Անձնակազմի կառավարման հիմնախնդիրները ՀՀ առևտրային բանկերում

Медицина

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է պարբերական հիվանդությամբ տառապող հիվանդների արյան մեջ էիկոզանոիդների ուսումնասիրմանը և դրանց կենսաբանական նշանակության գնահատմանը։ Գրքում ներկայացվում են էիկոզանոիդների դերը բորբոքային գործընթացների, իմունային պատասխանի և օրգանիզմի ֆիզիոլոգիական կարգավորման մեխանիզմներում՝ վերլուծելով դրանց քանակական և որակական փոփոխությունները հիվանդության տարբեր փուլերում։ Հեղինակը ներկայացնում է կլինիկական և լաբորատոր հետազոտությունների արդյունքները՝ ուսումնասիրելով էիկոզանոիդների մակարդակի փոխկապակցվածությունը հիվանդության ակտիվության, բորբոքային ցուցանիշների և կլինիկական դրսևորումների հետ։ Աշխատությունում քննարկվում են ժամանակակից կենսաքիմիական և իմունաբանական հետազոտության մեթոդները, ստացված տվյալների վիճակագրական վերլուծությունը և դրանց նշանակությունը պարբերական հիվանդության ախտածագման, վաղ ախտորոշման և բուժման արդյունավետության գնահատման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բորբոքային միջնորդանյութերի դերին հիվանդության զարգացման մեխանիզմներում և դրանց հնարավոր կիրառությանը որպես կենսաբանական ցուցանիշներ՝ հիվանդության ընթացքի վերահսկման և բուժական նոր մոտեցումների մշակման նպատակով։ Գիրքը նախատեսված է ռևմատոլոգների, իմունաբանների, կենսաքիմիկոսների, կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների, բժշկական բուհերի ուսանողների և առողջապահության ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են պարբերական հիվանդության կենսաքիմիական և իմունաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

Математика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ընդհանրացված հանրահաշվական կառուցվածքներում բազմաարժեք կամ գերնույնությունների հատկությունների վերլուծությանը՝ մասնավորապես ուշադրություն դարձնելով հակադարձելի հանրահաշիվներում հավասարակշռված (2,3)-գերնույնություններին և կիսախմբերում զուգորդական (3) գերնույնություններին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են այն պայմանները, որոնց դեպքում բազմատեղանոց օպերացիաները պահպանում են կառուցվածքային կայունություն, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են այդ գերնույնությունների երկարության (չորս տարրային կազմության) առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը ալգեբրայական համակարգի ներքին հատկությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հակադարձելիության պայմանների դերին՝ որպես կառուցվածքային սիմետրիայի և վերականգնելիության ապահովման գործոն, ինչպես նաև կիսախմբերի զուգորդականության ընդհանրացված ձևերի վրա, որոնք թույլ են տալիս նկարագրել ոչ դասական ասոցիատիվ վարքագիծ ունեցող համակարգեր։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ նման ընդհանրացված գերնույնությունները կարևոր են աբստրակտ հանրահաշվի զարգացման համար՝ նպաստելով ավելի լայն դասի ալգեբրայական համակարգերի կառուցվածքային դասակարգմանը և նրանց միջև կապերի բացահայտմանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի տրամաբանական-մոդալ մասնիկների իմաստային, շարահյուսական և գործաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական լեզվական նյութ դիտարկելով «только» և «даже» միավորների գործածությունը։ Հետազոտության շրջանակում մասնիկները քննվում են ոչ միայն որպես առանձին բառային միավորներ, այլև որպես արտահայտության իմաստային կառուցվածքի, խոսողի վերաբերմունքի և հաղորդակցական նպատակադրության ձևավորման կարևոր միջոցներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դրանց իմաստային գործառույթներին՝ սահմանափակման, առանձնացման, շեշտադրման, սպասելիության կամ անսպասելիության և հաղորդվող տեղեկատվության գնահատման տեսանկյուններից։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է տվյալ մասնիկի գործածությունը փոխում նույն նախադասության