Դաշտային կերարտադրություն

Տնտեսագիտություն

Անվանական և իրական վալյուտային փոխարժեքները արտարժույթի շուկայի հիմնական հասկացություններից են, որոնք ցույց են տալիս մեկ երկրի արժույթի արժեքը մյուսի նկատմամբ, բայց տարբեր տեսանկյուններից։ Անվանական փոխարժեքը այն գինն է, որով մեկ երկրի արժույթը փոխանակվում է մյուս երկրի արժույթի հետ՝ առանց գնային մակարդակների հաշվառման։ Օրինակ՝ եթե 1 ԱՄՆ դոլարը հավասար է 400 դրամի, դա անվանական փոխարժեք է։ Այն ցույց է տալիս միայն փոխանակման ընթացիկ շուկայական արժեքը։ Իրական փոխարժեքը, հակառակը, հաշվի է առնում երկրների գնային մակարդակների տարբերությունները և ցույց է տալիս, թե իրականում որքանով են ապրանքները և ծառայությունները համեմատելի տարբեր երկրներում։ Այն հաշվարկվում է՝ օգտագործելով անվանական փոխարժեքը և գնաճի մակարդակները, և արտացոլում է գնողունակության իրական հարաբերակցությունը երկրների միջև։ Եթե մեկ երկրում գները բարձրանում են ավելի արագ, քան մյուսում, ապա նույնիսկ նույն անվանական փոխարժեքի դեպքում իրական փոխարժեքը փոխվում է՝ ազդելով մրցունակության վրա։ Իրական փոխարժեքը կարևոր է միջազգային առևտրի, ներդրումների և տնտեսական քաղաքականության վերլուծության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե որքան մրցունակ է երկրի տնտեսությունը համաշխարհային շուկայում։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է դերբայական կառուցվածքների՝ մասնավորապես դերբայական և մասնիկային շրջադարձերի (деепричастно-причастный оборот) ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայերենում՝ դիտարկելով դրանց ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստաբանական առանձնահատկությունները։ Վերլուծության մեջ ներկայացվում է, թե ինչպես են հայերենում արտահայտվում գործողության հավելյալ բնութագրումները՝ զուգորդված հիմնական բայով, և ինչ միջոցներով է լեզուն փոխանցում միաժամանակյա կամ հաջորդական գործողությունների կապը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կառուցվածքներին, որոնք համեմատելի են ռուսերենի կամ այլ լեզուների դերբայական դարձվածքների հետ, սակայն հայերենում ունեն սեփական ձևաբանական համակարգ և շարահյուսական վարքագիծ։ Քննարկվում են նաև դերբայական ձևերի դերակատարությունը խոսքի հակիրճացման, տեղեկատվական խտացման և ոճական բազմազանության ապահովման մեջ, ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր խոսքում։ Աշխատությունում դիտարկվում են տարբեր լեզվաբանական մոտեցումներ՝ կառուցվածքային, ֆունկցիոնալ և տիպաբանական, որոնք օգնում են բացահայտել այս կառույցների տեղը հայերենի քերականական համակարգում։ Միաժամանակ ներկայացվում են ուսումնական և կիրառական խնդիրներ, որոնք կապված են նման կառուցվածքների ճիշտ ընկալման և թարգմանության հետ։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է հիպերպրոլակտինեմիայի դերին պոլիկիստոզ ձվարանների համախտանիշի պաթոգենեզում և այդ երկու էնդոկրին խանգարումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է պրոլակտինի բարձր մակարդակի ազդեցությունը հիպոթալամուս-հիպոֆիզ-ձվարան համակարգի գործունեության, գոնադոտրոպ հորմոնների հարաբերակցության, ձվարանների ֆունկցիայի և դաշտանային ցիկլի կարգավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հիպերպրոլակտինեմիան կարող է նպաստել օվուլյացիոն խանգարումների, հիպերանդրոգենիզմի և վերարտադրողական ֆունկցիայի փոփոխությունների առաջացմանը կամ խորացմանը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել պրոլակտինի, լյուտեինացնող և ֆոլիկուլախթանիչ հորմոնների, անդրոգենների և այլ էնդոկրին ցուցանիշների փոխհարաբերությունները՝ տարբեր կլինիկական դրսևորումների դեպքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հիպերպրոլակտինեմիայի և պոլիկիստոզ ձվարանների համախտանիշի ախտորոշիչ տարբերակումը, քանի որ դաշտանային ցիկլի խանգարումները, անօվուլյացիան և հորմոնալ անհավասարակշռությունը կարող են հանդիպել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված վիճակներում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պրոլակտինի բարձրացման հնարավոր պատճառների բացահայտմանը և դրա ազդեցության գնահատմանը հիվանդության կլինիկական պատկերի վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև հորմոնալ խանգարումների շտկման մոտեցումները և դրանց ազդեցությունը դաշտանային ու վերարտադրողական ֆունկցիայի վերականգնման վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել պոլիկիստոզ ձվարանների համախտանիշի պաթոգենետիկ մեխանիզմների առավել ամբողջական ըմբռնմանը և այն դեպքերի առանձնացմանը, երբ անհրաժեշտ է լրացուցիչ գնահատել պրոլակտինի մակարդակը և դրա հնարավոր պատճառները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գինեկոլոգներին, էնդոկրինոլոգներին, վերարտադրողական բժշկության մասնագետներին, բժշկական հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Մշակույթ

Ալեքսանդր Աֆանասի Սպենդիարյանը հայ դասական երաժշտության ամենանշանավոր կոմպոզիտորներից և դիրիժորներից մեկն էր, որի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն ունեցան հայկական ազգային երաժշտարվեստի զարգացման վրա։ Նա ծնվել է Կախովկայի շրջանում և վաղ տարիքից հետաքրքրվել երաժշտությամբ։ Սպենդիարյանը կրթություն է ստացել ռուսական երաժշտական միջավայրում, սակայն իր ստեղծագործություններում մշտապես պահպանել է հայկական ազգային երաժշտության առանձնահատկությունները։ Նրա ստեղծագործությունները համատեղում էին եվրոպական դասական երաժշտության ձևերը և հայկական ժողովրդական մեղեդիների հարուստ հնչերանգները։ Սպենդիարյանը համարվում է հայկական սիմֆոնիկ երաժշտության հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Ալմաստ» օպերան, որը գրվել է Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործության հիման վրա և դարձել հայկական օպերային արվեստի կարևորագույն գործերից մեկը։ Այս օպերայում արտացոլվում են ազգային բնավորությունը, ժողովրդի հոգևոր աշխարհը և հայրենասիրական գաղափարները։ Բացի օպերային ստեղծագործություններից, Սպենդիարյանը գրել է սիմֆոնիկ պատկերներ, ռոմանսներ և այլ երաժշտական գործեր, որոնք առանձնանում են հուզականությամբ և ազգային երանգներով։ Նա մեծ դեր է ունեցել նաև հայկական երաժշտական կյանքի կազմակերպման գործում՝ աջակցելով երաժշտական կրթության և մշակութային հաստատությունների զարգացմանը։ Սպենդիարյանի գործունեությունը նպաստել է հայկական երաժշտության ճանաչմանը ոչ միայն Հայաստանում, այլև արտասահմանում։ Նրա անունով կոչվել են երաժշտական դպրոցներ, մշակութային հաստատություններ և Երևանի օպերայի ու բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնը երկար տարիներ կրել է նրա անունը։ Ալեքսանդր Սպենդիարյանը հայ մշակույթի պատմության մեջ մնացել է որպես ազգային երաժշտարվեստի մեծ վարպետ, որի ստեղծագործությունները մինչ օրս շարունակում են հնչել բեմերում և սիրվել տարբեր սերունդների կողմից։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական վերափոխումների և զբաղվածության ոլորտում առաջացած հիմնախնդիրների փոխկապակցված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում շուկայական տնտեսության անցման պայմաններում աշխատանքի շուկայի կառուցվածքային փոփոխություններն են, աշխատուժի պահանջարկի և առաջարկի հարաբերակցությունը, գործազրկության առաջացման գործոնները և բնակչության տնտեսական ակտիվության փոփոխությունները։ Քննության են առնվում տնտեսության տարբեր ճյուղերում սեփականության ձևերի, արտադրական հարաբերությունների և կազմակերպական