Արվեստ բանական կամ տրամաբանություն

Literature

«Տեքստ, փոխաբերականություն, մեկնաբանություն»-ը ուսումնասիրվում է այն, թե ինչպես գրական տեքստերը օգտագործում են փոխաբերություններ, մետաֆորներ և խորհրդանշական ձևեր՝ իմաստների խորացման և ընթերցողի զգացմունքների ազդեցության համար։ Գիրքը ներկայացնում է մեթոդներ՝ տեքստային վերլուծության, լեզվաբանական և մշակութային համատեքստի ընթերցման համար, ինչպես նաև քննարկում է մեկնաբանության տեսական հիմքերը։ Հիմնական թեմաները․ Գրական տեքստերի կառուցվածք և իմաստային շերտեր Մետաֆոր, փոխաբերություն և խորհրդանշականություն Տեքստի բազմակողմանի մեկնաբանության մեթոդներ Սիմվոլիկ և մետաֆորական դրսևորումները գրականության մեջ Հոգեբանական, սոցիալական և մշակութային իմաստների վերլուծություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Տեքստի վերլուծության և մեկնաբանության գործնական ուղեցույց Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, քննադատների և դասախոսների համար Միավորում է տեսական և գործնական մոտեցումներ Ներկայացնում է փոխաբերության ազդեցությունը ընթերցողի ընկալման վրա

Technology

Աշխատությունը նվիրված է պոլիմերային հիմքով առանց ասբեստի շփական կոմպոզիտային նյութերի ստեղծման տեսական սկզբունքների և տեխնոլոգիական հիմքերի մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն բազմաբաղադրիչ նյութական համակարգերը, որոնք նախատեսված են բարձր շփման, մաշակայունության և ջերմային բեռնվածությունների պայմաններում աշխատող հանգույցներում կիրառելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պոլիմերային կապակցանյութի, ամրացնող բաղադրիչների, լցանյութերի և շփական հատկությունները կարգավորող հավելանյութերի փոխազդեցությանը, քանի որ դրանց կառուցվածքն ու հարաբերակցությունը պայմանավորում են վերջնական կոմպոզիտի ֆիզիկամեխանիկական և տրիբոլոգիական բնութագրերը։ Ասբեստից հրաժարումը դիտարկվում է որպես նյութերի անվտանգության և ժամանակակից տեխնիկական պահանջներին համապատասխանության կարևոր ուղղություն, ինչի պատճառով ուսումնասիրվում են այնպիսի այլընտրանքային բաղադրիչների ընտրության սկզբունքները, որոնք կարող են ապահովել անհրաժեշտ ամրություն, կայուն շփման գործակից և շահագործման բավարար տևողություն։ Քննության են առնվում կոմպոզիտների կառուցվածքի ձևավորման օրինաչափությունները, բաղադրիչների միջև կապերը և ջերմաստիճանի, ճնշման ու շփման պայմանների ազդեցությունը նյութի վարքի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաշման մեխանիզմների, շփման մակերևույթում ընթացող կառուցվածքային փոփոխությունների, ջերմային կայունության և մեխանիկական հատկությունների գնահատմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր բաղադրությունների համեմատական փորձարկումներ՝ նյութի կառուցվածքի և շահագործողական բնութագրերի միջև կապերը բացահայտելու նպատակով։ Տեխնոլոգիական տեսանկյունից դիտարկվում են կոմպոզիտային համակարգերի ստացման և ձևավորման ընդհանուր սկզբունքները, արտադրական գործընթացների վերահսկելիությունը և պատրաստի արտադրանքի հատկությունների կայունության ապահովումը։ Մշակվող նյութերը կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ տրանսպորտային միջոցների, մեքենաշինական սարքավորումների և տարբեր արգելակային կամ փոխանցման հանգույցների համար, որտեղ անհրաժեշտ են կանխատեսելի շփական հատկություններ և բարձր մաշակայունություն։ Աշխատությունն ունի կարևոր գիտական ու ինժեներական նշանակություն ժամանակակից նյութագիտության և տրիբոլոգիայի համար՝ նպաստելով անվտանգ, արդյունավետ և երկարատև շահագործման համար նախատեսված առանց ասբեստի շփական կոմպոզիտների նախագծման գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Religion