մեկնաբանությունը և ինչպես է այն առանձնացնում որոշակի բաղադրիչ՝ ընդհանուր հաղորդագրության մեջ նրան տալով հատուկ տեղեկատվական կարգավիճակ։ Շարահյուսական մակարդակում քննվում են մասնիկների դիրքային հնարավորությունները, դրանց կապը նախադասության տարբեր անդամների և շարահյուսական կառուցվածքների հետ, ինչպես նաև բառերի դասավորության ազդեցությունը արտահայտության իմաստի վրա։ Կարևորվում է մասնիկի գործողության շրջանակի որոշումը, քանի որ դրա դիրքը կարող է պայմանավորել, թե նախադասության որ բաղադրիչն է սահմանափակվում, առանձնացվում կամ շեշտադրվում։ Գործաբանական վերլուծության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում հաղորդակցական իրավիճակին, խոսողի և հասցեատիրոջ ընդհանուր գիտելիքներին, նախորդող համատեքստին, ենթադրություններին և ակնկալիքներին։ «Только»-ի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու սահմանափակող և բացառող նշանակությունների տարբեր դրսևորումները, մինչդեռ «даже»-ի գործածության քննությունը կապված է հատկապես շեշտադրման, սպասելիության սանդղակի և տվյալ համատեքստում առավել անսովոր կամ նշանակալի տարրի առանձնացման հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բացահայտ և ենթադրվող իմաստների հարաբերակցությունը, քանի որ նման մասնիկները հաճախ հաղորդում են տեղեկատվություն, որը բառացիորեն արտահայտված չէ նախադասության հիմնական կառուցվածքում, սակայն հասկանալի է հաղորդակցական համատեքստից։ Քննվում են նաև տարբեր կառուցվածքներում դրանց գործածության հնարավոր համընկնումներն ու տարբերությունները, ինչպես նաև խոսքային նշանակության կախվածությունը ինտոնացիայից և տեղեկատվական կառուցվածքից։ Նման բազմամակարդակ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ իմաստաբանության, շարահյուսության և գործաբանության փոխազդեցությունը մեկ լեզվական երևույթի շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ռուսերենի ծառայողական բառերի գործառույթների առավել ճշգրիտ նկարագրմանը և հետաքրքրություն ներկայացնել ռուսաց լեզվի քերականության, իմաստաբանության, գործաբանության, դիսկուրսի վերլուծության և ընդհանուր լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Հին աշխարհի ժողովուրդների և քաղաքակրթությունների պատմությանը նվիրված բազմահատորյա պատմագիտական աշխատության երրորդ հատորն է, որը համաշխարհային պատմության ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հնագույն պետությունների, ժողովուրդների, հասարակական համակարգերի և մշակութային ավանդույթների համապարփակ դիտարկման միջոցով։ Աշխատության ընդհանուր գիտաճանաչողական ուղղվածությունն է բացահայտել մարդկության քաղաքակրթական զարգացման վաղ շրջանի կարևորագույն իրադարձությունները, պետական կազմավորումների առաջացման ու հզորացման գործընթացները, քաղաքական իշխանության ձևերը, կրոնական պատկերացումները և ժողովուրդների միջև պատմական փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության աշխարհագրական և պատմական շրջանակն ընդգրկում է Եգիպտոսի, Կարթագենի, Ասորեստանի, Բաբելոնի, Մարաստանի, Պարսկաստանի, Մակեդոնիայի և Հունաստանի քաղաքակրթական միջավայրերը, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում նշանակալի դեր են ունեցել հին աշխարհի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքում։ Այս ժողովուրդների պատմությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պետականության ձևավորման տարբեր մոդելները, հասարակական հարաբերությունների զարգացումը, ռազմական կազմակերպման առանձնահատկությունները, կրոնական համակարգերը և մշակութային ժառանգության փոխանցման գործընթացները։ Հատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Միջագետքի հնագույն քաղաքակրթությունները, որոնց պատմական փորձը կապված է քաղաքային կյանքի զարգացման, կենտրոնացված կառավարման, իրավական հարաբերությունների կարգավորման, գրավոր մշակույթի տարածման և գիտելիքի պահպանման հետ։ Ասորեստանի և Բաբելոնի պատմական ժառանգությունը կարևոր է հին արևելյան