Կումարինների և խրոմենների նոր ածանցյալների սինթեզ և ուսումնասիրություն

Մշակույթ

Այս գիրքը նվիրված է ժամանակակից հայկական կրկեսի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայ բեմարվեստի ինքնատիպ ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են հայկական կրկեսային արվեստի պատմական ձևավորման փուլերը, ազգային կրկեսային ավանդույթների շարունակականությունը, արտիստական ժանրերի առանձնահատկությունները և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում կրկեսային ներկայացումների կառուցվածքին, դերասանական վարպետությանը, ակրոբատիկայի, ծաղրածուության, հավասարակշռության և այլ ժանրերի զարգացմանը։ Հայկական ժամանակակից կրկեսի ձևավորման կարևոր փուլերից մեկը կապված է 1956 թվականին ստեղծված պետական կրկեսային կոլեկտիվի գործունեության հետ, որի նպատակն էր զարգացնել ազգային բնույթ ունեցող բարձրարվեստ ներկայացումներ։ Գրքում ներկայացվում են նաև հայ կրկեսային արվեստագետների ստեղծագործական ներդրումները և հայկական կրկեսի տեղը համաշխարհային կրկեսային մշակույթի շրջանակում։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, թատերագետների, մշակութաբանների, կրկեսային արվեստի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ֆրանսերեն

Աշխատությունը նախատեսված է ֆրանսերենի քերականական կառուցվածքի գործնական ուսուցման և լեզվական հիմնական հմտությունների զարգացման համար։ Այն ներկայացնում է ֆրանսերեն լեզվի կանոններն ու օրինաչափությունները՝ նպատակ ունենալով սովորողին ծանոթացնել բառերի ձևափոխությանը, խոսքի մասերին, բայական համակարգին, նախադասության կառուցվածքին և բառերի միջև քերականական հարաբերություններին։ Գործնական քերականության մոտեցումը ենթադրում է լեզվական կանոնների յուրացում և դրանց կիրառություն գրավոր ու բանավոր խոսքում՝ նպաստելով ճիշտ արտահայտվելու, նախադասություններ կազմելու և ֆրանսերեն տեքստերը հասկանալու կարողությունների զարգացմանը։ Ձեռնարկը կարևոր նշանակություն ունի օտար լեզուների դասավանդման պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է ֆրանսերենի ուսուցման և քերականական գիտելիքների համակարգման 19-րդ դարի կրթական մոտեցումները։ Այն կարող էր ծառայել որպես ուսումնական նյութ ֆրանսերեն սովորողների և լեզվի դասավանդմամբ զբաղվողների համար՝ ապահովելով քերականական գիտելիքների հետևողական յուրացման հիմք։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ իրականության մեջ ֆրանսերենի ուսուցման պատմությամբ, հայալեզու քերականագիտական ձեռնարկներով և օտար լեզուների կրթական ավանդույթներով զբաղվող ուսումնասիրողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հարավային Կովկասի պատմության մեջ նշանակալի քաղաքական իրադարձության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա նախապատմությունը, ընթացքը և տարածաշրջանային հետևանքները։ Հեղինակը վերլուծում է այն քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթացները, որոնք հանգեցրել են տվյալ իրադարձությանը՝ դիտարկելով ներպետական և միջազգային դերակատարների շահերն ու ազդեցությունը։ Գրքում լուսաբանվում են տարածաշրջանի երկրների փոխհարաբերությունները, ուժերի հավասարակշռության փոփոխությունները և արտաքին քաղաքականության նոր ուղղությունները, որոնք ձևավորվել են այդ իրադարձության արդյունքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հարավային Կովկասի ռազմավարական նշանակությանը, ինչպես նաև եվրոպական և համաշխարհային քաղաքական շրջանակների արձագանքներին։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր աղբյուրների և փաստաթղթերի հիման վրա կատարված վերլուծություններ՝ փորձելով գնահատել տեղի ունեցածի ազդեցությունը տարածաշրջանային կայունության, անվտանգության և հետագա համագործակցության հեռանկարների վրա։

Լեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի բառային կազմերի համեմատական-համադրական ուսումնասիրությանը՝ երկու լեզուների բառապաշարի ձևավորման, կառուցվածքի, իմաստային հարաբերությունների և զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես հայերենի և պարսկերենի բազմադարյա լեզվամշակութային շփումների համատեքստում, քանի որ այդ հարաբերությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում իրենց արտահայտությունն են գտել նաև լեզուների բառապաշարում։ Աշխատանքում երկու լեզուների բառային համակարգերը դիտարկվում են համաժամանակյա տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց ընդհանուր և տարբերակիչ հատկանիշներին։ Ուսումնասիրվում են բառապաշարի հիմնական շերտերը, բառերի ծագումնաբանական առանձնահատկությունները, փոխառությունները, իմաստային փոփոխությունները, բառերի կազմության եղանակները և նոր բառերի առաջացման գործընթացները։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն բառային միավորները, որոնք երկու լեզուներում ունեն ընդհանուր կամ մերձավոր իմաստային դաշտեր, ինչպես նաև տարբերակելու ձևական նմանությունը իրական լեզվական ընդհանրությունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում փոխառություններին, որոնք հայերենի և պարսկերենի բառապաշարների փոխազդեցության կարևոր վկայություններից են։ Ուսումնասիրվում են պարսկերենից հայերեն անցած բառերը և հայերենի ազդեցության հնարավոր դրսևորումները պարսկերենի բառային համակարգում՝ հաշվի առնելով պատմական, մշակութային և հասարակական շփումների պայմանները։ Այս նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու առանձին բառերի ծագումն ու տարածման ուղիները, այլև պատկերացնելու երկու ժողովուրդների երկարատև շփումների լեզվական հետևանքները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև երկու լեզուների բառաստեղծական համակարգերի համադրությունը։ Քննարկվում են ածանցման, բարդացման, բառային միավորների վերաիմաստավորման և այլ եղանակների միջոցով նոր բառերի կազմավորման առանձնահատկությունները։ Համեմատվում է այն, թե ինչպես են հայերենն ու պարսկերենը արձագանքում հասարակական, գիտատեխնիկական, մշակութային և քաղաքական նոր իրողություններին և ինչ լեզվական միջոցներով են լրացնում ժամանակակից բառապաշարը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև բառերի իմաստային կառուցվածքին։ Նույն կամ մոտ իմաստ ունեցող բառերի համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իմաստային նրբերանգները, գործածական տարբերությունները, բազմիմաստության դրսևորումները և այն դեպքերը, երբ արտաքին ձևով նման բառերը տարբեր լեզուներում ունեն տարբեր նշանակություններ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է թարգմանության, երկլեզու բառարանագրության և լեզուների ուսուցման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից հասարակական կյանքի և մշակույթի ազդեցությանը երկու լեզուների բառապաշարի զարգացման վրա։ Նոր իրողությունների, տեխնոլոգիական առաջընթացի, միջազգային հաղորդակցության և գլոբալացման պայմաններում հայերենն ու պարսկերենը մշտապես համալրվում են նոր բառերով և արտահայտություններով, որոնց մի մասը ձևավորվում է ներքին բառաստեղծական միջոցներով, իսկ մյուս մասը ներթափանցում է այլ լեզուներից։ Այդ գործընթացների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու երկու լեզուների բառային համակարգերի շարժունակությունն ու զարգացման միտումները։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև հայերենագիտության և իրանագիտության փոխկապակցման հնարավորությամբ։ Երկու լեզուների բառապաշարի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ինչպես հայերենի և պարսկերենի միջև լեզվական կապերի առավել խորքային բացահայտմանը, այնպես էլ դրանց ժամանակակից վիճակի համակարգված նկարագրությանը։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ թարգմանության, բառարանագրության, լեզուների դասավանդման և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի բառային կազմերը որպես զարգացող և փոխազդեցությունների ենթարկվող համակարգեր՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, իմաստային, ծագումնաբանական և գործառական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հայերենագետներին, իրանագետներին, թարգմանիչներին, բառարանագիրներին, լեզվի ուսուցիչներին և հայ-իրանական լեզվամշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Լեզվաբանություն

