Հայոց լեզվի համառոտ քերականություն

Linguistics

Հրատարակությունը հայերեն օգտակար բառերի ժողովածու է՝ դրանց թուրքերեն թարգմանություններով, որը նախատեսված է Ադրիանուպոլսի ծաղկոցների կրթական կարիքների համար։ Այն ունի գործնական և ուսումնական նշանակություն՝ նպաստելով հայերեն բառապաշարի յուրացմանը, բառերի իմաստների ընկալմանը և երկու լեզուների միջև համապատասխանությունների ճանաչմանը։ Բառերի զուգահեռ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին համեմատելու հայերեն և թուրքերեն լեզվական միավորները, ընդլայնելու բառապաշարը և զարգացնելու թարգմանական ու հաղորդակցական հմտությունները։ Ժողովածուն կարելի է դիտարկել որպես լեզվական ուսուցման օժանդակ միջոց, որն ուղղված է հատկապես կրթական միջավայրում կիրառվող բառերի և արտահայտությունների յուրացմանը։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ համայնքներում երկլեզու կրթության և հայերեն-թուրքերեն լեզվական հաղորդակցության գործնական անհրաժեշտությունը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայերեն բառարանագրության, արևմտահայ կրթական կյանքի, լեզուների ուսուցման մեթոդների և Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների կրթամշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Religion

