Չեխով. Ընտիր երկեր

Տնտեսագիտություն

Մշտական և փոփոխուն ծախսերը ձեռնարկության ծախսերի հիմնական տեսակներն են, որոնք կարևոր են արտադրության և ֆինանսական պլանավորման համար։ Մշտական ծախսերը այն ծախսերն են, որոնք չեն փոխվում արտադրության ծավալից կախված և մնում են համեմատաբար կայուն նույնիսկ այն դեպքում, երբ արտադրությունը չի իրականացվում կամ նվազագույն է։ Դրանց օրինակներ են վարձավճարը, վարչական աշխատավարձերը, ապահովագրավճարները, սարքավորումների ամորտիզացիան և որոշ հարկեր։ Այս ծախսերը ձեռնարկությունը պետք է վճարի անկախ այն բանից՝ ունի վաճառք, թե ոչ։ Փոփոխուն ծախսերը, ընդհակառակը, ուղղակիորեն կախված են արտադրության ծավալից և փոխվում են դրա աճի կամ նվազման հետ։ Դրանք ներառում են հումքի և նյութերի արժեքը, արտադրական աշխատողների աշխատավարձերը, էներգիայի և վառելիքի ծախսերը, ինչպես նաև տեղափոխման որոշ ծախսեր։ Որքան ավելի շատ արտադրանք է թողարկվում, այնքան բարձր են փոփոխուն ծախսերը, և հակառակը՝ արտադրության նվազման դեպքում դրանք կրճատվում են։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի տարբերությունը կարևոր է ձեռնարկության համար, քանի որ այն թույլ է տալիս հաշվարկել ինքնարժեքը, շահույթը և հասկանալ, թե որ պահին արտադրությունը դառնում է շահութաբեր։ Այս բաժանումը օգտագործվում է նաև «բեկման կետը» (break-even point) որոշելու համար, որը ցույց է տալիս այն արտադրության ծավալը, երբ եկամուտները հավասարվում են ընդհանուր ծախսերին։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի ճիշտ կառավարումը օգնում է ձեռնարկություններին բարձրացնել արդյունավետությունը և նվազեցնել ֆինանսական ռիսկերը։