«Հրահանգ ռուսաց լեզվի» աշխատությունը ռուսերենի ուսուցմանն ու լեզվական գիտելիքների ձեռքբերմանն ուղղված ուսումնական հրատարակություն է։ Գիրքը պատկանում է այն դասագրքերի շարքին, որոնք նպատակ ունեին հայ ընթերցողներին ծանոթացնել ռուսաց լեզվին և նպաստել դրա գործնական կիրառման հմտությունների ձևավորմանը։ 19-րդ դարում ռուսերենի իմացությունը կարևոր նշանակություն ուներ կրթության, վարչական գործունեության, առևտրի և տարբեր ժողովուրդների միջև հաղորդակցության համար։ Ռուսաց լեզվի ուսուցման ձեռնարկները հնարավորություն էին տալիս հայ սովորողներին ընդլայնելու իրենց լեզվական կարողությունները, օգտվելու ռուսալեզու գրականությունից և հաղորդակցվելու ռուսերենով խոսող մարդկանց հետ։ Նման դասագրքերում սովորաբար ներկայացվում էին լեզվի հիմնական կանոնները, բառապաշարը, քերականական ձևերը, նախադասությունների կազմության սկզբունքները և լեզվական օրինակներ, որոնք օգնում էին սովորողներին յուրացնել նոր լեզուն։ Հնարավոր է, որ այս աշխատությունն ընդգրկում է նաև ընթերցանության, թարգմանության և գործնական վարժությունների նյութեր, սակայն դրա բովանդակության մանրամասն կառուցվածքը հնարավոր չէ հաստատել միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Վերնագրում «հրահանգ» բառի կիրառությունը կարող է մատնանշել ուսուցողական կամ կանոններ ներկայացնող ձեռնարկի բնույթը, որի նպատակն էր լեզվի ուսումնասիրությունը կազմակերպել հաջորդական և հասկանալի ձևով։ Թիֆլիսը 19-րդ դարում Կովկասի կարևոր կրթական, վարչական, առևտրական և հրատարակչական կենտրոններից էր։ Քաղաքում ապրող հայ համայնքի համար ռուսերենի իմացությունը գործնական նշանակություն ուներ, իսկ հայերենով կազմված լեզվական ձեռնարկները կարող էին հեշտացնել լեզվի յուրացումը՝ նյութը մատուցելով հայ ընթերցողին հասկանալի միջավայրում։ Գաբրիել Մելքումյանցի և Համբարձում Էնֆիաճյանցի տպարանում հրատարակված այս գիրքը տեղավորվում է հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացման պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, հայ-ռուսական լեզվական և մշակութային կապերով, 19-րդ դարի հայ կրթական համակարգով ու Թիֆլիսի հայ տպագրության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր նյութ կարող է լինել՝ ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում հայերենով կազմակերպվում օտար լեզուների ուսուցումը և տարածվում գործնական լեզվական գիտելիքները։

