Մուրացան Խորհրդավոր միանձնուհի

Մաթեմատիկա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է սոլիտոնների ձևավորման և տարածման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը գերբարձր արագագործ օպտիկական մանրաթելային կապի համակարգերում։ Հետազոտության մեջ ներկայացվում են ոչ գծային օպտիկայի հիմնական սկզբունքները, որոնց հիման վրա ձևավորվում են սոլիտոնային իմպուլսներ՝ պահպանելով իրենց ձևն ու էներգիան երկար հեռավորությունների վրա։ Վերլուծվում են օպտիկական մանրաթելերում լույսի տարածման դինամիկան, դիսպերսիայի և ոչ գծայնության փոխազդեցության մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը սոլիտոնների կայունության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գերբարձր արագությամբ տեղեկատվության փոխանցման համակարգերում սոլիտոնների կիրառման հնարավորություններին՝ ներառյալ ազդանշանների կորուստների նվազեցումը, փոխանցման որակի բարձրացումը և կապի հզորության մեծացումը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև բազմասոլիտոնային համակարգերի վարքագիծը, փոխազդեցությունները և դրանց կառավարման մեթոդները ժամանակակից ֆոտոնիկ տեխնոլոգիաների շրջանակում։ Ներկայացվում են տեսական մոդելներ և փորձարարական տվյալներ, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել սոլիտոնների կիրառական նշանակությունը հեռահաղորդակցության և օպտիկական տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ֆիզիկոսներին, ինժեներներին, օպտիկայի և ֆոտոնիկայի մասնագետներին, ինչպես նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի հետազոտողներին։

Մշակույթ

Изобразительное искусство Армянской ССР աշխատությունը արվեստագիտության և մշակութաբանության ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ-ի կերպարվեստի զարգացման պատմությունը և հիմնական ուղղությունները, այն ընդգրկում է գեղանկարչության, քանդակագործության, գրաֆիկայի և կիրառական արվեստի ձևավորումը խորհրդային շրջանում, գիրքը վերլուծում է հայկական արվեստի դպրոցների կայացումը, նշանավոր արվեստագետների ստեղծագործական ուղին և նրանց ներդրումը ազգային ու խորհրդային մշակութային համատեքստում, միաժամանակ անդրադառնում է գեղարվեստական ոճերի փոփոխություններին, թեմատիկ ուղղություններին և արվեստի սոցիալական դերին հասարակության մեջ, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր արվեստագիտության, մշակութային պատմության և հայկական կերպարվեստի ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Ինտելեկտը մարդու գիտակցական կարողությունների, մտածողության, խնդիրների լուծման և տեղեկատվությունը գնահատելու ունակության համալիր համակարգ է, որը ներառում է հիշողությունը, տրամաբանությունը, վերլուծական և ստեղծագործական մտածողությունը, ինչպես նաև տրամաբանված որոշումներ կայացնելու կարողությունը: Ինտելեկտը հանդիսանում է անհատական հոգեկան հատկությունների արտացոլումը, որը հնարավորություն է տալիս մարդուն գործնական և սոցիալական միջավայրում արդյունավետորեն կողմնորոշվել, նոր գիտելիքներ ստանալ, ընկալել իրավիճակները և հարմարվել փոփոխվող պայմաններին: Դա ոչ միայն գիտելիքների ու հմտությունների կուտակում է, այլև դրանց կիրառման ունակություն, ինչը տարբերում է մարդկանց և ապահովում է առաջադիմության, ստեղծարար գործունեության և տեխնոլոգիական նորարարությունների զարգացման հիմքը: Ինտելեկտի ուսումնասիրությունը ընդգրկում է տարբեր գիտություններ, ինչպես հոգեբանությունը, նեյրոնագիտությունը, կրթության տեսություն և արվեստը, ինչը թույլ է տալիս վերլուծել, հասկանալ և բարելավել մարդկային մտածողության գործընթացները: Ընդհանուր առմամբ, ինտելեկտը կարելի է դիտարկել որպես մարդու զարգացման, ինքնակառավարման և ստեղծագործական մտածողության հիմնական գործիք, որը անընդհատ ձգտում է նոր գիտելիքներ, բարելավում մտածողության արագությունը, ճշգրտությունն ու արդյունավետությունը, և հնարավորություն է տալիս լուծել ինչպես առօրյա, այնպես էլ բարդ խնդիրներ՝ սոցիալական և տեխնոլոգիական համատեքստում:

