Պոլսահայ նորագույն շրջանի արձակը 1950-2000 թթ.

Բժշկություն

Գրքում ներկայացվում են տարեց առնետների նյարդաբանական համակարգի՝ հատկապես հիպոկամպի կողմից կառավարվող վարքային և բջջաֆունկցիոնալ տեղաշարժերի առանձնահատկությունները սակավաշարժության պայմաններում, վերլուծվում են տարիքային փոփոխությունների ազդեցությունը հիպոկամպալ նեյրոնների ակտիվության, սինապտիկ պլաստիկության և տեղաշարժային սովորությունների վրա, ներկայացվում են կենդանիների վարքային փորձարկումներ՝ սակավաշարժության պայմաններում, բացահայտվում են նեյրոնալ ցանցերի և իմպուլսային փոխհարաբերությունների փոփոխությունները, քննարկվում են կոգնիտիվ և հիշողության վրա ազդող մեխանիզմները, համեմատվում են երիտասարդ և տարեց առնետների հիպոկամպալ արձագանքները, ներկայացվում են բջջայի ներսում տեղի ունեցող ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, ներառյալ կալցիումի շարժումները, նեյրոնների դենդրիտային կառուցվածքի փոփոխությունները և սինապտիկ ազդակների փոխանցումը, գիրքը կարևոր գիտական տվյալներ է տրամադրում տարիքային նյարդաբանական փոփոխությունների, շարժողական սահմանափակումների և հիպոկամպալ ակտիվության փոխկապակցվածության մասին, որոնք կարող են ծառայել ինչպես բազային նյարդաբանական հետազոտությունների, այնպես էլ ծերացման և շարժողական դեֆիցիտների թերապևտիկ մոտեցումների մշակման համար։

