Հայաստանի հանրապետությունը 1918-1920 թթ.

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է ջրի նախնական մաքրման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ շերտավոր ֆիլտրերի և որպես ֆիլտրող նյութերի տեղական լեռնային ապարների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել բնական ծագում ունեցող տեղական նյութերի օգտագործման հնարավորությունները ջրից կախված մասնիկների, մեխանիկական խառնուրդների և այլ աղտոտիչների նախնական հեռացման համար՝ ստանալով արդյունավետ և տնտեսապես մատչելի մաքրման համակարգ։ Շերտավոր ֆիլտրացումը ջրի մաքրման մեթոդ է, որի դեպքում ջուրը հաջորդաբար անցնում է տարբեր հատիկաչափ և ֆիզիկաքիմիական հատկություններ ունեցող նյութերի շերտերով, ինչի շնորհիվ հնարավոր է համատեղել մեխանիկական զտումը, մասնիկների նստեցումը, մակերևութային կլանումը և որոշ դեպքերում՝ աղտոտիչների հետ ֆիզիկաքիմիական փոխազդեցությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի տարածքում տարածված տարբեր լեռնային ապարների ֆիլտրող հատկությունները, դրանց հատիկային կազմը, ծակոտկենությունը, ջրաթափանցելիությունը, մեխանիկական կայունությունը և ջրի տարբեր բաղադրիչների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիլտրի շերտերի դասավորությանը, հաստությանը և հատիկաչափային հարաբերակցությանը, քանի որ այդ պարամետրերը կարող են էապես ազդել ջրի մաքրման աստիճանի, հոսքի արագության և ֆիլտրի աշխատանքի տևողության վրա։ Փորձարարական ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է գնահատել մուտքային և մաքրված ջրի որակական ցուցանիշների փոփոխությունները, մասնավորապես՝ կախված նյութերի բնույթից, ջրի աղտոտվածության մակարդակից և ֆիլտրացման պայմաններից։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ֆիլտրերի արդյունավետության գնահատումը տարբեր շահագործման ռեժիմներում, քանի որ ֆիլտրող շերտերի աստիճանական խցանումը կարող է նվազեցնել ջրի հոսքի արագությունը և փոխել մաքրման արդյունավետությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև օգտագործված ֆիլտրող նյութերի վերականգնման, փոխարինման կամ հետագա օգտագործման հնարավորություններին։ Տեղական լեռնային ապարների կիրառումն առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի Հայաստանի պայմաններում, քանի որ կարող է նվազեցնել ներմուծվող ֆիլտրող նյութերից կախվածությունը, օգտագործել տեղական հանքային ռեսուրսները և նպաստել ջրի մաքրման տեխնոլոգիաների տեղայնացմանը։ Միաժամանակ կարևոր է գնահատել ընտրված ապարների հնարավոր ազդեցությունը մաքրվող ջրի քիմիական կազմի վրա, որպեսզի ֆիլտրային նյութը ոչ միայն հեռացնի աղտոտիչները, այլև ջրի մեջ չներկայացնի անցանկալի լուծվող բաղադրիչներ։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ փոքր և միջին արտադրողականության ջրամաքրման համակարգերի, տեղական պայմաններին հարմարեցված ֆիլտրային կայանքների և նախնական ջրամաքրման տեխնոլոգիաների մշակման համար։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ջրամաքրման ոլորտի մասնագետներին, բնապահպաններին, հիդրոերկրաբաններին, քիմիկոսներին, ինժեներներին և բնական ֆիլտրող նյութերի կիրառմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է ջրի մաքրման տեխնոլոգիական և բնապահպանական խնդիրները՝ ուսումնասիրելով տեղական լեռնային ապարների ներուժը որպես մատչելի, բնական և հնարավոր արդյունավետ ֆիլտրող նյութեր։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի սկզբի հայ գեղանկարչության մեջ եվրոպական նորագույն գեղարվեստական ուղղությունների ազդեցության և դրանց ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն գեղագիտական ու ոճական փոփոխություններն են, որոնց պայմաններում հայ նկարիչների ստեղծագործություններում ուժեղանում են գույնի ինքնուրույն արտահայտչականությունը, ձևերի ընդհանրացումը, պայմանականությունը, անհատական տեսողական ընկալումը և բնության կամ մարդու կերպարի հուզական մեկնաբանությունը։ Քննվում է եվրոպական գեղարվեստական փորձի և հայկական ազգային մշակութային ավանդույթների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, որ նոր արտահայտչամիջոցների յուրացումը չէր սահմանափակվում արտաքին ոճական ընդօրինակմամբ, այլ կարող էր վերափոխվել տեղական պատմամշակութային միջավայրին համապատասխան։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գունային համակարգին, լուսաստվերի կիրառմանը, գեղանկարչական մակերեսի կառուցմանը, կոմպոզիցիային և տարածության մեկնաբանությանը։ Բնանկարի, դիմանկարի, նատյուրմորտի և թեմատիկ ստեղծագործությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր ժանրերում նոր գեղարվեստական սկզբունքների դրսևորումները։ Կարևորվում է նաև նկարչի անհատական ընկալման նշանակությունը, երբ արտաքին իրականության ճշգրիտ վերարտադրության փոխարեն առաջնային է դառնում տեսածի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը, տրամադրության փոխանցումը և գույնի միջոցով ստեղծագործության ներքին հուզական կառուցվածքի ձևավորումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր հայ նկարիչների ստեղծագործական մոտեցումները՝ առանձնացնելով եվրոպական արվեստի հետ նրանց առնչությունների ընդհանուր և անհատական գծերը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրը, գեղարվեստական կրթության դերը, ցուցահանդեսային կյանքը և տարբեր արվեստային կենտրոնների հետ ստեղծագործական կապերը։ Կարևոր խնդիր է նաև ազգային գեղանկարչական դպրոցի ձևավորման գործընթացում նորարարության և ավանդույթի հարաբերակցության բացահայտումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս XX դարի սկզբի հայ կերպարվեստը դիտարկել եվրոպական և ազգային գեղարվեստական գործընթացների փոխազդեցության համատեքստում՝ բացահայտելով նոր ոճական մտածողության ազդեցությունը հայկական գեղանկարչության հետագա զարգացման վրա։