պետությունների քաղաքական կազմակերպման, արքայական իշխանության գաղափարախոսության, կրոնական պաշտամունքների և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Եգիպտական քաղաքակրթության պատմությունը բացահայտում է Նեղոսի հովտում ձևավորված պետականության առանձնահատկությունները, փարավոնական իշխանության նշանակությունը, կրոնական պատկերացումների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև ճարտարապետության, արվեստի և գրային մշակույթի զարգացումը։ Կարթագենի պատմությունը ներկայացնում է Միջերկրական ծովի առևտրական ու քաղաքական հարաբերությունների կարևոր կողմերը, փյունիկյան մշակութային ժառանգության տարածումը և հին աշխարհի խոշոր տերությունների միջև մրցակցության պատմական հետևանքները։ Մարաստանի և Պարսկաստանի պատմությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Իրանական բարձրավանդակի քաղաքական միավորմանը, կայսրությունների ձևավորմանը, վարչական կառավարման համակարգերին և Արևելքի ու Արևմուտքի միջև քաղաքական ու մշակութային կապերի ընդլայնմանը։ Մակեդոնիայի և Հունաստանի պատմական ավանդույթները կարևոր տեղ են զբաղեցնում անտիկ քաղաքակրթության ուսումնասիրության մեջ՝ ընդգրկելով քաղաք-պետությունների ձևավորումը, հասարակական ու քաղաքական ինստիտուտների զարգացումը, փիլիսոփայության, գիտության, գրականության և արվեստի վերելքը, ինչպես նաև մակեդոնական նվաճումների և հելլենիստական մշակույթի տարածման պատմական նշանակությունը։ Աշխատության կարևոր գաղափարական արժեքը հին ժողովուրդների պատմությունը համընդհանուր քաղաքակրթական զարգացման շրջանակում դիտարկելու մոտեցումն է։ Տարբեր պետությունների պատմական փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են քաղաքական ընդհարումները, նվաճումները, առևտրական հարաբերությունները, կրոնական փոխազդեցությունները և մշակութային շփումները նպաստել քաղաքակրթությունների փոխադարձ ազդեցությանը։ Պատմությունը ներկայացվում է որպես շարունակական գործընթաց, որտեղ հին աշխարհի ժողովուրդների ստեղծած պետական, մշակութային և գիտական արժեքները հետագա դարաշրջանների համար դարձել են զարգացման կարևոր հիմք։ Հնախոսական բնույթի ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև անցյալի ճանաչողության աղբյուրները, պատմական ավանդությունների, գրավոր հիշատակությունների և հնագույն մշակույթի պահպանված հետքերի նշանակությունը։ Գրական ու մեթոդական առումով աշխատությունը պատկանում է պատմական նկարագրության և համեմատական պատմագիտության ավանդույթին։ Նման շարադրանքը միավորում է պատմական փաստերի ներկայացումը, ժողովուրդների բնութագրումը, կարևոր իրադարձությունների հաջորդական դիտարկումը և քաղաքակրթական երևույթների բացատրությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ձևավորելու ամբողջական պատկերացում հին աշխարհի մասին։ Պատմամշակութային տեսանկյունից հրատարակությունն առանձնահատուկ նշանակություն ունի XIX դարի հայ գիտակրթական մտքի զարգացման համատեքստում։ Վենետիկի Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանությունը հայ իրականության մեջ կարևոր դեր է ունեցել համաշխարհային պատմության, աշխարհագրության, հնագիտության և այլ գիտությունների վերաբերյալ գրականության ստեղծման ու տարածման գործում։ Հայերենով նման ծավալուն պատմագիտական աշխատությունների հրատարակումը նպաստել է ազգային կրթական միջավայրի հարստացմանը, հայ ընթերցողի պատմական աշխարհայացքի ընդլայնմանը և համաշխարհային քաղաքակրթությունների ուսումնասիրության զարգացմանը։ Այս հատորը արժեքավոր է հայ պատմագիտական մտքի պատմության, XIX դարի թարգմանական ու գիտական գրականության, հին արևելյան և անտիկ քաղաքակրթությունների պատմության, ինչպես նաև Մխիթարյան միաբանության հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հնագետների, արևելագետների, դասական բանասիրության մասնագետների, մշակութաբանների, հայագետների և համաշխարհային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես հին աշխարհի ժողովուրդների պատմական ժառանգությունը