Հայ մշակույթի պահպանման և զարգացման շարժընթացն արդի փուլում (ըստ երևանյան վերնիսաժների մշակութաբանական հետազոտության)

Հոգեբանություն

Այս սոցիալ-հոգեբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է տարեց մարդկանց սոցիալական և հոգեբանական հարմարման գործընթացների գենդերային առանձնահատկությունների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ծերացման գործընթացի սոցիալական և հոգեբանական դրսևորումները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդում են տարեցների կյանքի որակի, ինքնագնահատականի և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տղամարդկանց և կանանց հարմարման վարքային, էմոցիոնալ և սոցիալական տարբերությունները՝ ընդգծելով կենսաբանական, մշակութային և սոցիալ-տնտեսական գործոնների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական մեկուսացման, ընտանեկան հարաբերությունների, կենսաթոշակային համակարգի ազդեցության և սոցիալական աջակցության մեխանիզմների դերին հարմարման գործընթացում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև հոգեբանական դիմակայունության, կյանքի իմաստավորման և ակտիվ ծերացման մոդելները՝ որպես հաջող հարմարման կարևոր բաղադրիչներ։ Հեղինակը առաջարկում է սոցիալական քաղաքականության և հոգեբանական աջակցության համակարգերի կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված տարեցների սոցիալական ինտեգրման և կյանքի որակի բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է հոգեբանների, սոցիոլոգների, սոցիալական աշխատողների, առողջապահության մասնագետների և հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ազգային անվտանգության համակարգային կառուցվածքում պետության տեղի, դերի և նշանակության տեսաիրավական ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է պետության էությունը որպես ազգային անվտանգության ապահովման առանցքային ինստիտուտ, դրա հիմնական գործառույթները և իրավական միջոցները, որոնց միջոցով իրականացվում է հասարակության, պետականության և ազգային շահերի պաշտպանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային անվտանգության հասկացությանը, դրա բաղադրիչներին, սպառնալիքների բնույթին և պետական իշխանության տարբեր օղակների միջև գործառույթների ու լիազորությունների բաշխմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում է պետության և ազգային անվտանգության փոխկապակցվածությունը, պետական ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության, սահմանադրական կարգի, հանրային անվտանգության և մարդու իրավունքների պաշտպանության փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում ազգային անվտանգության ապահովման իրավական հիմքերին, պետական կառավարման և իրավապահ մարմինների դերակատարությանը, ինչպես նաև անվտանգության ոլորտում իրավական և կազմակերպական մեխանիզմների նշանակությանը։ Քննության են առնվում ազգային անվտանգության համակարգի կառուցվածքային տարրերը, դրանց փոխգործակցությունը և միասնական պետական քաղաքականության ձևավորման խնդիրները։ Կարևորվում է անվտանգության ապահովման և մարդու իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության միջև պատշաճ հավասարակշռության պահպանման անհրաժեշտությունը, քանի որ անվտանգության միջոցառումները պետք է իրականացվեն իրավական պետության սկզբունքներին համապատասխան։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է ազգային անվտանգության սպառնալիքների փոփոխվող բնույթին, պետության գործառույթների զարգացմանը և նոր մարտահրավերներին իրավական ու ինստիտուցիոնալ արձագանքման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս տեսաիրավական տեսանկյունից գնահատել պետության դերը ազգային անվտանգության համակարգում, բացահայտել դրա կառուցվածքային և իրավական հիմնախնդիրները և դիտարկել անվտանգության կառավարման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, սահմանադրական իրավունքի և ազգային անվտանգության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, պետական ծառայողների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության ու քաղաքագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և ազգային անվտանգության իրավական հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի և սորտային թթենու կտրոնների արմատակալման արդյունավետության բարձրացման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բարելավել բույսերի բազմացման գործընթացները և ստանալ բարձր կենսունակությամբ տնկանյութ։ Ներկայացվում են կտրոնների պատրաստման, մշակման և աճեցման պայմանների ազդեցության առանձնահատկությունները, ուսումնասիրվում են արմատագոյացման վրա ազդող կենսաբանական, ֆիզիոլոգիական և ագրոտեխնիկական գործոնները։ Աշխատությունում վերլուծվում են տարբեր խթանիչների կիրառման, հողի և միջավայրի պայմանների, խոնավության, ջերմաստիճանի և խնամքի եղանակների ազդեցությունը կտրոնների արմատակալման գործընթացի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փորձարարական ուսումնասիրություններին, բույսերի աճի և զարգացման ցուցանիշների գնահատմանը, ինչպես նաև այն մեթոդների մշակմանը, որոնք նպաստում են տնկանյութի որակի բարձրացմանը և բուսաբուծական արտադրության արդյունավետության մեծացմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել այգեգործության, խաղողագործության, բուսաբուծության և գյուղատնտեսական կենսատեխնոլոգիայի ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև բույսերի բազմացման ժամանակակից մեթոդներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Քաղաքագիտություն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է ժամանակակից տարածաշրջանային հակամարտությունների ժամանակ հումանիտար ինտերվենցիաների դերը և դրանց արդյունավետության գնահատումը 1999-2008 թվականներին։ Նյութում վերլուծվում են միջազգային կազմակերպությունների, պետությունների և ոչ կառավարական կառույցների ներգրավվածությունը հակամարտությունների կարգավորման գործընթացներում՝ շեշտադրելով մարդասիրական օգնության տրամադրման, խաղաղապահ գործողությունների և բնակչության պաշտպանության մեխանիզմները։ Աշխատությունը ներկայացնում է կոնկրետ դեպքերի ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով ռազմական բախումների, տեղահանված բնակչության խնդիրների և տնտեսական ու սոցիալական հետևանքների վրա հումանիտար ինտերվենցիաների ազդեցությանը։ Նյութում քննարկվում են նաև իրավական հիմքերը, միջազգային իրավունքի և կազմակերպությունների կանոնակարգերի կիրառությունը, ինչպես նաև քաղաքական և անվտանգության գործոնները, որոնք ուղղորդում են կամ սահմանափակում ինտերվենցիաների արդյունավետությունը։ Աշխատությունը կարևոր է միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական գիտությունների և անվտանգության ոլորտների մասնագետների համար՝ տրամադրելով համապարփակ վերլուծություն հումանիտար միջամտությունների գործառնական, քաղաքական և սոցիալական ասպեկտների վերաբերյալ։

