Կյանք և բարոյականություն

Զբոսաշրջություն (Տուրիզմ)

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում զբոսաշրջության զարգացմանը նպաստող քաղաքաշինական և տարածական մոդելավորման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում զբոսաշրջային տարածքների, բնակավայրերի և ենթակառուցվածքների այնպիսի կազմակերպման խնդիրն է, որը միաժամանակ կարող է ապահովել զբոսաշրջության զարգացումը, տարածքների արդյունավետ օգտագործումը, պատմամշակութային ժառանգության պահպանումը և բնական միջավայրի պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել Հայաստանի քաղաքների, գյուղական բնակավայրերի և զբոսաշրջային գոտիների տարածական կառուցվածքը, տրանսպորտային հասանելիությունը, հյուրանոցային և սպասարկման ենթակառուցվածքների տեղաբաշխումը, հանգստի ու ժամանցի տարածքների կազմակերպումը և զբոսաշրջային երթուղիների ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի բնական, պատմական և մշակութային ռեսուրսների տարածական առանձնահատկություններին և դրանց ներառմանը քաղաքաշինական պլանավորման գործընթացում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև զբոսաշրջային կենտրոնների ձևավորման տարբեր մոդելներ, դրանց փոխկապակցվածությունը շրջակա բնակավայրերի հետ և տարածքային զարգացման հավասարակշռված մոտեցումների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր ուղղություն է կայուն զբոսաշրջության սկզբունքների ինտեգրումը քաղաքաշինությանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել զբոսաշրջային գործունեության բացասական ազդեցությունը շրջակա միջավայրի և պատմամշակութային ժառանգության վրա, միաժամանակ խթանելով տեղական տնտեսության զարգացումը և համայնքների ներգրավվածությունը։ Հայաստանի պայմաններում նման մոդելավորումը կարող է նպաստել զբոսաշրջային ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը, տարածքային անհամաչափությունների մեղմմանը և զբոսաշրջային նոր ուղղությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, զբոսաշրջության ոլորտի մասնագետներին, տարածքային պլանավորման և տարածաշրջանային զարգացման հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Lեզվաբանություն

Academic English: Theory & Practice (A guide for students in higher education) աշխատությունը բարձրագույն կրթության ուսանողների համար նախատեսված ակադեմիական անգլերենի ուսումնական ձեռնարկ է, որը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական վարժությունները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել ակադեմիական գրավոր և բանավոր հաղորդակցման հմտությունները, այն բացատրում է ակադեմիական ոճի հիմնական առանձնահատկությունները՝ ձևական լեզու, օբյեկտիվություն, հստակ կառուցվածք և գիտական փաստարկման տրամաբանություն, գիրքը ներառում է ակադեմիական էսսեների, հետազոտական աշխատանքների, ամփոփումների և ներկայացումների պատրաստման ուղեցույցներ, ինչպես նաև անդրադառնում է մեջբերումների ճիշտ կիրառմանը և ակադեմիական ազնվության կանոններին, միաժամանակ տրամադրելով գործնական վարժություններ բառապաշարի ընդլայնման և գրավոր խոսքի կատարելագործման համար, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր համալսարանական ուսանողների և գիտական գրավոր խոսք սովորողների համար։

