Клиническое применение штамма IP 5832 Bacillus subtilis у новорожденных диареями различной этиологии целью лечения и профилактики дисбактериозов

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է գործարար հարաբերությունների և բանակցությունների էությանը, կառուցվածքին և կիրառական առանձնահատկություններին ժամանակակից բիզնես միջավայրում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես են ձևավորվում գործարար հարաբերությունները՝ որպես կազմակերպությունների, գործընկերների և հաճախորդների միջև երկարաժամկետ համագործակցության համակարգ, որը հիմնված է վստահության, փոխշահավետության և արդյունավետ հաղորդակցության վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է բանակցությունների հիմնական փուլերին՝ նախապատրաստում, դիրքորոշումների ձևավորում, առաջարկների փոխանակում, համաձայնության հասնել և պայմանագրի ամրագրման գործընթաց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանակցային ռազմավարություններին և մարտավարություններին՝ մրցակցային և համագործակցային մոտեցումներ, շահերի վրա հիմնված բանակցություններ, ինչպես նաև կոնֆլիկտների կառավարում։ Գրքում քննարկվում են նաև մշակութային և հոգեբանական գործոնները, որոնք ազդում են բանակցային գործընթացների վրա միջազգային և տեղական մակարդակներում։ Վերլուծվում է արդյունավետ բանակցությունների դերը գործարար հարաբերությունների կայունացման, գործարքների հաջողության և կազմակերպության մրցունակության բարձրացման գործում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիմքերը և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով ձեռնարկատերերի, մենեջերների, մարքեթինգի մասնագետների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Սերգեյ Դովլաթովի ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով հեղինակի և իր ստեղծագործությունների հերոսի փոխհարաբերության վրա։ Հետազոտության հիմնական առանցքը գրողի կենսագրական փորձի, անձնական հիշողությունների և գեղարվեստական պատումի փոխկապակցվածությունն է։ Դովլաթովի ստեղծագործություններում հեղինակի կերպարը հաճախ մոտ է պատմողի կամ գլխավոր հերոսի կերպարին, ինչի շնորհիվ իրական կենսագրական իրադարձությունները վերածվում են գրական նյութի՝ միաժամանակ ենթարկվելով գեղարվեստական վերափոխման։ Աշխատությունը կարող է վերլուծել ինքնակենսագրականության, հեղինակային «ես»-ի, առաջին դեմքով պատմողականության և հեղինակի ու հերոսի սահմանների հարաբերականության դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է գրողը սեփական կյանքի, առօրյա փորձի, մասնագիտական գործունեության, հարաբերությունների և հասարակական միջավայրի մասին նյութը վերածում գեղարվեստական պատմության։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հումորի, ինքնահեգնանքի, սարկազմի և երկիմաստության կիրառությանը, որոնց միջոցով հեղինակը միաժամանակ ներկայացնում և վերաիմաստավորում է սեփական կերպարը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել իրական հեղինակին, պատմողի կերպարին և գեղարվեստական հերոսին՝ ցույց տալով, որ դրանց նույնացումը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ հիմնավորված է, նույնիսկ այն դեպքում, երբ ստեղծագործության մեջ առկա են ակնհայտ կենսագրական զուգահեռներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Դովլաթովի լեզվական ոճը, խոսակցական արտահայտչամիջոցները, կերպարների կառուցման առանձնահատկությունները և հեղինակի դիրքավորման ձևերը։ Այս տեսանկյունից գրական տեքստը դիտարկվում է որպես իրականության և հեղինակի ինքնակենսագրական փորձի ստեղծագործական վերամշակման արդյունք։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուս գրականության, ժամանակակից արձակի, հեղինակագիտության և ինքնակենսագրական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև գրականության ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է Դովլաթովի ստեղծագործության այն առանձնահատկությունը, որի դեպքում հեղինակը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես պատմող, իրադարձությունների մասնակից և գեղարվեստական կերպար՝ ստեղծելով իրականության ու գրականության միջև բարդ և հետաքրքիր փոխհարաբերություն։