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է մետաղների մեխանիկական մշակման գործընթացների վրա ներքին շփման ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մետաղական նյութերի դեֆորմացման և կտրման ընթացքում առաջացող ֆիզիկական մեխանիզմները, մասնավորապես՝ նյութի ներքին շերտերի միջև հարաբերական տեղաշարժին դիմադրությունը և դրա ազդեցությունը մշակման գործընթացի հիմնական պարամետրերի վրա։ Ուսումնասիրվում է ներքին շփման կապը մշակման ուժերի, կտրման գոտում ջերմության առաջացման, գործիքի և մշակվող նյութի փոխազդեցության, նյութի դեֆորմացման բնույթի և ստացվող մակերևույթի որակի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմանների բացահայտմանը, որոնց դեպքում ներքին շփման փոփոխությունը կարող է ազդել մշակման կայունության, արտադրողականության և էներգետիկ ծախսերի վրա։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել մետաղի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, մշակման ռեժիմները, գործիքի երկրաչափական բնութագրերը և այլ գործոններ, որոնք փոխկապակցված են ներքին շփման դրսևորումների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մեխանիկական մշակման գործընթացի պարամետրերի օպտիմալացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ մշակվող նյութի առանձնահատկությունները հաշվի առնելով։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել մետաղների մշակման տեխնոլոգիական գործընթացների ավելի ճշգրիտ կառավարմանը, գործիքների աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը, էներգիայի և նյութական ռեսուրսների խնայողությանը և մշակված մակերևույթի որակի բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության և նյութագիտության մասնագետների, տեխնոլոգների, ինժեներների, հետազոտողների, արտադրական գործընթացների նախագծմամբ զբաղվող մասնագետների և համապատասխան տեխնիկական ուղղություններով սովորող ուսանողների համար։

Բժշկություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ստամոքսի տեղային տարածված քաղցկեղի փուլավորման, վիրաբուժական բուժման և բուժման անմիջական արդյունքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է համակողմանիորեն գնահատել հիվանդության տարածվածության աստիճանը, ճիշտ որոշել ուռուցքային գործընթացի փուլը և դրա հիման վրա ընտրել առավել հիմնավորված վիրաբուժական մարտավարություն։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ստամոքսի չարորակ ուռուցքների տեղային տարածվածության գնահատումը՝ հաշվի առնելով ուռուցքի ներթափանցման խորությունը, հարակից հյուսվածքների և օրգանների հնարավոր ախտահարումը, ինչպես նաև տարածաշրջանային ավշային հանգույցների վիճակը։ Ճշգրիտ փուլավորումը կարևոր նշանակություն ունի բուժման պլանավորման և հիվանդության կանխատեսման համար, քանի որ վիրաբուժական միջամտության ծավալը և բուժական մոտեցումը մեծապես կախված են ուռուցքային գործընթացի տարածվածությունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները, գործիքային և լաբորատոր հետազոտությունների արդյունքները, նախավիրահատական ախտորոշման հնարավորությունները և դրանց համապատասխանությունը վիրահատությունից հետո ստացված պաթոմորֆոլոգիական տվյալներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիրաբուժական բուժման տարբեր մեթոդներին՝ հաշվի առնելով ուռուցքի տեղակայումը, չափը, տարածվածությունը և հիվանդի ընդհանուր վիճակը։ Վիրահատության ընթացքում կարող է քննարկվել ստամոքսի մասնակի կամ ամբողջական հեռացման, տարածաշրջանային ավշային հանգույցների հեռացման և անհրաժեշտության դեպքում հարակից կառուցվածքների ռեզեկցիայի հարցը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է գնահատել, թե ինչպես է վիրաբուժական միջամտության ծավալը և ընտրված տեխնիկան ազդում անմիջական հետվիրահատական արդյունքների վրա։ Անմիջական արդյունքների գնահատման ժամանակ կարող են ուսումնասիրվել հետվիրահատական բարդությունների հաճախականությունն ու բնույթը, հիվանդների վերականգնման ընթացքը, հիվանդանոցում գտնվելու տևողությունը, հետվիրահատական մահացությունը և բուժման արդյունավետությունը բնութագրող այլ ցուցանիշներ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև տարբեր հիվանդների խմբերի համեմատական վերլուծություն՝ ըստ ուռուցքի տարածվածության, վիրահատության տեսակի և պաթոմորֆոլոգիական առանձնահատկությունների։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ կլինիկական և վիրաբուժական գործոններն են առավել նշանակալի անմիջական արդյունքների ձևավորման համար։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նախավիրահատական և հետվիրահատական փուլերի փոխկապակցվածությունը, քանի որ հիվանդության ճիշտ փուլավորումը և վիրաբուժական մարտավարության հիմնավորված ընտրությունը կարող են նպաստել բուժման արդյունքների բարելավմանը։ Տեղային տարածված ստամոքսի քաղցկեղի բուժումը առանձնահատուկ բարդություն է ներկայացնում, քանի որ անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել ուռուցքի հնարավորինս ամբողջական հեռացում և նվազագույնի հասցնել վիրահատական միջամտության հետ կապված ռիսկերը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հիվանդների ընտրության, վիրաբուժական տակտիկայի կատարելագործման և հետվիրահատական բարդությունների կանխարգելման մոտեցումների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ուռուցքաբաններին, վիրաբույժներին, գաստրոէնտերոլոգներին, ախտաբաններին, ճառագայթաբաններին և ստամոքսի չարորակ նորագոյացությունների ախտորոշմամբ ու բուժմամբ զբաղվող այլ մասնագետների։ Այն արժեքավոր է հատկապես տեղային տարածված հիվանդության փուլավորման և վիրաբուժական բուժման արդյունքների փոխկապակցվածությունը գնահատելու տեսանկյունից՝ նպատակ ունենալով բարելավել բուժման կազմակերպումը և հիվանդների անմիջական հետվիրահատական ելքերը։