Բարձրագույն աշխարհագրություն

Մշակույթ

Մատենագիտական բնույթի այս հրատարակությունը նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ոլորտներում նոր լույս տեսած գրականության վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվություն ներկայացնելու համար։ Ցանկում ընդգրկվում են մշակութային գործունեությանը, մշակութային-լուսավորական աշխատանքներին, թանգարանագիտությանը, արվեստի տարբեր ճյուղերին, գրադարանագիտությանը և մատենագիտությանը վերաբերող գրքեր, հոդվածներ և այլ հրատարակություններ։ Նյութերը համակարգվում են թեմատիկ բաժիններով և մատենագիտական դասակարգման սկզբունքներով՝ անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումն ու օգտագործումը հեշտացնելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինչպես հայերեն և ռուսերեն հրատարակություններին, այնպես էլ հայկական մշակույթին ու արվեստին առնչվող համապատասխան մասնագիտական գրականությանը։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներում հրատարակվող նոր աշխատություններին և ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին։ Հրատարակությունը տեղեկատվական կարևոր աղբյուր է գիտական, կրթական և մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, դասախոսներին, ուսանողներին և մշակույթի ու արվեստի ոլորտների վերաբերյալ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1991-2010 թվականներին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած քաղաքական համագործակցության ուսումնասիրությանը՝ դրա հիմնական փուլերի, շարժառիթների, ուղղությունների և տարածաշրջանային նշանակության համակողմանի վերլուծությամբ։ Հետազոտությունը դիտարկում է երկու պետությունների հարաբերությունները Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական պայմանների շրջանակում։ Այդ ժամանակաշրջանում Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունները աստիճանաբար ընդլայնվել են՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, ռազմավարական և տարածաշրջանային համագործակցության տարբեր ոլորտներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների ուսումնասիրությունը և այն գործոնների բացահայտումը, որոնք նպաստել են դրանց միջև սերտ կապերի ձևավորմանը։ Քննության են առնվում պատմամշակութային, լեզվական և էթնոմշակութային ընդհանրությունները, ինչպես նաև փոխադարձ քաղաքական և տնտեսական շահերը, որոնք նշանակալի դեր են ունեցել երկկողմ հարաբերությունների զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1990-ական թվականների սկզբի քաղաքական գործընթացներին, երբ անկախ Ադրբեջանի համար կարևոր էր միջազգային կապերի և արտաքին քաղաքական հենարանների ձևավորումը, իսկ Թուրքիան ձգտում էր ընդլայնել իր ազդեցությունը Հարավային Կովկասում և ամրապնդել հարաբերությունները նորանկախ թյուրքալեզու պետությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցությանը երկկողմ հարաբերությունների վրա, քանի որ այդ խնդիրը կարևոր տեղ է զբաղեցրել Թուրքիայի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգերում և էականորեն ազդել է տարածաշրջանային փոխհարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել սահմանների և հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության, տրանսպորտային միջանցքների և տարածաշրջանային նախագծերի հարցերը, որոնք 1990-ականների վերջին և 2000-ականներին աստիճանաբար դարձան երկու երկրների ռազմավարական համագործակցության կարևոր բաղադրիչներ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների շրջանակում Թուրքիայի ու Ադրբեջանի դիրքորոշումների փոխհամաձայնեցման, փոխադարձ քաղաքական աջակցության և արտաքին քաղաքական նախաձեռնությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են երկկողմ հարաբերությունները վերածվել ավելի լայն ռազմավարական գործընկերության և ինչպես են այդ հարաբերությունները ներգործել Հարավային Կովկասի ուժերի դասավորության վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են համագործակցության սահմանափակումներն ու հակասությունները՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի այլ պետությունների շահերը, միջազգային դերակատարների ազդեցությունը և Թուրքիայի ու Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականությունների փոփոխվող առաջնահերթությունները։ 1991-2010 թվականների ժամանակահատվածի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հարաբերությունների ձևավորման սկզբնական փուլից մինչև ավելի ինստիտուցիոնալացված և բազմաոլորտ համագործակցության անցման գործընթացին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների հետազոտողներին, դիվանագետներին և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Թուրքիայի և Ադրբեջանի հարաբերությունների պատմական զարգացման տրամաբանությունը, դրանց քաղաքական ու ռազմավարական հիմքերը և տարածաշրջանային գործընթացների վրա ունեցած ազդեցությունը հասկանալու տեսանկյունից։

