Բարոյագիտություն. ﬔթոդներ, տեսություններ և խնդիրներ

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տարածքային կառավարման համակարգի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է տարածքային կառավարման էությունը, դրա տեղն ու նշանակությունը պետական կառավարման համակարգում, ինչպես նաև Հայաստանի անկախ պետականության զարգացման ընթացքում տարածքային կառավարման ինստիտուտների ձևավորման և փոփոխության հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզային կառավարման կազմակերպմանը, տարածքային կառավարման մարմինների իրավական կարգավիճակին, լիազորությունների շրջանակին և կենտրոնական պետական իշխանության հետ դրանց փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման փոխհարաբերությունները, դրանց իրավասությունների տարանջատման խնդիրները և հանրային կառավարման արդյունավետության ապահովման մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում տարածքային զարգացման անհամաչափություններին, պետական քաղաքականության տարածքային իրականացմանը, տեղական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և մարզերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման կառավարման խնդիրներին։ Քննության են առնվում նաև տարածքային կառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և հանրային մասնակցության ապահովման հարցերը։ Կարևորվում է կենտրոնական և տարածքային իշխանությունների միջև լիազորությունների, պատասխանատվության և ռեսուրսների պատշաճ բաշխման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև կառավարման ապակենտրոնացման և տարածքային զարգացման քաղաքականության փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է համակարգի իրավական և կազմակերպական խնդիրներին, կառավարման գործընթացների կատարելագործման հնարավորություններին և ժամանակակից կառավարչական մեթոդների կիրառման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի տարածքային կառավարման համակարգի ձևավորման և զարգացման ընթացքի, առկա խնդիրների ու զարգացման հնարավոր ուղղությունների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել վարչական իրավունքի և պետական կառավարման մասնագետների, պետական ու համայնքային ծառայողների, իրավագիտության և կառավարման ոլորտների ուսանողների, գիտաշխատողների և տարածքային զարգացման ու հանրային կառավարման հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Այս գիրքը Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի «Փոքրիկ իշխանը» ստեղծագործությունն է, որը համարվում է համաշխարհային գրականության դասականներից մեկը։ Վեպ-հեքիաթը պատմում է մի փոքրիկ տղայի ճանապարհորդության մասին տարբեր մոլորակներով, որտեղ նա հանդիպում է տարօրինակ մեծահասակների՝ իրենց սովորություններով, սովորական թվացող, բայց խորքային իմաստ ունեցող կերպարներով։ Ստեղծագործությունը կենտրոնանում է ընկերության, սիրո, պատասխանատվության և մարդկային արժեքների թեմաների վրա՝ պարզ, բայց փիլիսոփայական լեզվով։ Հատուկ կարևորություն ունի Փոքրիկ իշխանի և Աղվեսի հանդիպումը, որտեղ ձևակերպվում է «կարևորն աչքով չես տեսնի» գաղափարը։ Գիրքը համադրում է մանկական անմիջականությունը և մեծահասակների աշխարհին ուղղված քննադատական հայացքը՝ ընթերցողին մղելով վերաիմաստավորելու կյանքի իրական արժեքները։

Բժշկություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է նեղ տերևանի լոխի սերմերից դեղագործական ձևերի ստացմանը և դրանց հակաբորբոքային ու հակագլխացավային ակտիվության ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով գնահատել բնական արտադրանքների արդյունավետությունը դեղագործության ոլորտում։ Աշխատությունը վերլուծում է սերմերի ակտիվ բաղադրիչների արդյունահանման, ստացման ու մոդելավորած դեղանյութերի պատրաստման մեթոդները, ներառյալ լուծիչային կամ ֆիզիկական գործընթացների կիրառումը՝ արդյունավետության առավելագույն ապահովման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստացված դեղագործական ձևերի ֆարմակոլոգիական ազդեցություններին կենդանի մոդելների վրա՝ գնահատելով հակաբորբոքային, ցավազրկող և հնարավոր թունային ազդեցությունները, ինչպես նաև դոզավորման ու նյութափոխանակության առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը ներառում է քիմիական, ֆարմակոլոգիական և քանակական վերլուծության մեթոդներ, որոնք թույլ են տալիս հստակեցնել ակտիվ բաղադրիչների դերը և ապահովել բնական նյութերի նպատակային կիրառումը բուժական պրակտիկայում։ Աշխատությունը կարևոր է դեղագործների, ֆարմակոլոգների և կենսաբժշկական հետազոտողների համար՝ խթանելով բնական արտադրանքների հիմքով արդյունավետ և անվտանգ դեղատեխնոլոգիական լուծումների մշակումը։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է դելտա-քունը խթանող պեպտիդի ազդեցության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ինչպես բնականոն ֆիզիոլոգիական պայմաններում, այնպես էլ ակուստիկ սթրեսի ազդեցության ներքո։ Հետազոտության կենտրոնում քնի կարգավորման նեյրոֆիզիոլոգիական մեխանիզմներն են, քնի կառուցվածքի վրա ազդող գործոնները և սթրեսային միջավայրում նյարդային համակարգի արձագանքի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է քնի և արթունության ցիկլի կարգավորման գործընթացների ըմբռնման համար, քանի որ քունը բարդ ֆիզիոլոգիական վիճակ է, որի ձևավորումն ու պահպանությունը պայմանավորված են կենտրոնական նյարդային համակարգի բազմաթիվ փոխկապակցված մեխանիզմներով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել պեպտիդի ազդեցությունը քնի տևողության և փուլերի հարաբերակցության, քնի խորության, անցումային փուլերի և ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ակուստիկ սթրեսին, որը կարող է փոխել նյարդային համակարգի ակտիվությունը, առաջացնել վարքային և ֆիզիոլոգիական արձագանքներ և խաթարել բնականոն քնի ընթացքը։ Այդ պայմաններում պեպտիդի ազդեցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու՝ արդյոք այն կարող է փոփոխել սթրեսի պայմաններում քնի կառուցվածքն ու կարգավորման մեխանիզմները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև կենդանիների վարքային ցուցանիշները, նյարդաֆիզիոլոգիական արձագանքները, քնի տարբեր փուլերի էլեկտրոֆիզիոլոգիական բնութագրերը և սթրեսի ազդեցության հետ կապված ֆունկցիոնալ փոփոխությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի բնականոն և սթրեսային պայմաններում ստացված արդյունքների համեմատական վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու պեպտիդի ազդեցության ընդհանուր և պայմանական առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել քնի հումորալ կարգավորման, նեյրոպեպտիդային մեխանիզմների և արտաքին սթրեսային գործոնների նկատմամբ կենտրոնական նյարդային համակարգի արձագանքի ավելի խոր ըմբռնմանը։ Ուսումնասիրության արդյունքները տեսական նշանակություն ունեն նեյրոֆիզիոլոգիայի, քնի ֆիզիոլոգիայի և սթրեսի կենսաբանության համար, իսկ հետագա հետազոտությունների դեպքում կարող են հիմք հանդիսանալ քնի խանգարումների և սթրեսի հետևանքների ուսումնասիրման նոր ուղղությունների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է նեյրոֆիզիոլոգիական և փորձարարական մոտեցումները՝ բացահայտելու դելտա-քունը խթանող պեպտիդի ազդեցության առանձնահատկությունները տարբեր ֆիզիոլոգիական պայմաններում և պարզելու դրա հնարավոր դերը քնի կարգավորման ու սթրեսային ազդեցությունների պայմաններում նյարդային համակարգի գործունեության մեջ։

Բժշկություն