Սույն աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական կրոնի հիմնադրույթների, հոգևոր կյանքի սկզբունքների և մարդու բարոյական ու կրոնական դաստիարակության հարցերին։ Այն ներկայացնում է քրիստոնեական աշխարհայացքի ճանաչողությանն ու յուրացմանը միտված ուսուցողական և դաստիարակչական գրականության այն ավանդույթը, որի նպատակն է ընթերցողին հաղորդակից դարձնել հավատքի բովանդակությանը, քրիստոնեական բարոյականության սկզբունքներին և հոգևոր կատարելագործման ուղիներին։ Աշխատության գաղափարական հիմքում ընկած է այն համոզմունքը, որ կրոնական գիտելիքը պետք է դառնա ոչ միայն մտավոր ճանաչողության, այլև մարդու ներքին կյանքի, վարքագծի և բարոյական նկարագրի ձևավորման միջոց։ Քրիստոնեական կրոնը դիտարկվում է որպես հոգևոր և բարոյական արժեքների ամբողջական համակարգ, որը մարդուն ուղղորդում է դեպի հավատք, առաքինություն, սեր, խոնարհություն, գթասրտություն և պատասխանատվություն։ Հոգեվարժության գաղափարը շեշտադրում է մարդու ներաշխարհի հետևողական դաստիարակության անհրաժեշտությունը՝ ընդգծելով, որ ճշմարիտ կրոնական կյանքը ենթադրում է ոչ միայն հավատքի ճշմարտությունների ճանաչում, այլև դրանց գիտակցված կիրառում առօրյա կյանքում։ Աշխատության կարևոր թեմատիկ ուղղություններից է քրիստոնեական հավատի և բարոյական վարքի փոխկապակցվածությունը։ Քրիստոնեական ուսմունքի համաձայն՝ մարդու հոգևոր կատարելագործումը պայմանավորված է հավատքի, մտքի և գործի ներդաշնակությամբ։ Հավատացյալը պետք է ոչ միայն ճանաչի կրոնական սկզբունքները, այլև առաջնորդվի դրանցով՝ իր հարաբերություններում դրսևորելով ազնվություն, արդարություն, համբերություն, ներողամտություն և սեր։ Այս մոտեցմամբ կրոնագիտությունը ձեռք է բերում գործնական դաստիարակչական նշանակություն՝ նպաստելով անհատի բարոյական ինքնագիտակցության և հոգևոր պատասխանատվության զարգացմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև հոգևոր ինքնաքննության և ինքնակատարելագործման գաղափարը։ Քրիստոնեական հոգևոր ավանդույթում մարդը կոչված է մշտապես քննելու սեփական մտքերը, զգացմունքներն ու արարքները, ճանաչելու իր թերությունները և ձգտելու դրանց հաղթահարմանը։ Հոգևոր վարժանքը ենթադրում է ներքին կարգապահություն, աղոթական կյանք, խղճի գիտակցում և առաքինությունների հետևողական զարգացում։ Այս ճանապարհին կարևոր են խոնարհությունը, ինքնազսպումը, համբերությունը, բարեգործությունը և մերձավորի նկատմամբ հոգատարությունը։ Նման սկզբունքները նպաստում են մարդու ներքին խաղաղության ձևավորմանը և նրա հարաբերությունների բարելավմանը թե՛ ընտանիքում, թե՛ հասարակական կյանքում։ Քրիստոնեական բարոյագիտության կարևոր բաղադրիչներից է նաև մերձավորի հանդեպ սիրո և գթասրտության սկզբունքը։ Այն ենթադրում է սեփական շահերից վեր կանգնելու, կարիքավորին օգնելու, վիրավորանքները ներելու և մարդկային արժանապատվությունը հարգելու կարողություն։ Բարոյական կյանքը ներկայացվում է որպես գիտակցված ընտրությունների և պատասխանատու գործողությունների ամբողջություն, որտեղ յուրաքանչյուր անհատ պատասխանատվություն է կրում իր արարքների և դրանց հետևանքների համար։ Այս իմաստով հոգևոր դաստիարակությունը վերաբերում է ոչ միայն անհատի անձնական հավատքին, այլև նրա հասարակական վարքագծին ու շրջապատի հետ հարաբերություններին։ Աշխատության կրթական նշանակությունը կապված է կրոնական գիտելիքի համակարգված փոխանցման և քրիստոնեական աշխարհայացքի ձևավորման հետ։ Կրոնագիտությունը որպես ուսումնական բնագավառ հնարավորություն է տալիս ճանաչելու քրիստոնեական հավատքի հիմքերը, եկեղեցական ավանդույթները, բարոյական ուսմունքը և հոգևոր կյանքի կազմակերպման սկզբունքները։ Այն կարևոր է հատկապես այնպիսի կրթական միջավայրում, որտեղ կրոնական ուսուցումը դիտարկվում է որպես ազգային և հոգևոր