Աշխատությունը հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Գրիգոր Նարեկացու գրական և աստվածաբանական ժառանգության ժողովածու է, որն ամփոփում է նրա մատենագրական գործունեության կարևորությունը հայ քրիստոնեական մտքի, հոգևոր բանաստեղծության և ազգային գրական ավանդության զարգացման մեջ։ Գրիգոր Նարեկացին հայ գրականության և աստվածաբանական մտածողության բացառիկ դեմքերից է, որի ստեղծագործություններում քրիստոնեական հավատքը, փիլիսոփայական խորհրդածությունը, մարդկային հոգու ներաշխարհի ուսումնասիրությունն ու բանաստեղծական բարձր արվեստը միավորվում են ինքնատիպ ամբողջության մեջ։ Նրա գրական ժառանգությունը բնորոշվում է Աստծու և մարդու հարաբերությունների խորքային մեկնաբանությամբ, մեղքի ու ապաշխարության խնդիրների քննությամբ, աստվածային ողորմածության որոնմամբ և հոգևոր կատարելության ձգտմամբ։ Ժողովածուի նշանակությունը պայմանավորված է Նարեկացու բազմակողմանի մատենագրական ժառանգությունը ներկայացնելու և նրա ստեղծագործական անհատականության տարբեր կողմերը բացահայտելու արժեքով։ Նրա երկերում կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում մարդու հոգևոր գոյության խնդիրը՝ հավատացյալի ներքին պայքարը սեփական թուլությունների, մեղքերի, կասկածների ու վախերի դեմ, ինչպես նաև աստվածային շնորհին արժանանալու և հոգևոր մաքրության հասնելու ձգտումը։ Նարեկացու մտածողության մեջ մարդը ներկայանում է որպես սահմանափակ, սխալական, բայց միաժամանակ աստվածային սիրուն և ողորմածությանը ձգտող էակ։ Այս հակադրությունը նրա ստեղծագործությունների հիմնական գաղափարական շարժիչ ուժերից է։ Մարդու մեղավորության գիտակցումը նրա երկերում չի հանգեցնում հուսահատության, այլ դառնում է ապաշխարության, ինքնաճանաչողության և հոգևոր վերածննդի մեկնակետ։ Աստծու ողորմածության հանդեպ վստահությունը, անկեղծ աղոթքը և ներքին զղջումը ներկայացվում են որպես այն ուղիները, որոնց միջոցով հնարավոր է հաղթահարել մարդկային անկատարությունը։ Գրիգոր Նարեկացու գրական ժառանգության առանցքային ստեղծագործություններից է «Մատյան ողբերգության» երկը, որը հայ հոգևոր բանաստեղծության և համաշխարհային քրիստոնեական գրականության նշանավոր հուշարձաններից է։ Այն աղոթական խոստովանության, հոգևոր ինքնաքննության և աստվածային ողորմածության որոնման բացառիկ ստեղծագործություն է, որտեղ անհատական ապրումները վերածվում են համամարդկային հոգևոր փորձառության։ Նարեկացին իր բանաստեղծական խոսքում բացահայտում է մարդու ներքին աշխարհի բարդությունը՝ ներկայացնելով հոգու տագնապները, մեղքի գիտակցումը, Աստծու հետ հաղորդակցության ձգտումը և փրկության հույսը։ Նրա գրական ժառանգության մյուս կարևոր ուղղությունը ներբողական և գովաբանական ստեղծագործություններն են, որոնցում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում Աստվածածնի, Քրիստոսի և սրբերի կերպարների հոգևոր ու գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Այս երկերում աստվածաբանական գաղափարները համադրվում են բանաստեղծական պատկերավորության, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզական բարձր լարվածության հետ։ Նարեկացու ներբողներն առանձնանում են աստվածային գեղեցկության, սրբության, բարության և փրկագործության խորհրդի գեղարվեստական արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործական աշխարհում կարևոր նշանակություն ունեն նաև աստվածաշնչյան թեմաների մեկնաբանությունը, քրիստոնեական վարդապետության բացահայտումը և եկեղեցական ավանդության գեղարվեստական վերարտադրությունը։ Աշխատության գաղափարական առանցքներից է մարդու հոգևոր վերափոխման և աստվածային սիրո համընդհանուր բնույթի ըմբռնումը։ Նարեկացու ստեղծագործություններում Աստված հանդես է գալիս որպես անսահման ողորմածության, սիրո և փրկության աղբյուր, իսկ մարդը՝ որպես այդ շնորհին ձգտող և սեփական հոգևոր թերությունները հաղթահարելու կոչված էակ։ Այս հարաբերությունը ներկայացվում է ոչ թե վերացական աստվածաբանական դատողությունների, այլ խորապես անձնական աղոթքի, խոստովանության, հուզական ապրումների և բանաստեղծական պատկերների միջոցով։ Հեղինակի մտածողության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև մարդկային տառապանքի հոգևոր իմաստավորումը։ Տառապանքը դիտարկվում է որպես ինքնաճանաչողության, խոնարհության և հոգևոր հասունացման հնարավորություն, իսկ հույսը՝ որպես հավատքի անբաժանելի դրսևորում։ Գրական առումով Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործություններն առանձնանում են հայ միջնադարյան բանաստեղծության բարձր գեղարվեստական մակարդակով, լեզվական հարստությամբ, պատկերների բազմազանությամբ և արտահայտչական բացառիկ ուժով։ Նրա ոճին բնորոշ են բարդ ու բազմաշերտ համեմատությունները, խորհրդանշական պատկերները, հակադրությունները, հուզական դիմումները, աստվածաշնչյան ակնարկները և ճոխ հռետորական կառուցվածքները։ Բանաստեղծական խոսքը հաճախ ձեռք է բերում աղոթքի, ներբողի, խոստովանության և փիլիսոփայական խորհրդածության բնույթ՝ ստեղծելով հոգևոր ապրումների ամբողջական գեղարվեստական աշխարհ։ Նարեկացու լեզուն առանձնանում է բառապաշարի հարստությամբ, իմաստային նրբերանգներով և պատկերաստեղծման ինքնատիպությամբ։ Նա հայերեն գրական խոսքի արտահայտչական հնարավորությունները հասցրել է բացառիկ կատարելության՝ մեծ ազդեցություն ունենալով հետագա հայ բանաստեղծության, հոգևոր գրականության և գեղարվեստական մտածողության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործություններում զգալի է նաև երաժշտականության տարրը, որը պայմանավորված է շարադրանքի ռիթմիկ կազմակերպմամբ, կրկնությունների կիրառմամբ և հուզական խոսքի ներքին մեղեդայնությամբ։ Պատմական և մշակութային առումով Գրիգոր Նարեկացու մատենագրական ժառանգությունը հայ ժողովրդի հոգևոր ինքնության կարևորագույն բաղադրիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները դարեր շարունակ ուսումնասիրվել, ընդօրինակվել, մեկնաբանվել և օգտագործվել են հայ եկեղեցական ու գրական կյանքում՝ դառնալով հոգևոր կրթության, աղոթքի և գեղարվեստական ներշնչանքի աղբյուր։ Նարեկացու ստեղծագործական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել հայ միջնադարյան գրականության զարգացման, աստվածաբանական մտքի խորացման և հայերենի գրական արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնման գործում։ Նրա ազդեցությունը տարածվել է ոչ միայն հայ հոգևոր գրականության, այլև ժողովրդական հավատքի, բանավոր ավանդության և ազգային մշակութային հիշողության վրա։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար միաբանության հրատարակչական գործունեությունը մեծապես նպաստել է հայ միջնադարյան մատենագրության պահպանմանն ու տարածմանը։ Նարեկացու երկերի հրատարակումը կարևոր նշանակություն է ունեցել նրա ստեղծագործությունների հասանելիության, բնագրային ավանդության պահպանման և հայ գրական ժառանգության նկատմամբ գիտական հետաքրքրության խթանման տեսանկյունից։ Այսպիսի հրատարակությունները նաև նպաստել են հայ միջնադարյան մշակույթի ներկայացմանը եվրոպական գիտական և գրական միջավայրում։ Աշխատությունը մեծ արժեք ունի հայ մատենագրության, միջնադարյան գրականության, աստվածաբանության, հայ լեզվի պատմության և համաշխարհային քրիստոնեական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, աստվածաբանների, պատմաբանների, բանասերների, միջնադարյան մշակույթի հետազոտողների և հոգևոր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Նրա ընթերցողական նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործական ժառանգության ճանաչման հնարավորությամբ, այլև մարդու ներաշխարհի, խղճի, հավատի, տառապանքի, հույսի և աստվածային սիրո համամարդկային խնդիրների գեղարվեստական ու փիլիսոփայական բացահայտմամբ։ Ժողովածուն հայ գրականության այն բացառիկ հուշարձաններից է, որի նշանակությունը դուրս է գալիս ազգային գրականության սահմաններից՝ ներկայացնելով մարդկային հոգու և աստվածայինի հարաբերության խորքային ըմբռնում, ինչպես նաև հայ միջնադարյան մտքի ու բանաստեղծական արվեստի բարձրագույն նվաճումներից մեկը։

