Խրատական ուղերձ՝ ուղղված հոգևոր առաջնորդներին, եկեղեցական դասին, աշխարհիկ իշխաններին և ժողովրդին

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական և բնապահպանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական գործունեության էկոլոգիական հետևանքների գնահատման տեսական, մեթոդաբանական և գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տնտեսական զարգացման և շրջակա միջավայրի պահպանության փոխհարաբերությունները, բնական ռեսուրսների օգտագործման առանձնահատկությունները և տնտեսական գործունեության արդյունքում առաջացող բնապահպանական ազդեցությունների գնահատման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերության, էներգետիկայի, գյուղատնտեսության, հանքարդյունաբերության և տնտեսական այլ ոլորտների գործունեության հնարավոր ազդեցություններին օդի, ջրային ռեսուրսների, հողային համակարգերի և կենսաբազմազանության վրա։ Վերլուծվում են շրջակա միջավայրին հասցվող վնասի տնտեսական գնահատման մեթոդները, էկոլոգիական ծախսերի հաշվարկման մոտեցումները, բնապահպանական ռիսկերի բացահայտման և տնտեսական որոշումների ընդունման գործընթացներում դրանց հաշվառման հիմնախնդիրները։ Քննարկվում են բնապահպանական ազդեցության գնահատման իրավական և կազմակերպական մեխանիզմները, պետական կարգավորման գործիքները, տնտեսական խթանների կիրառման հնարավորությունները և բնապահպանական պատասխանատվության ապահովման սկզբունքները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի Հանրապետության բնական ռեսուրսների կառավարման, շրջակա միջավայրի աղտոտման կանխարգելման, էկոլոգիական վնասների նվազեցման և բնապահպանական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Անդրադարձ է կատարվում կայուն զարգացման սկզբունքների ներդրմանը, տնտեսական աճի և էկոլոգիական անվտանգության նպատակների համադրմանը, ինչպես նաև բնապահպանական ցուցանիշների կիրառմանը տնտեսական գործունեության արդյունավետության գնահատման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բնապահպանական տնտեսագիտության, էկոլոգիայի, բնական ռեսուրսների կառավարման, տնտեսական քաղաքականության և Հայաստանի Հանրապետության կայուն զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության էներգետիկ համակարգում ներդրումային գործընթացների կազմակերպման, կառավարման և արդյունավետության բարձրացման տնտեսական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են էներգետիկ ոլորտի դերը ազգային տնտեսության զարգացման, էներգետիկ անվտանգության ապահովման և ենթակառուցվածքների արդիականացման գործընթացներում, ինչպես նաև ներդրումային ռեսուրսների ներգրավման ու նպատակային օգտագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգետիկ ձեռնարկությունների ներդրումային քաղաքականության ձևավորմանը, կապիտալ ներդրումների պլանավորմանը, ֆինանսավորման աղբյուրների ընտրությանը և ներդրումային ծրագրերի տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում են պետական և մասնավոր ներդրումների փոխհարաբերությունները, միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների մասնակցության հնարավորությունները, պետական-մասնավոր համագործակցության մեխանիզմները և էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացման ֆինանսական նախադրյալները։ Անդրադարձ է կատարվում էլեկտրաէներգիայի արտադրության, հաղորդման և բաշխման համակարգերի արդիականացմանը, վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների օգտագործման ընդլայնմանը, էներգաարդյունավետության բարձրացմանը և տեխնոլոգիական նորարարությունների ներդրման հնարավորություններին։ Կարևորվում են ներդրումային ռիսկերի բացահայտման ու կառավարման մեթոդները, ներդրումային նախագծերի եկամտաբերության գնահատումը, ծախսերի օպտիմալացումը և երկարաժամկետ ֆինանսական կայունության ապահովումը։ Դիտարկվում են նաև էներգետիկ շուկայի կարգավորման առանձնահատկությունները, սակագնային քաղաքականության ազդեցությունը ներդրումային որոշումների վրա, ոլորտի մրցակցային միջավայրի զարգացման և ներդրումային գրավչության բարձրացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի էներգետիկ համակարգի զարգացման հիմնական ցուցանիշները, ներդրումային ծրագրերի իրականացման խոչընդոտները և դրանց հաղթահարման կազմակերպատնտեսական մոտեցումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի էներգետիկ ոլորտի կայուն զարգացման, ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման և երկրի էներգետիկ անվտանգության