Ինֆորմատիկա. Համակարգչային տեխնոլոգիաներ

Մանկավարժություն

Սա մանկավարժական և լեզվամեթոդական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Իրանի միջնակարգ դպրոցների անգլերենի դասարաններում մշակութային իրազեկության զարգացման խնդիրներին և դրանց արդյունավետ ձևավորման մեթոդներին, որտեղ վերլուծվում է օտար լեզվի ուսուցման գործընթացում մշակութային բաղադրիչի դերը՝ որպես հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման կարևոր գործոն, աշխատանքը ընդգրկում է ուսումնական նյութերի ընտրության, միջմշակութային համեմատական մոտեցումների կիրառման, դասավանդման ինտերակտիվ մեթոդների և ուսանողների քննադատական մտածողության զարգացման հարցերը, միաժամանակ դիտարկվում են մշակութային տարբերությունների ընկալման, հանդուրժողականության և գլոբալ հաղորդակցական հմտությունների ձևավորման մեխանիզմները, ինչպես նաև ուսուցիչների դերի կարևորությունը՝ որպես միջմշակութային միջավայրի ստեղծման և ուսուցման գործընթացի ուղղորդման հիմնական գործոն, նպատակ ունենալով բարձրացնել ուսանողների լեզվական և մշակութային կոմպետենցիաները ժամանակակից կրթական պահանջներին համապատասխան։

Գրականություն

Արդար կառավարման գաղափարը դասական շրջանի պարսկալեզու գրականության մեջ ձևավորվել և զարգացել է որպես կենտրոնական քաղաքական-բարոյական սկզբունք, որը միավորում է իշխանության օրինականության, տիրակալի բարոյական պատասխանատվության և հասարակական ներդաշնակության գաղափարները։ Պարսկական դասական գրականության մեջ, հատկապես միջնադարյան պալատական և դիդակտիկ ստեղծագործություններում, արդարությունը (ադլ) դիտարկվում է որպես պետության կայունության հիմք և տիրակալի գլխավոր առաքինություն, առանց որի իշխանությունը կորցնում է իր օրինականությունն ու հասարակական աջակցությունը։ Այս գաղափարը հստակ արտահայտված է պալատական «նասիրեթնամե» տիպի գրականության մեջ, որտեղ տիրակալին ներկայացվում են խորհուրդներ՝ կապված արդար հարկահավաքության, պաշտոնյաների վերահսկման և թույլ խավերի պաշտպանության հետ։ Նման մոտեցումներ են հանդիպում նաև Նիզամ ալ-Մուլքի «Սիասեթ-նամե» ստեղծագործության մեջ, որտեղ արդար կառավարումը ներկայացվում է որպես պետության երկարաժամկետ գոյության նախապայման և վարչական համակարգի արդյունավետության հիմք։ Պոետիկ գրականության մեջ, հատկապես Ֆիրդուսուի «Շահնամե»-ում, արդար արքան հակադրվում է բռնակալին, և պատմական-դիցաբանական սյուժեների միջոցով ընդգծվում է, որ անարդարությունը հանգեցնում է պետության անկմանը և քաոսին։ Սուֆիական և փիլիսոփայական ավանդույթներում արդար կառավարումը հաճախ կապվում է ներքին հոգևոր արդարության և բարոյական կատարելության հետ, որտեղ տիրակալի անձնական էթիկան դիտարկվում է որպես պետական կարգի արտացոլում։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի հաստատված (կայունացված) ռեժիմների հաշվարկման ընթացքում առաջացող Y-Z հավասարումների համակարգի լուծմանը դեկոմպոզիցիայի մեթոդի կիրառմամբ։ Հեղինակը վերլուծում է էլեկտրական ցանցերի մաթեմատիկական մոդելավորման հիմքերը՝ օգտագործելով հաղորդականությունների (Y-matrix) և դիմադրությունների կամ իմպեդանսների (Z-matrix) մատրիցային ներկայացումները՝ համակարգի հանգույցային պարամետրերի որոշման համար։ Գրքում դիտարկվում են մեծածավալ էներգահամակարգերի հաշվարկման ընթացքում առաջացող բարդությունները, որոնք պայմանավորված են բարձր չափայնությամբ և փոխկապակցված ենթահամակարգերի առկայությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դեկոմպոզիցիայի մեթոդներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ամբողջ համակարգը բաժանել ավելի փոքր և հաշվարկային տեսանկյունից արդյունավետ ենթահամակարգերի՝ արագացնելով լուծման գործընթացը և նվազեցնելով հաշվողական ռեսուրսների պահանջը։ Հեղինակը ներկայացնում է ալգորիթմական մոտեցումներ, թվային փորձարկումների արդյունքներ և մեթոդի արդյունավետության գնահատում տարբեր կառուցվածք ունեցող էներգահամակարգերի համար։ Աշխատությունը կարևորում է ժամանակակից հաշվողական մեթոդների դերը էլեկտրաէներգետիկական ցանցերի վերլուծության, կառավարման և օպտիմալ շահագործման խնդիրների լուծման գործում։ Այն օգտակար է էներգետիկ ինժեներների, կիրառական մաթեմատիկոսների և էլեկտրական համակարգերի մոդելավորմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Մանկավարժություն

