Ани

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հագուստը որպես նշանային համակարգ հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում՝ ընդգծելով դրա սեմիոտիկ, սոցիալ-մշակութային և հաղորդակցական գործառույթները։ Նշվում է, որ հագուստը ոչ միայն կենցաղային անհրաժեշտություն է, այլև մշակութային կոդավորման միջոց, որի միջոցով արտահայտվում են սոցիալական կարգավիճակը, ինքնությունը, արժեքային կողմնորոշումները և խմբային պատկանելությունը։ Վերլուծվում է, որ հայ մշակութային միջավայրում հագուստը պատմականորեն կապված է ավանդույթների, ազգային ինքնության պահպանման և ծիսական գործառույթների հետ, որտեղ տարազային համակարգը հաճախ հանդես է եկել որպես ազգային ինքնության տեսանելի նշանային ձև։ Միևնույն ժամանակ բրիտանական լեզվամշակույթում հագուստը ավելի հաճախ պայմանավորված է սոցիալական դասերի, ինստիտուցիոնալ նորմերի և իրավիճակային էթիկետի պահանջներով, ինչի արդյունքում ձևավորվել է հագուստի ավելի ֆունկցիոնալ և կոդավորված համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ երկու մշակույթներում էլ հագուստը գործում է որպես ոչ բառային հաղորդակցության միջոց՝ լրացնելով կամ փոխարինելով լեզվական հաղորդագրությունները և ազդելով սոցիալական ընկալման վրա։ Նշվում է նաև, որ գլոբալիզացիայի պայմաններում հագուստի սեմիոտիկ համակարգերը ենթարկվում են փոխազդեցության և հիբրիդացման՝ միաժամանակ պահպանելով տեղային մշակութային առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հագուստը հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում հանդես է գալիս որպես բազմաշերտ նշանային համակարգ, որը միավորում է սոցիալական, մշակութային և հաղորդակցական իմաստներ։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ուսուցիչների մասնագիտական կոմպետենտության զարգացման տեսական, մեթոդաբանական և գործնական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ շարունակական մասնագիտական կրթության և վերապատրաստման դասընթացների կազմակերպման համատեքստում։ Քննարկվում են մանկավարժական մասնագիտական կոմպետենտության էությունը, կառուցվածքը, հիմնական բաղադրիչները և դրանց ձևավորման ու կատարելագործման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցիչների առարկայական, մեթոդական, հաղորդակցական, հետազոտական և թվային կարողությունների զարգացմանը, մասնագիտական ինքնակատարելագործման անհրաժեշտությանը և կրթական փոփոխություններին հարմարվելու պատրաստակամությանը։ Ուսումնասիրվում են վերապատրաստման դասընթացների բովանդակության մշակման սկզբունքները, ուսուցման ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները, գործնական առաջադրանքների, համագործակցային ուսուցման և անդրադարձային գործունեության դերը մանկավարժական հմտությունների կատարելագործման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում ուսուցիչների մասնագիտական կարիքների բացահայտմանը, վերապատրաստման ծրագրերի արդյունավետության գնահատման չափանիշներին, ձեռք բերված գիտելիքների և կարողությունների գործնական կիրառությանը, ինչպես նաև մասնագիտական զարգացման անհատական ուղիների ձևավորմանը։ Կարևորվում են կարողունակահեն կրթության սկզբունքների ներդրումը, ուսուցիչների շարունակական կրթության համակարգի կատարելագործումը, մանկավարժական նորարարությունների տարածումը և կրթության որակի բարձրացմանը նպաստող մեթոդաբանական մոտեցումների մշակումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների վերապատրաստման մասնագետների, կրթության կազմակերպիչների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Լեզվաբանություն

Գիրքը ներկայացնում է՝ արևելահայերենի քերականագիտության ձևավորման պատմական փուլերը, տարբեր լեզվաբանների և քերականագետների ներդրումը հայերենի ուսումնասիրության մեջ, քերականական տեսությունների զարգացման հիմնական ուղղությունները, արևելահայերենի քերականական համակարգի ուսումնասիրության մեթոդների փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում, լեզվաբանական մտքի ձևավորումն ու զարգացումը հայագիտական միջավայրում։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հայագիտության ուսանողների համար, գիտական աշխատողների և հետազոտողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայերեն քերականության պատմական զարգացման ուսումնասիրությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է արևելահայերենի քերականագիտության պատմության և գիտական մտքի էվոլյուցիայի ուսումնասիրության համար։

