Music and the Armenian Diaspora

Культура

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և վերլուծությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն երաժշտական միջոցների, արտահայտչական սկզբունքների և ոճական հատկանիշների վրա, որոնց միջոցով ձևավորվել ու զարգացել է տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության հիմքում ժողովրդական և մասնագիտացված երաժշտական ստեղծագործության փոխհարաբերության գաղափարն է, քանի որ միջնադարյան երաժշտական մշակույթում այս երկու ոլորտները հաճախ գոյություն են ունեցել սերտ փոխազդեցության պայմաններում։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթը կարող էր ծառայել որպես մեղեդիական, ռիթմական և ինտոնացիոն նյութի աղբյուր, իսկ մասնագիտական ստեղծագործությունը այդ նյութը վերամշակել, համակարգել և ենթարկել ավելի բարդ գեղարվեստական ու կառուցվածքային սկզբունքների։ «Ժողովդապրոֆեսիոնալ» երաժշտական ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել միջնադարյան երաժշտական մշակույթը ոչ միայն որպես ծիսական կամ եկեղեցական արվեստի պատմություն, այլև որպես աշխարհիկ և ժողովրդական ավանդույթների հետ փոխազդող բազմաշերտ համակարգ։ Այս միջավայրում ձևավորվող ստեղծագործությունները կարող էին արտահայտել հասարակության կենցաղը, աշխարհայացքը, զգացմունքները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական հիշողությունը։ Երաժշտական լեզվի ուսումնասիրության առանցքային հարցերից մեկը մեղեդիական մտածողությունն է։ Միջնադարյան ստեղծագործություններում մեղեդու կառուցվածքը կարող է արտահայտվել որոշակի ինտոնացիոն դարձվածքների, ձայնակարգային հարաբերությունների, կրկնությունների, աստիճանական զարգացումների և մեղեդիական հանգուցալուծումների միջոցով։ Այս տարրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կազմակերպվել է երաժշտական հնչյունային նյութը։ Ձայնակարգային համակարգը նույնպես կարևոր դեր ունի երաժշտական լեզվի բնութագրման գործում։ Ձայնակարգերի ընտրությունը, դրանց ներսում հնչյունների փոխհարաբերությունները և կայուն ու անկայուն հենակետերի ձևավորումը որոշում են ստեղծագործության ընդհանուր հնչերանգային բնույթը։ Միջնադարյան երաժշտության ուսումնասիրության ժամանակ այդ հարաբերությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ ժամանակակից տոնալ համակարգի հասկացությունները միշտ չէ, որ կարող են ամբողջությամբ փոխանցվել ավելի վաղ երաժշտական մտածողությանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նյութը տվյալ մշակույթի և ժամանակաշրջանի երաժշտական համակարգի ներքին տրամաբանության շրջանակում։ Լեզվաոճական առանձնահատկությունների կարևոր բաղադրիչ է նաև ռիթմական կազմակերպվածությունը։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ կապված ստեղծագործություններում ռիթմը կարող է կապված լինել խոսքի, շարժման, աշխատանքի, պարի կամ ծիսական գործողության բնույթի հետ։ Ռիթմական կրկնությունները, չափային կառույցները, շեշտադրումների հարաբերությունները և ժամանակային կազմակերպման տարբեր ձևերը ստեղծում են ստեղծագործության յուրահատուկ արտահայտչական կերպարը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է երաժշտական ժամանակը կազմակերպվել միջնադարյան ստեղծագործության մեջ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև երաժշտական ձևի ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը կարող է հիմնված լինել կրկնվող բաժինների, երկմաս կամ բազմամաս կառուցվածքների, մեղեդիական դարձվածքների հաջորդականության և թեմատիկ նյութի զարգացման վրա։ Ձևային կազմակերպվածության վերլուծությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ստեղծագործողը կառուցում երաժշտական միտքը և ինչ միջոցներով է ապահովում ամբողջականության զգացումը։ Ժողովրդական ավանդույթի ազդեցության դեպքում ձևային կառուցվածքը կարող է սերտորեն կապված լինել բանավոր փոխանցման և հիշողության մեխանիզմների հետ, քանի որ կրկնությունը և կառուցվածքային պարզությունը նպաստում են ստեղծագործության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ինտոնացիոն բառապաշարի քննությունը։ Առանձին մեղեդիական դարձվածքներ, ռիթմական ձևեր կամ հնչերանգային շարժումներ կարող են կրկնվել տարբեր ստեղծագործություններում՝ ձևավորելով տվյալ մշակութային միջավայրին բնորոշ երաժշտական լեզու։ Այդպիսի ինտոնացիոն միավորների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ստեղծագործություններ և պարզել դրանց միջև եղած ընդհանուր հատկանիշները։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել անհատական և ավանդական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է ստեղծագործողը հետևում կայացած երաժշտական մոդելներին և որքանով է դրանք վերափոխում։ Միջնադարյան երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության մեջ մեծ նշանակություն ունի բանավոր և գրավոր ավանդույթների հարաբերակցությունը։ Երաժշտական նյութի բանավոր փոխանցումը ենթադրում է որոշակի փոփոխականություն․ նույն ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների կամ տարբեր միջավայրերի պայմաններում կարող էր ունենալ տարբեր մեղեդիական, ռիթմական կամ կառուցվածքային դրսևորումներ։ Գրավոր արձանագրումը, ընդհակառակը, փորձում է ֆիքսել երաժշտական նյութի որոշակի տարբերակ։ Այս հանգամանքը պետք է հաշվի առնել միջնադարյան երաժշտական աղբյուրների վերլուծության ժամանակ, քանի որ պահպանված գրառումը կարող է ներկայացնել ոչ թե ստեղծագործության միակ և անփոփոխ ձևը, այլ դրա պատմական տարբերակներից մեկը։ Կարևոր է նաև երաժշտության և խոսքի փոխհարաբերությունը։ Եթե ստեղծագործությունը կապված է բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի հետ, երաժշտական լեզվի կառուցվածքը կարող է պայմանավորված լինել բառերի շեշտադրությամբ, վանկային կառուցվածքով և բովանդակային տրամաբանությամբ։ Մեղեդու շարժումը, ռիթմը և ձևային բաժանումները կարող են համապատասխանել խոսքի կառուցվածքին՝ ստեղծելով երաժշտական և բանավոր արտահայտության միասնական համակարգ։ Այսպիսի փոխհարաբերությունը հատկապես կարևոր է երգային ստեղծագործությունների լեզվաոճական բնութագրման համար։ Ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտական մտածողության փոխազդեցությունը կարող է դրսևորվել նաև մեղեդիների կառուցման սկզբունքներում։ Ժողովրդական ավանդույթից փոխանցված ինտոնացիոն ձևերը կարող էին ենթարկվել մասնագիտական մշակման՝ ստանալով ավելի բարդ կառուցվածք կամ նոր գործառույթ։ Մյուս կողմից, մասնագիտական երաժշտության որոշ տարրեր կարող էին ներթափանցել ժողովրդական միջավայր և հետագայում վերածվել ավանդական երաժշտական նյութի։ Այս փոխադարձ գործընթացը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտությունը անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ թե որպես միմյանցից մեկուսացված համակարգեր, այլ որպես փոխազդող մշակութային ոլորտներ։ Հետազոտության պատմամշակութային նշանակությունն այն է, որ երաժշտական լեզուն դիտարկվում է որպես տվյալ հասարակության աշխարհայացքի արտահայտման միջոց։ Երաժշտության մեջ պահպանված ինտոնացիոն, ռիթմական և ձևային առանձնահատկությունները կարող են վկայել հասարակության գեղագիտական նախասիրությունների, ծիսական պատկերացումների, սոցիալական կյանքի և մշակութային կապերի մասին։ Հետևաբար երաժշտագիտական վերլուծությունը կարող է լրացնել միջնադարյան հասարակության վերաբերյալ պատմական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև միջնադարյան երաժշտական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Այդ ժառանգության մի մասը պահպանվել է գրավոր աղբյուրներում, մյուս մասը՝ բանավոր ավանդության միջոցով, իսկ որոշ նյութեր հասանելի են միայն հետագա գրառումների և համեմատական ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Երաժշտական լեզվի և ոճի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները համադրել և վերականգնել երաժշտական մշակույթի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ երևույթ, որի լեզվաոճական համակարգը ձևավորվել է ժողովրդական ավանդույթի, մասնագիտական երաժշտական մտածողության, բանավոր փոխանցման և պատմամշակութային միջավայրի փոխազդեցության արդյունքում։ Մեղեդիական, ձայնակարգային, ռիթմական, ձևային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողության յուրահատկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան երաժշտական ժառանգության զարգացման մասին։