դաստիարակության բաղադրիչ։ Քրիստոնեական ուսմունքի ճանաչողությունը նպաստում է նաև մարդու պատմական ու մշակութային ինքնության գիտակցմանը, քանի որ քրիստոնեությունը դարեր շարունակ էական ազդեցություն է ունեցել հայ ժողովրդի գրականության, արվեստի, կրթության, հասարակական կյանքի և բարոյական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Գրական և կառուցվածքային առումով աշխատությունը պատկանում է կրոնական-ուսուցողական ու բարոյախոսական գրականության ավանդույթին։ Այս ժանրին բնորոշ են հասկացությունների բացատրությունը, ուսուցողական դատողությունները, բարոյական սկզբունքների ներկայացումը և ընթերցողին ուղղված դաստիարակչական խորհուրդները։ Նման երկերի նպատակն է կրոնական գաղափարները դարձնել հասկանալի և կիրառելի՝ դրանք կապելով մարդու անձնական կյանքի, հոգևոր փորձառության և հասարակական պարտականությունների հետ։ Աշխատության վերնագրում միավորված կրոնագիտության և հոգեվարժության հասկացությունները ցույց են տալիս, որ այստեղ կարևորվում են ինչպես հավատի գիտական ու գաղափարական ճանաչողությունը, այնպես էլ դրա ներքին յուրացումն ու գործնական իրականացումը։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի XIX դարի հայ հոգևոր-կրթական գրականության զարգացման պատմության մեջ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայկական կրթական և եկեղեցական միջավայրում մեծ ուշադրություն էր դարձվում կրոնական գիտելիքի տարածմանը, հայերեն ուսումնական գրականության ստեղծմանը և երիտասարդ սերնդի բարոյական դաստիարակությանը։ Հայ եկեղեցին ոչ միայն հոգևոր կյանքի կազմակերպման կենտրոն էր, այլև կարևոր դեր ուներ կրթության, գրագիտության, գրքի հրատարակության և ազգային մշակույթի պահպանման գործում։ Շուշին XIX դարում Արցախի հայկական մշակութային, կրթական և հոգևոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Քաղաքում զարգանում էին դպրոցական գործունեությունը, գրական կյանքը և հայերեն գրքի տպագրությունը։ Հրատարակության կապը Ղարաբաղի վիճակավոր առաջնորդի՝ բարձր սրբազան մետրոպոլիտ Բաղդասարի անվան հետ ընդգծում է եկեղեցական իշխանության և տպագրական գործունեության փոխկապակցվածությունը։ Հոգևոր առաջնորդների աջակցությամբ իրականացվող հրատարակչական նախաձեռնությունները նպաստում էին կրոնական ու կրթական գրականության տարածմանը և համայնքի հոգևոր պահանջների բավարարմանը։ Այս առումով աշխատությունը կարևոր վկայություն է նաև Շուշիի տպագրական պատմության և XIX դարի Արցախի հոգևոր-մշակութային կյանքի վերաբերյալ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ աստվածաբանության, քրիստոնեական բարոյագիտության, հոգևոր դաստիարակության, հայ եկեղեցու պատմության և XIX դարի հայկական կրթական գրականության ուսումնասիրողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Շուշիի տպագրության պատմությամբ, Արցախի հոգևոր ժառանգությամբ և հայերեն կրոնական գրականության զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է քրիստոնեական հավատքի և բարոյական կյանքի փոխհարաբերության ներկայացմամբ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս խորհելու մարդու հոգևոր կատարելագործման, խղճի, առաքինության, ներողամտության, սիրո և հասարակական պատասխանատվության մասին։ Այն քրիստոնեական կրոնական գիտելիքը ներկայացնում է որպես մարդու անձնական ու հասարակական կյանքի ձևավորման կարևոր միջոց՝ ընդգծելով հոգևոր կրթության դերը անհատի և համայնքի բարոյական զարգացման գործում։ Հրատարակությունը հայ հոգևոր-կրթական ժառանգության արժեքավոր նմուշ է, որն արտացոլում է XIX դարի հայ եկեղեցական միջավայրում կրոնական գիտելիքի տարածման, քրիստոնեական դաստիարակության և ազգային հոգևոր մշակույթի պահպանման ձգտումները։

Philosophy

