գաղափարական և գեղագիտական նշանակությունը ձևավորող կարևոր տարր։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանական վերլուծության խորացմանը և բանաստեղծական խոսքի կառուցման մեխանիզմների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, ոճաբանության և պոետիկայի մասնագետների, թարգմանիչների, հետազոտողների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենում ռազմական ոլորտին բնորոշ լեզվական համակարգի, մասնագիտական բառապաշարի և հաղորդակցական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են ռազմական տերմինների ձևավորման և գործածության սկզբունքները, դրանց իմաստային կառուցվածքը, ծագումնաբանությունը և ընդհանուր գրական լեզվի հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական մասնագիտական խոսքում կիրառվող եզրույթներին, հրամաններին, կոչումներին, ստորաբաժանումների ու ռազմական տեխնիկայի անվանումներին, ինչպես նաև գործողություններ, գործընթացներ և կազմակերպական հարաբերություններ արտահայտող լեզվական միավորներին։ Քննարկվում են ռազմական հաղորդակցության համար բնորոշ հակիրճությունը, ճշգրտությունը, միանշանակությունը և տեղեկատվության արագ փոխանցման անհրաժեշտությամբ պայմանավորված լեզվական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են նաև ռազմական բառապաշարի համալրման աղբյուրները, նոր հասկացությունների անվանման եղանակները, փոխառությունների կիրառումը և օտարալեզու տերմինների հայերեն համարժեքների ձևավորման խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում ռազմական պաշտոնական փաստաթղթերի, հրամանների, կանոնադրական խոսքի և մասնագիտական հաղորդակցության լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են տերմինների միասնականացման և նորմավորման հարցերը, քանի որ մասնագիտական բառապաշարի հստակ ու հետևողական կիրառումը կարևոր նշանակություն ունի ռազմական հաղորդակցության արդյունավետության համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել ռազմական ոլորտի հայերեն բառապաշարի կառուցվածքի, զարգացման միտումների և գործառական առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, տերմինաբանների, թարգմանիչների, խմբագիրների, ռազմական կրթության ոլորտի մասնագետների և մասնագիտական հայերենի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր լեզվաբան Գևորգ Ջահուկյանի ընդհանուր լեզվաբանական հայեցակարգերի, տեսական սկզբունքների և լեզվի ուսումնասիրության մեթոդաբանական մոտեցումների համակարգված քննությանը։ Հետազոտության առանցքում լեզվի բնույթի, կառուցվածքի, զարգացման և գործառության վերաբերյալ գիտնականի պատկերացումներն են՝ դիտարկված ընդհանուր լեզվաբանության հիմնական խնդիրների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել լեզուն որպես համակարգ ըմբռնելու սկզբունքները, լեզվական միավորների և մակարդակների փոխհարաբերությունների մեկնաբանությունը, համաժամանակյա ու պատմական ուսումնասիրության հարաբերակցությունը, ինչպես նաև լեզվական փոփոխությունների պատճառների և օրինաչափությունների վերաբերյալ մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել լեզվաբանական դասակարգման և տիպաբանության հարցերին, քանի որ գիտնականի աշխատություններում կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր լեզուների կառուցվածքային հատկանիշների համադրումն ու դրանց ընդհանրությունների և տարբերությունների բացահայտումը։ Կարող են քննության առնվել նաև լեզվի ձևի և բովանդակության, լեզվական համակարգի և խոսքային իրականացման, ներքին կառուցվածքային գործոնների և արտաքին ազդեցությունների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեսական պատկերացումները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեզվաբանական մեթոդաբանության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու, թե տարբեր մեթոդների համադրումն ինչպես է կիրառվում լեզվական երևույթների բազմակողմանի նկարագրության և բացատրության համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել համեմատական-պատմական, կառուցվածքային, տիպաբանական և համակարգային մոտեցումների փոխադարձ կապերը։ Առանձին նշանակություն ունի ընդհանուր լեզվաբանական դրույթների և հայերենի ուսումնասիրության միջև հարաբերության բացահայտումը, քանի որ հայերենի պատմական ու կառուցվածքային նյութը հնարավորություն է տվել ոչ միայն լուծելու մասնավոր լեզվաբանական խնդիրներ, այլև ձևակերպելու ավելի լայն տեսական ընդհանրացումներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվաբանական տերմինաբանության, գիտական հասկացությունների համակարգման և լեզվի տարբեր մակարդակների