ամրապնդման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, էներգետիկայի մասնագետների, ներդրումային վերլուծաբանների, ֆինանսական կառավարիչների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է նավթային եկամուտների և տնտեսական աճի փոխազդեցության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և նավթային հատվածի կարևոր դերակատարությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում նավթային եկամուտները դիտարկվում են որպես պետական բյուջեի, արտահանման եկամուտների, ներդրումների և տնտեսական ակտիվության վրա ազդող կարևոր գործոն, միաժամանակ գնահատվում են դրանցից չափազանց մեծ կախվածության հնարավոր բացասական հետևանքները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նավթի արդյունահանման և արտահանման ծավալների, համաշխարհային նավթի գների, արտաքին տնտեսական պայմանների և նավթային եկամուտների փոփոխությունների ազդեցությանը տնտեսական աճի դինամիկայի վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նավթային եկամուտների և ոչ նավթային ոլորտների զարգացման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ տնտեսության դիվերսիֆիկացման սահմանափակ մակարդակը կարող է ուժեղացնել արտաքին շոկերի ազդեցությունը երկրի տնտեսական կայունության վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այսպես կոչված «հոլանդական հիվանդության» դրսևորումներին, երբ բնական ռեսուրսներից ստացվող մեծ եկամուտները կարող են ազդել փոխարժեքի, ներդրումների կառուցվածքի և արտադրական այլ ոլորտների մրցունակության վրա։ Քննարկվում են նաև նավթային եկամուտների կառավարման, պետական ծախսերի արդյունավետության, ներդրումային քաղաքականության, գնաճի, զբաղվածության և եկամուտների բաշխման հետ կապված խնդիրները։ Իրանի պարագայում կարևոր գործոն է նաև արտաքին տնտեսական սահմանափակումների ազդեցությունը նավթի արտահանման և դրանից ստացվող եկամուտների վրա, ինչը կարող է մեծացնել տնտեսական աճի տատանողականությունը և դժվարացնել երկարաժամկետ պլանավորումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նավթային եկամուտների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման, տնտեսության դիվերսիֆիկացման, ոչ նավթային արտադրության զարգացման և կայուն տնտեսական աճի ապահովման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, հետազոտողներին և Իրանի տնտեսական զարգացման, էներգետիկայի ու միջազգային տնտեսական հարաբերությունների հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սեբեոսի պատմագրական երկում ներկայացված Հայաստանի վաղ շրջանի պատմության ուսումնասիրությանը՝ այն համադրելով Մովսես Խորենացու և Փավստոս Բուզանդի պատմական երկերի հետ։ Հետազոտության հիմնական խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես են այս երեք հեղինակների մոտ ներկայացվում Հայաստանի հնագույն և վաղմիջնադարյան անցյալի առանձին իրադարձությունները, պատմական դեմքերը, քաղաքական գործընթացներն ու հասարակական հարաբերությունները, ինչպես նաև բացահայտել նրանց պատմագիտական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ հայկական պատմագրության այս հուշարձանները տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված, տարբեր նպատակներով կազմված և տարբեր պատմական տեղեկություններ պահպանած աղբյուրներ են։ Դրանց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել պատմական տեղեկությունների համընկնումները, հակասությունները, հնարավոր փոխառությունները և ավանդությունների փոխանցման ձևերը։ Սեբեոսի հաղորդումները դիտարկվում են Մովսես Խորենացու և Փավստոս Բուզանդի աշխատությունների հետ փոխկապակցված՝ փորձելով պարզել, թե որքանով են վաղ շրջանի պատմական ավանդությունները պահպանվել, վերամշակվել կամ մեկնաբանվել հետագա պատմագրական երկերում։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև հեղինակների ժամանակագրական պատկերացումներին, պատմական անձանց ներկայացման եղանակներին, քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանությանը և Հայաստանի արտաքին ու ներքին հարաբերությունների նկարագրությանը։ Նման համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ավելի խորությամբ հասկանալ Սեբեոսի պատմական երկի կառուցվածքն ու բովանդակությունը, այլև գնահատել այն հայ պատմագրության զարգացման ընդհանուր շղթայի մեջ։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ անդրադառնում է պատմական հիշողության ձևավորման և տարբեր դարաշրջանների հեղինակների կողմից անցյալի ընկալման խնդրին։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, պատմագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայկական հին ու վաղմիջնադարյան պատմության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։