Աշխատանքը նվիրված է բարդացած կոլոռեկտալ քաղցկեղով հիվանդների բուժման համալիր մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ համադրելով վիրաբուժական միջամտությունը և իմունակարգավորող բուժման մեթոդները։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է ներկայացնել բուժման այնպիսի հայեցակարգային մոտեցում, որի շրջանակում հիվանդի վիճակը, ուռուցքային գործընթացի առանձնահատկությունները և օրգանիզմի իմունաբանական պատասխանն անհրաժեշտ է գնահատել փոխկապակցված կերպով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարդացած կոլոռեկտալ քաղցկեղի այն կլինիկական իրավիճակներին, որոնք կարող են ուղեկցվել հիվանդության տեղային կամ համակարգային բարդություններով և էապես ազդել բուժման մարտավարության ընտրության վրա։ Քննարկվում է վիրաբուժական բուժման դերը ուռուցքային օջախի վերահսկման և հիվանդության բարդությունների վերացման կամ նվազեցման գործում, ինչպես նաև վիրահատական միջամտության արդյունավետության վրա հիվանդի ընդհանուր և իմունաբանական վիճակի հնարավոր ազդեցությունը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում իմունակարգավորող թերապիայի կիրառման հիմնավորմանը՝ դիտարկելով դրա հնարավոր նշանակությունը օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների կարգավորման, բուժման հանդեպ արձագանքի և հետվիրահատական վերականգնման գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը միաժամանակ անդրադառնում է բուժման արդյունքների գնահատմանը, հնարավոր հետվիրահատական բարդություններին, հիվանդների կյանքի որակի փոփոխություններին և համալիր բուժման արդյունավետության չափանիշներին։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս խնդիրը դիտարկել ոչ միայն որպես վիրաբուժական միջամտության անհրաժեշտություն, այլև որպես փոխկապակցված բուժական միջոցառումների համակարգ, որտեղ տարբեր մեթոդների ճիշտ հաջորդականությունն ու համադրությունը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հիվանդի կլինիկական ելքի համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ուռուցքաբանության, կոլոռեկտալ վիրաբուժության, կլինիկական բժշկության և իմունաբանական ուղղությունների մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողներին և հետազոտողներին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է մայրենի լեզվի ուսուցման ժամանակակից և այլընտրանքային մոտեցումների տեսական ու մեթոդական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով սովորողի լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական կարողությունների համակողմանի զարգացումը։ Ուսուցման այլընտրանքային մոդելները դիտարկվում են որպես ավանդական բացատրական, վերարտադրողական և ուսուցչակենտրոն մեթոդները լրացնող կամ վերափոխող կրթական համակարգեր, որոնցում սովորողը հանդես է գալիս ոչ միայն պատրաստի գիտելիք ընդունողի, այլև լեզվական նյութը հետազոտող, մեկնաբանող, կիրառող և սեփական խոսքային փորձի միջոցով յուրացնող ակտիվ մասնակից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ուսումնական միջավայրի ձևավորման վրա, որտեղ լեզվական գիտելիքը կապվում է իրական հաղորդակցության, ընթերցանության, գրավոր և բանավոր խոսքի, ստեղծագործական աշխատանքի, համագործակցության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության հետ։ Քննության են առնվում սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, ինտեգրված, տարբերակված և խնդիրահեն ուսուցման հնարավորությունները։ Այս մոտեցումների ընդհանուր առանձնահատկությունն այն է, որ լեզվական նյութը չի սահմանափակվում կանոնների և սահմանումների հիշողությամբ, այլ կիրառվում է իմաստավորված խոսքային գործունեության մեջ։ Քերականական, բառագիտական, ուղղագրական և ոճական գիտելիքները կարող են յուրացվել տեքստերի վերլուծության, լեզվական