Անգլերեն լեզվի դասավանդման սկզբունքների զարգացման գործընթացը (1960-2000 թթ.)

Գրականություն

Եղելություն և խոհեր-ը գրական-փիլիսոփայական բնույթի աշխատություն է, որը միավորում է հեղինակի տարբեր ժամանակահատվածներում ձևավորված մտորումները, դիտարկումները և կյանքի փորձից ծնված ընդհանրացումները՝ համադրելով «իրական դեպք» (եղելություն) և դրա շուրջ ծագող մտքի վերլուծական շերտը, աշխատությունում երևույթները ներկայացվում են ոչ միայն որպես փաստական իրադարձություններ, այլ նաև որպես ներքին իմաստավորման և արժևորման առարկա, որտեղ հեղինակը փորձում է բացահայտել մարդու վարքի, հասարակական հարաբերությունների և ժամանակի ազդեցության խորքային կապերը, միաժամանակ տեքստը հաճախ ունի էսսեական և խորհրդածական բնույթ՝ ընդգծելով անհատի հոգեբանական վիճակները, բարոյական ընտրությունները և կյանքի իմաստի որոնումը, աշխատությունը նպատակ ունի զարգացնել ընթերցողի քննադատական մտածողությունը և խրախուսել իրականության նկատմամբ ավելի խորքային, բազմաշերտ ընկալում։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության XXI համագումարի որոշումների և նյութերի գրադարանային պրոպագանդայի կազմակերպման մեթոդական հարցերին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանների աշխատակիցների համար և նպատակ ունի ներկայացնելու քաղաքական-գաղափարական բնույթի նյութերի տարածման, ընթերցողների հետ աշխատանքի կազմակերպման և համապատասխան գրադարանային միջոցառումների անցկացման եղանակները։ Նյութերում ուշադրություն է դարձվում գրքային և տեղեկատվական ֆոնդերի նպատակային օգտագործմանը, թեմատիկ ցուցահանդեսների, մատենագիտական տեսությունների, ընթերցողական միջոցառումների, զրույցների, դասախոսությունների և այլ ձևերի կազմակերպմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գրադարանների կողմից քաղաքական ու հասարակական նշանակության հրապարակումների համակարգված ներկայացմանը, դրանց բովանդակության վերաբերյալ ընթերցողների իրազեկմանը և տարբեր տարիքային ու սոցիալական խմբերի հետ համապատասխան աշխատանքային ձևերի ընտրությանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային գործունեության գաղափարական ուղղվածության, գրադարանների հասարակական գործառույթների և մեթոդական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների մասին։ Այն միաժամանակ կարող է դիտարկվել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և տեղեկատվական քաղաքականության պատմական վկայություն, քանի որ արտացոլում է գրադարանների առջև դրված խնդիրները և դրանց իրականացման համար առաջարկվող մեթոդները։ Նյութերը կարող են օգտակար լինել ոչ միայն գրադարանային աշխատանքի պատմությունն ուսումնասիրողների, այլև խորհրդային շրջանի հասարակական, մշակութային և տեղեկատվական քաղաքականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, գրադարանների մեթոդական բաժինների աշխատակիցներին, պատմաբաններին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, աղբյուրագետներին և խորհրդային շրջանի գրադարանային գործի ուսումնասիրողներին։