Իրավաբանություն

Հայցային վաղեմության քաղաքացիաիրավական կարգավորումը Հայաստանի Հանրապետությունում նախատեսում է դատավարական և նյութական իրավունքի մեխանիզմներ, որոնք սահմանում են քաղաքացիների և իրավաբանական անձանց իրավունքների և պարտականությունների պաշտպանության ժամկետները, երբ речь գնում է պարտքային կամ այլ քաղաքացիական իրավունքների իրականացումից, և նպատակաուղղված է ապահովել իրավաբանական վստահություն, կանխարգելել իրավունքի չարաշահումները և իրավական հարաբերությունների երկարաժամկետ անորոշությունը։ Ըստ գործող քաղաքացիական օրենսգրքի՝ պահանջի հստակացման պահից սկսած սահմանված ժամանակահատվածում պահանջատերը պարտավոր է իր պահանջը ներկայացնել դատարան կամ այլ իրավասու մարմին, հակառակ դեպքում պահանջը կարող է ճանաչվել վաղեմության ենթակա և, որպես կանոն, չբացառվող դաշտում։ ՀՀ իրավակարգն առավելագույնս ընդգծում է պահանջի բնույթը, վաղեմության ժամկետի տևողությունը՝ այն դասակարգելով՝ ընդհանուր, առանձնահատուկ և բացառիկ ժամկետների, որոնք կախված են պահանջի ձևից, առարկայից և իրավաբանական հետևանքներից, և նախատեսում է որոշ բացառություններ, օրինակ՝ սուտի, խարդախության, հանցավոր արարքի կամ իրավաբանական անձանց գործունեության հատուկ հանգամանքներում ժամկետների դադարեցում կամ երկարացում։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում հայ պարբերական մամուլում անձի համակողմանի ձևավորման և զարգացման հիմնախնդրի արտացոլման ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, կրթական և մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները, որոնց պայմաններում հայ մամուլը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման, այլև հասարակական մտածողության, կրթական գաղափարների և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման կարևոր գործոն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձի մտավոր, բարոյական, ֆիզիկական և սոցիալական զարգացման վերաբերյալ առաջադրված գաղափարներին, կրթության և դաստիարակության նպատակներին, ընտանիքի ու դպրոցի դերին, ինչպես նաև հասարակական միջավայրի ազդեցությանը անհատի ձևավորման գործընթացում։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ պարբերականներում տարածված մանկավարժական և հասարակական պատկերացումների զարգացումը, դրանցում ներկայացված կրթական արժեքներն ու դաստիարակչական մոտեցումները, ինչպես նաև ժամանակի առաջադեմ մտածողների կողմից անձի ազատ, գիտակից և բազմակողմանի զարգացման կարևորության շեշտադրումը։ Ուսումնասիրության միջոցով հայ մամուլը դիտարկվում է որպես պատմական և մանկավարժական արժեքավոր աղբյուր, որն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության կրթական պահանջները, մտավոր որոնումները և ազգային-մշակութային առաջնահերթությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հայագետներին, կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և հայ մամուլի ու հասարակական մտքի զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գրականություն

Գիրքը համախմբում է Վահան Տերյանի լավագույն բանաստեղծությունները, որոնք բնութագրվում են ազգային հոգու խորությամբ, սիրով, ցավով և հուզականության բարձր աստիճանով։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է զգացմունքների արտահայտման նուրբ միջոցներով, հզոր ներքին ապրումներով և ժողովրդի կյանքին մոտ թեմաներով։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ է երևում ազգային ինքնության, մարդկային բարոյականության և սոցիալական խնդիրների քննարկում։ Հիմնական թեմաները․ Ազգային ինքնություն և հայրենիքի սեր Մարդկային զգացմունքներ՝ սեր, տառապանք, կարեկցանք Ազգային և սոցիալական արդարության խնդիրներ Փիլիսոփայական անդրադարձեր կյանքի և մահվան մասին Բանաստեղծական լեզվի, սիմվոլիկայի և երաժշտական ռիթմերի կիրառություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Արժև է հայ ժամանակակից պոեզիայի ուսումնասիրման համար Հստակ արտահայտված ազգային և զգացմունքային թեմաներ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և բանաստեղծության սիրահարների համար Միավորում է էմոցիոնալ խորություն և բարձր գեղագիտական արժեք