Կոլեկտիվ կապալի կազմակերպման հիմունքներ

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է պատանի ձյուդոիստների մարզումներից և մրցումներից առաջ իրականացվող տաքացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով աճող օրգանիզմի ֆիզիոլոգիական և շարժողական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է հիմնավորել այնպիսի նախավարժանքի կառուցվածք և մեթոդիկա, որը կօգնի պատանի մարզիկին աստիճանաբար պատրաստել օրգանիզմը բարձր ինտենսիվության ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությանը, բարելավել շարժումների արդյունավետությունը և նվազեցնել վնասվածքների առաջացման հավանականությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տաքացման տարբեր փուլերը՝ ընդհանուր ֆիզիկական ակտիվացումից և հոդերի շարժունակության նախապատրաստումից մինչև ձյուդոյին բնորոշ հատուկ շարժումների, նետումների, բռնումների և արագաշարժ գործողությունների նախապատրաստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տաքացման ինտենսիվության, տևողության և վարժությունների հաջորդականության ընտրությանը՝ կախված մարզիկների տարիքից, ֆիզիկական պատրաստվածության մակարդակից, մարզման կամ մրցման բնույթից և օրվա տվյալ պայմաններից։ Պատանի մարզիկների դեպքում նախավարժանքի ճիշտ կազմակերպումն առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ նրանց օրգանիզմը դեռևս գտնվում է զարգացման փուլում, և չափազանց մեծ կամ սխալ ընտրված ծանրաբեռնվածությունը կարող է ոչ միայն նվազեցնել մարզական արդյունավետությունը, այլև բացասաբար ազդել վերականգնման գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել սրտանոթային և շնչառական համակարգերի արձագանքի, մկանային ակտիվության, ճկունության, արագության, համակարգման և այլ շարժողական ցուցանիշների գնահատում նախավարժանքից առաջ և հետո։ Կարևոր խնդիր է նաև որոշել, թե որ վարժություններն են առավել արդյունավետ ձյուդոյի համար անհրաժեշտ հատուկ շարժողական որակների ակտիվացման տեսանկյունից։ Ձյուդոյում մարզիկից պահանջվում է միաժամանակ արագ արձագանք, ուժ, հավասարակշռություն, ճկունություն, համակարգված շարժում և հակառակորդի գործողություններին արագ հարմարվելու կարողություն, ուստի տաքացումը պետք է պատրաստի ոչ միայն առանձին մկանային խմբերը, այլև ամբողջ շարժողական համակարգը։ Աշխատության մեջ կարող են համեմատվել տարբեր տաքացման ծրագրեր և գնահատվել դրանց ազդեցությունը մարզիկների ֆունկցիոնալ վիճակի ու հատուկ շարժողական պատրաստվածության վրա։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել առավել արդյունավետ վարժությունների համակցությունները և մշակել տարիքային խմբերին համապատասխան նախավարժանքի կառուցվածք։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է մարզիչների համար կիրառելի մեթոդական առաջարկությունների մշակման մեջ, որոնք կարող են օգտագործվել պատանի ձյուդոիստների մարզումների և մրցումային նախապատրաստության ընթացքում։ Ճիշտ կազմակերպված տաքացումը կարող է նպաստել մարզական արդյունքների բարելավմանը, շարժումների տեխնիկական որակի բարձրացմանը, օրգանիզմի ֆունկցիոնալ համակարգերի արագ ակտիվացմանը և մարզիկի հոգեբանական պատրաստվածությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ձյուդոյի մարզիչներին, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետներին, սպորտային ֆիզիոլոգներին, մանկապատանեկան սպորտի մասնագետներին, մարզական բժշկության ոլորտի ներկայացուցիչներին և մարզական կրթությամբ զբաղվող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի հիմնավորել պատանի ձյուդոիստների նախավարժանքի գիտականորեն և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան կազմակերպման անհրաժեշտությունը՝ համադրելով ֆիզիոլոգիական պատրաստվածությունը, հատուկ շարժողական վարժությունները և վնասվածքների կանխարգելման սկզբունքները։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի հիդրոէներգետիկայի պատմության կարևոր օբյեկտներից մեկին՝ Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանին, որը հանդիսանում է Հայաստանի առաջին խոշոր հիդրոէլեկտրակայաններից մեկը և նշանակալի դեր է ունեցել երկրի էլեկտրաէներգետիկ համակարգի ձևավորման մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է կայանի կառուցման պատմական ընթացքը, որը սկսվել է 1927 թվականին՝ խորհրդային արդյունաբերականացման ծրագրերի շրջանակում, երբ նպատակ էր դրվել օգտագործել Հայաստանի լեռնային գետերի էներգետիկ պոտենցիալը՝ տնտեսության զարգացումը ապահովելու համար։ Կայանը կառուցվել է Ձորագետ գետի վրա, որը հանդիսանում է Դեբեդի վտակներից մեկը և բնութագրվում է արագընթաց, լեռնային հոսքով, ինչը ստեղծում է բարենպաստ պայմաններ հիդրոէներգիայի արտադրության համար։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում է հիդրոկայանի տեխնիկական կառուցվածքը՝ ջրառի համակարգը, թունելային և ջրատար ուղիները, տուրբինային բաժինը և էներգիայի արտադրության մեխանիզմը, ինչպես նաև դրա աշխատանքային ռեժիմը՝ կախված սեզոնային ջրի հոսքերի փոփոխությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայանի նախագծային