Գրականություն

Աշխատությունը ճանապարհորդական և պատմամշակութային բնույթի գրականություն է, որի առանցքում Հայաստանն ու Արարատի խորհրդանշական աշխարհն են՝ ներկայացված ճանապարհորդի դիտարկումների, անձնական տպավորությունների և պատմական անդրադարձների միջոցով։ Հեղինակը ճանապարհորդությունը վերածում է ոչ միայն աշխարհագրական տարածքի ճանաչման, այլև հայկական պատմության, մշակույթի, ազգային ինքնության և հիշողության բացահայտման միջոցի։ Նկարագրությունների միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է հայկական բնաշխարհին, բնակավայրերին, պատմական վայրերին, ճարտարապետական հուշարձաններին և այն մշակութային միջավայրին, որի մեջ ձևավորվել ու պահպանվել են հայկական ավանդույթները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում Արարատ լեռան պատմական և խորհրդանշական ընկալմանը, որը ներկայացվում է որպես աշխարհագրական սահմաններից դուրս եկող և հայ ժողովրդի պատմական հիշողության ու մշակութային ինքնագիտակցության հետ սերտորեն կապված խորհրդանիշ։ Ճանապարհորդական տպավորությունները զուգակցվում են պատմական տեղեկությունների հետ՝ հնարավորություն տալով տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունները դիտարկել կոնկրետ վայրերի և մշակութային ժառանգության համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ ժողովրդի պատմական փորձառությանը, կրոնական և մշակութային ավանդույթներին, համայնքային կյանքին ու արտաքին աշխարհի հետ ունեցած հարաբերություններին։ Բնության և ճարտարապետության նկարագրությունները կարևոր դեր են կատարում ընդհանուր պատկերի ձևավորման մեջ՝ ներկայացնելով լեռնային լանդշաֆտները, հնագույն բնակավայրերը, եկեղեցիներն ու վանքերը որպես պատմական հիշողության կրողներ։ Միաժամանակ ճանապարհորդական հայացքը հնարավորություն է տալիս համադրել անցյալն ու հեղինակի ժամանակաշրջանի իրականությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները և մշակութային ժառանգությունը շարունակել ազդեցություն ունենալ մարդկանց ինքնընկալման ու հասարակական կյանքի վրա։ Նյութի արժեքը պայմանավորված է նաև արտաքին դիտորդի հայացքով, քանի որ հայկական աշխարհը ներկայացվում է անձնական հանդիպումների, տեղային դիտարկումների և ճանապարհորդության ընթացքում ձեռք բերված փորձառությունների միջոցով։ Այդ պատճառով աշխատությունը կարելի է դիտարկել միաժամանակ որպես ճանապարհորդական պատմություն, մշակութային նկարագրություն և հայագիտական հետաքրքրություն ներկայացնող աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն որոշակի աշխարհագրական տարածք, այլև հասկանալ Արարատի և Հայաստանի տեղը պատմական հիշողության, ազգային մշակույթի և ինքնության ձևավորման գործընթացներում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի պատմությամբ, ճանապարհորդական գրականությամբ, մշակութային աշխարհագրությամբ, հայագիտությամբ և հայկական պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Խուլիգանությունը հասարակական կարգը խախտող վարքագծի ձև է, որը դրսևորվում է բացահայտ անհարգալից, ագրեսիվ կամ հասարակության նորմերին հակասող գործողություններով՝ ուղղված հասարակական վայրերում կարգապահության և հանգստի խաթարմանը։ Այն կարող է ներառել վիրավորանքներ, սպառնալիքներ, բռնի գործողություններ, գույքի վնասում կամ այլ վարք, որը առաջացնում է հասարակական անհանգստություն և վտանգում է մարդկանց անվտանգությունը։ Իրավական համակարգերում խուլիգանությունը համարվում է իրավախախտում կամ որոշ դեպքերում՝ քրեական հանցագործություն՝ կախված դրա ծանրությունից, հետևանքներից և դրսևորման ձևից։ Խուլիգանություն-ը հաճախ կապված է նաև սոցիալական գործոնների հետ, ինչպիսիք են դաստիարակությունը, սոցիալական միջավայրը, ալկոհոլի կամ թմրանյութերի ազդեցությունը, ինչպես նաև վարքային վերահսկողության ցածր մակարդակը։ Հասարակական անվտանգության ապահովման համար պետությունները կիրառում են վարչական և քրեական պատասխանատվության միջոցներ՝ նպատակ ունենալով կանխել նման վարքագծի կրկնությունը և պահպանել հասարակական կարգը։

Lեզվաբանություն

Научное издание посвящено исследованию вопросов армяно-грузинской филологии на основе анализа письменных памятников, рукописных источников и литературных текстов; в работе рассматриваются языковые, историко-литературные и культурные связи между армянской и грузинской традициями, особенности взаимного влияния языков, проблемы перевода, текстологии и интерпретации древних и средневековых произведений, а также результаты филологических разысканий, направленных на уточнение происхождения, датировки и содержания отдельных памятников; особое внимание уделяется сравнительному изучению лексики, грамматических явлений и историко-культурного контекста, что способствует более глубокому пониманию развития литературных и языковых контактов народов Южного Кавказа.

