Александр Цатурян и русская литература

Տնտեսագիտություն

Համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) և համախառն ազգային եկամուտը (ՀԱԵ) տնտեսագիտության կարևորագույն ցուցանիշներ են, որոնք օգտագործվում են երկրի տնտեսական գործունեությունը և բնակչության եկամուտների մակարդակը գնահատելու համար։ ՀՆԱ-ն ցույց է տալիս որոշակի ժամանակահատվածում (սովորաբար մեկ տարում) երկրի տարածքում արտադրված բոլոր վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր շուկայական արժեքը՝ անկախ նրանից, թե դրանք արտադրվել են երկրի քաղաքացիների, թե օտարերկրյա ընկերությունների կողմից։ Այսինքն՝ ՀՆԱ-ն կենտրոնանում է տարածքային սկզբունքի վրա և արտացոլում է երկրի ներսում ստեղծված տնտեսական արդյունքը։ Ի տարբերություն դրա՝ ՀԱԵ-ն հաշվի է առնում երկրի քաղաքացիների և ազգային ընկերությունների կողմից ստացված եկամուտները՝ անկախ նրանից, թե որտեղ են դրանք վաստակվել։ Այն հաշվարկվում է՝ ՀՆԱ-ին ավելացնելով արտերկրից ստացված եկամուտները և հանելով երկրից դուրս վճարված եկամուտները։ Այսպիսով, ՀԱԵ-ն արտահայտում է ազգային պատկանելության սկզբունքը և ցույց է տալիս, թե որքան եկամուտ է իրականում ստանում երկրի բնակչությունը։ ՀՆԱ-ն կարևոր է տնտեսության ընդհանուր ծավալը և արտադրողականությունը գնահատելու համար, մինչդեռ ՀԱԵ-ն ավելի հստակ պատկեր է տալիս բնակչության իրական եկամուտների և բարեկեցության մասին։ Երկու ցուցանիշներն էլ օգտագործվում են տնտեսական քաղաքականության մշակման, միջազգային համեմատությունների և զարգացման մակարդակի գնահատման համար։ Սակայն դրանք ունեն սահմանափակումներ, քանի որ չեն արտացոլում եկամուտների բաշխվածությունը, ստվերային տնտեսությունը և կյանքի որակի բոլոր կողմերը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է կորպորատիվ տիպի իրավաբանական անձանց վերակազմակերպման իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրության շրջանակում՝ տնտեսական ընկերությունների օրինակով։ Ուսումնասիրության կենտրոնում իրավաբանական անձանց վերակազմակերպման հիմնական ձևերն են՝ միաձուլումը, միացումը, բաժանումը, առանձնացումը և վերափոխումը, ինչպես նաև դրանց իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են վերակազմակերպման վերաբերյալ քաղաքացիաիրավական նորմերը, տնտեսական ընկերությունների գործունեությունը կարգավորող իրավական դրույթները, կազմակերպչական որոշումների ընդունման ընթացակարգերը և վերակազմակերպման գործընթացի մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընկերության մասնակիցների և պարտատերերի շահերի պաշտպանությանը, գույքային իրավունքների և պարտավորությունների իրավահաջորդությանը, վերակազմակերպման վերաբերյալ որոշումների կայացմանն ու պետական գրանցման գործընթացին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև վերակազմակերպման ընթացքում հնարավոր իրավական խնդիրներին, շահերի բախումներին և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող դժվարություններին՝ դրանց կարգավորման և կանխարգելման հնարավոր ուղիների բացահայտման նպատակով։ Կարևորվում է կորպորատիվ կառավարման և վերակազմակերպման ընթացակարգերի փոխկապակցվածությունը, քանի որ արդյունավետ իրավական կարգավորումը պետք է ապահովի ինչպես կազմակերպության տնտեսական վերափոխման հնարավորությունը, այնպես էլ դրա մասնակիցների ու երրորդ անձանց օրինական շահերի պաշտպանությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական և կորպորատիվ իրավունքի մասնագետներին, փաստաբաններին, իրավաբաններին, ընկերությունների ղեկավարներին, պետական գրանցման և վերահսկողության ոլորտի մասնագետներին, հետազոտողներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։