դիտարկումների, համեմատությունների, ստեղծագործական առաջադրանքների և հաղորդակցական իրավիճակների միջոցով։ Այսպիսով, սովորողը ոչ միայն սովորում է լեզվի կառուցվածքը, այլև հասկանում է դրա գործառույթը տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաղորդակցական մոդելին, որի դեպքում լեզվի ուսուցման հիմնական նպատակը արդյունավետ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորումն է։ Դասի ընթացքում կարող են կիրառվել երկխոսություններ, քննարկումներ, դերային իրավիճակներ, պատմողական առաջադրանքներ, կարծիք արտահայտելու և հիմնավորելու աշխատանքներ։ Նման միջավայրում քերականական և բառապաշարային նյութը ներկայացվում է հաղորդակցական նպատակի հետ փոխկապակցված։ Սովորողները հնարավորություն են ստանում լեզվական միավորները գործածել տարբեր իրավիճակներում և աստիճանաբար զարգացնել համապատասխան բառապաշար ու խոսքային ճկունություն։ Կարևոր ուղղություն է համագործակցային ուսուցումը։ Խմբային և զույգային աշխատանքի ժամանակ սովորողները համատեղ լուծում են լեզվական խնդիրներ, քննարկում տեքստեր, խմբագրում գրավոր աշխատանքներ, կազմում պատմություններ կամ ներկայացնում հետազոտության արդյունքները։ Այս գործընթացում զարգանում են ոչ միայն լեզվական կարողությունները, այլև լսելու, համագործակցելու, փաստարկելու և ուրիշի տեսակետը հասկանալու հմտությունները։ Ուսուցիչը նման մոդելում ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ և ուղղորդող՝ ստեղծելով պայմաններ սովորողների ինքնուրույն գործունեության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծային ուսուցումը, որը հնարավորություն է տալիս լեզուն կիրառել իրական կամ իրականությանը մոտ խնդիրների լուծման ընթացքում։ Սովորողները կարող են պատրաստել թեմատիկ նյութեր, հարցազրույցներ, փոքր հետազոտություններ, ներկայացումներ, դասարանական թերթեր, պատմություններ կամ այլ ստեղծագործական աշխատանքներ։ Նախագծի ընթացքում նրանք որոնում և ընտրում են տեղեկություն, մշակում տեքստեր, քննարկում դրանց կառուցվածքը, խմբագրում լեզվական սխալները և ներկայացնում վերջնական արդյունքը։ Այս մոտեցումը նպաստում է լեզվական գիտելիքի և գործնական գործունեության միավորմանը։ Հետազոտական ուսուցման մոդելում սովորողներին հնարավորություն է տրվում ինքնուրույն բացահայտել լեզվական օրինաչափությունները։ Պատրաստի կանոնը անմիջապես ներկայացնելու փոխարեն ուսուցիչը կարող է առաջարկել օրինակների շարք, որոնց ուսումնասիրության և համեմատության միջոցով սովորողները ձևակերպում են համապատասխան եզրակացություններ։ Նման մոտեցումը զարգացնում է դիտարկելու, համեմատելու, դասակարգելու, պատճառահետևանքային կապեր գտնելու և սեփական եզրակացությունը հիմնավորելու կարողությունները։ Լեզուն այս դեպքում հանդես է գալիս նաև որպես ճանաչողական ուսումնասիրության առարկա։ Կարևորվում է խնդիրահեն ուսուցման կիրառումը։ Սովորողին ներկայացվում է լեզվական կամ հաղորդակցական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել նախկին գիտելիքները, ուսումնասիրել նոր նյութ և ընտրել համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Խնդիրը կարող է վերաբերվել տեքստի կառուցվածքին, բառի նշանակությանը, արտահայտության ոճական նպատակահարմարությանը, ուղղագրական տարբերակին կամ հաղորդակցական իրավիճակում ճիշտ ձևակերպման ընտրությանը։ Նման առաջադրանքները խթանում են ինքնուրույն մտածողությունը և ցույց տալիս, որ լեզվական կանոնը գործնական խնդիրների լուծման միջոց է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խաղային տեխնոլոգիաներին, հատկապես ուսուցման սկզբնական և միջին փուլերում։ Լեզվական խաղերը, բառային մրցույթները, հանելուկները, դերային առաջադրանքները և պատմությունների ստեղծման խաղային ձևերը կարող են