Պատմություն

Աշխատությունը հայոց ազգային պատմության ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որը կազմվել է ազգային վարժարաններում կիրառելու նպատակով։ Այն միտված է սովորողներին ծանոթացնելու հայ ժողովրդի պատմական անցյալին, պետականության ձևավորման և զարգացման ընթացքին, հասարակական ու քաղաքական կյանքի կարևոր իրադարձություններին և ազգային մշակույթի ձևավորման հիմնական փուլերին։ Հայոց պատմության ուսուցումը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայկական կրթական միջավայրում՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը և սեփական ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։ Դասագրքի առաջին հատորը պատմական նյութը ներկայացնում է որպես ուսումնական գիտելիքների համակարգ՝ հնարավորություն տալով սովորողներին ճանաչելու հայ ժողովրդի պատմության առանցքային իրադարձություններն ու գործիչներին և հասկանալու դրանց նշանակությունը ազգային կյանքի զարգացման համար։ Նման ձեռնարկներում պատմական տեղեկությունների շարադրանքը ծառայում է ոչ միայն փաստերի յուրացմանը, այլև անցյալի իրադարձությունների միջև կապերի բացահայտմանը, պատմական մտածողության ձևավորմանը և ազգային ժառանգության գիտակցված ընկալմանը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայալեզու դպրոցական դասագրքերի, ազգային վարժարանների ուսումնական ծրագրերի և հայոց պատմության դասավանդման ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, պատմության մանկավարժությամբ, հայկական կրթության պատմությամբ և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։

Կենսաբանություն

Ածխաջրերը օրգանական միացություններ են, որոնք հանդիսանում են կենդանի օրգանիզմների համար էներգիայի հիմնական աղբյուրներից մեկը և կարևոր դեր ունեն բջջային կառուցվածքների ձևավորման, նյութափոխանակության և կենսագործունեության կարգավորման գործընթացներում։ Դրանք կազմված են ածխածնից, ջրածնից և թթվածնից, իսկ իրենց անվանումը ստացել են այն պատճառով, որ քիմիական կառուցվածքով նման են ածխածնի և ջրի միացությունների։ Ածխաջրերը լայնորեն տարածված են բնության մեջ և հանդիպում են բույսերի, կենդանիների ու միկրոօրգանիզմների կազմության մեջ։ Բույսերում դրանք առաջանում են ֆոտոսինթեզի արդյունքում, երբ արևի լույսի ազդեցությամբ ածխաթթու գազից և ջրից սինթեզվում է գլյուկոզա։ Ածխաջրերը դասակարգվում են միաշաքարների, երկշաքարների և բազմաշաքարների։ Միաշաքարներից առավել հայտնի են գլյուկոզան և ֆրուկտոզան, որոնք արագ ներծծվում են օրգանիզմում և ապահովում են էներգիա։ Երկշաքարների օրինակ են սախարոզան, կաթնաշաքարը և մալթոզան, որոնք կազմված են երկու միաշաքարներից։ Բազմաշաքարները, ինչպիսիք են օսլան, գլիկոգենը և ցելյուլոզը, ունեն ավելի բարդ կառուցվածք և կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես բույսերի, այնպես էլ կենդանիների կյանքում։ Մարդու օրգանիզմում ածխաջրերը կարևոր դեր են խաղում էներգիայի արտադրության մեջ, քանի որ դրանց քայքայման արդյունքում արտադրվում է գլյուկոզա, որն օգտագործվում է բջիջների կողմից։ Գլյուկոզան հատկապես կարևոր է ուղեղի և նյարդային համակարգի աշխատանքի համար։ Ածխաջրերը պարունակվում են հացահատիկային մշակաբույսերում, մրգերում, բանջարեղենում, մեղրում, կաթնամթերքում և բազմաթիվ այլ սննդատեսակներում։ Օրգանիզմում ավելցուկային ածխաջրերը կարող են կուտակվել ճարպի ձևով, ինչը կարող է հանգեցնել առողջական խնդիրների, ուստի կարևոր է պահպանել հավասարակշռված սննդակարգ։ Բացի սննդային նշանակությունից, ածխաջրերը կիրառվում են նաև արդյունաբերության մեջ՝ սննդի, բժշկության, թղթի և տեքստիլի արտադրության ոլորտներում։ Այսպիսով, ածխաջրերը կենսական նշանակություն ունեցող նյութեր են, որոնք ապահովում են օրգանիզմի բնականոն գործունեությունը և մեծ դեր ունեն բնության ու մարդու կյանքի մեջ։