Մաթեմատիկա

Научная работа посвящена формированию и исследованию дифракционных решёток, создаваемых в фотополимеризуемых полимерно-диспергированных жидких кристаллах. В центре внимания находится изучение процессов, благодаря которым под воздействием светового излучения в исходно однородной композиции формируется пространственно неоднородная структура, способная изменять направление распространения света и создавать выраженный дифракционный эффект. Полимерно-диспергированные жидкие кристаллы представляют собой сложные композиционные материалы, в которых жидкокристаллическая фаза распределена внутри полимерной матрицы. Сочетание оптических свойств жидких кристаллов с механической стабильностью полимера делает такие материалы перспективными для создания управляемых оптических элементов, дисплеев, пространственных модуляторов света, голографических устройств и различных компонентов фотоники. Важнейшим этапом исследования является процесс фотополимеризации. При освещении определённым образом распределённым световым полем происходит полимеризация мономеров, сопровождающаяся перераспределением компонентов композиции и формированием периодической структуры. Если экспонирование осуществляется интерференционным световым полем, в материале может возникать пространственная модуляция состава, показателя преломления или других оптических характеристик, в результате чего формируется дифракционная решётка. Работа может включать исследование условий записи таких структур, включая интенсивность и длину волны экспонирующего излучения, время воздействия, состав композиции, концентрацию жидкого кристалла и фотополимеризуемых компонентов, а также параметры интерференционной картины. От этих факторов существенно зависят период решётки, её оптическая эффективность, контраст показателя преломления, стабильность и качество получаемой структуры. Особый интерес представляет изучение механизмов разделения фаз, происходящих в процессе фотополимеризации. Изменение концентрации компонентов и их пространственное перераспределение приводят к формированию областей с различными оптическими свойствами, а взаимодействие полимерной и жидкокристаллической фаз определяет конечные характеристики дифракционного элемента. Поэтому исследование связано не только с оптикой, но и с физической химией полимеров и жидких кристаллов. В экспериментальной части могут оцениваться дифракционная эффективность решёток, спектральные характеристики, зависимость оптического отклика от условий записи и последующего воздействия света, а также морфология сформировавшихся структур. Важным направлением является установление связи между технологическими параметрами изготовления и функциональными характеристиками получаемого оптического элемента. Практическая значимость работы заключается в возможности оптимизации состава фотополимеризуемых композиций и условий их экспонирования для получения дифракционных решёток с заданными свойствами. Такие материалы особенно интересны благодаря возможности формирования оптических элементов непосредственно в объёме материала без сложной механической обработки. В перспективе подобные структуры могут использоваться для управления световыми потоками, записи и обработки оптической информации, изготовления голографических элементов, сенсорных систем и других фотонных устройств. В целом исследование направлено на установление закономерностей формирования дифракционных решёток в полимерно-диспергированных жидкокристаллических материалах и определение факторов, которые позволяют управлять их оптическими характеристиками. Работа сочетает методы физической оптики, материаловедения, фотохимии и физики жидких кристаллов и представляет интерес как для фундаментального изучения процессов самоорганизации композиционных материалов, так и для разработки новых функциональных оптических технологий.