Պատմություն

Այս թեման ներկայացնում է XIX դարի եվրոպական արվեստի և մշակույթի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ ռոմանտիզմը, ինչպես նաև այդ շարժման նշանավոր ներկայացուցիչներ Théodore Géricault-ի և Eugène Delacroix-ի ստեղծագործական գործունեությունը։ Ռոմանտիզմը ձևավորվեց XVIII դարի վերջում և լայն տարածում գտավ XIX դարում՝ որպես արձագանք դասականության խիստ կանոններին և բանականության գերակայությանը։ Այս ուղղությունը մեծ ուշադրություն էր դարձնում մարդու զգացմունքներին, անհատականությանը, երևակայությանը, ազատությանը և բնության հզոր ուժերին։ Ռոմանտիկ արվեստագետները ձգտում էին պատկերել մարդկային ներաշխարհը, դրամատիկ իրադարձությունները, հերոսական պայքարը և ազգային ազատագրական գաղափարները։ Ռոմանտիզմը զարգացավ գրականության, երաժշտության, գեղանկարչության և թատրոնի մեջ՝ դառնալով եվրոպական մշակույթի կարևոր փուլերից մեկը։ Թեոդոր Ժերիկոն համարվում է ֆրանսիական ռոմանտիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններն առանձնանում են հուզական լարվածությամբ, իրականության դրամատիկ ներկայացմամբ և մարդկային ողբերգության խոր արտահայտմամբ։ Նրա ամենահայտնի գործը՝ «Մեդուզայի լաստը», պատկերում է նավաբեկությունից փրկված մարդկանց պայքարը կյանքի համար և համարվում է ռոմանտիզմի գլուխգործոցներից մեկը։ Ժերիկոն իր արվեստում անդրադարձել է մարդկային ցավին, սոցիալական խնդիրներին և հերոսական դիմադրությանը՝ ստեղծելով արտահայտիչ ու հզոր պատկերներ։ Էժեն Դելակրուան դարձավ ռոմանտիզմի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից մեկը և մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական գեղանկարչության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են վառ գույներով, շարժման դինամիկայով և ազատության գաղափարների արտահայտմամբ։ Ամենահայտնի աշխատանքներից է «Ազատությունը առաջնորդում է ժողովրդին» նկարը, որը խորհրդանշում է ժողովրդի պայքարը հանուն ազատության և հեղափոխական ոգին։ Դելակրուան հաճախ անդրադարձել է պատմական, արևելյան և գրական թեմաների՝ ստեղծելով հուզական և դրամատիկ տեսարաններ։ Ռոմանտիզմը, Ժերիկոյի և Դելակրուայի արվեստը մեծ ազդեցություն ունեցան հետագա գեղանկարչական ուղղությունների ձևավորման վրա՝ նպաստելով արվեստում զգացմունքային արտահայտչականության, ստեղծագործական ազատության և անհատական մտածողության զարգացմանը։

Պատմություն

Այս գիրքը գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Ստեփաննոս Երեց Տերտերյանի (Հազարջրիբեցու) «Պատմագիրքը» («Հանգիտագիրքը»)՝ որպես կարևոր սկզբնաղբյուր XVII–XVIII դարերի Իրանի և իրանահայ համայնքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունում ներկայացվում է աղբյուրի պատմական արժեքը, կառուցվածքը և բովանդակային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա միջոցով վերականգնվող ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային իրականությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է Սեֆյան և հետսեֆյան Իրանի ներքին զարգացումներին, հայ համայնքների դիրքին և գործունեությանը Իրանի տարածքում, ինչպես նաև առևտրական, կրոնական և վարչական հարաբերություններին։ Գրքում ընդգծվում է «Պատմագրքի» դերը որպես եզակի վավերագրական նյութ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու իրանահայության կյանքը տեղական և տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է աղբյուրագիտությունը և պատմագիտական վերլուծությունը՝ ընթերցողին տալով խորքային պատկերացում տվյալ դարաշրջանի պատմական իրողությունների մասին։

Գրականություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Charles Dowsettի հայագիտական գործունեության ուսումնասիրությանը և նրա ներդրման գնահատմանը հայագիտության զարգացման գործում։ Չարլզ Դաուսեթը բրիտանացի նշանավոր հայագետ էր, որը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել հայկական պատմության, գրականության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Նրա գիտական գործունեության կարևոր ուղղություններից էին հայկական ձեռագրերի, պատմական աղբյուրների և միջնադարյան մատենագրական հուշարձանների հետազոտությունն ու թարգմանությունը, որոնց միջոցով հայ մշակութային ժառանգությունը հասանելի դարձավ միջազգային գիտական հանրությանը։ Դաուսեթի աշխատությունները նպաստել են Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության վերաբերյալ բազմաթիվ հարցերի լուսաբանմանը, ինչպես նաև հայագիտական ուսումնասիրությունների զարգացմանը արևմտյան ակադեմիական շրջանակներում։ Նրա հետազոտություններին բնորոշ են աղբյուրագիտական ճշգրտությունը, համեմատական վերլուծության մեթոդների կիրառումը և հայկական նյութի ներկայացումը լայն պատմամշակութային համատեքստում։ Այսպիսով, Չարլզ Դաուսեթի գիտական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել հայագիտության միջազգային հեղինակության բարձրացման և հայկական պատմամշակութային արժեքների ճանաչման գործում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում երկխոսության լեզվական կառուցվածքի, հաղորդակցական առանձնահատկությունների և գործառական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Երկխոսությունը դիտարկվում է որպես խոսքային հաղորդակցության հիմնական ձևերից մեկը, որի ընթացքում երկու կամ ավելի հաղորդակիցների խոսքային գործողությունները փոխկապակցվում են և կազմում իմաստային ու կառուցվածքային ամբողջություն։ Հետազոտության կենտրոնում երկխոսական միավորների ձևավորման սկզբունքներն են, խոսակիցների հերթագայումը, հարցի և պատասխանի փոխհարաբերությունը, նախորդ և հաջորդ խոսքային միավորների իմաստային կապը, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը արտահայտությունների կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հարցական նախադասություններին և հարցուպատասխանական կառույցներին, որոնք կարևոր դեր ունեն երկխոսական խոսքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև թերի և զեղչված նախադասությունները, բառ-նախադասությունները, կրկնությունները, դիմելաձևերը, ձայնարկությունները, եղանակավորող բառերը և խոսակցական լեզվին բնորոշ այլ միջոցներ, որոնց շնորհիվ երկխոսությունը ձեռք է բերում բնականություն, շարժունություն և արտահայտչականություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչերանգի ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն բառային կազմ ունեցող արտահայտությունը տարբեր հնչերանգային պայմաններում կարող է ունենալ տարբեր հաղորդակցական նշանակություն։ Քննության են առնվում առօրյա-խոսակցական, գեղարվեստական, հրապարակախոսական և այլ գործառական միջավայրերում հանդիպող երկխոսական կառույցները՝ բացահայտելով դրանց լեզվաոճական տարբերությունները։ Գեղարվեստական խոսքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սովորական հարցուպատասխանային կառուցվածքների հետ մեկտեղ ներքին, միակողմանի, անպատասխան և ոչ խոսքային արձագանքով ուղեկցվող երկխոսությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուղղակի խոսքի և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ գեղարվեստական երկխոսությունը կարող է ծառայել կերպարների անհատականացմանը, նրանց մտածողության ու վերաբերմունքի բացահայտմանը և պատումի զարգացմանը։ Երկխոսական խոսքի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նաև ուսումնասիրելու լեզվական միջոցների ընտրության կախվածությունը խոսակիցների հարաբերություններից, հաղորդակցության նպատակից և կոնկրետ իրադրությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարահյուսական, ոճաբանական, գործաբանական և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով երկխոսությունը որպես ժամանակակից հայերենի խոսքային համակարգի բազմաշերտ և դինամիկ երևույթ։