Իրավաբանություն

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ արդարության սկզբունքի իրագործման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում պատժի անհատականացման, համաչափության և հիմնավորվածության պահանջները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը քրեական պատասխանատվության նպատակների իրականացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցանքի բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի, պատասխանատվության վրա ազդող հանգամանքների և անձին բնութագրող տվյալների հաշվառման իրավական նշանակությանը։ Վերլուծվում են դատարանի կողմից պատժատեսակի ու պատժաչափի ընտրության ընդհանուր չափանիշները և դրանց հարաբերակցությունը արդարության, օրինականության ու պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքների հետ։ Քննարկվում են նաև պատժի նշանակման ընթացքում միասնական իրավակիրառ պրակտիկայի ապահովման, դատական հայեցողության սահմանների և անհամաչափ պատժի կանխարգելման հետ կապված խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված պատժի նշանակման սկզբունքների և արդարության պահանջի փոխկապակցվածության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, դատական պրակտիկայի և քրեական քաղաքականության հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում՝ ընդգծելով դրանց լեզվաոճական և գեղարվեստական գործառույթները բանաստեղծական խոսքում։ Նշվում է, որ հարանունները՝ իմաստով մոտ կամ հնչյունական նմանություն ունեցող բառային զույգերը, պոեզիայում ծառայում են որպես արտահայտչական կարևոր միջոց՝ ստեղծելով իմաստային լարվածություն, հնչյունային խաղ և բազմիմաստության դաշտ։ Վերլուծվում է, որ XX դարի հայ պոեզիայում, հատկապես մոդեռնիստական և հետմոդեռնիստական ուղղությունների շրջանակում, հարանունային զույգերի կիրառությունը հաճախ նպաստում է տեքստի ներքին հակադրությունների ընդգծմանը, զգացմունքային խորացմանը և ասոցիատիվ մտածողության ակտիվացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունական նմանության և իմաստային տարբերության փոխազդեցությանը, որը ստեղծում է պոետիկ երկիմաստություն և ուժեղացնում խոսքի երաժշտականությունը։ Նշվում է նաև, որ հարանունները հաճախ օգտագործվում են որպես ոճական հակադրության և սեմանտիկ խաղի միջոց՝ հնարավորություն տալով հեղինակներին ընդլայնել լեզվի արտահայտչական սահմանները և կառուցել բազմաշերտ պատկերային համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում կարևոր դեր ունի գեղարվեստական խոսքի ռիթմիկ, իմաստային և պատկերային հարստացման գործընթացում՝ նպաստելով բանաստեղծական լեզվի զարգացմանը և նորարարական որոնումներին։

Այլ առարկաներ

Ձեռագրագիտական և հայագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի գրադարանին պատկանած IX դարի հայկական ձեռագրի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ձեռագրի հնագրական առանձնահատկությունները, գրության ձևը, նյութական կառուցվածքը, պահպանված տեքստի բնույթը և դրա պատմամշակութային նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրչության ժամանակաշրջանի որոշմանը նպաստող հատկանիշներին, ձեռագրի գրատեսակին, ձևավորմանը և հայկական միջնադարյան ձեռագրական ավանդույթի հետ ունեցած կապերին։ Ուսումնասիրվում են նաև ձեռագրի նկարազարդման և գեղարվեստական հարդարման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով վաղ միջնադարյան հայկական գրքարվեստի զարգացման համատեքստում։ Քննարկվում է հուշարձանի նշանակությունը հայկական ձեռագրական ժառանգության, հնագրության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Ձեռագրի գիտական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայկական գրավոր մշակույթի վաղ շրջանի առանձնահատկությունների և ձեռագիր մատյանների պահպանման ու ուսումնասիրման պատմության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետների, ձեռագրագետների, հնագրագետների, արվեստաբանների և հայկական միջնադարյան մշակույթն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս ժողովածուն նվիրված է Իվան Բալակիրևին՝ ռուս կայսր Պետրոս Մեծի արքունիքի հետ կապվող հայտնի պալատական կատակասերին, որի անունը հետագայում լայնորեն տարածվել է զվարճալի պատմությունների և սրամիտ խոսքերի շնորհիվ։ Պալատական կատակասերների կերպարները կարևոր տեղ են զբաղեցրել եվրոպական և ռուսական մշակութային ավանդույթներում․ նրանց վերագրվող պատմություններում հումորը հաճախ ծառայել է հասարակական հարաբերությունները ներկայացնելու, իշխանավորների վարքագծի շուրջ ակնարկներ անելու և մարդկային թերությունները ծաղրելու նպատակին։ Բալակիրևի անվան շուրջ ձևավորված զվարճապատումները կապվում են Պետրոս Մեծի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի մասին հետագա պատկերացումների հետ և արտացոլում են հետաքրքրությունը կայսերական միջավայրի սովորույթների ու կատակային մշակույթի նկատմամբ։ Այսպիսի պատմություններում սրամտությունը, բառախաղը և անսպասելի պատասխանները դառնում են պատմողական հիմնական միջոցներ՝ ընթերցողին զվարճացնելու և միաժամանակ մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը բացահայտելու համար։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսական ժողովրդական ու պալատական անեկդոտների պատմության, Պետրոս Մեծի դարաշրջանի մշակութային ընկալումների և հումորային գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայերեն թարգմանական գրականության պատմությամբ և 19-րդ դարի ընթերցանության մշակույթով հետաքրքրվողներին։