միասնական նկարագրության հարցերին։ Գիտնականի հայացքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նրա ներդրումը հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման և ընդհանուր լեզվաբանական խնդիրների տեսական մեկնաբանության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է լեզվաբանական տեսության, լեզվաբանության պատմության, տիպաբանության և հայագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով գիտնականի լեզվաբանական ժառանգության գաղափարական ու մեթոդաբանական ամբողջական պատկերը։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում մակդիրների և մակդրավորման գեղարվեստական հնարների գործառական, ոճական ու թարգմանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ երեք տարբեր դրամատիկական երկերի բնագրերի և դրանց հայերեն թարգմանությունների համադրական քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում մակդիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առարկայի, անձի կամ երևույթի հատկանիշ արտահայտող լեզվական միավոր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական նկարագիրը, հեղինակային գնահատականը, ստեղծագործության հուզական մթնոլորտը և պատկերային համակարգը ձևավորող կարևոր ոճական միջոց։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել մակդիրների կառուցվածքային ու իմաստային տեսակները, դրանց կիրառման հաճախականությունը, համատեքստային նշանակությունը և փոխաբերական ներուժը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր ժանրային և գաղափարական միջավայրերում ինչպիսի գործառույթներ են ստանձնում մակդրային կառույցները։ Պատմական դրամայում դրանք կարող են մասնակցել իշխանության, քաղաքական հակամարտության և կերպարների բարոյահոգեբանական բնութագրման ձևավորմանը, ողբերգական սիրո պատմության մեջ՝ հուզականության, հակադրությունների և քնարական պատկերների ստեղծմանը, իսկ փիլիսոփայական ու սոցիալական շեշտադրումներով դրամայում՝ մարդկային հարաբերությունների, հարստության, երախտագիտության և հիասթափության գնահատողական արտահայտմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անգլերեն բնագրերի և հայերեն տարբերակների համեմատությունը։ Քննվում է, թե թարգմանության ընթացքում որքանով են պահպանվում բնագրային մակդիրների իմաստային ծավալը, պատկերավորությունը, հուզական երանգը և ոճական գործառույթը, ինչպես նաև ինչպիսի լեզվական փոխակերպումներ են անհրաժեշտ լինում անգլերենի և հայերենի կառուցվածքային ու բառաիմաստային տարբերությունների պատճառով։ Կարող են ուսումնասիրվել բառացի փոխանցման, իմաստային փոխարինման, ընդլայնման, կրճատման կամ նոր պատկերային համարժեքի ընտրության դեպքերը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը դրամատիկական խոսքի ընդհանուր արտահայտչականության վրա։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հայերենի պատկերավորման միջոցների ներուժը շեքսպիրյան խոսքի վերարտադրման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ոճագիտության, շեքսպիրագիտության, համեմատական լեզվաբանության և թարգմանագիտության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է գեղարվեստական պատկերավորման կարևոր միջոցներից մեկը գործում բնագրում և ինչպիսի լեզվական ու ստեղծագործական լուծումներով է վերարտադրվում հայերեն թարգմանություններում։

Աշխատությունը նվիրված է Թիֆլիսի հայախոս միջավայրում գործածված նոր հայերենի քերականական համակարգի պատմական ուսումնասիրությանը՝ լեզվական երևույթները դիտարկելով դրանց ձևավորման, զարգացման և փոփոխության ընթացքի մեջ։ Հետազոտության առանցքում կարող են լինել տվյալ քաղաքային միջավայրին բնորոշ հայերենի հնչյունական, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը հայերենի պատմական զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քերականական ձևերի ծագմանը և ժամանակի ընթացքում կրած փոփոխություններին՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու հին ու միջին հայերենից ժառանգված տարրերի հետագա զարգացումը և նոր լեզվական ձևերի հաստատման ընթացքը։ Քաղաքային բազմալեզու միջավայրը կարևոր նշանակություն ունի նյութի մեկնաբանման համար, քանի որ Թիֆլիսը երկար ժամանակ եղել է հայ մշակութային, կրթական և գրական կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ հայերենը գործածվել է տարբեր սոցիալական և հաղորդակցական պայմաններում։ Այդ հանգամանքը հնարավորություն է տալիս լեզվական համակարգը դիտարկել ոչ միայն պատմական քերականության, այլև բարբառագիտության և լեզվական շփումների տեսանկյունից։ Քննության առարկա կարող են դառնալ գոյականի հոլովական և թվային ձևերը, դերանունների համակարգը, բայական խոնարհումը, ժամանակային ու եղանակային ձևերը, մասնիկների և կապերի գործածությունը, ինչպես նաև նախադասության կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվական փաստերի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին քերականական իրողությունների պահպանման, վերափոխման կամ աստիճանական դուրսմղման գործընթացները։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարևոր նյութ կարող է տրամադրել արևելահայերենի ձևավորման պատմության և տարածաշրջանային տարբերակների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Քերականական փաստերի պատմական մեկնաբանությունը նպաստում է հասկանալու, թե ինչպես են լեզվի ներքին զարգացման միտումները և բազմալեզու հասարակական միջավայրը համատեղ ազդել Թիֆլիսի հայության խոսքային համակարգի վրա։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև հայերենի պատմության ուսումնասիրության աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ քաղաքային խոսքի տվյալները կարող են պահպանել ինչպես ավելի հին լեզվական շերտերի հետքեր, այնպես էլ նոր ժամանակներում ձևավորված առանձնահատկություններ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական քերականության, հայոց լեզվի պատմության, բարբառագիտության և լեզվական շփումների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Թիֆլիսի հայերենի քերականական կառուցվածքի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերացման համար կարևոր նյութ։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 50–60-ական թվականների հայ գեղարվեստական արձակի լեզվում խնդրային ստորադաս բաղադրիչ ունեցող բարդ նախադասությունների կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ստորադասական կապով կազմված այն շարահյուսական կառույցներն են, որոնց ստորադաս բաղադրիչը գլխավոր նախադասության բայական անդամի նկատմամբ կատարում է խնդրի գործառույթ և լրացնում կամ ամբողջացնում նրա արտահայտած իմաստը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել նման նախադասությունների կառուցման հիմնական կաղապարները, գլխավոր և ստորադաս բաղադրիչների հարաբերությունները, կապակցման լեզվական միջոցները և ստորադաս բաղադրիչի դիրքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել շաղկապների, հարաբերական բառերի և այլ կապակցական միջոցների գործածությանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ բաղադրիչների իմաստային հարաբերությունը պայմանավորված է գլխավոր մասում կիրառված բայի կամ այլ գերադաս անդամի բառաքերականական հատկություններով։ Կարևորվում է խնդրային ստորադաս նախադասությունների դասակարգումը՝ ըստ դրանց շարահյուսական կառուցվածքի, իմաստային հարաբերությունների և խոսքային կիրառության։ Գեղարվեստական արձակի նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ոչ միայն տվյալ կառույցների քերականական առանձնահատկությունները, այլև դրանց ոճական և արտահայտչական հնարավորությունները։ Նման շարահյուսական ձևերը կարող են մասնակցել կերպարների խոսքի կառուցմանը, մտքերի, զգացումների և ընկալումների փոխանցմանը, հեղինակային պատմողական խոսքի կազմակերպմանը և երկխոսությունների բնականության ապահովմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում հանդիպող կառուցվածքային տարբերակները՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արձակին բնորոշ ընդհանուր միտումները և անհատական լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուսումնասիրվող կառույցների հարաբերակցությունը հայերենի բարդ ստորադասական նախադասությունների ընդհանուր համակարգի հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ճշգրտել դրանց տեղը շարահյուսական դասակարգման մեջ։ Լեզվական փաստերի քանակական և որակական քննությունը կարող է նաև ցույց տալ առանձին կառուցվածքների գործածության հաճախականությունը և դրանց զարգացման որոշ միտումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի շարահյուսության, քերականական իմաստաբանության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաոճական ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ արձակում խնդրային ստորադաս բաղադրիչով բարդ նախադասությունների կառուցվածքի և գործառության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Շաղախի խոսվածքային համակարգի լեզվաբանական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Հադրութի ենթաբարբառային միջավայրի և հայերենի տարածքային տարբերակների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ խոսվածքի հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և շարահյուսական առանձնահատկություններն են, որոնց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու դրա տեղը շրջանի բարբառային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական հատկանիշներին, որոնք մի կողմից Շաղախի խոսվածքը կապում են Հադրութի ենթաբարբառի հետ, իսկ մյուս կողմից ձևավորում են դրա տեղային ինքնատիպությունը։ Հնչյունաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել ձայնավորների և բաղաձայնների արտասանական առանձնահատկությունները, պատմական հնչյունափոխությունների դրսևորումները, շեշտադրությունը և գրական հայերենի համապատասխան ձևերից շեղվող օրինաչափությունները։ Ձևաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գոյականի հոլովման, հոգնակի թվի կազմության, դերանունների, բայական խոնարհման, ժամանակային ու եղանակային ձևերի և այլ քերականական կարգերի տեղային առանձնահատկությունները։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են տեղական բառերը, հնաբանությունները, իմաստային յուրահատկությունները և հարակից խոսվածքների հետ ընդհանուր բառային շերտերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նաև լեզվական փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ աշխարհագրորեն մերձակա բնակավայրերի խոսվածքները երկարատև հաղորդակցության պայմաններում կարող են փոխադարձաբար ազդել միմյանց վրա՝ ձևավորելով անցումային կամ համատեղ հատկանիշներ։ Համեմատական վերլուծությունը կարող է նպաստել տարբերակիչ և ընդհանուր բարբառային երևույթների առանձնացմանը, ինչպես նաև դրանց պատմական զարգացման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Նման նյութերի գրանցումն ու համակարգումը կարևոր նշանակություն ունեն նաև բարբառային բառապաշարի և ոչ գրական խոսքային ձևերի պահպանման տեսանկյունից, հատկապես այն պայմաններում, երբ բնակչության տեղաշարժերը և գրական լեզվի ազդեցությունը կարող են արագացնել ավանդական խոսվածքների փոփոխությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության, հնչյունաբանության և համեմատական լեզվաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բնութագրել տեղային խոսվածքի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և ճշգրտել դրա հարաբերությունը Հադրութի ենթաբարբառային համակարգի հետ։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենում անգլերենի ազդեցությամբ ձևավորված լեզվական միավորների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես պատճենումների և ազատ թարգմանությունների կառուցվածքային, իմաստային ու գործառական առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվական փոխառության այն ձևերն են, որոնց դեպքում օտար բառը կամ արտահայտությունը ֆրանսերեն չի ներթափանցում իր սկզբնական հնչյունական և գրավոր տեսքով, այլ վերարտադրվում է ֆրանսերենի սեփական բառային ու բառակազմական միջոցներով։ Քննվում են բառային, իմաստային և դարձվածաբանական պատճենումների ձևավորման սկզբունքները, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ անգլերեն հասկացությունը փոխանցվում է համեմատաբար ազատ ֆրանսերեն համարժեքով՝ պահպանելով սկզբնական հաղորդակցական կամ իմաստային բովանդակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անգլերենի միջազգային ազդեցության ուժեղացման պայմաններում ֆրանսերենի բառապաշարում տեղի ունեցող փոփոխություններին և նոր հասկացությունների անվանման անհրաժեշտությանը։ Նյութը կարող է ընդգրկել զանգվածային հաղորդակցության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, տնտեսության, մշակույթի, հասարակական կյանքի և առօրյա հաղորդակցության ոլորտներում տարածված նոր լեզվական երևույթներ։ Կարևոր խնդիր է պատճենումը սովորական բառային փոխառությունից տարբերակելը, քանի որ առաջին դեպքում ֆրանսերենը հիմնականում օգտագործում է սեփական լեզվական նյութը՝ ընդօրինակելով օտար միավորի իմաստային կամ կառուցվածքային մոդելը։ Ազատ թարգմանությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է սկզբնական անգլերեն հասկացությունը հարմարեցվում ֆրանսախոս միջավայրի լեզվական նորմերին և հաղորդակցական պահանջներին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են դիտարկվել նաև նոր միավորների գործածության հաճախականությունը, ոճական արժեքը, տարածման միջավայրերը և լեզվական նորմի հետ դրանց հարաբերակցությունը։ Առանձին նշանակություն ունի լեզվական նորարարությունների նկատմամբ ֆրանսերենի պաշտպանական և կարգավորիչ միտումների ուսումնասիրությունը, քանի որ օտար ազդեցության պայմաններում հաճախ ստեղծվում կամ տարածվում են ֆրանսերեն համարժեքներ։ Համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն երկու լեզուների բառապաշարային փոխազդեցությունը, այլև լեզվական համակարգերի՝ նոր սոցիալական ու տեխնոլոգիական իրողություններին հարմարվելու մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է բառագիտության, թարգմանագիտության, լեզվական շփումների տեսության և սոցիոլեզվաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով ժամանակակից անգլերեն-ֆրանսերեն լեզվական փոխազդեցության կարևոր դրսևորումներից մեկը։