Медицина

Թոքային հիվանդությունները մարդու առողջության համար ամենավտանգավոր խնդիրներից են, քանի որ դրանք անմիջականորեն ազդում են օրգանիզմի թթվածնով ապահովման գործընթացի վրա։ Թոքերը մարդու շնչառական համակարգի հիմնական օրգաններն են, որոնց միջոցով օրգանիզմը ստանում է թթվածին և հեռացնում ածխաթթու գազը։ Երբ թոքերի աշխատանքը խանգարվում է, օրգանիզմի բոլոր համակարգերը սկսում են թթվածնի պակաս զգալ, ինչը կարող է հանգեցնել լուրջ առողջական բարդությունների։ Թոքային հիվանդությունները կարող են լինել վարակիչ և ոչ վարակիչ։ Ամենատարածված հիվանդություններից են թոքաբորբը, բրոնխիտը, ասթման, տուբերկուլյոզը և թոքերի քրոնիկ օբստրուկտիվ հիվանդությունը։ Այս հիվանդությունները հաճախ առաջանում են վիրուսների, բակտերիաների, ծխախոտի օգտագործման, օդի աղտոտվածության կամ վնասակար աշխատանքային պայմանների հետևանքով։ Հատկապես վտանգավոր է ծխելը, քանի որ այն վնասում է թոքերի հյուսվածքները և նվազեցնում թթվածնի բնական շրջանառությունը։ Թոքային հիվանդությունների հիմնական ախտանիշներն են երկարատև հազը, շնչառության դժվարացումը, կրծքավանդակի ցավը, արագ հոգնածությունը և թուլությունը։ Եթե հիվանդությունը ժամանակին չի բուժվում, այն կարող է դառնալ քրոնիկ և ազդել սրտի ու այլ օրգանների աշխատանքի վրա։ Թոքային հիվանդությունների կանխարգելման համար կարևոր է առողջ ապրելակերպ վարելը, չծխելը, պահպանել մաքուր միջավայր, զբաղվել ֆիզիկական ակտիվությամբ և ժամանակին դիմել բժշկի։ Բացի այդ, մեծ նշանակություն ունեն պատվաստումները և վարակների տարածման կանխումը։ Ժամանակակից բժշկությունը հնարավորություն է տալիս վաղ փուլում հայտնաբերել և արդյունավետ բուժել բազմաթիվ թոքային հիվանդություններ, սակայն յուրաքանչյուր մարդ պետք է գիտակցի, որ առողջ թոքերը կենսական նշանակություն ունեն ամբողջ օրգանիզմի բնական գործունեության համար։

География

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի տարածքի չորրորդական հրաբխականության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով կոլիզիոն մագմաների առաջացման մեխանիզմներին և դրանց կապին հրաբխային վտանգի ձևավորման ու գնահատման հետ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն երկրաբանական և երկրադինամիկական գործընթացները, որոնք պայմանավորում են մագմատիկ համակարգերի ձևավորումը, զարգացումը և մակերևույթ դուրս գալը Հայաստանի տարածքում։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում լիթոսֆերային և տեկտոնական կառուցվածքների, մագմատիզմի տարածական ու ժամանակագրական առանձնահատկությունների, ինչպես նաև հրաբխային ապարների կազմի և հատկությունների վերլուծությանը։ Մագմաների առաջացման պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու այն խորքային գործընթացները, որոնք կապված են երկրակեղևի և մանտիայի փոխազդեցության, նյութի հալման, մագմայի վերափոխման և տարբեր բաղադրիչների խառնման հետ։ Աշխատանքը կարող է ներառել հրաբխային ապարների երկրաքիմիական և պետրոլոգիական ուսումնասիրություն, որի միջոցով բացահայտվում են դրանց ծագումնաբանությունը, մագմատիկ էվոլյուցիան և ձևավորման ֆիզիկաքիմիական պայմանները։ Հայաստանի չորրորդական հրաբխականության ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ տարածաշրջանը բնութագրվում է բազմազան հրաբխային կառուցվածքներով և համեմատաբար երիտասարդ հրաբխականության դրսևորումներով։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը հրաբխային վտանգի գնահատումն է։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել նախկին ժայթքումների հետքերը, հրաբխային կենտրոնների տարածական բաշխվածությունը, հնարավոր ակտիվացման պայմանները, լավային և պիրոկլաստիկ գործընթացների առանձնահատկությունները և բնակչության ու ենթակառուցվածքների նկատմամբ հնարավոր ազդեցությունները։ Ստացված երկրաբանական և երկրաքիմիական տվյալների համադրումը կարող է նպաստել Հայաստանի տարածքում հրաբխային վտանգի ավելի հիմնավորված գնահատմանը և հնարավոր ռիսկերի կանխատեսման մեթոդների կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես Հայաստանի հրաբխականության և երկրադինամիկայի գիտական ուսումնասիրության, այնպես էլ բնական աղետների ռիսկի նվազեցման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել երկրաբաններին, հրաբխագետներին, երկրաքիմիկոսներին, երկրաշարժագիտության և բնական վտանգների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև տարածաշրջանի երկրաբանական պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