բարձրացնել սովորողների ներգրավվածությունը։ Սակայն խաղը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հետաքրքրություն ստեղծող միջոց, այլև որպես հստակ կրթական նպատակ ունեցող գործունեություն։ Ճիշտ կազմակերպված խաղային առաջադրանքը կարող է նպաստել բառապաշարի հարստացմանը, ուղղագրական հմտությունների ամրապնդմանը, խոսքի արագությանը և լեզվական երևույթների գիտակցված կիրառմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տեքստակենտրոն ուսուցումը։ Տեքստը կարող է դառնալ լեզվական տարբեր մակարդակների միասնական ուսումնասիրության հիմք։ Միևնույն նյութի միջոցով հնարավոր է աշխատել բառապաշարի, քերականության, ուղղագրության, ոճի, բովանդակության և տեքստային կառուցվածքի վրա։ Սովորողը լեզվական երևույթները տեսնում է բնական համատեքստում և հասկանում դրանց դերը ամբողջական խոսքում։ Տեքստի ընթերցումը, մեկնաբանումը, վերապատմումը, վերաձևակերպումը, շարունակությունը կամ խմբագրումը կարող են միաժամանակ զարգացնել մի քանի լեզվական կարողություններ։ Առանձին նշանակություն ունի ընթերցանության ուսուցման այլընտրանքային կազմակերպումը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեքստի բարձրաձայն վերարտադրում, այլև որպես իմաստի կառուցման գործընթաց։ Սովորողները կարող են կանխատեսել բովանդակությունը, առանձնացնել հիմնական և երկրորդական տեղեկատվությունը, ձևակերպել հարցեր, բացահայտել հեղինակի դիրքորոշումը, համեմատել տարբեր տեքստեր և արտահայտել սեփական մեկնաբանությունը։ Այսպիսի առաջադրանքները զարգացնում են ընթերցողական գրագիտությունը և քննադատական մտածողությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրավոր խոսքի զարգացումը։ Այլընտրանքային մոդելներում գրելը կարող է կազմակերպվել որպես փուլային գործընթաց՝ գաղափարի ձևավորումից և նախնական տարբերակի կազմումից մինչև վերանայում, խմբագրում և վերջնական ներկայացում։ Սովորողը սովորում է գնահատել սեփական տեքստը ոչ միայն ուղղագրական սխալների, այլև կառուցվածքի, տրամաբանության, բառապաշարի և հաղորդակցական նպատակի տեսանկյունից։ Հասակակիցների փոխադարձ արձագանքը և ուսուցչի կառուցողական հետադարձ կապը կարող են դառնալ գրավոր խոսքի կատարելագործման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Պատմելը, նկարագրելը, քննարկելը, հարցադրումներ ձևակերպելը և սեփական տեսակետը ներկայացնելը լեզվական կրթության կարևոր բաղադրիչներ են։ Այլընտրանքային ուսուցման պայմաններում բանավոր խոսքը կարող է ներառվել դասի գրեթե բոլոր փուլերում՝ սովորողներին տալով ավելի մեծ խոսքային ակտիվություն։ Այսպիսի աշխատանքը նպաստում է բառապաշարի գործնական յուրացմանը, խոսքի կառուցվածքային կազմակերպմանը և հաղորդակցական վստահության զարգացմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տարբերակված ուսուցումը։ Նույն դասարանում սովորողները կարող են ունենալ լեզվական պատրաստվածության, ընթերցանության արագության, հետաքրքրությունների և ուսուցման տեմպի տարբերություններ։ Միատեսակ առաջադրանքները միշտ չէ, որ հավասարապես արդյունավետ են բոլորի համար։ Տարբերակված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս փոփոխել առաջադրանքների բարդությունը, աջակցության աստիճանը, աշխատանքի ձևը և ակնկալվող արդյունքը՝ պահպանելով ընդհանուր ուսումնական նպատակները։ Այս մոդելը նպաստում է ինչպես դժվարություններ ունեցող, այնպես էլ առաջադիմող սովորողների ներուժի առավել արդյունավետ զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է անհատականացված ուսուցումը, որի դեպքում հաշվի են առնվում սովորողի նախասիրությունները, ուժեղ կողմերը և զարգացման կարիքները։ Սովորողին որոշակի ընտրության հնարավորություն տալը կարող է բարձրացնել պատասխանատվությունն ու մոտիվացիան։ Օրինակ՝ նույն լեզվական