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է խալիֆայության գաղափարին և պատմական նշանակությանը՝ իսլամական աշխարհի քաղաքական ու կրոնական զարգացման համատեքստում։ Խալիֆայությունը պատմական կառավարման համակարգ էր, որի շրջանակում խալիֆը հանդես էր գալիս որպես մահմեդական համայնքի առաջնորդ՝ միավորելով քաղաքական իշխանության և կրոնական հեղինակության որոշ գործառույթներ։ Խալիֆայության պատմությունը կապված է իսլամի տարածման, տարբեր պետությունների կազմավորման, վարչական կառավարման ձևերի զարգացման և մահմեդական հասարակությունների ներքին ու արտաքին հարաբերությունների հետ։ Այս համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու կրոնի և պետական իշխանության փոխհարաբերություններին, առաջնորդության սկզբունքներին, իրավական ու վարչական ավանդույթներին և իսլամական քաղաքակրթության պատմական փոփոխություններին։ Խալիֆայության տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել են քաղաքական կառավարման տարբեր մոդելներ, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել Մերձավոր Արևելքի, Հյուսիսային Աֆրիկայի և հարակից տարածաշրջանների պատմության վրա։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն պատմական և արևելագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես իսլամական աշխարհի քաղաքական կառույցների մասին հայերենով տարածված գիտելիքի օրինակ։ Առանց ամբողջական բովանդակության տվյալների հնարավոր չէ որոշել, թե խալիֆայության պատմության որ փուլերին կամ հարցերին է հատկապես անդրադառնում գիրքը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, արևելագետներին, կրոնագետներին և իսլամական աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հակաճգնաժամային միջոցառումների արդյունավետության բարձրացման հարցերին՝ հարկային քաղաքականության տեսանկյունից։ Գրքում վերլուծվում են տնտեսական ճգնաժամերի ժամանակ կիրառվող հարկային գործիքները՝ հարկային արտոնություններ, արտակարգ տուրքի քաղաքականություն, գանձումների և հարկային պարտավորությունների վերաձևավորում, ինչպես նաև հարկային խթանների միջոցով արտադրության, ներդրումների և զբաղվածության աջակցման մեխանիզմները։ Հեղինակը քննարկում է հարկային միջամտությունների ազդեցությունը բիզնես միջավայրի կայունության, պետական բյուջեի եկամուտների և սոցիալական ծախսերի վրա, ընդգծելով ընթացակարգերի արդյունավետության գնահատման մեթոդները։ Աշխատությունում ներկայացվում են միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ, ռիսկերի գնահատման մեթոդներ և առաջարկություններ՝ հարկային համակարգի ճկունության և հակաճգնաժամային գործիքների արդյունավետության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսագետների, հարկային մասնագետների, պետական կառավարման և ֆինանսական ոլորտի աշխատակիցների համար՝ նպաստելով Հայաստանում տնտեսական կայունության պահպանմանը և ճգնաժամերի հետևանքների մեղմմանը։