ՀՀ ոչ պետական կենսաթոշակային ապահովության համակարգի կառավարման հիմնախնդիրները

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Յաշար Քեմալի վիպական աշխարհի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ստեղծագործական համակարգում մարդու, բնության և սոցիալական իրականության փոխկապակցված պատկերումը։ Հեղինակը վերլուծում է Քեմալի վեպերի հիմնական թեմատիկ շերտերը՝ գյուղական կյանքի սոցիալական խնդիրներ, աղքատության և անարդարության պատկերում, անհատի պայքարը ճնշող համակարգերի դեմ, ինչպես նաև ժողովրդական մտածողության և բանահյուսական տարրերի ներմուծումը վիպական կառուցվածքի մեջ։ Աշխատությունում դիտարկվում է Քեմալի գեղարվեստական լեզուն՝ հարուստ պատկերավորությամբ, էպիկական լայնությամբ և բնության մանրամասն նկարագրություններով, որոնք հաճախ դառնում են ոչ միայն ֆոն, այլև գործող ուժ վիպական իրադարձություններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա հերոսների հոգեբանական խորությանը, որոնց միջոցով արտացոլվում են սոցիալական հակասությունները և մարդկային արժանապատվության խնդիրները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև վիպական ժամանակի և տարածության կազմակերպումը, որտեղ իրականությունն ու լեգենդը հաճախ միահյուսվում են՝ ստեղծելով յուրահատուկ էպիկական-ռեալիստական մոդել։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ Յաշար Քեմալի ստեղծագործությունը կարևոր դեր ունի 20-րդ դարի թուրքական և համաշխարհային գրականության զարգացման մեջ՝ որպես սոցիալական ռեալիզմի և հումանիստական գրականության նշանակալի օրինակ։ Այն օգտակար է գրականագետների, համեմատական գրականության հետազոտողների և արևելագիտության մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Հաշտարարության ինստիտուտը ՀՀ քաղաքացիական դատավարությունում (մեդիացիան) համարվում է վեճերի լուծման այլընտրանքային մեխանիզմ, որի նպատակն է կողմերին հնարավորություն տալ լուծելու իրենց քաղաքացիաիրավական վեճերը առանց լիարժեք դատական քննության՝ հաշտարարի (մեդիատորի) օգնությամբ։ ՀՀ իրավական համակարգում այս ինստիտուտը հատկապես զարգացել է վերջին դատավարական բարեփոխումների արդյունքում՝ որպես դատարանների ծանրաբեռնվածությունը նվազեցնող և վեճերի ավելի արագ ու արդյունավետ կարգավորման միջոց։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներով դատարանը կարող է ցանկացած փուլում կողմերին առաջարկել կամ նրանց համաձայնությամբ նշանակել հաշտարարություն, որի ընթացքում անկախ և արտոնագրված հաշտարարը նպաստում է կողմերի միջև փոխընդունելի լուծման ձեռքբերմանը՝ առանց պարտադրող որոշում կայացնելու։ Հաշտարարությունը կամավոր գործընթաց է, որտեղ պահպանվում են կողմերի հավասարությունը, գաղտնիությունը և ինքնուրույն որոշում կայացնելու իրավունքը, իսկ գործընթացի արդյունքում կնքված հաշտության համաձայնությունը կարող է ունենալ դատական ուժ, եթե այն հաստատվում է դատարանի կողմից։ Այս ինստիտուտի ներդրման հիմնական նպատակներն են վեճերի խաղաղ կարգավորումը, դատական ծախսերի և ժամանակի նվազեցումը, ինչպես նաև իրավական մշակույթի զարգացումը՝ խրախուսելով կողմերի համագործակցային վարքագիծը։ Հայաստանի փորձը ցույց է տալիս, որ հաշտարարության զարգացումը կարևոր դեր է խաղում արդարադատության համակարգի արդյունավետության բարձրացման, դատարանների ծանրաբեռնվածության նվազեցման և քաղաքացիական շրջանառության կայունության ապահովման գործում։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի սոմատիկ դարձվածքների լեզվամշակութային և իմաստակառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք համադրելով հայերենի համապատասխան դարձվածքային միավորների հետ։ Հեղինակը վերլուծում է մարդու մարմնի մասերի անվանումների հիման վրա կազմված դարձվածքների իմաստային կառուցվածքը, փոխաբերական կիրառությունները, լեզվական գործառույթները և մշակութային բովանդակությունը՝ բացահայտելով երկու լեզուներում առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Քննարկվում են դարձվածքների ձևավորման սկզբունքները, դրանց իմաստային դասակարգումը, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունները, խորհրդանշական նշանակությունները և լեզվական աշխարհընկալման արտահայտման միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դարձվածաբանական միավորների թարգմանության, համարժեքության, միջմշակութային հաղորդակցության և լեզվամշակութային համեմատության խնդիրներին՝ ներկայացնելով դրանց կիրառական նշանակությունը լեզվի ուսուցման, թարգմանագիտության և լեզվաբանական հետազոտությունների համար։ Հետազոտությունը համադրում է տեսական և գործնական մոտեցումները՝ նպաստելով ռուսերենի և հայերենի դարձվածաբանական համակարգերի, ազգային մտածողության և մշակութային ինքնատիպության առավել խորքային ընկալմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է լեզվաբանների, թարգմանիչների, ռուսաց լեզվի և հայոց լեզվի դասախոսների, ուսանողների, հետազոտողների և համեմատական լեզվաբանությամբ ու լեզվամշակութաբանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու– թիվ 4 (20)-ը բազմաբնույթ գիտական հոդվածների պարբերական ժողովածու է, որը միավորում է տարբեր հետազոտողների աշխատանքներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների շրջանակում, աշխատությունում ներկայացված հոդվածները անդրադառնում են ինչպես տեսական խնդիրների, այնպես էլ կոնկրետ աղբյուրագիտական ու վերլուծական ուսումնասիրությունների՝ ընդգծելով հայ ժողովրդի պատմական փորձի, մշակութային ժառանգության և լեզվական զարգացումների տարբեր շերտերը, ժողովածուն ունի ակադեմիական բնույթ և ծառայում է որպես գիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ և հետազոտական արդյունքներ, միաժամանակ ընդգծվում է արդի հայագիտության զարգացման ուղղությունները և նոր ուսումնասիրությունների կարևորությունը, աշխատությունը նպաստում է գիտական գիտելիքի տարածմանը և ոլորտային մասնագետների միջև մասնագիտական հաղորդակցությանը։