հայերենով ներկայացնող կարևոր գիտաճանաչողական աշխատություն։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաներին էրգոթերապևտիկ օգնության ցուցաբերման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով նրանց շարժողական, զգայական, ճանաչողական և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել վերականգնողական այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել երեխայի ինքնուրույնության, առօրյա գործունեությանը մասնակցության, շարժողական հմտությունների և կյանքի որակի բարելավմանը։ Էրգոթերապևտիկ միջամտությունը կենտրոնանում է ոչ միայն շարժողական սահմանափակումների նվազեցման, այլև երեխայի իրական կյանքում անհրաժեշտ գործողությունների յուրացման և սոցիալական միջավայրում նրա լիարժեք մասնակցության վրա։ Այդ պատճառով թերապևտիկ նպատակները պետք է ձևավորվեն երեխայի անհատական կարիքների, կարողությունների, տարիքի և ընտանիքի առաջնահերթությունների հիման վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների գնահատման մեթոդները։ Գնահատման ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ինքնասպասարկման, սնվելու, հագնվելու, անձնական հիգիենայի, խաղի, ուսումնական գործունեության, ձեռքի ֆունկցիայի և այլ առօրյա գործողությունների կատարմանը։ Կարևոր է գնահատել ոչ միայն երեխայի շարժումների որակը, այլև այն, թե տվյալ խանգարումն ինչպես է ազդում նրա անկախության և սոցիալական մասնակցության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նպատակաուղղված և առաջադրանքահեն վարժությունների կիրառումը։ Այս մեթոդների դեպքում երեխան կատարում է իր առօրյա կյանքում անհրաժեշտ կոնկրետ գործողություններ՝ աստիճանաբար զարգացնելով դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ շարժողական և ճանաչողական հմտությունները։ Կարող են կիրառվել հագնվելու, կոճակները փակելու, սնվելու պարագաներից օգտվելու, գրելու, խաղալիքներ օգտագործելու, առարկաները բռնելու և տեղափոխելու առաջադրանքներ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թերապևտիկ աշխատանքը անմիջականորեն կապել երեխայի առօրյա կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերին վերջույթների և ձեռքերի ֆունկցիայի զարգացումը։ Կախված երեխայի շարժողական առանձնահատկություններից՝ կարող են կիրառվել երկձեռքային վարժություններ, նպատակային ձեռքի գործողություններ և սահմանափակման պայմաններով շարժողական թերապիայի տարրեր։ Այս մեթոդների նպատակն է բարձրացնել ձեռքի ակտիվությունը, բարելավել շարժումների կոորդինացիան, բռնելու և բաց թողնելու կարողությունը, ինչպես նաև զարգացնել երկու ձեռքերի համատեղ օգտագործումը։ Ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորումը էրգոթերապիայի առանցքային ուղղություններից է։ Երեխային աստիճանաբար սովորեցվում է հնարավորինս ինքնուրույն կատարել առօրյա գործողությունները՝ անհրաժեշտության դեպքում կիրառելով հարմարեցված պարագաներ կամ օժանդակ սարքեր։ Դրանք կարող են հեշտացնել սնվելը, հագնվելը, գրելը, լոգանք ընդունելը և այլ գործողություններ։ Այսպիսի միջամտությունը նպաստում է ոչ միայն ֆունկցիոնալ կարողությունների զարգացմանը, այլև երեխայի ինքնավստահության և ինքնուրույնության բարձրացմանը։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև զգայական ինտեգրման և զգայական խթանման կիրառումը։ Որոշ երեխաների մոտ շարժողական դժվարություններին կարող են զուգակցվել զգայական տեղեկատվության մշակման առանձնահատկություններ, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է համապատասխանեցնել միջավայրը և առաջադրանքները երեխայի զգայական կարիքներին։ Կառավարվող զգայական գործունեությունը կարող է նպաստել ուշադրության, մարմնի դիրքի ընկալման, շարժումների կազմակերպման և առաջադրանքին մասնակցության բարելավմանը։ Կարևոր մեթոդ է ճանաչողական ռազմավարությունների կիրառումը։ Երեխային կարելի է սովորեցնել ինքնուրույն վերլուծել առաջադրանքը, որոշել գործողությունների հաջորդականությունը, գտնել դժվարության պատճառը և ընտրել դրա