Pedagogy

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է ինտելեկտուալ զարգացման ծանր խանգարումներ ունեցող (իմբեցիլ մակարդակի) երեխաների խոսքի զարգացման առանձնահատկությունները խաղային գործունեության գործընթացում՝ ընդգծելով խաղի դերը որպես հիմնական մանկավարժական և թերապևտիկ միջոց։ Հետազոտության մեջ խաղային գործունեությունը դիտարկվում է որպես հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման բնական միջավայր, որտեղ երեխան աստիճանաբար ներգրավվում է սոցիալական փոխազդեցության, լեզվական իմիտացիայի և պարզ խոսքային կառուցվածքների յուրացման գործընթացներում։ Աշխատությունը վերլուծում է խոսքի զարգացման հիմնական փուլերը՝ ձայնային արձագանքներից և պարզ բառերից մինչև տարրական արտահայտությունների ձևավորում, ինչպես նաև այն դժվարությունները, որոնք պայմանավորված են ճանաչողական սահմանափակումներով, ուշադրության անկայունությամբ և ընկալման դանդաղությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խաղերի ընտրության մանկավարժական սկզբունքներին՝ պարզ կառուցվածք, կրկնվող գործողություններ, տեսողական և շարժողական հենարաններ, ինչպես նաև մեծահասակի ակտիվ ուղղորդող դերին։ Միաժամանակ քննարկվում է խոսքային խթանման մեթոդիկան՝ ներառյալ կրկնությունը, մոդելավորումը, էմոցիոնալ ամրապնդումը և սոցիալական իրավիճակների ստեղծումը, որոնք նպաստում են հաղորդակցական հմտությունների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խաղային գործունեությունը հանդիսանում է արդյունավետ միջոց մտավոր զարգացման ծանր խանգարումներ ունեցող երեխաների խոսքի խթանման համար՝ ապահովելով նրանց հաղորդակցական հնարավորությունների աստիճանական ընդլայնում և սոցիալական ադապտացիայի բարելավում։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է հին և միջնադարյան Հայաստանում դեղաբույսերի կիրառության, տարածվածության և բուժական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ մատենագրական և ազգագրական աղբյուրների համադրմամբ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են հայկական պատմական աղբյուրներում հիշատակվող բուժիչ բույսերը, դրանց անվանումները, նկարագրությունները, բուժական հատկությունները և կիրառման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գիտելիքներին ու փորձառությանը, որոնք ձևավորվել են ժողովրդական բժշկության շրջանակում և փոխանցվել սերնդեսերունդ՝ արտացոլվելով ավանդույթներում, սովորույթներում և ազգագրական նյութերում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր հիվանդությունների և առողջական խնդիրների դեպքում բույսերի կիրառման եղանակները, բուսական պատրաստուկների պատրաստման սկզբունքները, դրանց օգտագործման ձևերը և հնարավոր համադրությունները։ Մատենագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հին և միջնադարյան բժշկական պատկերացումները, ինչպես նաև բացահայտելու բուսաբուժության տեղը ժամանակի բժշկական գիտելիքների համակարգում։ Ազգագրական նյութերի ներգրավումը լրացնում է գրավոր աղբյուրները՝ ներկայացնելով ժողովրդական բժշկության գործնական ավանդույթները և տարբեր բնակավայրերում պահպանված բուսաբուժական գիտելիքները։ Կարևոր ուղղություն է նաև բույսերի հին անվանումների և ժամանակակից բուսաբանական անվանումների համադրությունը, որը կարող է նպաստել պատմական աղբյուրներում հիշատակվող բուսատեսակների նույնականացմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել դեղաբույսերի օգտագործումը ոչ միայն բժշկական, այլև մշակութային և տնտեսական տեսանկյունից՝ բացահայտելով մարդու և բնության փոխհարաբերությունների պատմական ձևերը։ Աշխատության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել հայկական ավանդական բժշկության պատմության, ժողովրդական գիտելիքների և բուսաբուժության զարգացման ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև նպաստել հայկական մատենագրության մեջ պահպանված բժշկական տեղեկությունների համակարգմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել բժշկության պատմաբաններին, ազգագրագետներին, բուսաբաններին, դեղագետներին, հայագետներին, պատմաբաններին, ժողովրդական բժշկության ուսումնասիրողներին և համապատասխան ոլորտների հետազոտողներին։