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում ռուսերենի ուսուցման ընթացքում ուսանողների ակտիվ խոսքային գործունեության զարգացմանը և դրա նշանակությանը հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտության կենտրոնում լեզուն գործնական հաղորդակցության միջոց դարձնելու մանկավարժական և մեթոդական պայմաններն են՝ շեշտադրելով սովորողի ոչ միայն լեզվական գիտելիքների յուրացումը, այլև դրանք իրական հաղորդակցական իրավիճակներում ինքնուրույն և նպատակային կիրառելու կարողությունը։ Ակտիվ խոսքը դիտարկվում է որպես հաղորդակցական կարողունակության ձևավորման կարևոր նախադրյալ, քանի որ բանավոր արտահայտվելու, հարցեր ձևակերպելու, պատասխանելու, կարծիք ներկայացնելու, քննարկման մասնակցելու և հաղորդակցական տարբեր իրավիճակներին համապատասխան լեզվական միջոցներ ընտրելու փորձը նպաստում է լեզվի գործնական տիրապետմանը։ Քննվում է բառապաշարի, քերականական կառուցվածքների և արտասանական հմտությունների փոխկապակցված զարգացումը՝ դրանք ներառելով իմաստավորված խոսքային գործունեության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսական և մենախոսական խոսքի ձևավորմանը, ուսումնական քննարկումներին, իրավիճակային առաջադրանքներին, դերային հաղորդակցությանը, տեքստերի շուրջ կարծիքների փոխանակմանը և ստեղծագործական խոսքային աշխատանքներին։ Դիտարկվում է ուսուցչի դերի փոփոխությունը՝ պատրաստի լեզվական նյութ փոխանցողից դեպի հաղորդակցական միջավայր կազմակերպող և ուսանողների ինքնուրույն խոսքային ակտիվությունը խթանող մասնագետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսանողների հնարավոր լեզվական կաշկանդվածության նվազեցումը և այնպիսի ուսումնական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ սխալը դիտարկվում է նաև որպես լեզվի յուրացման բնական գործընթացի մաս։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ խոսքային առաջադրանքների աստիճանական բարդացմանը, ուսանողների լեզվական պատրաստվածության մակարդակի հաշվառմանը և մասնագիտական ու առօրյա հաղորդակցության թեմաների նպատակային ընտրությանը։ Հաղորդակցական կարողունակությունը ներկայացվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է լեզվական գիտելիքների հետ մեկտեղ սոցիալ-հաղորդակցական համապատասխանություն, խոսքային ռազմավարությունների ընտրություն և տարբեր իրավիճակներում փոխըմբռնման հասնելու կարողություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օտար կամ երկրորդ լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի, հաղորդակցական լեզվաբանության և բարձրագույն կրթության մանկավարժության մոտեցումները՝ ռուսերենի ուսուցումը ուսանողների ակտիվ, ինքնուրույն և արդյունավետ հաղորդակցական գործունեության զարգացմանը նպատակաուղղելու համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում անչափահասների դեմ ուղղված սեռական բնույթի բռնի հանցագործությունների քրեաիրավական բնութագրի և դրանց նկատմամբ քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ հանցագործությունների իրավական հատկանիշները, քրեականացման հիմքերը, հանցակազմերի կառուցվածքը և հարակից հանցագործություններից դրանց սահմանազատման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անչափահասի իրավունքների, անձնական անձեռնմխելիության, արժանապատվության և անվտանգության քրեաիրավական պաշտպանության երաշխիքներին։ Վերլուծվում են հանցագործության օբյեկտին, սուբյեկտին, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերին վերաբերող իրավական հարցերը, ինչպես նաև արարքների ճիշտ որակման և քրեական պատասխանատվության տարբերակման սկզբունքները։ Քննարկվում են տուժողի տարիքի, հարկադրանքի և այլ իրավաբանորեն նշանակալի հանգամանքների ազդեցությունը արարքի քրեաիրավական գնահատման վրա՝ առանց տուժողներին մեղադրող մոտեցումների։ Անդրադարձ է կատարվում անչափահասների հատուկ պաշտպանության անհրաժեշտությանը, քրեական վարույթի ընթացքում նրանց իրավունքների ապահովմանը և կրկնակի հոգեբանական վնասի ռիսկի նվազեցմանը։ Դիտարկվում են նաև ներպետական քրեական օրենսդրության և երեխաների պաշտպանության վերաբերյալ միջազգային իրավական չափանիշների փոխհարաբերությունները։ Կարևորվում են իրավական նորմերի հստակությունը, իրավակիրառ պրակտիկայի հետևողականությունը, հանցագործությունների կանխարգելումը և տուժած երեխաների շահերի առաջնահերթ պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել անչափահասների դեմ ուղղված հանցագործությունների քրեաիրավական կարգավորման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը և պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունների բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, երեխաների իրավունքների պաշտպանության ոլորտի աշխատակիցների և ուսանողների համար։