Այլ առարկաներ

Հեղինակ Ն. Ա. Հունանյանը գրքում վերլուծում է երկրի ջրային պաշարների կառուցվածքը՝ գետեր, լճեր, ստորերկրյա ջրեր և ջրամբարներ, ինչպես նաև դրանց սեզոնային փոփոխությունները և կլիմայական գործոնների ազդեցությունը ջրային ռեժիմի վրա։ Աշխատությունը մանրամասն ներկայացնում է ջրօգտագործման հիմնական ոլորտները՝ գյուղատնտեսություն, էներգետիկա, արդյունաբերություն և բնակչության ջրամատակարարում՝ ընդգծելով դրանց միջև ջրային ռեսուրսների բաշխման հավասարակշռության կարևորությունը։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում ոռոգման համակարգերի արդյունավետությանը, ջրի կորուստների նվազեցմանը, հողերի մելիորացիային և ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործման տեխնոլոգիաներին։ Ներկայացվում են նաև ջրային ռեսուրսների պահպանման և էկոլոգիական պաշտպանության միջոցառումներ՝ ներառյալ ջրերի աղտոտման կանխարգելումը, ջրային էկոհամակարգերի պահպանությունը և բնապահպանական քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունը ընդգրկում է նաև ջրային հաշվեկշռի գնահատման, ջրային կառավարման պլանավորման և երկարաժամկետ ռազմավարական մոտեցումների հարցեր, որոնք կարևոր են երկրի կայուն զարգացման համար։ Այն նախատեսված է հիդրոլոգների, ինժեներների, գյուղատնտեսական մասնագետների, բնապահպանների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմամբ և պահպանմամբ։