կառուցվածքների վերափոխումների ազդեցությունները զբաղվածության մակարդակի ու կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն սոցիալ-տնտեսական հետևանքներին, որոնք պայմանավորված են արտադրության ծավալների փոփոխությամբ, ձեռնարկությունների վերակազմավորմամբ, մասնավոր հատվածի ձևավորմամբ և աշխատատեղերի կառուցվածքի փոփոխությամբ։ Ուսումնասիրվում են գործազրկության տարբեր դրսևորումները, աշխատուժի մասնագիտական և տարածքային շարժունակությունը, աշխատանքի շուկայում պահանջվող որակավորումների փոփոխությունը և աշխատուժի վերապատրաստման անհրաժեշտությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական զբաղվածության քաղաքականության վերլուծությունը՝ ներառելով աշխատանքի տեղավորման աջակցության, մասնագիտական ուսուցման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման և սոցիալական պաշտպանության հետ կապված մոտեցումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման նշանակությանը՝ այն դիտարկելով որպես տնտեսական ակտիվության և զբաղվածության ընդլայնման հնարավոր ուղղություն։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել տարածքային անհամաչափություններին, քաղաքային և գյուղական բնակավայրերում աշխատանքի հնարավորությունների տարբերություններին, ինչպես նաև աշխատանքային միգրացիայի և բնակչության եկամուտների հետ զբաղվածության փոխկապակցվածությանը։ Տնտեսական բարեփոխումների և աշխատանքի շուկայի ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տնտեսական կառուցվածքային փոփոխությունների սոցիալական ազդեցությունները և գնահատելու զբաղվածության կարգավորման մեխանիզմների դերը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը զբաղվածության հիմնախնդիրները դիտարկում է տնտեսական վերափոխումների լայն համատեքստում՝ համադրելով մակրոտնտեսական գործընթացների, աշխատանքի շուկայի, սոցիալական քաղաքականության և մարդկային ռեսուրսների օգտագործման հարցերը։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ժամանակակից հասարակական շենքերի նախագծման և կառուցման մեջ կայուն ճարտարապետության սկզբունքների կիրառման հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրության առանցքում կայունության գաղափարն է՝ որպես ճարտարապետական, բնապահպանական, սոցիալական և տնտեսական գործոնների փոխկապակցված համակարգ, որի նպատակն է ստեղծել արդյունավետ, հարմարավետ, անվտանգ և շրջակա միջավայրի վրա նվազագույն բացասական ազդեցություն ունեցող շենքեր։ Աշխատանքը հատկապես կարևոր է Հայաստանի պայմանների համար, քանի որ երկրի կլիմայական բազմազանությունը, սեյսմիկ ակտիվությունը, բնական ռեսուրսների սահմանափակությունը, էներգետիկ ծախսերը և քաղաքային միջավայրի արագ փոփոխությունները պահանջում են տեղական պայմաններին հարմարեցված ճարտարապետական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կայուն հասարակական շենքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես էներգախնայող կառույց, այլ որպես ամբողջական համակարգ, որտեղ փոխկապակցված են շենքի տեղադրությունը, կողմնորոշումը, ծավալատարածական լուծումը, բնական լուսավորությունն ու օդափոխությունը, ջերմային հարմարավետությունը, էներգիայի սպառումը, շինանյութերի ընտրությունը, շահագործման արդյունավետությունը և շրջակա քաղաքային միջավայրի հետ փոխհարաբերությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարող են ժամանակակից նախագծային սկզբունքները համադրվել Հայաստանի բնական և կլիմայական առանձնահատկությունների հետ։ Այս համատեքստում կարևոր են արևային ճառագայթման արդյունավետ օգտագործումը, ստվերարկումը, շենքերի ջերմամեկուսացումը, պասիվ ջեռուցման և հովացման հնարավորությունները, բնական օդափոխությունը, վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառումը և ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև հասարակական շենքերի էներգաարդյունավետության բարձրացումը, քանի որ նման կառույցները հաճախ ունեն մեծ մակերեսներ, բարձր հաճախելիություն և զգալի էներգետիկ պահանջարկ։ Աշխատանքը փորձում է բացահայտել այն նախագծային և տեխնոլոգիական միջոցները, որոնց շնորհիվ հնարավոր է նվազեցնել շենքերի շահագործման ընթացքում էներգիայի սպառումը՝ միաժամանակ պահպանելով օգտագործողների համար անհրաժեշտ հարմարավետության մակարդակը։ Կայունության գաղափարը ներկայացվում է նաև շենքի կյանքի ամբողջական ցիկլի տեսանկյունից․ կարևոր են ոչ միայն նախագծման և կառուցման փուլերը, այլև կառույցի երկարաժամկետ շահագործումը, սպասարկումը, վերանորոգումը, հնարավոր վերափոխումը և վերջնական վերօգտագործումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ճարտարապետական լուծումները գնահատել ոչ միայն արտաքին տեսքի կամ սկզբնական արժեքի, այլև երկարաժամկետ արդյունավետության և ռեսուրսների օգտագործման տեսանկյունից։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև տեղական շինանյութերի և տեխնոլոգիաների կիրառման հարցը։ Հայաստանի համար տեղական նյութերի օգտագործումը կարող է ունենալ ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնապահպանական նշանակություն՝ նվազեցնելով փոխադրման հետ կապված ծախսերն ու ազդեցությունները և հնարավորություն տալով ճարտարապետական լուծումները կապել տարածաշրջանի նյութական և կառուցողական ավանդույթների հետ։ Միաժամանակ ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը կարող է նպաստել շենքերի էներգաարդյունավետության, ֆունկցիոնալ ճկունության և շահագործման հուսալիության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կայուն ճարտարապետությունը դիտարկվում է նաև քաղաքաշինական ավելի լայն համատեքստում։ Հասարակական շենքը մեկուսացված օբյեկտ չէ, և դրա կայունությունը կապված է տրանսպորտային հասանելիության, հետիոտնային կապերի, կանաչ տարածքների, հանրային բաց տարածքների, հարակից կառուցապատման և քաղաքային ենթակառուցվածքների հետ։ Հետևաբար շենքի ճիշտ տեղադրությունն ու քաղաքային միջավայրի հետ ներդաշնակ ինտեգրումը կարող են նույնքան կարևոր լինել, որքան շենքի տեխնիկական էներգաարդյունավետությունը։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունն այն է, որ այն փորձում է Հայաստանի ժամանակակից հասարակական ճարտարապետության համար ձևակերպել կայունության գնահատման և կիրառման համապատասխան մոտեցումներ՝ հաշվի առնելով տեղական պայմանները։ Հետազոտության թեմատիկ ուղղությունը հաստատվում է նաև Հայաստանի ճարտարապետության և շինարարության ազգային համալսարանի գիտական հրապարակումներով, որտեղ քննարկվել են կայուն շենքի անհրաժեշտությունը Հայաստանում, ՀՀ-ում կայուն ճարտարապետության վերաբերյալ հետազոտությունների համեմատական վերլուծությունը և կայուն զարգացմանն առնչվող այլ խնդիրներ։ N NUACA +1 Ըստ պաշտոնական մատենագիտական տվյալների՝ աշխատանքը Էրիկ Գևորգի Վարդանյանի ճարտարապետության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսության սեղմագիրն է՝ «Ճարտարապետություն» մասնագիտությամբ, հրատարակված Երևանում 2021 թվականին Հայաստանի ազգային ճարտարապետության և շինարարության համալսարանի կողմից։ H HESC Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է այն պատճառով, որ կայուն ճարտարապետության գաղափարը կապում է Հայաստանի հասարակական շենքերի իրական նախագծային խնդիրների հետ և փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես կարելի է բնապահպանական արդյունավետությունը, էներգախնայողությունը, սոցիալական հարմարավետությունը, տնտեսական նպատակահարմարությունը և ճարտարապետական արտահայտչականությունը համատեղել մեկ ամբողջական նախագծային համակարգում։