Literature

Պատմագրական և գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ մեծանուն գրողի հասարակական գործունեության առանձին դրվագների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի ազգային, մշակութային և հասարակական կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում նրա մասնակցությունը հասարակական նախաձեռնություններին, ազգային նշանակության խնդիրների քննարկմանը, կրթական ու մշակութային կյանքի զարգացմանը և հասարակության տարբեր շերտերի միջև փոխըմբռնման հաստատմանն ուղղված գործունեությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի քաղաքացիական դիրքորոշմանը, մարդասիրական գաղափարներին, հասարակական պատասխանատվության ընկալմանը և ազգային համերաշխության պահպանմանն ուղղված ջանքերին։ Վերլուծվում են հասարակական գործունեության և գրական աշխարհայացքի փոխկապակցվածությունը, ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը նրա դիրքորոշումների վրա, ինչպես նաև մտավորականի դերակատարությունը հասարակական գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև բարեգործական, մշակութային և հանրային նախաձեռնություններին առնչվող առանձին փաստեր ու իրադարձություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու գրողի գործունեության բազմակողմանիության մասին։ Աշխատանքը նպաստում է հայ հասարակական մտքի և ազգային մշակույթի պատմության մեջ գրողի ունեցած դերակատարության ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, պատմագիտության, մշակութաբանության և հասարակական մտքի պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Այս աշխատանքը նվիրված է Անիի հնագիտական ինստիտուտի հիմնադրման գաղափարի, կազմակերպչական ձևավորման և գիտական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա դերը տարածաշրջանի հնագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է այն պատմական և գիտական նախադրյալները, որոնք հանգեցրել են Անիի՝ որպես միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաքի և մշակութային կենտրոնի համակարգված հնագիտական հետազոտությունների անհրաժեշտությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինստիտուտի գործունեության նպատակներին՝ հուշարձանների ուսումնասիրություն, պեղումների կազմակերպում, պատմամշակութային նյութերի հավաքագրում և գիտական վերլուծություն, ինչպես նաև մասնագետների պատրաստում հնագիտության և պատմության ոլորտներում։ Աշխատությունը նաև ներկայացնում է Անիի հուշարձանների գիտական արժեքը՝ որպես հայկական և համաշխարհային միջնադարյան քաղաքակրթության կարևոր վկայություն, և դրանց պահպանման ու ուսումնասիրման անհրաժեշտությունը։ Ներկայացվում է ինստիտուցիոնալ մոտեցման կարևորությունը հնագիտական գիտության զարգացման մեջ՝ ընդգծելով համակարգված ուսումնասիրությունների, փաստագրական աշխատանքի և միջազգային համագործակցության դերը։ Շեշտվում է, որ նման գիտական կառույցների ստեղծումը նպաստում է պատմամշակութային ժառանգության պահպանմանը, գիտական գիտելիքի ընդլայնմանը և ազգային ինքնության ամրապնդմանը՝ հիմք դնելով հնագիտության որպես ինքնուրույն գիտական ոլորտի զարգացմանը։