Ջրաերկրաբանական հետազոտությունների մեթոդիկա

Իրավաբանություն

ԵՊՀ իրավագիտության ֆակուլտետի ասպիրանտների և հայցորդների 2017 թ. նստաշրջանի նյութերի ժողովածու աշխատությունը Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի կողմից հրատարակված գիտական հոդվածների ժողովածու է, որը ներառում է 2017 թվականի ասպիրանտների և հայցորդների գիտական նստաշրջանում ներկայացված զեկուցումների և հետազոտությունների նյութերը, այն ընդգրկում է իրավունքի տարբեր ճյուղերին վերաբերող ուսումնասիրություններ՝ քաղաքացիական, քրեական, սահմանադրական, վարչական և միջազգային իրավունքի արդիական խնդիրներ, ինչպես նաև դատավարական և տեսական իրավագիտության հարցեր, ժողովածուն արտացոլում է երիտասարդ գիտնականների գիտական աշխատանքների արդյունքները և իրավական համակարգի արդի մարտահրավերների վերաբերյալ նրանց վերլուծությունները, միաժամանակ այն ծառայում է որպես ակադեմիական հարթակ գիտական քննարկումների և նոր գաղափարների ձևավորման համար, նպաստելով իրավագիտության զարգացմանը Հայաստանում։

Բժշկություն

Այս աշխատանքը նվիրված է գաստրոդուոդենալ թափածակված խոցի վիրաբուժության հիմնական հարցերի ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով հիվանդության ախտածագումը, կլինիկական դրսևորումները, ախտորոշման մեթոդները և վիրաբուժական բուժման ժամանակակից մոտեցումները։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են թափածակված խոցի առաջացման պատճառները՝ ներառյալ Helicobacter pylori-ի դերը, ոչ ստերոիդային հակաբորբոքային դեղերի երկարատև օգտագործումը, սթրեսային գործոնները և ստամոքս-աղիքային համակարգի պաշտպանական մեխանիզմների խանգարումները։ Աշխատությունում ներկայացվում է հիվանդության սուր կլինիկական պատկերը՝ որովայնային հանկարծակի ցավ, պերիտոնիտի զարգացում և ընդհանուր վիճակի արագ վատթարացում, ինչը պահանջում է անհետաձգելի բժշկական միջամտություն։

Մանկական

Իմ մեծ գիրքը Հրատարակիչ - Ջի Էս Էմ Ստուդիա Հրատ. տարեթիվ - 2015 ISBN - 978-9939-847-37-5