Մշակույթ

Գիրքը ներկայացնում է նոր գրականության մատենագիտական ցանկ՝ նվիրված կուլտուրայի և արվեստի տարբեր ոլորտներին, և ծառայում է որպես համակարգված տեղեկատու աղբյուր գիտական, կրթական և հետազոտական նպատակների համար։ Աշխատությունում ընդգրկված են արվեստագիտության, մշակութաբանության, երաժշտագիտության, թատերագիտության, կերպարվեստի և ժամանակակից մշակութային գործընթացների վերաբերյալ նոր հրատարակություններ, հոդվածներ և ուսումնասիրություններ՝ դասակարգված ըստ թեմատիկ ուղղությունների և գիտական նշանակության։ Հեղինակը կամ կազմողները նպատակ ունեն ընթերցողին տրամադրել արդիական և ամբողջական պատկերացում մշակույթի և արվեստի ոլորտներում կատարվող գիտական զարգացումների մասին՝ ընդգծելով նոր գրականության հիմնական ուղղությունները, տեսական մոտեցումները և հետազոտական միտումները։ Մատենագիտական ցանկը ներառում է ինչպես տեսական աշխատություններ, այնպես էլ գործնական ուսումնասիրություններ, որոնք արտացոլում են ժամանակակից արվեստի զարգացման գործընթացները, մշակութային փոխակերպումները և նոր մեթոդաբանական մոտեցումները։ Գիրքը օգտակար է գրադարանավարների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են մշակույթի և արվեստի ոլորտների ուսումնասիրությամբ՝ նպաստելով տեղեկատվության համակարգված որոնման և գիտական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման գործընթացին։

Փիլիսոփայություն

Այս փիլիսոփայական աշխատությունը նվիրված է վեճի՝ որպես մտավոր հաղորդակցության և գաղափարների փոխանակման առանձնահատուկ եղանակի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է վեճը գործում որպես մտքերի, տեսակետների և փաստարկների փոխանակման ձև, ինչ պայմաններում է այն վերածվում արդյունավետ մտավոր երկխոսության և ինչ հանգամանքներում կարող է կորցնել իր ճանաչողական ու կառուցողական նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում վեճը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հակադիր կարծիքների բախում, այլև որպես մտածողության ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում մասնակիցները ներկայացնում, հիմնավորում, քննադատում և վերանայում են իրենց դիրքորոշումները։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու վեճի կառուցվածքը, դրա հիմնական տարրերը, մասնակիցների դիրքորոշումները, փաստարկման տրամաբանությունը և փոխըմբռնման հասնելու հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում փաստարկի և հակափաստարկի հարաբերությանը, քանի որ մտավոր հաղորդակցության արդյունավետությունը մեծապես կախված է ոչ միայն առաջադրված տեսակետից, այլև այն հիմնավորելու կարողությունից և հակառակ տեսակետի տրամաբանական քննադատությունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև բանավեճի և վեճի տարբերություններին՝ ցույց տալով, որ դրանց նպատակները միշտ չէ, որ նույնական են․ որոշ դեպքերում առաջնային է ճշմարտության կամ հիմնավորված եզրակացության որոնումը, իսկ այլ իրավիճակներում վեճը կարող է վերածվել սեփական դիրքորոշումը պաշտպանելու կամ հակառակ կողմին համոզելու միջոցի։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տրամաբանական սխալների, մանիպուլյատիվ հնարքների և ոչ կառուցողական հաղորդակցության ձևերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են խոչընդոտել ռացիոնալ երկխոսությանը և հեռացնել քննարկումը սկզբնական ճանաչողական նպատակից։ Փիլիսոփայական տեսանկյունից վեճը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ճշմարտության, գիտելիքի, համոզմունքի, հիմնավորման և երկխոսության փոխհարաբերությունները։ Հակադիր տեսակետների բախման ընթացքում մասնակիցները կարող են ոչ միայն պաշտպանել իրենց սկզբնական դիրքերը, այլև բացահայտել սեփական պատկերացումների թույլ կողմերը, վերանայել որոշ նախադրույթներ և հասնել ավելի հիմնավորված դիրքորոշման։ Այդ պատճառով վեճը կարող է դիտարկվել որպես քննադատական մտածողության և մտավոր ինքնակատարելագործման գործիք։ Աշխատության մեջ կարևոր կարող է լինել նաև հաղորդակցության էթիկական կողմը՝ քննարկելով զրուցակցի նկատմամբ հարգանքի, մտքի ազատ արտահայտման, փաստարկների ազնիվ ներկայացման և դիմացինի դիրքորոշումը ճիշտ ըմբռնելու սկզբունքները։ Նման մոտեցումը վեճը ներկայացնում է որպես փոխադարձ ճանաչողության գործընթաց, որտեղ նպատակը պարտադիր չէ հակառակորդին հաղթելը, այլ կարող է լինել խնդրի առավել խորքային և բազմակողմանի ըմբռնումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, տրամաբանության և փաստարկման տեսության մասնագետներին, հաղորդակցության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև քննադատական մտածողության, բանավեճի մշակույթի և մտավոր երկխոսության հարցերով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Այն հատկապես օգտակար է վեճի բնույթը որպես ճանաչողական և հաղորդակցական երևույթ հասկանալու, արդյունավետ փաստարկման սկզբունքները բացահայտելու և կառուցողական մտավոր հաղորդակցության փիլիսոփայական հիմքերը ուսումնասիրելու համար։