Այս աշխատությունը փիլիսոփայական մտքի և իմաստասիրական խորհրդածությունների ժողովածու է, որի հիմնական ուղղվածությունը մարդու, աշխարհի, բնության, գիտելիքի, բարոյականության և մարդկային գոյության հիմնարար հարցերի քննությունն է։ Փիլիսոփայական ճառերի ձևաչափը հնարավորություն է տալիս տարբեր թեմաներ ներկայացնելու ինքնուրույն, բայց գաղափարապես փոխկապակցված դատողությունների միջոցով՝ ընթերցողին ներգրավելով բանական որոնումների, քննադատական մտածողության և աշխարհայացքային հարցադրումների մեջ։ Աշխատության ընդհանուր բովանդակային շրջանակը կապված է իմաստասիրության՝ որպես իրականության ճանաչողության, մարդկային կյանքի իմաստի բացահայտման և ճշմարտության որոնման գիտակարգի հետ։ Փիլիսոփայությունը դիտարկվում է որպես մտավոր գործունեության այն ձևը, որը մարդուն հնարավորություն է տալիս դուրս գալու առօրյա պատկերացումների սահմաններից, քննելու երևույթների պատճառներն ու հետևանքները և ձևավորելու հիմնավորված դատողություններ։ Այս մոտեցմամբ իմաստասիրությունը ոչ միայն տեսական գիտելիքի ոլորտ է, այլև մարդու ինքնաճանաչման, բարոյական կողմնորոշման և հոգևոր զարգացման կարևոր միջոց։ Աշխատության գաղափարական շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունի բանականության և գիտելիքի խնդիրը։ Մարդկային ճանաչողությունը ենթադրում է շրջապատող աշխարհի ուսումնասիրություն, երևույթների միջև կապերի բացահայտում և ճշմարտության նկատմամբ մշտական ձգտում։ Փիլիսոփայական մտածողությունը մարդուն սովորեցնում է չբավարարվել մակերեսային բացատրություններով, կասկածի տակ դնել չհիմնավորված համոզմունքները և յուրաքանչյուր հարց դիտարկել տրամաբանական ու քննադատական մոտեցմամբ։ Գիտելիքի ձեռքբերումը ներկայացվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում մարդը զարգացնում է վերլուծական կարողությունները, ընդլայնում մտահորիզոնը և ավելի խորությամբ հասկանում սեփական գոյության ու աշխարհի փոխհարաբերությունները։ Կարևոր թեմատիկ ուղղություններից է մարդու բնության և մարդկային կյանքի իմաստի ուսումնասիրությունը։ Փիլիսոփայական մտածողության մեջ մարդը դիտարկվում է միաժամանակ որպես բնության մաս, բանական էակ և բարոյական ընտրության ունակ անհատ։ Նրա գոյությունը կապված է ազատության, պատասխանատվության, պարտքի, երջանկության, բարության և արդարության հիմնարար հարցերի հետ։ Մարդու արժանապատվությունը պայմանավորված է ոչ միայն մտավոր կարողություններով, այլև բարոյական ինքնագիտակցությամբ և սեփական գործողությունների համար պատասխանատվություն կրելու պատրաստակամությամբ։ Այս տեսանկյունից փիլիսոփայությունը նպաստում է անհատի ինքնուրույն դատողության և բարոյական հասունության ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր գաղափարական ոլորտներից է նաև բարոյագիտությունը՝ որպես մարդու վարքի և հասարակական հարաբերությունների սկզբունքների ուսումնասիրություն։ Բարոյականությունը դիտարկվում է որպես անհատական և հասարակական կյանքի կազմակերպման անհրաժեշտ հիմք։ Առաքինությունը, խոհեմությունը, արդարությունը, չափավորությունը, ազնվությունը և մարդասիրությունը ներկայացվում են որպես մարդկային համակեցության կարևոր արժեքներ։ Փիլիսոփայական դատողությունների միջոցով բացահայտվում է անձնական շահերի և հասարակական պարտքի, ազատության և պատասխանատվության, անհատական երջանկության և ընդհանուր բարօրության փոխհարաբերությունը։ Այս հարցադրումները փիլիսոփայական գրականությանը հաղորդում են ոչ միայն տեսական, այլև գործնական նշանակություն՝ ընթերցողին մղելով սեփական վարքի և համոզմունքների վերանայման։ Բնության և տիեզերքի վերաբերյալ փիլիսոփայական հարցերը ևս կազմում են իմաստասիրական մտածողության կարևոր ոլորտներից մեկը։ Աշխարհի կառուցվածքի, բնական երևույթների, պատճառահետևանքային