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով բանկային համակարգի ֆինանսական կայունության, արդյունավետության և բնականոն գործունեության ապահովման հարցերը։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ առևտրային բանկերը ֆինանսական համակարգի առանցքային օղակներից են․ նրանք ներգրավում են բնակչության և կազմակերպությունների դրամական միջոցները, իրականացնում վարկավորում և ներդրումային գործառնություններ, ապահովում վճարահաշվարկային ծառայություններ և նպաստում տնտեսության մեջ ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխմանը։ Միաժամանակ բանկային գործունեությունը բնորոշվում է բարձր ֆինանսական ռիսկերով, ուստի դրա նկատմամբ արդյունավետ տնտեսական կարգավորումը անհրաժեշտ է ոչ միայն առանձին բանկերի կայունության, այլև ամբողջ ֆինանսական համակարգի հուսալիության համար։ ՀՀ գործող օրենսդրության համաձայն՝ բանկերի գործունեության կարգավորման և վերահսկողության առանցքային դերակատարումը վերապահված է Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկին, որը սահմանում է բանկերի տնտեսական նորմատիվները, իրականացնում լիցենզավորում և վերահսկողություն։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը բանկային գործունեության պետական կարգավորման տեսական հիմքերի բացահայտումն է։ Կարգավորման հիմնական նպատակներից են բանկային համակարգի զարգացման և հուսալիության ապահովումը, բանկերի բնականոն գործունեության պահպանումը, ավանդատուների շահերի պաշտպանությունը և ֆինանսական շուկայի մասնակիցների համար մրցակցային հավասար պայմանների ստեղծումը։ Այս նպատակներն ամրագրված են նաև «Բանկերի և բանկային գործունեության մասին» ՀՀ օրենքում։ Աշխատանքի առանցքային խնդիրներից է տնտեսական նորմատիվների համակարգի ուսումնասիրությունը։ Տնտեսական նորմատիվները բանկային կարգավորման կարևորագույն գործիքներից են, որոնց միջոցով վերահսկվում են բանկերի կապիտալի բավարարությունը, ռիսկերի մակարդակը, իրացվելիությունը և որոշակի գործառնությունների նկատմամբ սահմանափակումների պահպանումը։ Գործող օրենսդրությունը Կենտրոնական բանկին հնարավորություն է տալիս բանկային համակարգի ֆինանսական կայունության ապահովման նպատակով սահմանել հիմնական և այլ տնտեսական նորմատիվներ։ Դրանց թվում են բանկի կանոնադրական հիմնադրամի և ընդհանուր կապիտալի նվազագույն չափերի նկատմամբ պահանջները։ Բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման կարևորագույն հիմնախնդիրներից է կապիտալի բավարարության և բանկի ռիսկերի միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Բավարար կապիտալը բանկի ֆինանսական կայունության կարևոր երաշխիք է, քանի որ այն կարող է ծառայել որպես հնարավոր կորուստների կլանման բուֆեր։ Սակայն չափազանց բարձր կապիտալային պահանջները կարող են սահմանափակել բանկերի վարկավորման հնարավորությունները և նվազեցնել ֆինանսական միջնորդության արդյունավետությունը։ Հետևաբար կարգավորման համակարգի խնդիրն է գտնել այնպիսի հավասարակշռություն, որի դեպքում բանկերը կունենան անհրաժեշտ ֆինանսական դիմադրողականություն՝ առանց տնտեսության վարկավորման հնարավորությունների անհարկի սահմանափակման։ Մյուս կարևոր ուղղությունը իրացվելիության կարգավորումն է։ Բանկը պետք է կարողանա ժամանակին կատարել իր պարտավորությունները ավանդատուների, այլ բանկերի և ֆինանսական շուկայի մասնակիցների նկատմամբ։ Իրացվելիության պակասը կարող է հանգեցնել վճարումների դժվարությունների և նույնիսկ համակարգային խնդիրների, ուստի բանկերի իրացվելիության կառավարումը և համապատասխան նորմատիվների պահպանումը տնտեսական կարգավորման կարևոր բաղադրիչ են։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի գործող կարգավորումների շարքում առանձին կանոնակարգեր սահմանում են բանկերի տնտեսական նորմատիվների հաշվարկման և դրանցում ներառվող տարրերի ու սահմանաչափերի հետ կապված պահանջներ։ Ուսումնասիրության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում վարկային ռիսկի կարգավորման խնդիրը։ Քանի որ վարկավորումը բանկային գործունեության հիմնական ուղղություններից է, վարկային պորտֆելի որակը անմիջականորեն անդրադառնում է բանկի եկամտաբերության և ֆինանսական կայունության վրա։ Վարկային ռիսկի արդյունավետ կառավարումը ենթադրում է վարկառուի վճարունակության գնահատում, ռիսկերի սահմանափակում, խնդրահարույց վարկերի վերահսկում և հնարավոր կորուստների համար համապատասխան բուֆերների ձևավորում։ Այս ոլորտում կարգավորող պահանջները պետք է միաժամանակ պաշտպանեն բանկային համակարգը չափազանց ռիսկային վարկավորումից և չխոչընդոտեն տնտեսության իրական հատվածի ֆինանսավորմանը։ Կարևոր