Մշակույթ

Документ представляет собой устав общественной культурно-просветительской организации «Армянское драматическое общество», определяющий цели, задачи, структуру и правила деятельности объединения, связанного с развитием театрального искусства, поддержкой армянской драматургии, организацией спектаклей и популяризацией национальной сцены; в тексте регламентируются вопросы членства, управления обществом, распределения обязанностей между руководящими органами, порядок проведения собраний, формирования репертуара и взаимодействия с артистами и авторами, а также финансовые и организационные аспекты функционирования; подобные уставы отражают процессы становления профессионального театра и культурных институтов в армянской среде в конце XIX — начале XX века и фиксируют роль общественных объединений в развитии национальной культуры и сценического искусства.

Տեխնոլոգիա

Լոռու մարզի հրաբխային ապարներով պատրաստվող բետոնների առանձնահատկությունները պայմանավորված են այդ տարածաշրջանում տարածված տուֆերի, բազալտների և անդեզիտային կազմի հրաբխային նյութերի ֆիզիկամեխանիկական ու քիմիական հատկություններով, որոնք որպես լցանյութ կամ ակտիվ հանքային հավելում կարող են էականորեն ազդել բետոնի կառուցվածքի, ամրության և երկարաժամկետ կայունության վրա։ Հրաբխային ապարները սովորաբար ունեն բարձր ծակոտկենություն և լավ կպչողականություն ցեմենտային շաղախի հետ, ինչի շնորհիվ բարելավվում է բետոնի ներքին կառուցվածքի միատարրությունը և բարձրանում է նրա կպչունությունը, սակայն միաժամանակ ծակոտկենության բարձր մակարդակը կարող է ազդել ջրակլանման և սառցադիմացկունության ցուցանիշների վրա՝ պահանջելով համապատասխան տեխնոլոգիական կարգավորում։ Լոռու մարզի հրաբխային նյութերը հաճախ պարունակում են ակտիվ սիլիկատային բաղադրիչներ, որոնք կարող են մասնակցել պոզոլանային ռեակցիաներին՝ կապվելով կալցիումի հիդրօքսիդի հետ և ձևավորելով լրացուցիչ կապող միացություններ, ինչի արդյունքում բարձրանում է բետոնի խտությունը և քիմիական կայունությունը։ Այս հատկությունը հատկապես կարևոր է ագրեսիվ միջավայրերում օգտագործվող կառուցվածքների համար, որտեղ պահանջվում է բարձր դիմադրություն խոնավության, սուլֆատների և ջերմաստիճանային տատանումների նկատմամբ։ Միևնույն ժամանակ, նման բետոնների արտադրության ժամանակ անհրաժեշտ է ճիշտ ընտրել մասնիկների ֆրակցիոն կազմը և խառնուրդի ջրային հարաբերակցությունը, որպեսզի ապահովվի անհրաժեշտ աշխատանքունակություն և կանխվի ավելորդ ծակոտկենության ձևավորումը, որը կարող է նվազեցնել մեխանիկական ամրությունը։ Ընդհանուր առմամբ, Լոռու մարզի հրաբխային ապարներով բետոնները համարվում են տնտեսապես արդյունավետ և տեխնոլոգիապես օգտակար նյութեր, որոնք ճիշտ նախագծման դեպքում ապահովում են բարձր դիմացկունություն, երկար ծառայության ժամկետ և լավ համադրություն տեղական բնական ռեսուրսների օգտագործման հետ։