Այս գիտական հետազոտությունը նվիրված է Ռուսաստանի մանկավարժական գիտության կատեգորիաների և հասկացությունների համակարգի ձևավորման ու զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը 1850–1930 թվականների ժամանակահատվածում՝ ընդգրկելով ինչպես նախահեղափոխական, այնպես էլ վաղ խորհրդային շրջանի գաղափարական և գիտամեթոդական փոփոխությունները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է մանկավարժության տեսական լեզվի էվոլյուցիան՝ այն ձևերի, հասկացությունների և կատեգորիաների ձևավորումը, որոնց միջոցով գիտությունը նկարագրել և մեկնաբանել է կրթության գործընթացը, դաստիարակության նպատակները և ուսուցման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական ռուս մանկավարժների՝ Կ. Դ. Ուշինսկու, Լ. Ն. Տոլստոյի և այլոց ներդրմանը, ովքեր ձևավորել են ազգային մանկավարժական մտքի հիմքերը և նպաստել կրթության մարդակենտրոն մոտեցման զարգացմանը։ Հետազոտությունը վերլուծում է նաև 20-րդ դարի սկզբի սոցիալական և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը մանկավարժական գիտության վրա՝ ներառյալ խորհրդային գաղափարախոսության ներգործությունը, որը բերել է նոր կատեգորիաների ձևավորմանը, ինչպիսիք են «կոլեկտիվ դաստիարակություն», «սոցիալիստական կրթություն» և «աշխատանքային դպրոց» հասկացությունները։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, թե ինչպես են փոխվել մանկավարժական գիտության հիմնարար հասկացությունները՝ անցնելով փիլիսոփայական-հումանիստական մոտեցումներից դեպի գաղափարապես ուղղորդված և սոցիալ-քաղաքականորեն պայմանավորված համակարգեր։ Միաժամանակ քննարկվում է մանկավարժական տերմինաբանության գիտականացման գործընթացը, մեթոդաբանական մոտեցումների զարգացումը և գիտության կառուցվածքի աստիճանական համակարգայնացումը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանը որպես մանկավարժական գիտության ձևավորման և հասկացութային հենքի վերակազմավորման կարևոր փուլ, որը հիմք է դրել հետագա տեսական և կիրառական զարգացումներին Ռուսաստանում։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է պետական և հանրային սեփականության կառավարման արդյունավետության հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սահմանադրականության սկզբունքների և իրավական պետության պահանջների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է սեփականության կառավարման իրավական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, բացահայտում գործող համակարգի առավելություններն ու թերությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է պետական կառավարման մարմինների լիազորությունների, հաշվետվողականության և թափանցիկության դերը հանրային ռեսուրսների արդյունավետ տնօրինման գործում։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետությունում գործող իրավակարգավորումներին, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը սեփականության կառավարման ոլորտի վրա, ինչպես նաև միջազգային փորձի և համեմատական իրավունքի կիրառման հնարավորություններին։ Ներկայացվում են գիտական հիմնավորումներով և գործնական առաջարկություններով ուղիներ, որոնք կարող են նպաստել պետական գույքի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, հանրային շահի առավել արդյունավետ պաշտպանությանը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը և կառավարման որակի բարելավմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների և հանրային քաղաքականության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ պոեզիայում բանաստեղծական կայուն ձևերի դրսևորումների, զարգացման և գեղարվեստական վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ձևային կառուցվածքներն են, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանել են իրենց հիմնական առանձնահատկությունները, սակայն հայ բանաստեղծների ստեղծագործության մեջ ստացել են նոր բովանդակություն, ռիթմական լուծումներ և արտահայտչական հնարավորություններ։ Աշխատության մեջ բանաստեղծական ձևը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տաղաչափական կամ կառուցվածքային համակարգ, այլև որպես գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով բանաստեղծը կազմակերպում է խոսքը, ռիթմը, պատկերային համակարգը և հուզական արտահայտությունը։ Ուսումնասիրվում են ավանդական քնարական և չափածո ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, դրանց պահպանման, վերաիմաստավորման և ժամանակակիցացման գործընթացները XX դարի տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական բանաստեղծական ժառանգության և նոր գրական միտումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե ինչպես են հայ հեղինակները համադրել ավանդական ձևերը նոր թեմաների, գաղափարների և գեղարվեստական լեզվի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունը, ցույց տալու, թե ինչպես կարող է նույն կառուցվածքային ձևը տարբեր հեղինակների և ժամանակաշրջանների ստեղծագործություններում ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գեղագիտական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև XX դարի հայ պոեզիայի զարգացման ընդհանուր օրինաչափություններին՝ գրական ուղղությունների փոփոխությանը, բանաստեղծական լեզվի նորացմանը, ռիթմի և հանգավորման վերափոխմանը, ինչպես նաև ավանդույթի և նորարարության շարունակական երկխոսությանը։ Կայուն ձևերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ պոեզիայի ձևային բազմազանության մասին և բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ավանդական բանաստեղծական կառուցվածքները պահպանվել են՝ միաժամանակ հարմարվելով նոր գեղարվեստական պահանջներին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմության և տեսության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ձևային վերլուծությունը կապում է բանաստեղծական մտածողության, պատմամշակութային միջավայրի և գրական գործընթացի զարգացման հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, բանաստեղծական տեքստերի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ XX դարի հայ պոեզիայի ձևային և գեղագիտական առանձնահատկությունները։