Այլ առարկաներ

Նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շրջանակում արձանագրված ռազմական գործողություններին և դրանց հետևանքով մարդկային կորուստների մասին հաղորդումներին։ Այն ներկայացնում է այն ժամանակվա իրադարձությունների վերաբերյալ տարածված տեղեկությունները, որոնց համաձայն՝ Լեռնային Ղարաբաղի հայկական կողմը հայտնել էր Ադրբեջանի ռազմական հարձակումների հետևանքով 25 մարդու զոհվելու մասին։ Նման հաղորդագրությունները կարևոր են հակամարտության ռազմական և հումանիտար հետևանքները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ զինված բախումները ոչ միայն ազդում են ռազմական ուժերի վրա, այլև անմիջական վտանգ են ստեղծում խաղաղ բնակչության կյանքի և անվտանգության համար։ Նյութը կարող է դիտարկվել նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկատվական դաշտի արտացոլում, որտեղ հակամարտության կողմերը ներկայացնում էին տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր, երբեմն միմյանցից էապես տարբերվող գնահատականներ։ Այդ պատճառով հաղորդման բովանդակությունը ուսումնասիրելիս կարևոր է տարբերակել կողմերի հայտարարությունները հաստատված փաստերից և հնարավորության դեպքում համադրել տեղեկությունները անկախ աղբյուրների հետ։ Հակամարտության համատեքստում զոհերի վերաբերյալ տվյալները հատկապես զգայուն են, քանի որ դրանք կապված են ինչպես մարդկային ողբերգության, այնպես էլ քաղաքական ու ռազմական պատասխանատվության հարցերի հետ։ Նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության պատմությունը, ռազմական գործողությունների զարգացումը, տարածաշրջանային անվտանգությունը և պատերազմի հումանիտար հետևանքներն ուսումնասիրողների համար։ Այն նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես էին ռազմական իրադարձությունները լուսաբանվում և ներկայացվում միջազգային ու տարածաշրջանային տեղեկատվական միջավայրում։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է Սիսիանի շրջանի բնական γ-տրիդիմիտի հումքի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրա հիման վրա վոլաստոնիտի ստացման արդյունավետ տեխնոլոգիական եղանակների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բնական հանքային հումքի բաղադրության, կառուցվածքի, ջերմային վարքի և տարբեր պայմաններում ընթացող ֆազային փոխակերպումների հետազոտության վրա։ Քննության են առնվում ելանյութի հանքաբանական և քիմիական առանձնահատկությունները, հիմնական ու ուղեկցող բաղադրիչների հարաբերակցությունը և դրանց ազդեցությունը վերջնական սիլիկատային նյութի ձևավորման գործընթացի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կալցիում և սիլիցիում պարունակող բաղադրիչների փոխազդեցության ֆիզիկաքիմիական օրինաչափություններին, համապատասխան միացությունների առաջացման պայմաններին և ջերմային մշակման ընթացքում տեղի ունեցող կառուցվածքային փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում է ջերմաստիճանի, մշակման տևողության, հումքային խառնուրդի բաղադրության, բաղադրիչների հարաբերակցության և մասնիկների չափերի ազդեցությունը նպատակային նյութի առաջացման աստիճանի ու հատկությունների վրա։ Ֆազային կազմի և կառուցվածքի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել տեխնոլոգիական գործընթացի առավել արդյունավետ պայմանները և նվազեցնել անցանկալի ուղեկցող ֆազերի առաջացումը։ Կարևորվում են նաև ստացված նյութի ֆիզիկամեխանիկական և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը, քանի որ դրանք պայմանավորում են դրա հետագա կիրառման հնարավորությունները արդյունաբերության տարբեր ոլորտներում։ Վոլաստոնիտը հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես բազմաֆունկցիոնալ հանքային նյութ, որը կարող է օգտագործվել կերամիկական արտադրանքների, շինանյութերի, հատուկ կոմպոզիցիոն նյութերի և մի շարք այլ տեխնոլոգիական արտադրատեսակների ստացման գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում բնական տեղական հումքի կիրառումը դիտարկվում է նաև տնտեսական և տեխնոլոգիական արդյունավետության տեսանկյունից՝ գնահատելով դրա վերամշակման և արդյունաբերական օգտագործման հեռանկարները։ Փորձարարական տվյալների հիման վրա հնարավոր է ձևավորել հումքի նախապատրաստման, բաղադրիչների խառնման, ջերմային մշակման և վերջնական արտադրանքի ստացման հաջորդական տեխնոլոգիական սխեմա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղական հանքային պաշարների համալիր և նպատակային օգտագործումը, որը կարող է նպաստել նոր հումքային աղբյուրների ներգրավմանը և սիլիկատային արտադրությունների հումքային բազայի ընդլայնմանը։ Աշխատությունը համադրում է անօրգանական քիմիայի, ֆիզիկական քիմիայի, հանքաբանության և նյութերի տեխնոլոգիայի մեթոդները՝ բնական հումքի հատկություններից մինչև վերջնական արտադրանքի ստացման տեխնոլոգիական պարամետրերի հիմնավորում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սիլիկատների քիմիայի, հանքային հումքի վերամշակման, նյութագիտության, կերամիկական և շինանյութերի տեխնոլոգիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնոլոգների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է 1950–2000 թվականների պոլսահայ արձակի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի գրական կյանքի կարևորագույն դրսևորումները նորագույն շրջանի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում պոլսահայ արձակագիրների ստեղծագործական ժառանգությունն է, նրանց թեմատիկ նախասիրությունները, կերպարային համակարգը, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և պատմամշակութային իրականության գեղարվեստական արտացոլումը։ Աշխատության մեջ արձակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրական երևույթ, այլև որպես համայնքային հիշողության, ինքնության պահպանման և սփյուռքահայ մշակութային կյանքի արտահայտման կարևոր միջոց։ Ուսումնասիրվում են այն պատմական, հասարակական և մշակութային պայմանները, որոնք ազդել են պոլսահայ գրականության զարգացման ընթացքի վրա՝ ներառելով համայնքային կյանքի փոփոխությունները, ազգային ինքնության խնդիրները, հայրենիքի և սփյուռքի հարաբերության ընկալումները, մշակութային ժառանգության պահպանման ձգտումը և ժամանակակից աշխարհի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ բազմազանությանը՝ անդրադառնալով ընտանիքի, քաղաքի, հիշողության, կորստի, գաղթի, ազգային պատկանելության, առօրյա կյանքի և մարդու ներաշխարհի թեմաներին։ Վերլուծվում են նաև գրական լեզվի և ոճի առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով արևմտահայերենի դերը պոլսահայ գրական ինքնության ձևավորման և պահպանման գործում։ Ժամանակաշրջանի գրական գործընթացի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր սերունդների արձակագիրների ստեղծագործական մոտեցումների շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև ավանդական և նորարարական գեղարվեստական սկզբունքների փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է պոլսահայ գրականության պատմության ուսումնասիրման գործում՝ համակարգելով և արժևորելով 20-րդ դարի երկրորդ կեսի արձակ ժառանգությունը և այն ներկայացնելով հայ գրականության ավելի լայն զարգացման գործընթացի համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, հայագետներին, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, արևմտահայ գրականության մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին, ուսանողներին և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։