Գրականություն

Խորը հուզական և ողբերգական բովանդակությամբ ստեղծագործություն է, որտեղ ներկայացվում են մարդկային մեծ կորուստների, ցավի և հիշողության թեմաները՝ կենտրոնանալով անհատի ներաշխարհում և հավաքական հիշողության մեջ մնացած վերքերի վրա։ Գրքում արտացոլվում են կյանքի ծանր փորձությունները, պատմական կամ անձնական ողբերգությունների հետևանքները և այն հոգեբանական վիճակները, որոնցում մարդը փորձում է ապրել ցավի հետ՝ այն չմոռանալով, բայց նաև չկորցնելով ապրելու կարողությունը։ Հեղինակը ընդգծում է հիշողության ուժը, ցավի փոխանցելիությունը սերունդների միջև և այն, թե ինչպես է տառապանքը դառնում ինքնության մի մաս։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ և՛ սգո, և՛ մտորումների գիրք է, որտեղ ցավը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տառապանք, այլ նաև որպես գիտակցման, վերապրման և ներքին ուժի աղբյուր։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ստորին ծնոտի ատամնաշարի սահմաններում տեղակայված կոտրվածքների բուժման ժամանակ կիրառվող ժամանակակից մոտեցումների և դրանց կլինիկական արդյունավետության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վնասված հատվածի անատոմիական ամբողջականության, ծնոտի կայունության և բնական գործառույթների վերականգնման խնդիրներն են՝ հաշվի առնելով ատամների, փափուկ հյուսվածքների և բերանի խոռոչի ընդհանուր վիճակի նշանակությունը։ Քննվում են նման վնասվածքների կլինիկական առանձնահատկությունները, ախտորոշման սկզբունքները և պատկերային հետազոտությունների դերը կոտրվածքի տեղակայման, բնույթի ու ոսկրային հատվածների փոխադարձ դիրքի գնահատման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ատամնաշարի շրջանում առաջացող կոտրվածքների առանձնահատկություններին, քանի որ վնասվածքը կարող է միաժամանակ ազդել ծնոտի մեխանիկական կայունության, կծվածքի, ծամողական գործառույթի և հարակից ատամների վիճակի վրա։ Ուսումնասիրվում են բուժման տարբեր ռազմավարությունների ընտրության ընդհանուր չափանիշները՝ կախված վնասվածքի բնույթից, տեղակայումից, ոսկրային հատվածների տեղաշարժից և հիվանդի կլինիկական վիճակից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ֆիքսման և կայունացման մոտեցումների գնահատումը՝ նպատակ ունենալով ստեղծել ոսկրային միացման համար նպաստավոր պայմաններ և հնարավորինս պահպանել ծնոտի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բուժման ընթացքում կծվածքի ճիշտ հարաբերակցության պահպանման, բերանի խոռոչի վիճակի վերահսկման և հետբուժական վերականգնման նշանակությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր բուժական մոտեցումների արդյունքները՝ գնահատելով ապաքինման ընթացքը, ֆունկցիոնալ վերականգնումը և բարդությունների ընդհանուր հաճախականությունը։ Նոր մոտեցումների ուսումնասիրությունը կապված է բուժման արդյունավետության բարձրացման, հիվանդի վերականգնման ժամանակահատվածի բարելավման և ծնոտի բնական կառուցվածքի ու գործառույթի առավել լիարժեք պահպանման ձգտման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դիմածնոտային վիրաբուժության, վնասվածքաբանության, ստոմատոլոգիայի և ճառագայթային ախտորոշման մոտեցումները՝ ստորին ծնոտի կոտրվածքների բուժման հնարավորությունների գիտական գնահատման նպատակով։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում բառակազմական միջոցների գործառական, գործաբանական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով բառերի կառուցվածքային փոփոխությունը, նոր բառերի ստեղծումը և արդեն գոյություն ունեցող միավորների վերաիմաստավորումը մասնակցում են կերպարների խոսքի ձևավորմանը, հաղորդակցական նպատակների արտահայտմանը և դրամատիկական իրավիճակների ստեղծմանը։ Քննվում են ածանցումը, բառաբարդումը, փոխակարգումը և անգլերենի բառակազմական համակարգին բնորոշ այլ միջոցներ՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն դրանց կառուցվածքին, այլև կոնկրետ խոսքային միջավայրում ձեռք բերած նշանակությանը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում հեղինակային նորակազմություններին և բառային ստեղծագործականությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է դառնում արտահայտել կերպարների հուզական վիճակը, վերաբերմունքը, գնահատականը, հեգնանքը, հակադրությունը կամ խոսքային անհատականությունը։ Գործաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է, թե բառակազմական ընտրությունն ինչպես է պայմանավորված խոսողի նպատակով, հաղորդակցական իրավիճակով, զրուցակիցների փոխհարաբերություններով և դրամատիկական համատեքստով։ Ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նման լեզվական միավորների դերը արտահայտչականության, պատկերավորության, հումորային կամ երգիծական ազդեցության և կերպարային խոսքի տարբերակման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սոցիալական դիրքի, մասնագիտական պատկանելության և խոսքային վարքագծի արտացոլումը կերպարների բառապաշարում, քանի որ տարբեր բառակազմական ձևերի ընտրությունը կարող է ծառայել նաև նրանց անհատականացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր ժանրերի պիեսների համեմատություն՝ բացահայտելով բառակազմական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները ողբերգական, կատակերգական և պատմական դրամատուրգիական համատեքստերում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լեզվական ձևի և գեղարվեստական իմաստի փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, որ բառակազմությունը գրական տեքստում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բառապաշարի հարստացման եղանակ, այլև որպես հեղինակային ոճի կառուցման կարևոր գործիք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառակազմության տեսության, գործաբանության, լեզվաոճագիտության և գրական տեքստի լեզվաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելու դրամատուրգիական խոսքում բառային կառուցվածքի հաղորդակցական և գեղարվեստական ներուժը։

Գրականություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է հայ դասական պոեզիայի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցող բանաստեղծ Վահան Տերյանի կյանքի, ստեղծագործական ուղու և գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ սիմվոլիստական պոեզիայի ձևավորման և զարգացման գործում։ Վահան Տերյանը համարվում է XX դարի սկզբի հայ գրականության ամենաազդեցիկ դեմքերից մեկը, որի ստեղծագործություններում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում սիրո, կարոտի, բնության և ներքին հոգեբանական ապրումների խորքային արտահայտումները։ Նրա պոեզիան բնորոշվում է երաժշտական լեզվով, նուրբ զգացմունքայնությամբ և պատկերային մտածողության բարձր մակարդակով, ինչը նրան առանձնացնում է իր ժամանակակիցներից և դարձնում հայ նոր գրականության նորարարական ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Տերյանի ստեղծագործական գործունեությունը սերտորեն կապված է նաև ազգային և հասարակական գաղափարների հետ, որտեղ անձնական ապրումները հաճախ միահյուսվում են հայրենիքի ճակատագրի, պատմական ցավի և ազգային ինքնության հարցերի հետ։ Բացի բանաստեղծական ժառանգությունից, նա կարևոր դեր է ունեցել նաև գրական քննադատության և թարգմանական գործունեության մեջ՝ նպաստելով եվրոպական սիմվոլիզմի գաղափարների տարածմանը հայ գրական միջավայրում։ Նրա կյանքը և ստեղծագործությունը ուսումնասիրության կարևոր նյութ են ինչպես գրականագիտության, այնպես էլ մշակութային պատմության համար՝ բացահայտելով հայ պոեզիայի անցումը դասական ձևերից դեպի արդիական գեղարվեստական մտածողություն։