կապերի և մարդու՝ բնության մեջ ունեցած տեղի ուսումնասիրությունը նպաստում է գիտական աշխարհայացքի ձևավորմանը։ Բնության ճանաչումը դիտարկվում է որպես բանականության կիրառման կարևորագույն ուղղություն, իսկ գիտական մտածողությունը՝ որպես իրականությունը հասկանալու և հիմնավորված եզրակացությունների հանգելու միջոց։ Այսպիսի մոտեցումը կապում է փիլիսոփայական գիտելիքը բնագիտության և այլ գիտակարգերի հետ՝ ընդգծելով տարբեր ոլորտների փոխլրացնող նշանակությունը։ Փիլիսոփայական ճառերի ժանրային առանձնահատկությունն այն է, որ բարդ գաղափարները ներկայացվում են թեմատիկորեն կազմակերպված դատողությունների, բացատրությունների և մտավոր քննարկումների միջոցով։ Ճառը հնարավորություն է տալիս հեղինակին հանգամանորեն զարգացնելու որևէ հարց, ներկայացնելու տարբեր տեսակետներ և ձևավորելու տրամաբանական եզրակացություն։ Այս ժանրում կարևոր դեր ունեն հասկացությունների ճշգրտությունը, փաստարկների հաջորդականությունը, տրամաբանական կապերը և մտքի հետևողական զարգացումը։ Միաժամանակ փիլիսոփայական շարադրանքը կարող է զուգակցվել բարոյական ու դաստիարակչական նպատակադրումների հետ՝ գիտելիքի փոխանցումը կապելով ընթերցողի անձնական և հասարակական կատարելագործման գաղափարի հետ։ Պատմամշակութային առումով աշխատությունը կարևոր տեղ ունի 19-րդ դարի հայ փիլիսոփայական և մտավոր գրականության զարգացման համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանում հայ իրականության մեջ մեծանում էր հետաքրքրությունը եվրոպական փիլիսոփայական մտքի, գիտական հայտնագործությունների և լուսավորական գաղափարների նկատմամբ։ Հայ մտավորականները ձգտում էին համաշխարհային իմաստասիրական ժառանգությունը ներկայացնել մայրենի լեզվով՝ զարգացնելով հայերեն գիտական ու փիլիսոփայական եզրաբանությունը և ընդլայնելով ազգային մտավոր կյանքի թեմատիկ սահմանները։ Այս գործընթացում առանձնահատուկ դեր է ունեցել Վենետիկի Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանությունը, որի անդամները նշանակալի ներդրում են կատարել փիլիսոփայական, պատմագիտական, լեզվաբանական, աստվածաբանական և գիտական գրականության ստեղծման ու տարածման գործում։ Միաբանության հրատարակչական գործունեությունը նպաստել է հայ ընթերցողին եվրոպական մտավոր ավանդույթներին հաղորդակից դարձնելուն և հայերենը գիտական ու փիլիսոփայական մտքի արտահայտման զարգացած միջոց դարձնելուն։ Այս հրատարակությունը ներկայացնում է այդ մտավոր միջավայրի հետաքրքրությունների լայն շրջանակը և հայերեն իմաստասիրական գրականության զարգացման ընթացքը։ Այն արժեքավոր է հայ փիլիսոփայության պատմության, Մխիթարյան միաբանության գիտական ժառանգության, 19-րդ դարի լուսավորական մտածողության և հայերեն փիլիսոփայական լեզվի ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփայության պատմաբաններին, հայագետներին, մշակութաբաններին, մտավոր պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին հայերեն գրականության մասնագետներին։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է մարդու և աշխարհի վերաբերյալ հիմնարար հարցերի շուրջ մտածելու, տարբեր գաղափարական մոտեցումներ ճանաչելու և քննադատական մտածողություն զարգացնելու հնարավորությամբ։ Այն ներկայացնում է իմաստասիրությունը որպես գիտելիքի, ինքնաճանաչման և բարոյական կատարելագործման միասնություն՝ ընդգծելով, որ մարդու մտավոր հասունությունը ձևավորվում է հարցադրումներ անելու, ճշմարտությունը որոնելու, սեփական համոզմունքները քննելու և գիտելիքը կյանքի իմաստավորման ու հասարակական բարօրության ծառայեցնելու միջոցով։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն միջնադարյան նախաբանի ուսումնասիրությանը, որը վերաբերում է սուրբ իշխաններ Բորիսին և Գլեբին՝ հին ռուսական քրիստոնեական ավանդության