Աշխատությունը նվիրված է Գուրգեն Մահարու բանաստեղծական ժառանգության լեզվաոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա չափածո ստեղծագործությունների բառապաշարի, պատկերավորման համակարգի, շարահյուսական կառուցվածքի, արտահայտչամիջոցների և անհատական ոճի ձևավորման սկզբունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում բանաստեղծական լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական մտքի արտահայտման միջոց, այլև որպես հեղինակի աշխարհընկալումը, հուզական ապրումները և ստեղծագործական մտածողությունը բացահայտող համակարգ։ Քննության են առնվում բառերի ընտրության ու իմաստային վերափոխումների առանձնահատկությունները, հոմանիշների, հականիշների, դարձվածային միավորների և այլ բառային միջոցների գործառույթները բանաստեղծական խոսքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերություններին, համեմատություններին, մակդիրներին, խորհրդանշական պատկերներին և այլ արտահայտչամիջոցներին՝ պարզաբանելով դրանց դերը ստեղծագործությունների պատկերային և հուզական կառուցվածքի ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև բանաստեղծական շարահյուսության առանձնահատկությունները՝ նախադասությունների կառուցվածքը, կրկնությունները, շրջադասությունները, զուգահեռ կառույցները և խոսքի ռիթմական կազմակերպմանը նպաստող լեզվական միջոցները։ Կարևորվում է հնչյունական կազմակերպման և բառային ընտրության փոխհարաբերությունը, քանի որ չափածոյում հնչերանգը, ռիթմը և բառերի հնչյունական ներդաշնակությունը կարող են լրացուցիչ գեղարվեստական նշանակություն ստանալ։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև գրական լեզվի և խոսակցական տարրերի հարաբերակցությանը, հեղինակային նորարարություններին և ժամանակաշրջանի լեզվական միջավայրի ազդեցությանը։ Լեզվաոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն հատկանիշները, որոնց միջոցով ձևավորվում է հեղինակի ճանաչելի բանաստեղծական ձեռագիրը և տարբերակվում նրա ստեղծագործությունը ժամանակակիցների գրական փորձից։ Միաժամանակ բանաստեղծական լեզվի ուսումնասիրությունը կապվում է ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական կառուցվածքի հետ՝ ցույց տալով լեզվական ձևի ու գեղարվեստական բովանդակության փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է գրողի չափածո ժառանգության լեզվական և ոճական արժեքի համակարգված գնահատմանը և XX դարի հայ բանաստեղծական լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում իտալերենից փոխառված բառերի իմաստային և հնչյունական փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ լեզվական փոխառությունը դիտարկելով որպես տարբեր լեզուների ու մշակույթների փոխազդեցության կարևոր դրսևորում։ Հետազոտության առանցքում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով իտալական ծագում ունեցող բառերը մուտք են գործել անգլերենի բառապաշար, հարմարվել ընդունող լեզվի հնչյունական համակարգին և ժամանակի ընթացքում ենթարկվել իմաստային վերափոխումների։ Քննվում են փոխառությունների տարածման պատմամշակութային նախադրյալները՝ հատկապես երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, գրականության, առևտրի, խոհանոցի և հասարակական կյանքի այն ոլորտները, որտեղ իտալական մշակույթի ազդեցությունը նպաստել է նոր բառային միավորների ներթափանցմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտասանական հարմարեցմանը՝ դիտարկելով հնչյունների փոխարինումը, շեշտադրության փոփոխությունը, վանկային կառուցվածքի վերաձևավորումը և այն դեպքերը, երբ բառի անգլերեն արտասանությունը աստիճանաբար հեռացել է սկզբնաղբյուր լեզվի ձևից։ Իմաստաբանական մակարդակում ուսումնասիրվում են բառերի նշանակության նեղացման, ընդլայնման, մասնագիտացման և այլ փոփոխությունների գործընթացները, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ փոխառված բառը անգլերենում ձեռք է բերել սկզբնական լեզվում չունեցած լրացուցիչ նշանակություններ կամ ոճական երանգներ։ Կարևորվում է փոխառությունների ժամանակագրական համեմատությունը, քանի որ տարբեր