հաղթահարման համապատասխան եղանակը։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն շարժողական հմտությունները, այլև պլանավորման, խնդիրների լուծման և ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու կարողությունները։ Էրգոթերապևտիկ աշխատանքի արդյունավետ միջոց է խաղը։ Խաղային գործունեությունը երեխայի համար բնական և մոտիվացնող միջավայր է, ուստի տարբեր թերապևտիկ առաջադրանքներ կարող են ներկայացվել խաղի ձևով։ Խաղի միջոցով հնարավոր է զարգացնել մանր և խոշոր շարժողական հմտությունները, տեսաշարժողական կոորդինացիան, ուշադրությունը, առարկաների հետ նպատակային գործողությունները և սոցիալական փոխազդեցությունը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է շրջակա միջավայրի հարմարեցումը։ Եթե երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները սահմանափակ են, համապատասխան փոփոխությունները տանը, դպրոցում կամ այլ միջավայրում կարող են զգալիորեն բարձրացնել նրա անկախության մակարդակը։ Կարող են հարմարեցվել կահույքը, ուսումնական տարածքը, օգտագործվող առարկաները և ամենօրյա գործողությունների կազմակերպման եղանակները։ Այսպիսի միջավայրային փոփոխությունները թույլ են տալիս երեխային առավել արդյունավետ կիրառել իր ունեցած կարողությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև օժանդակ տեխնոլոգիաների և սարքերի կիրառումը։ Հատուկ հարմարեցված պարագաները կարող են աջակցել երեխայի ձեռքի ֆունկցիային, հաղորդակցությանը, տեղաշարժին, գրելու կամ սնվելու գործընթացին։ Դրանց ընտրությունը պետք է իրականացվի անհատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով երեխայի ֆունկցիոնալ կարողությունները և այն գործողությունները, որոնց կատարման ընթացքում նա առավել մեծ դժվարություններ ունի։ Էրգոթերապիայի կարևոր սկզբունքներից է ընտանիքի ներգրավվածությունը։ Ծնողներին անհրաժեշտ է տեղեկացնել երեխայի հնարավորությունների և դժվարությունների մասին և սովորեցնել այնպիսի եղանակներ, որոնց միջոցով նրանք կարող են աջակցել երեխայի ինքնուրույնությանը առօրյա կյանքում։ Ընտանիքի մասնակցությունը հնարավորություն է տալիս թերապիայի ընթացքում ձեռք բերված հմտությունները կիրառել բնական միջավայրում և ապահովել դրանց շարունակական զարգացումը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բազմամասնագիտական համագործակցությանը։ Էրգոթերապևտը կարող է համագործակցել նյարդաբանի, ֆիզիոթերապևտի, լոգոպեդի, հոգեբանի, հատուկ մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի հետ։ Տարբեր մասնագետների համատեղ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ձևավորել երեխայի կարիքներին համապատասխան ամբողջական վերականգնողական ծրագիր և խուսափել տարբեր միջամտությունների միջև անհամապատասխանությունից։ Միջամտության արդյունավետությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն շարժողական ցուցանիշների փոփոխությունը, այլև երեխայի առօրյա գործունեության և սոցիալական մասնակցության իրական բարելավումը։ Կարևոր է հետևել՝ արդյոք երեխան ավելի ինքնուրույն է կատարում առօրյա գործողությունները, ավելի ակտիվ է մասնակցում խաղին և ուսումնական գործընթացին, ինչպես նաև որքանով է նվազել մեծահասակների օգնության անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը էրգոթերապևտիկ օգնությունը ներկայացնում է որպես մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաների ֆունկցիոնալ անկախության և սոցիալական մասնակցության զարգացման համալիր գործընթաց։ Այն ներառում է նպատակային և առաջադրանքահեն վարժություններ, ձեռքի և վերին վերջույթների ֆունկցիայի զարգացում, ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորում, զգայական և ճանաչողական մոտեցումներ, խաղային գործունեություն, շրջակա միջավայրի հարմարեցում, օժանդակ միջոցների կիրառում և ընտանիքի ակտիվ ներգրավում։ Այս մեթոդների անհատականացված և համակարգված կիրառումը կարող է նպաստել երեխայի առօրյա կարողությունների, ինքնուրույնության, մասնակցության և կյանքի որակի բարձրացմանը։