Մշակույթ

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է վաղ շրջանի հայազգի սրբերի պատկերագրությանը հայկական միջնադարյան մանրանկարչության մեջ՝ ընդգծելով սրբապատկերային արվեստի ձևավորման, զարգացման և խորհրդաբանական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են վաղ քրիստոնեական շրջանում ձևավորված սրբերի կերպարները ներկայացվել ձեռագիր ավետարաններում և այլ եկեղեցական մատյաններում՝ համադրելով աստվածաբանական գաղափարները գեղարվեստական արտահայտչականության հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատկերագրական կանոններին, կոմպոզիցիոն լուծումներին և գունային համակարգին, որոնք ծառայել են սրբության գաղափարի տեսանելի փոխանցմանը և հոգևոր ազդեցության ուժեղացմանը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տեղական և բյուզանդական պատկերագրական ավանդույթների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական մանրանկարչության մեջ ձևավորվել ինքնատիպ պատկերային մոդելներ։ Միաժամանակ դիտարկվում է սրբերի կերպարների դերը միջնադարյան հայ հասարակության հոգևոր գիտակցության, արժեքային համակարգի և եկեղեցական ինքնության ձևավորման գործընթացում։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Արևելքի հասարակությունների սոցիալական և կրոնական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով առօրյա կենցաղի, համայնքային հարաբերությունների, հավատալիքների, կրոնական հաստատությունների և մշակութային սովորույթների փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում հասարակական կյանքը դիտարկվում է ոչ միայն քաղաքական կամ տնտեսական հարաբերությունների տեսանկյունից, այլև ընտանիքի, համայնքի, կրթության, բարեգործության, ավանդույթների և հասարակական վարքի ձևերի միջոցով։ Կրոնը ներկայացվում է որպես սոցիալական միջավայրի կարևոր բաղադրիչ, որը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ազդեցություն ունենալ համայնքային ինքնության, բարոյական պատկերացումների, տոնական մշակույթի, կրթական հաստատությունների և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարբեր կրոնական համայնքների համակեցությանը և փոխհարաբերություններին՝ ներառելով իսլամական, քրիստոնեական, հրեական և տարածաշրջանում պատմականորեն ներկայացված այլ ավանդույթներ։ Կարևորվում է նաև քաղաքային և գյուղական միջավայրերի համեմատությունը, քանի որ սոցիալական կազմակերպման ձևերը, մասնագիտական խմբերի հարաբերությունները, ընտանեկան կառուցվածքները և կրոնական կյանքի դրսևորումները կարող էին տարբեր լինել բնակավայրի բնույթից և տեղական մշակութային պայմաններից կախված։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել պաշտամունքային կառույցների և կրոնական հաստատությունների հասարակական գործառույթները, ուխտագնացության և տոնական արարողությունների համայնքային նշանակությունը, ինչպես նաև կրոնական առաջնորդների և կրթական կենտրոնների տեղը հասարակական կյանքում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև կանանց և տղամարդկանց սոցիալական դերերի, ընտանեկան հարաբերությունների, հագուստի, հյուրասիրության, առևտրի, բարեգործության և առօրյա հաղորդակցության վերաբերյալ պատմական նկարագրություններին։ Միաժամանակ կարևոր է նման աղբյուրների քննադատական ընթերցումը, հատկապես եթե ուսումնասիրությունը հիմնված է եվրոպացի կամ ամերիկացի ճանապարհորդների, միսիոներների և այլ արտաքին դիտորդների վկայությունների վրա, քանի որ նրանց նկարագրություններում տեղական իրականությունը երբեմն ներկայացվել է ժամանակաշրջանին բնորոշ «Արևելքի» մասին ընդհանրացումների և մշակութային կանխադրույթների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով սոցիալական ու կրոնական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունները նպատակահարմար է դիտարկել դրանց ստեղծման պատմական և մշակութային համատեքստի հետ միասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական պատմության, կրոնագիտության, մշակութային մարդաբանության և արևելագիտության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել Արևելքի հասարակությունների բազմազան համայնքային, կրոնական և առօրյա կյանքի ձևերը։