պատմական փուլերում մուտք գործած բառերը կարող են ցուցաբերել հնչյունական և իմաստային յուրացման տարբեր աստիճաններ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու ամբողջությամբ յուրացված բառերը և այն միավորները, որոնք շարունակում են պահպանել իրենց օտարալեզու ծագումը մատնանշող որոշ առանձնահատկություններ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև փոխառությունների բառարանային ներկայացմանը, տարբեր ժամանակաշրջանների բառարաններում դրանց արտասանության և նշանակությունների արձանագրմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բառագիտության, իմաստաբանության, հնչյունաբանության, ստուգաբանության և լեզվական շփումների տեսության մոտեցումները՝ բացահայտելով, թե ինչպես է անգլերենի լեզվական համակարգը յուրացրել և վերափոխել իտալական ծագում ունեցող բառապաշարը։

Աշխատությունը նվիրված է բառի իմաստային կառուցվածքի տիպաբանական ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով բառային նշանակության ներքին կազմակերպումը, բաղադրիչները և տարբեր լեզվական միավորներում դրանց դրսևորման օրինաչափությունները։ Հետազոտության առանցքում բառը ներկայացվում է ոչ միայն որպես առանձին հասկացություն անվանող միավոր, այլև որպես բարդ իմաստային համակարգ, որի կառուցվածքում կարող են փոխկապակցվել հիմնական և ածանցյալ նշանակություններ, իմաստային երանգներ, գնահատողական բաղադրիչներ և համատեքստով պայմանավորված իմաստներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստության երևույթին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով մեկ բառի տարբեր նշանակությունները ձևավորում են փոխկապակցված իմաստային կառուցվածք։ Քննվում են ուղիղ և փոխաբերական նշանակությունների հարաբերությունները, փոխաբերության ու փոխանունության դերը նոր նշանակությունների առաջացման գործընթացում, ինչպես նաև բառի իմաստային զարգացման պատմական և գործառական գործոնները։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու բառերի իմաստային կազմակերպման տարբեր մոդելներ և համեմատելու դրանք ըստ նշանակությունների քանակի, փոխկապակցվածության աստիճանի, իմաստային կենտրոնի և երկրորդային նշանակությունների ձևավորման սկզբունքների։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բառի նշանակության բաղադրիչային վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել տարբեր բառային միավորների ընդհանուր և տարբերակիչ իմաստային հատկանիշները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բառի և հասկացության, բառային նշանակության և իրականության առարկաների ու երևույթների միջև հարաբերություններին։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է համատեքստի դերը, քանի որ բազմիմաստ բառի կոնկրետ նշանակությունը հաճախ բացահայտվում է միայն խոսքային միջավայրում և այլ լեզվական միավորների հետ ունեցած կապերի միջոցով։ Քննվում են նաև հոմանիշության, հականիշության, համանունության և բառային-իմաստային խմբերի հետ առնչվող հարցեր, որոնք օգնում են բառի իմաստային կազմակերպումը դիտարկել լեզվի ընդհանուր բառապաշարային համակարգի շրջանակում։ Նման հետազոտությունը կարևոր է ինչպես տեսական իմաստաբանության և բառագիտության, այնպես էլ բառարանագրության համար, քանի որ բառի իմաստների սահմանազատումն ու դրանց հարաբերությունների ճիշտ ներկայացումը բառարանային նկարագրության հիմնական խնդիրներից են։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգում է բառային իմաստի կառուցվածքի ուսումնասիրության սկզբունքները և նպաստում լեզվական նշանակության կազմակերպման ընդհանուր ու տիպաբանական օրինաչափությունների բացահայտմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Համադանի և Ֆարսի շրջանների հետ կապված ֆահլավիյաթի՝ միջնադարյան իրանական տեղական լեզուներով ու բարբառներով ստեղծված բանաստեղծական ժառանգության լեզվական, գրական և պատմամշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն չափածո բնագրերն են, որոնք արժեքավոր նյութ են իրանական լեզուների պատմական զարգացման, տարածաշրջանային խոսվածքների և դասական պարսկերենի հետ դրանց փոխհարաբերությունների բացահայտման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պահպանված տեքստերի բառապաշարին, հնչյունական և քերականական առանձնահատկություններին, ձևաբանական կառուցվածքներին ու բարբառային տարրերին, որոնց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական պատկերի առանձին կողմեր։ Համադանի և Ֆարսի նյութերը դիտարկվում են ինչպես առանձին տարածաշրջանային ավանդույթների, այնպես էլ իրանական լեզվամշակութային ընդհանուր տարածքի