Քաղաքագիտություն

Գիրքը՝ «Արտակարգ իրավիճակների կառավարումը», հեղինակը Ենգոյան Մ.Ն., հանդիսանում է մասնագիտական և ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների կառավարման համակարգի տեսական հիմքերին և գործնական կազմակերպման սկզբունքներին։ Այն ընդգրկում է արտակարգ իրավիճակների էությունը, դրանց տեսակները և դասակարգումը՝ ներառելով բնական, տեխնածին, էկոլոգիական և սոցիալական բնույթի վտանգները, ինչպես նաև դրանց առաջացման պատճառներն ու զարգացման փուլերը։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են ռիսկերի գնահատման և կանխարգելման մեթոդները, արտակարգ իրավիճակների կառավարման պետական համակարգի կառուցվածքը, պատասխանատու մարմինների գործառույթները և համագործակցության մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված արտակարգ իրավիճակներում գործողությունների պլանավորման, արագ արձագանքման, տարհանման կազմակերպման, փրկարարական և վերականգնողական աշխատանքների արդյունավետ իրականացման հարցերին։ Ներառված են նաև տեղեկատվական ապահովման, բնակչության իրազեկման և անվտանգության մշակույթի ձևավորման մոտեցումները, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, քաղաքացիական պաշտպանության և փրկարար ծառայությունների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների և արտակարգ իրավիճակների կառավարմամբ հետաքրքրված անձանց համար՝ նպաստելով համակարգված գիտելիքների ձևավորմանը և գործնական պատրաստվածության բարձրացմանը։