առանձնահատկություններին՝ դարիվացիոն տիպի կառուցվածքին, որի դեպքում ջուրը ուղղվում է հատուկ ուղիներով դեպի մեքենայական սրահ՝ ապահովելով էներգիայի առավել արդյունավետ օգտագործում։ Նշվում է նաև, որ կայանը բազմիցս վերազինվել և արդիականացվել է՝ ավելացնելով հզորությունը և բարելավելով տեխնիկական ցուցանիշները։ Բացի տեխնիկական նկարագրությունից, աշխատանքը անդրադառնում է նաև Ձորագետի հիդրոկայանի տնտեսական և սոցիալական նշանակությանը՝ ընդգծելով դրա դերը Հյուսիսային Հայաստանի արդյունաբերական շրջանների էլեկտրամատակարարման, տեղական ենթակառուցվածքների զարգացման և էներգետիկ անկախության ապահովման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ձորագետի հիդրոէլեկտրակայանը որպես խորհրդային ինժեներական մտքի կարևոր ձեռքբերում և Հայաստանի էներգետիկ համակարգի հիմնարար բաղադրիչ, որը շարունակում է ունենալ ռազմավարական նշանակություն նաև հետագա տարիներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը ինքնակենսագրական և հուշագրական բնույթի պատմություն է, որտեղ հեղինակը մանկության հիշողությունների միջոցով ներկայացնում է հայկական միջավայրը, ընտանեկան կյանքը, հասարակական հարաբերությունները, սովորույթներն ու առօրյա կենցաղը։ Անձնական հիշողությունները միահյուսվում են ժամանակաշրջանի պատմական և մշակութային իրականության նկարագրությանը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել հայ բնակչության կյանքի տարբեր կողմերի մասին։ Հեղինակի մանկական տպավորությունների միջոցով ներկայացվում են ընտանիքի անդամների փոխհարաբերությունները, կրթությունը, համայնքային կյանքը, տոները, ավանդույթները, աշխատանքի ձևերը և մարդկանց առօրյա զբաղմունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական մշակութային ինքնությանը, լեզվին, ընտանեկան արժեքներին և սերունդների միջև փոխանցվող սովորույթներին։ Անձնական պատմությունները հնարավորություն են տալիս պատմական միջավայրը դիտարկել ոչ միայն քաղաքական կամ հասարակական խոշոր իրադարձությունների, այլև սովորական մարդկանց առօրյա կյանքի տեսանկյունից։ Նկարագրվող բնակավայրերը, բնությունը, մարդկանց վարքագիծը և համայնքային հարաբերությունները ձևավորում են ժամանակաշրջանի հայկական կյանքի կենդանի սոցիալ-մշակութային պատկերը։ Հուշագրական բնույթը ստեղծագործությանը տալիս է նաև պատմական աղբյուրի նշանակություն, քանի որ անհատական հիշողությունների միջոցով պահպանվում են տեղեկություններ այնպիսի կենցաղային և հասարակական երևույթների մասին, որոնք պաշտոնական պատմական փաստաթղթերում հաճախ մանրամասն չեն ներկայացվում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ մանկության մասին հետադարձ պատմությունները ձևավորվում են հեղինակի անձնական ընկալումների և հետագա հիշողության ազդեցությամբ, ուստի դրանք արժեքավոր են հատկապես անհատական փորձառության և ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայկական սփյուռքի, ինքնության և հայրենիքի մասին հիշողության ձևավորման ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ մանկության միջավայրի նկարագրությունը կարող է դառնալ անցյալի հետ մշակութային կապի պահպանման միջոց։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, ազգագրությամբ, հուշագրական գրականությամբ, մշակութային պատմությամբ և հայկական հասարակության առօրյա կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 80-90-ական թվականների հայ հուշագրական գրականության զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն պատմամշակութային միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է հիշողության վրա հիմնված գրավոր խոսքը։ Վերլուծվում են հուշագրական տեքստերի թեմատիկ ուղղությունները, անձնական և հասարակական կյանքի փոխհարաբերությունները, պատմական իրադարձությունների նկարագրության ձևերը, ինչպես նաև հեղինակային դիրքորոշման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիշողության և փաստագրության փոխազդեցությանը, գեղարվեստականացման աստիճանին և ժամանակի հասարակական-քաղաքական կյանքի ազդեցությանը հուշագրական ժանրի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է այս շրջանի հուշագրական գրականության տեղը հայ գրականության ընդհանուր զարգացման գործընթացում՝ ընդգծելով դրա դերը ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման, մշակութային ինքնության պահպանման և հասարակական մտքի զարգացման մեջ։

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված գիտնականների, մասնագետների, ուսանողների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ցանկում ընդգրկված են բուսաբուծության, անասնաբուծության, ագրոնոմիայի, հողագիտության, ագրոէկոլոգիայի, գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների, մեքենայացման, արտադրության կազմակերպման և գյուղատնտեսական տնտեսագիտության վերաբերյալ աշխատություններ, որոնք արտացոլում են ոլորտի ժամանակակից գիտական և գործնական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը, նորարարական փորձի կիրառմանը և ոլորտի զարգացման համար կարևոր տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։