համատեքստում։ Քննվում է ֆահլավիյաթ հասկացության պատմական բովանդակությունը, դրա կիրառությունը միջնադարյան աղբյուրներում և այդ անվան տակ պահպանված ստեղծագործությունների լեզվական պատկանելության որոշման խնդիրը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ձեռագրերում և գրական աղբյուրներում պահպանված տարբերակների տեքստաբանական քննությունը, քանի որ տեղական խոսքի առանձնահատկությունները հետագա ընդօրինակման ընթացքում կարող էին փոփոխվել կամ հարմարեցվել դասական պարսկերենի նորմերին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ձևերին, պատկերային համակարգին, սիրային, փիլիսոփայական, կենցաղային և ժողովրդական մոտիվներին՝ ցույց տալով լեզվաբանական նյութի և գեղարվեստական ավանդույթի փոխկապակցվածությունը։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր շրջանների լեզվական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց կապերը հին և միջին իրանական լեզուների ու նոր իրանական բարբառների հետ։ Այս նյութերի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև պատմական բարբառագիտության համար, քանի որ որոշ տեղական լեզվական ձևեր առավել ամբողջական կերպով պահպանվել են հենց բանաստեղծական հատվածների միջոցով։ Միաժամանակ ֆահլավիյաթը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային մշակութային ինքնության և բանավոր ու գրավոր ավանդույթների փոխազդեցության արտահայտություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրանագիտության, պատմական լեզվաբանության, բարբառագիտության, տեքստաբանության և գրականագիտության մեթոդները՝ նպաստելով միջնադարյան Իրանի լեզվական բազմազանության և տեղական բանաստեղծական մշակույթի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է թարգմանության գործընթացում նույնականության պահպանման, վերակառուցման և փոխակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ֆրանսիական արձակ և չափածո գրականության հայերեն թարգմանությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում նույնականությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ երևույթ, որը կարող է արտահայտվել ազգային, մշակութային, լեզվական, հեղինակային, սոցիալական և անհատական մակարդակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե բնագրում արտահայտված մշակութային ու լեզվական ինքնատիպությունը ինչպիսի փոփոխությունների է ենթարկվում այլ լեզվական և մշակութային միջավայր տեղափոխվելիս։ Քննվում են թարգմանչի ընտրած լեզվական միջոցները, բառապաշարը, ոճական լուծումները, դարձվածքները, մշակութային իրողությունների փոխանցման եղանակները և դրանց ազդեցությունը ստեղծագործության ընդհանուր ընկալման վրա։ Արձակ ստեղծագործությունների ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են պատմողական ձայնի, կերպարների խոսքի, սոցիալական ու մշակութային միջավայրի, հեղինակային ոճի և ենթատեքստային իմաստների վերարտադրության խնդիրները։ Չափածո ստեղծագործությունների դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում բանաստեղծական լեզվի, պատկերային համակարգի, ռիթմի, հնչերանգի, տաղաչափական կառուցվածքի և գեղարվեստական արտահայտչականության փոխանցման հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բնագրի և թարգմանության համեմատական քննությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իմաստային տեղաշարժերը, բացթողումները, հավելումները, փոխարինումները և մշակութային հարմարեցումները։ Դիտարկվում է նաև թարգմանչի՝ որպես երկու լեզվամշակութային համակարգերի միջնորդի դերը, քանի որ նրա մեկնաբանական որոշումները կարող են ազդել ինչպես հեղինակի անհատական ոճի, այնպես էլ ստեղծագործության մեջ ներկայացված մշակութային ինքնության ընկալման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն բառերին, արտահայտություններին, խորհրդանիշներին և իրողություններին, որոնք սերտորեն կապված են ֆրանսիական մշակութային միջավայրի հետ և հայերենում միշտ չէ, որ ունեն ամբողջական համարժեքներ։ Այդ դեպքերում քննվում են համարժեքության, օտարացման, տեղայնացման, բացատրական փոխանցման և այլ թարգմանական ռազմավարությունների հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև հայերեն թարգմանության լեզվական բնականության և բնագրի մշակութային առանձնահատկությունների պահպանման միջև հավասարակշռության խնդիրը։ Տարբեր ժանրերի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե նույնականության փոխանցման խնդիրներն ինչպես են փոփոխվում արձակի և պոեզիայի դեպքում և ինչպիսի թարգմանական միջոցներ են առավել բնորոշ յուրաքանչյուրին։ Աշխատությունը կարող է նպաստել