Մշակույթ

Այս կենսամատենագիտական աշխատությունը նվիրված է Ոսկան Երևանցու՝ 17-րդ դարի հայ նշանավոր տպագրիչի, հրատարակչի և մշակութային գործչի կյանքի ու գործունեության փաստագրական և մատենագիտական ներկայացմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակը նրա կենսագրության, գրատպական գործունեության, հրատարակչական ժառանգության և հայ մշակույթի զարգացման գործում ունեցած ավանդի վերաբերյալ տեղեկությունների համակարգումն ու ամբողջացումն է։ Ոսկան Երևանցու գործունեությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայ գրատպության պատմության մեջ, քանի որ նրա անունը կապված է հայկական տպագրության զարգացման կարևոր փուլերից մեկի հետ, երբ հայերեն գրքերի հրատարակությունը աստիճանաբար ընդլայնվում էր և տարածվում եվրոպական տպագրական կենտրոններում։ Կենսամատենագիտական բնույթը ենթադրում է ոչ միայն գործչի կյանքի հիմնական հանգրվանների ներկայացում, այլև նրա հետ կապված գրքերի, հրատարակությունների, տպագրական աշխատանքների և մատենագիտական աղբյուրների հնարավորինս համակարգված նկարագրություն։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել Ոսկան Երևանցու կրթական և մշակութային միջավայրը, նրա գործունեության աշխարհագրությունը, տպարանների հետ ունեցած կապերը, հրատարակչական նախաձեռնությունները և հայերեն գրքի տարածման գործում նրա ունեցած դերը։ Առանձին կարևորություն ունի նրա հրատարակած գրականության մատենագիտական նկարագրությունը, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հրատարակությունների բովանդակության, կառուցվածքի, տպագրական առանձնահատկությունների և պատմամշակութային նշանակության մասին։ Նման նյութերի համակարգումը արժեքավոր է հատկապես հայ գրքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հին տպագիր գրքերը ոչ միայն գրական կամ կրոնական բովանդակության կրողներ են, այլև կարևոր վկայություններ են տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվի, տպագրական տեխնիկայի, կրթական և մշակութային կյանքի մասին։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև Ոսկան Երևանցու մասին հետագա ժամանակաշրջաններում ստեղծված ուսումնասիրությունների, հոդվածների, գրքերի և այլ մատենագիտական աղբյուրների ցանկեր՝ հնարավորություն տալով հետազոտողին հետևելու նրա ժառանգության ուսումնասիրման պատմությանը։ Կենսագրական և մատենագիտական տվյալների համադրումը կարևոր է նաև գործչի իրական պատմական կերպարը ամբողջականորեն ներկայացնելու համար՝ նրա անձնական կյանքի փաստերը կապելով տպագրական և մշակութային գործունեության հետ։ Այսպիսի հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես տեղեկատու և սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունեցող նյութ հայ գրատպության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության, հրատարակությունների և փաստագրական տեղեկությունների որոնումն ու ուսումնասիրությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել մատենագետներին, գրադարանագետներին, գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, բանասերներին, հայագետներին, մշակութաբաններին և հայ հին գրատպության ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատության կարևորությունն առավել ընդգծվում է այն հանգամանքով, որ Ոսկան Երևանցու գործունեությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես անհատական կենսագրություն, այլև որպես հայ գրքի, տպագրության և մշակութային ինքնության զարգացման պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ պահպանելով նրա թողած ժառանգության վերաբերյալ գիտական և մատենագիտական տեղեկությունները։

Lեզվաբանություն

Գիրքը ներառում է՝ միջին հայերենի լեզվական առանձնահատկությունների համակարգված ներկայացում, ընտրված բնագրեր (քրեստոմատիկ նյութ), որոնք օգնում են լեզվի գործնական ուսումնասիրությանը, բառային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունների բացատրություններ, լեզվական մեկնաբանություններ և ուղեցույցներ՝ տեքստերի ըմբռնումը հեշտացնելու համար, ուսումնական առաջադրանքներ և վերլուծական հարցեր։ Այն օգտակար է՝ հայագիտության և լեզվաբանության ուսանողների համար, միջին հայերենի դասընթացներ ուսումնասիրողների համար, դասախոսների և հետազոտողների համար, ինչպես նաև հին և միջին հայերեն տեքստերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս ձեռնարկը համադրում է տեսական բացատրությունը և բնագրային նյութը՝ նպաստելով միջին հայերենի խորքային և գործնական ուսումնասիրությանը։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Արծրունու գրական-հասարակական գործունեության և նրա ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի երկրորդ կեսի հայ մշակութային ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Արծրունու՝ որպես գրական գործչի ձևավորման ընթացքը, նրա ստեղծագործական հայացքները, գրական-քննադատական գործունեությունը և հայ հասարակական մտքի զարգացման գործում ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա հրապարակախոսական ու գրական գործունեությանը, հասարակական երևույթների նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքին և ժամանակի կարևոր խնդիրների արտացոլմանը նրա ստեղծագործություններում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Արծրունու լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, գրական ժանրերի նկատմամբ նրա մոտեցումներին, կերպարների ու թեմաների ընտրությանը և հասարակական գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա գրական-քննադատական հայացքների ուսումնասիրությունը, քանի որ նա նշանակալի դեր է ունեցել ժամանակի գրական գործընթացների գնահատման, նոր գրական ուղղությունների տարածման և ընթերցող հասարակության ձևավորման գործում։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել նաև Արծրունու կապերը ժամանակի հայ մտավորականների և գրական գործիչների հետ, ինչպես նաև նրա գործունեության ազդեցությունը արևելահայ հասարակական և մշակութային կյանքի վրա։ Նրա ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի փոխկապակցված զարգացումը, երբ գրականությունը հաճախ հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության միջոց, այլև որպես հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման կարևոր հարթակ։ Աշխատությունը կարող է գնահատել Արծրունու տեղը հայ գրականության պատմության մեջ, նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը և հետագա գրական ու հասարակական գործընթացների վրա թողած ազդեցությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, լրագրության և հրապարակախոսության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայ գրականության պատմության մասնագետներին, ուսանողներին և XIX դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։