կարևորագույն սրբերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ սրբերի մասին պատմող հայերեն գրական վկայությունը, դրա ստեղծման կամ փոխանցման պատմական ու գրական միջավայրը, ինչպես նաև հայ և հին ռուսական մշակույթների միջև ձևավորված միջմշակութային կապերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել բնագրի կառուցվածքը, բովանդակությունը, լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, սրբախոսական մոտիվները, կերպարների ներկայացման եղանակները և քրիստոնեական արժեքների արտահայտությունը։ Բորիսի և Գլեբի պաշտամունքը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում արևելասլավոնական քրիստոնեական մշակույթում, իսկ նրանց նահատակության պատմությունը ձևավորել է սրբախոսական և պատմագրական բազմաթիվ ստեղծագործությունների հիմքը։ Հայերեն նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է այդ ավանդույթը հասել հայկական գրական միջավայր և ինչպիսի լեզվական, գեղարվեստական կամ գաղափարական փոփոխությունների է ենթարկվել փոխանցման ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել թարգմանական գործընթացին, աղբյուրագիտական հարցերին և հայերեն բնագրի հնարավոր կապերին այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների հետ։ Տեքստաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու տարբեր խմբագրությունների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, վերականգնելու հնարավոր սկզբնաղբյուրները և գնահատելու հայերեն վկայության տեղը տվյալ սրբախոսական ավանդության զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ միջնադարյան գրականության պատմության տեսանկյունից, քանի որ օտարալեզու քրիստոնեական նյութի հայերեն փոխանցումը վկայում է միջնադարյան մշակույթների միջև ակտիվ գրական և հոգևոր փոխանակման մասին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել բանասերներին, միջնադարագետներին, գրականագետներին, հայագետներին, սլավոնագետներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին և հայ-սլավոնական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական թարգմանական գրականության, սրբախոսական ժանրի, միջնադարյան քրիստոնեական մշակույթի և տարբեր գրական ավանդույթների փոխազդեցության պատմությամբ։

Technology

Քիմիայի և նյութագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է նախապես սահմանված հատկություններով պոլիմերային կոմպոզիտների ստացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ ճակատային պոլիմերացման մեթոդի կիրառմամբ։ Քննության են առնվում պոլիմերացման ռեակցիայի տարածման օրինաչափությունները, սկզբնական բաղադրիչների փոխազդեցությունը և կոմպոզիտային նյութի կառուցվածքի ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործընթացի ջերմային ռեժիմին, ռեակցիայի ճակատի տարածման արագությանը, բաղադրության ընտրությանը և տեխնոլոգիական պարամետրերի ազդեցությանը վերջնական նյութի հատկությունների վրա։ Վերլուծվում են ստացվող կոմպոզիտների ֆիզիկամեխանիկական, ջերմային և կառուցվածքային բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց նպատակային կարգավորման հնարավորությունները։ Քննարկվում են ճակատային պոլիմերացման արդյունավետության, գործընթացի կառավարման, էներգատարության նվազեցման և անհրաժեշտ շահագործական հատկանիշներով նյութերի ստացման հետ կապված խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տվյալ մեթոդի կիրառման հեռանկարները տարբեր նշանակության պոլիմերային կոմպոզիտների նախագծման և արտադրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պոլիմերների քիմիայի, նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի և քիմիական տեխնոլոգիայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։