Մանկավարժություն

Այս աշխատանքը նվիրված է իրավաբանական մասնագիտություն ընտրած ուսանողների հրապարակային մենախոսական խոսքի պատրաստման և զարգացման մեթոդական խնդիրներին՝ ուսուցման գործընթացում գործարար խաղերի կիրառման միջոցով։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ապագա իրավաբանի մասնագիտական պատրաստվածությունը չի սահմանափակվում միայն իրավական գիտելիքների յուրացմամբ․ մասնագիտական գործունեության մեջ մեծ նշանակություն ունեն սեփական մտքերը հստակ, տրամաբանված, համոզիչ և լսարանին հասանելի ձևով ներկայացնելու կարողությունը։ Հանրային մենախոսական խոսքը հատկապես կարևոր է իրավաբանի համար, քանի որ այն կիրառվում է դատական ելույթների, բանավեճերի, իրավական դիրքորոշումների ներկայացման, մասնագիտական քննարկումների, խորհրդատվության և այլ իրավիճակներում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ուսանողների բանավոր խոսքի զարգացման հիմնական դժվարությունները, դրանց առաջացման պատճառները և նպատակային մանկավարժական միջամտության հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքի կառուցվածքային կազմակերպմանը՝ թեմայի բացահայտմանը, փաստարկների տրամաբանական հաջորդականությանը, հիմնական մտքի ձևակերպմանը, եզրակացությունների ներկայացմանը և լսարանի հետ արդյունավետ հաղորդակցությանը։ Ուսուցման կարևոր բաղադրիչ է դիտարկվում նաև մասնագիտական բառապաշարի և իրավական տերմինաբանության ճիշտ օգտագործումը, քանի որ ապագա իրավաբանը պետք է կարողանա միաժամանակ պահպանել մասնագիտական ճշգրտությունը և իր խոսքը դարձնել հասկանալի ու համոզիչ։ Աշխատանքի առանձնահատկությունը գործարար խաղերի կիրառման մեթոդի ուսումնասիրությունն է։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսանողներին հայտնվել մասնագիտական իրավիճակներին մոտ պայմաններում և գործնականում փորձարկել տարբեր հաղորդակցական դերեր։ Ուսանողները կարող են հանդես գալ որպես փաստաբան, դատախազ, դատավոր, իրավաբանական խորհրդատու կամ դատավարության այլ մասնակից և համապատասխան իրավիճակում կառուցել ու ներկայացնել սեփական մենախոսական ելույթը։ Այսպիսի ուսուցումը թույլ է տալիս տեսական գիտելիքը կապել գործնական հմտությունների հետ, զարգացնել արագ կողմնորոշվելու, փաստարկելու, հարցերին արձագանքելու և սահմանափակ ժամանակում սեփական դիրքորոշումը ձևակերպելու կարողությունները։ Գործարար խաղերի ընթացքում կարող են գնահատվել ոչ միայն խոսքի բովանդակությունն ու իրավական հիմնավորվածությունը, այլև արտասանությունը, խոսքի տեմպը, ձայնի ինտոնացիան, ոչ բառային հաղորդակցությունը, լսարանի հետ տեսողական կապը և ընդհանուր խոսքային վարքագիծը։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ուսանողի ինքնավերլուծության և փոխադարձ գնահատման դերը, քանի որ սեփական ելույթի ուժեղ և թույլ կողմերի գիտակցումը նպաստում է հետագա մասնագիտական կատարելագործմանը։ Գործարար խաղերի պարբերական կիրառումը կարող է նպաստել ուսանողների խոսքային ակտիվության բարձրացմանը, հաղորդակցական անհանգստության նվազեցմանը և մասնագիտական ինքնավստահության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբանական բուհերի դասախոսներին, մանկավարժներին, խոսքի մշակույթի մասնագետներին, մեթոդիստներին և այն հետազոտողներին, ովքեր զբաղվում են մասնագիտական հաղորդակցության ու իրավաբանական կրթության խնդիրներով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է ապագա իրավաբանների հրապարակային խոսքի պատրաստումը որպես գործնական մասնագիտական կարողությունների ձևավորման կարևոր բաղադրիչ և առաջարկում է գործարար խաղերի միջոցով ուսուցման ավելի ակտիվ, իրավիճակային և մասնագիտական գործունեությանը մոտեցված կազմակերպման մոտեցում։