նպատակը կարող է իրականացվել տարբեր թեմաներով տեքստերի, ստեղծագործական առաջադրանքների կամ ներկայացման տարբեր ձևերի միջոցով։ Այս մոտեցումը նպաստում է սովորողի ինքնուրույնության և սեփական ուսումնառությունը կազմակերպելու կարողության զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինտեգրված ուսուցումը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարող է փոխկապակցվել գրականության, պատմության, բնագիտության, արվեստի և այլ առարկաների հետ։ Միջառարկայական նյութերի օգտագործումը լեզվական գործունեությանը հաղորդում է իրական բովանդակություն և ցույց տալիս, որ լեզուն գիտելիքի տարբեր ոլորտների յուրացման ու հաղորդման հիմնական գործիքներից է։ Սովորողները կարող են ուսումնասիրել որևէ թեմա և միաժամանակ զարգացնել տեղեկություն կարդալու, գրավոր ձևակերպելու, ներկայացնելու և քննարկելու հմտությունները։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է հատկացվում քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Լեզվի դասը հնարավորություն է տալիս աշխատել տեղեկատվության հավաստիության, փաստի և կարծիքի տարբերակման, փաստարկների գնահատման և տարբեր տեսակետների համեմատության վրա։ Տեքստերի վերլուծության ընթացքում սովորողը կարող է ուսումնասիրել ոչ միայն այն, թե ինչ է ասվում, այլև ինչպես և ինչ նպատակով է ձևակերպված հաղորդագրությունը։ Այս կարողությունը հատկապես կարևոր է ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Առանձին նշանակություն ունի մեդիագրագիտության ներառումը։ Թվային և մեդիա միջավայրում սովորողները հանդիպում են տարբեր ժանրերի ու կառուցվածքների տեքստերի։ Ուսուցման ժամանակ կարող են համեմատվել տպագիր և թվային նյութերը, տեղեկատվական հաղորդագրությունները, գովազդային կամ հանրամատչելի տեքստերը՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ընտրությանը, նպատակին և լսարանին։ Այս մոտեցումը մայրենիի ուսուցումը կապում է առօրյա տեղեկատվական գործունեության հետ։ Կարևորվում է թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը, սակայն տեխնոլոգիան դիտարկվում է որպես մանկավարժական նպատակի իրականացման միջոց, այլ ոչ ինքնուրույն նպատակ։ Թվային տեքստերի ստեղծումը, համագործակցային խմբագրումը, ուսումնական խաղերը, ինտերակտիվ առաջադրանքները և բազմամեդիա ներկայացումները կարող են ընդլայնել սովորողների գործունեության ձևերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել հավասարակշռությունը տեխնոլոգիական գործիքների և կենդանի հաղորդակցության, ընթերցանության ու ձեռագիր կամ այլ ավանդական աշխատանքների միջև։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է գնահատման այլընտրանքային ձևերի ուսումնասիրությունը։ Միայն վերջնական թեստային գնահատումը միշտ չէ, որ կարող է ամբողջությամբ արտացոլել լեզվական զարգացման ընթացքը։ Ձևավորող գնահատումը, ինքնագնահատումը, փոխադարձ գնահատումը, աշխատանքների պորտֆոլիոն և շարունակական հետադարձ կապը հնարավորություն են տալիս հետևել սովորողի առաջընթացին և ժամանակին բացահայտել դժվարությունները։ Գնահատումը այս դեպքում դառնում է ոչ միայն արդյունքը չափելու, այլև ուսումնառությունը բարելավելու միջոց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սխալի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Այլընտրանքային ուսուցման միջավայրում սխալը կարող է դիտարկվել որպես սովորելու բնական փուլ և վերլուծության նյութ։ Սովորողին միայն սխալի մասին տեղեկացնելու փոխարեն հնարավոր է օգնել նրան հասկանալ դրա պատճառը, համեմատել տարբերակները և ինքնուրույն գտնել ճիշտ լուծումը։ Նման մոտեցումը զարգացնում է լեզվական ինքնավերահսկողությունը և նվազեցնում սխալվելու վախը, որը հաճախ սահմանափակում է բանավոր ու գրավոր ակտիվությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսումնական մոտիվացիան։ Մայրենի լեզուն սովորողի առօրյա հաղորդակցության հիմնական միջոցներից է, սակայն հենց այդ ծանոթությունը երբեմն կարող է ստեղծել այն տպավորությունը, որ լեզվի համակարգված ուսումնասիրությունը գործնական նշանակություն չունի։ Այլընտրանքային մոդելները փորձում են հաղթահարել այս խնդիրը՝ ուսումնական նյութը կապելով սովորողի իրական փորձի, հետաքրքրությունների և հաղորդակցական պահանջների հետ։ Երբ սովորողը տեսնում է, թե լեզվական գիտելիքն ինչպես է օգնում ավելի հստակ գրել, համոզիչ խոսել, ճիշտ հասկանալ տեքստը կամ ներկայացնել սեփական գաղափարը, ուսուցման նպատակը դառնում է ավելի ընկալելի։ Առանձին ուղղություն է ուսուցչի դերի վերաիմաստավորումը։ Ուսուցիչը շարունակում է պատասխանատու լինել ուսումնական նպատակների, նյութի գիտական ճշգրտության և գործընթացի կազմակերպման համար, սակայն այլընտրանքային մոդելներում նրա գործունեությունը ավելի շատ ներառում է ուղղորդում, հարցադրումների ձևակերպում, ուսումնական իրավիճակների ստեղծում և անհատական հետադարձ կապ։ Ուսուցչի մասնագիտական կարողությունը դրսևորվում է տարբեր մեթոդների նպատակային ընտրության և կոնկրետ դասարանի պահանջներին հարմարեցնելու մեջ։ Կարևորվում է նաև սովորողի ինքնուրույնության ձևավորումը։ Սովորողը աստիճանաբար սովորում է նպատակ դնել, ընտրել աշխատանքի ռազմավարություն, օգտագործել բառարաններ և այլ լեզվական աղբյուրներ, ստուգել սեփական աշխատանքը և գնահատել արդյունքը։ Այս կարողությունները նպաստում են ոչ միայն լեզվական կրթությանը, այլև հետագա ինքնուրույն ուսումնառությանը։ Մայրենի լեզուն այս տեսանկյունից դառնում է սովորել սովորելու կարևոր գործիք։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մանկավարժական դիտարկումը, փորձարարական ուսուցումը, սովորողների աշխատանքների վերլուծությունը, հարցումները, թեստավորումը և տարբեր ուսուցման մոդելների համեմատական գնահատումը։ Փորձարարական և համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե տարբեր մեթոդները ինչպես են անդրադառնում սովորողների լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների, ստեղծագործական մտածողության, ինքնուրույնության և ուսումնական մոտիվացիայի վրա։ Արդյունքների գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել սովորողների տարիքը, նախնական պատրաստվածությունը և ուսուցման տևողությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է մայրենի լեզվի դասավանդման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից կրթական պահանջներին համապատասխան մեթոդական համակարգերի մշակման անհրաժեշտությամբ։ Այլընտրանքային մոդելների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ թե ամբողջությամբ հրաժարվել ավանդական մեթոդներից, այլ որոշել դրանց և նոր մոտեցումների արդյունավետ համադրությունը։ Լեզվական կանոնների համակարգված ուսուցումը, հաղորդակցական գործունեությունը, հետազոտական աշխատանքը, ստեղծագործական առաջադրանքները և ձևավորող գնահատումը կարող են փոխլրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի ճկուն ուսումնական միջավայր։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրենի լեզվի ուսուցման կազմակերպման նորարարական և այլընտրանքային հնարավորությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, տեքստակենտրոն, ինտեգրված և տարբերակված մոտեցումները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների, ձևավորող գնահատման, քննադատական մտածողության և ինքնուրույն ուսումնառության դերը։ Այն կարող է օգտակար լինել մայրենի լեզվի դասավանդման մեթոդիկայով, մանկավարժությամբ և կրթական տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և կրթական ծրագրերի մշակողների համար։