Տնտեսագիտություն

Մշտական և փոփոխուն ծախսերը ձեռնարկության ծախսերի հիմնական տեսակներն են, որոնք կարևոր են արտադրության և ֆինանսական պլանավորման համար։ Մշտական ծախսերը այն ծախսերն են, որոնք չեն փոխվում արտադրության ծավալից կախված և մնում են համեմատաբար կայուն նույնիսկ այն դեպքում, երբ արտադրությունը չի իրականացվում կամ նվազագույն է։ Դրանց օրինակներ են վարձավճարը, վարչական աշխատավարձերը, ապահովագրավճարները, սարքավորումների ամորտիզացիան և որոշ հարկեր։ Այս ծախսերը ձեռնարկությունը պետք է վճարի անկախ այն բանից՝ ունի վաճառք, թե ոչ։ Փոփոխուն ծախսերը, ընդհակառակը, ուղղակիորեն կախված են արտադրության ծավալից և փոխվում են դրա աճի կամ նվազման հետ։ Դրանք ներառում են հումքի և նյութերի արժեքը, արտադրական աշխատողների աշխատավարձերը, էներգիայի և վառելիքի ծախսերը, ինչպես նաև տեղափոխման որոշ ծախսեր։ Որքան ավելի շատ արտադրանք է թողարկվում, այնքան բարձր են փոփոխուն ծախսերը, և հակառակը՝ արտադրության նվազման դեպքում դրանք կրճատվում են։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի տարբերությունը կարևոր է ձեռնարկության համար, քանի որ այն թույլ է տալիս հաշվարկել ինքնարժեքը, շահույթը և հասկանալ, թե որ պահին արտադրությունը դառնում է շահութաբեր։ Այս բաժանումը օգտագործվում է նաև «բեկման կետը» (break-even point) որոշելու համար, որը ցույց է տալիս այն արտադրության ծավալը, երբ եկամուտները հավասարվում են ընդհանուր ծախսերին։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի ճիշտ կառավարումը օգնում է ձեռնարկություններին բարձրացնել արդյունավետությունը և նվազեցնել ֆինանսական ռիսկերը։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է հակամարտությունների կարգավորման գործընթացում ժամանակավոր միջազգային կառավարման մեխանիզմների կիրառման հնարավորությունների և արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց դերը հետկոնֆլիկտային տարածքների կայունացման և պետական ինստիտուտների վերականգնման գործընթացում։ Հեղինակը վերլուծում է միջազգային կառավարման ձևերի տեսական հիմքերը՝ ընդգծելով ՄԱԿ-ի, տարածաշրջանային կազմակերպությունների և բազմազգ վարչակազմերի մասնակցությամբ իրականացվող մանդատային կառավարման մոդելները։ Գրքում դիտարկվում են այն դեպքերը, երբ պետական կառավարման ժամանակավոր փոխանցումը միջազգային կառույցներին կիրառվել է խաղաղության հաստատման, անվտանգության ապահովման և քաղաքական անցումային փուլերի կազմակերպման նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային կառավարման արդյունավետության գնահատման չափանիշներին՝ ներառյալ իրավական կարգավորման կայունությունը, տեղական ինստիտուտների զարգացման մակարդակը, սոցիալական համերաշխությունը և տնտեսական վերականգնումը։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է այդ մեխանիզմների սահմանափակումները՝ կապված ինքնիշխանության հարցերի, տեղական ընդունելիության, քաղաքական լեգիտիմության և երկարաժամկետ կայունության հետ։ Աշխատությունը ներկայացնում է համեմատական վերլուծություններ տարբեր տարածաշրջաններում կիրառված փորձի հիման վրա՝ առաջարկելով միջազգային կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղիներ։ Այն օգտակար է քաղաքագետների, միջազգային իրավունքի մասնագետների և հակամարտությունների կարգավորման ոլորտի հետազոտողների համար։

Պատմություն

Կիլիկյան Հայաստանը միջնադարյան հայկական պետականություն էր, որը գոյություն է ունեցել XI–XIV դարերում Կիլիկիայի տարածքում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին։ Այն ձևավորվեց այն ժամանակ, երբ սելջուկյան արշավանքների և Հայաստանի արևելյան տարածքների անկման հետևանքով բազմաթիվ հայեր տեղափոխվեցին Կիլիկիա և այնտեղ ստեղծեցին նոր քաղաքական ու մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանի հիմնադրման գործընթացում կարևոր դեր են ունեցել Ռուբինյանները, որոնց հիմնադիրն էր Ռուբեն I-ը։ Հետագայում պետությունը զարգացավ և դարձավ ուժեղ թագավորություն, հատկապես Լևոն II Մեծագործի օրոք, երբ Կիլիկյան Հայաստանը 1198 թվականին պաշտոնապես հռչակվեց թագավորություն։ Կիլիկյան Հայաստանը ունեցել է զարգացած պետական կառավարման համակարգ, բանակ և դիվանագիտություն՝ ակտիվ հարաբերություններ ունենալով Եվրոպայի խաչակրաց պետությունների և հարևան երկրների հետ։ Այն կարևոր դեր է խաղացել նաև առևտրի մեջ՝ լինելով կապող օղակ Արևելքի և Արևմուտքի միջև։ Մայրաքաղաքը սկզբում եղել է Տարսոնը և հետո՝ Սիսը, որը դարձել է քաղաքական և մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանում զարգացել են կրթությունը, գրականությունը, իրավունքը և ճարտարապետությունը։ Այդ շրջանում ստեղծվել են նաև կարևոր պատմագրական և իրավական աշխատություններ, որոնցից հայտնի է Մխիթար Գոշի իրավական ազդեցությունը և ժամանակի մշակութային զարգացումները։ Չնայած իր ուժեղությանը, Կիլիկյան Հայաստանը XIV դարում թուլացավ մոնղոլական արշավանքների, ներքին խնդիրների և մամլուքների հարձակումների հետևանքով, և վերջնականապես ընկավ 1375 թվականին։ Այսպիսով, Կիլիկյան Հայաստանը կարևոր դեր ունի հայոց պատմության մեջ՝ որպես պետականության շարունակություն, մշակութային զարգացման կենտրոն և միջազգային հարաբերությունների ակտիվ մասնակից միջնադարում։