հիմնախնդիր է նաև բանկային համակարգում ռիսկերի կենտրոնացման սահմանափակումը։ Եթե բանկի ակտիվների կամ վարկային պորտֆելի զգալի մասը կենտրոնացած է սահմանափակ թվով վարկառուների, ոլորտների կամ տնտեսական ուղղությունների վրա, ապա առանձին շոկը կարող է մեծ կորուստներ առաջացնել։ Հետևաբար տնտեսական կարգավորումը պետք է նպաստի ռիսկերի դիվերսիֆիկացմանը և խոշոր պարտավորությունների նկատմամբ համապատասխան վերահսկողության իրականացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկային կարգավորման և տնտեսական աճի փոխհարաբերությանը։ Բանկային համակարգը պետք է ոչ միայն լինի կայուն, այլև արդյունավետորեն կատարի ֆինանսական միջնորդի իր գործառույթը։ Չափազանց խիստ կարգավորումը կարող է բարձրացնել բանկերի գործառնական ծախսերը, սահմանափակել վարկերի հասանելիությունը և նվազեցնել ֆինանսական ծառայությունների մրցունակությունը։ Մյուս կողմից՝ թույլ կարգավորումը կարող է նպաստել ռիսկերի կուտակմանը և ֆինանսական անկայունության առաջացմանը։ Հետևաբար հիմնախնդիրը կարգավորման այնպիսի մոդելի ձևավորումն է, որը կապահովի ֆինանսական կայունություն՝ միաժամանակ պահպանելով բանկերի տնտեսական արդյունավետությունն ու մրցակցային միջավայրը։ Բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման կարևոր բաղադրիչ է նաև վերահսկողության համակարգը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկը օրենքով սահմանված կարգով իրականացնում է բանկերի գործունեության վերահսկողություն, սահմանում է հաշվետվությունների ներկայացման պահանջները և օրենքով նախատեսված դեպքերում կարող է կիրառել համապատասխան պատժամիջոցներ։ Այս համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված է վերահսկողության շարունակականությունից, բանկերի կողմից ներկայացվող տեղեկատվության որակից և ֆինանսական ռիսկերի ժամանակին բացահայտումից։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև բանկային գործունեության թափանցիկության խնդիրը։ Բանկերի ֆինանսական վիճակի, ծառայությունների պայմանների, վարկավորման և ավանդների վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը նպաստում է շուկայի մասնակիցների իրազեկվածությանը և մրցակցության զարգացմանը։ Գործող օրենսդրությունը բանկերի համար նախատեսում է իրենց գործունեության և ավանդների ու վարկերի պայմանների վերաբերյալ որոշակի տեղեկատվության հրապարակման պարտավորություններ։ Ժամանակակից պայմաններում տնտեսական կարգավորման հիմնախնդիրներին ավելանում են նաև ֆինանսական տեխնոլոգիաների և թվայնացման հետ կապված հարցերը։ Թվային բանկային ծառայությունների, հեռավար գործարքների և նոր ֆինանսական տեխնոլոգիաների տարածումը բանկերի համար ստեղծում է նոր հնարավորություններ, բայց միաժամանակ առաջացնում է նոր ռիսկեր՝ կապված գործառնական անվտանգության, տվյալների պաշտպանության և տեխնոլոգիական խափանումների հետ։ Հետևաբար կարգավորման համակարգը պետք է զարգանա բանկային ոլորտի տեխնոլոգիական փոփոխություններին համընթաց։ Կարևոր է նաև բանկային համակարգի և սպառողների շահերի պաշտպանության հարաբերակցությունը։ Վարկավորման պայմանների թափանցիկությունը, արդյունավետ տոկոսադրույքի վերաբերյալ տեղեկատվությունը, հաճախորդների իրավունքների պաշտպանությունը և պատասխանատու վարկավորումը բանկային կարգավորման այն ուղղություններն են, որոնք նպաստում են ֆինանսական շուկայի նկատմամբ վստահության ամրապնդմանը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի բանկային գործունեությանը վերաբերող պաշտոնական կարգավորումների շարքում առկա են ինչպես սպառողական վարկավորման, այնպես էլ բանկային ավանդների, վարկային տեղեկատվության և այլ ոլորտների վերաբերյալ իրավական ակտեր։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ՀՀ-ում բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորումը դիտարկում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որի հիմնական նպատակն է ապահովել ֆինանսական կայունություն, բանկերի հուսալիություն, մրցակցային միջավայր և տնտեսության արդյունավետ վարկավորում։ Այն ընդգրկում է տնտեսական նորմատիվների, կապիտալի և իրացվելիության, վարկային ու այլ ֆինանսական ռիսկերի, վերահսկողության, թափանցիկության, սպառողների պաշտպանության և կարգավորման կատարելագործման խնդիրները։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային ոլորտի մասնագետներին, Կենտրոնական բանկի և այլ ֆինանսական կառույցների աշխատակիցներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և բանկային գործ մասնագիտությամբ սովորող ուսանողներին։