գրական թարգմանության տեսության, ֆրանսերեն-հայերեն մշակութային փոխհաղորդակցության և թարգմանական մեկնաբանության մեխանիզմների առավել խոր ուսումնասիրությանը՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության, ֆրանսիական գրականության և լեզվամշակութաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գրագիտության ուսուցման տեսական հիմքերին և գործնական կիրառությանը՝ ներկայացնելով գրավոր խոսքի յուրացմանն ուղղված համակարգված ուսումնական մոտեցում։ Վերնագրում տեսական և գործնական բաղադրիչների համադրումը ցույց է տալիս, որ գիրքը նախատեսված է ոչ միայն գրագիտության սկզբունքները բացատրելու, այլև դրանք վարժությունների և ուսումնական առաջադրանքների միջոցով ամրապնդելու համար։ Նոր մեթոդի հիշատակումը մատնանշում է ուսուցման կազմակերպման որոշակի նորացված եղանակի կիրառություն, որը կարող էր նպատակ ունենալ դասավանդման ընթացքը դարձնելու ավելի հաջորդական, հասկանալի և արդյունավետ։ Գրագիտության ուսուցումը ներառում է գրավոր նշանների ճանաչումը, հնչյունների ու տառերի փոխհարաբերության ըմբռնումը, բառերի կազմությունը, ընթերցանության զարգացումը և գրավոր արտահայտվելու կարողության ձևավորումը։ Նման դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել կրթության տարածման, ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և տարրական գիտելիքների համակարգված փոխանցման գործում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ, գրագիտության դասավանդման եղանակներով և հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացմամբ զբաղվողներին։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին կրթական նպատակները ձևակերպվում և ներկայացվում ուսումնական ձեռնարկներում, ինչպես էր համադրվում բացատրական նյութը գործնական աշխատանքի հետ և ինչ տեղ էր հատկացվում սովորողի ինքնուրույն վարժանքներին։

Աշխատությունը նվիրված է անորոշ դերբայի՝ ինֆինիտիվի կառուցվածքային, իմաստային և շարահյուսական առանձնահատկությունների տիպաբանական ուսումնասիրությանը տարբեր լեզուների նյութի համադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում ինֆինիտիվն է որպես բայական համակարգի յուրահատուկ միավոր, որը մի կողմից պահպանում է բային բնորոշ գործողության կամ վիճակի իմաստը և որոշ քերականական հատկություններ, իսկ մյուս կողմից սովորաբար չի արտահայտում դիմավոր բայաձևերին հատուկ դեմքի ու թվի ամբողջական հակադրությունները։ Քննվում են տարբեր լեզուներում ինֆինիտիվի ձևաբանական կառուցվածքը, դրա կազմության միջոցները, քերականական կարգերի արտահայտման հնարավորությունները և նախադասության մեջ կատարած գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր լեզվական համակարգերում ինչպիսի հարաբերակցություն է ձևավորվում ինֆինիտիվի բայական և անվանական հատկանիշների միջև։ Ուսումնասիրվում են ենթակայի, խնդրառության, ժամանակային և կերպային հարաբերությունների արտահայտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ինֆինիտիվային կառույցների կապը նախադասության հիմնական ստորոգման հետ։ Տիպաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել լեզուների միջև ընդհանուր օրինաչափություններն ու կառուցվածքային տարբերությունները՝ առանց որևէ առանձին լեզվի քերականական համակարգը համընդհանուր չափանիշ ընդունելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինֆինիտիվի շարահյուսական գործառույթների քննությունը, քանի որ այն տարբեր լեզուներում կարող է հանդես գալ բարդ ստորոգյալի բաղադրիչի, լրացման, նպատակի կամ այլ հարաբերությունների արտահայտման միջոցի դերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ինֆինիտիվային կառույցների և այլ ոչ դիմավոր բայական ձևերի՝ դերբայների ու բայանունների հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով դրանց սահմանազատման տիպաբանական չափանիշները։ Պատմական և համեմատական տվյալների ներգրավումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև նման ձևերի քերականացման և գործառութային փոփոխությունների ընդհանուր միտումները։ Լեզուների համադրական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է, թե նույն կամ մոտ հաղորդակցական գործառույթները տարբեր քերականական համակարգերում ինչպիսի կառուցվածքային միջոցներով կարող են արտահայտվել։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լեզվաբանական տիպաբանության, ձևաբանության, շարահյուսության և քերականական իմաստաբանության մոտեցումները՝ ինֆինիտիվի տեղը լեզուների բայական համակարգերում և դրա համընդհանուր ու լեզվահատուկ հատկանիշները համակարգված կերպով բնութագրելու նպատակով։