История

Հրատարակությունը նվիրված է հայ անվանի հնագետ և պատմաբան Գևորգ Արտաշեսի Տիրացյանի կյանքին ու գիտական գործունեությանը։ Այն համադրում է գիտնականի կենսագրական տվյալներն ու մատենագիտական նյութերը՝ ներկայացնելով նրա մասնագիտական ուղին, հետազոտական հետաքրքրությունները և գիտական ժառանգությունը։ Գևորգ Տիրացյանի գիտական գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության մեջ։ Նրա հետազոտական աշխատանքները կապված են հին Հայաստանի պատմական անցյալի, նյութական մշակույթի, հնագիտական հուշարձանների և տարածաշրջանի պատմամշակութային առնչությունների ուսումնասիրման հետ։ Կենսամատենագիտական ցանկը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նրա գիտական հրապարակումներին, ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին և տարբեր տարիներին ստեղծված աշխատություններին։ Կենսագրական տեղեկությունների ու մատենագիտական տվյալների համադրումը կարևոր աղբյուր է գիտնականի գործունեության ամբողջական պատկերը կազմելու, նրա ներդրումը գնահատելու և համապատասխան հետազոտական գրականությունը գտնելու համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, հայագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նպաստում է Գևորգ Տիրացյանի գիտական ժառանգության պահպանմանը, համակարգմանը և հետագա ուսումնասիրությանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Էլիաս Կանետիի ինքնակենսագրական արձակի ժանրային առանձնահատկությունների, կառուցվածքային սկզբունքների և գեղարվեստական կազմակերպման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կենսագրական փաստի և գեղարվեստական պատումի փոխհարաբերությունն է՝ այն դիտարկմամբ, թե ինչպես է անհատական հիշողությունը վերածվում գրականորեն կազմակերպված տեքստի։ Քննվում է հեղինակային «ես»-ի երկակի բնույթը, երբ պատմողը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես անցյալի իրադարձությունների մասնակից և դրանք ժամանակային հեռավորությունից մեկնաբանող գիտակցություն։ Այս տեսանկյունից կարևորվում են հիշողության ընտրողականությունը, անցյալի վերակառուցման մեխանիզմները, ժամանակի կազմակերպումը և տարբեր կենսափուլերի միջև ստեղծվող իմաստային կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ինքնակենսագրության, հուշագրության, վեպի, դիմանկարի և էսսեիստական արձակի հատկանիշների փոխներթափանցմանը, որի արդյունքում ձևավորվում է ժանրային առումով բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք։ Ուսումնասիրվում են նաև առանձին դրվագների կառուցման սկզբունքները,人物ների ներկայացման եղանակները, երկխոսությունների, նկարագրությունների և հեղինակային մեկնաբանությունների գործառույթները։ Անհատական կյանքի պատմությունը դիտարկվում է ավելի լայն մշակութային և մտավոր միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ բացահայտելով, թե ինչպես են ընտանիքը, կրթությունը, լեզվական միջավայրը, ընթերցանությունը, մշակութային հանդիպումները և հասարակական փորձառությունները մասնակցում պատմողի ինքնության ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է բազմալեզու և բազմամշակութային կենսափորձի արտացոլումը, քանի որ լեզուն այստեղ կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես հաղորդակցության միջոց, այլև որպես հիշողության, ինքնաճանաչման և մշակութային պատկանելության կառուցման գործոն։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև ժամանակագրական հաջորդականության և թեմատիկ կազմակերպման հարաբերակցությունը՝ ցույց տալով, որ կենսագրական նյութը կարող է կառուցվել ոչ միայն իրադարձությունների հերթականությամբ, այլև կրկնվող պատկերների, գաղափարների և հիշողության առանցքային հանգույցների միջոցով։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու փաստագրական հավաստիության և գեղարվեստական պայմանականության սահմանները, ինչպես նաև հեղինակի ինքնաներկայացման ռազմավարությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը բացահայտում է կենսապատումի՝ որպես հիշողության, ինքնության և գրական ստեղծագործության փոխհարաբերությամբ ձևավորվող բարդ ժանրային համակարգի առանձնահատկությունները և դրա տեղը XX դարի եվրոպական ինքնակենսագրական արձակի զարգացման համատեքստում։

Медицина

Այս աշխատանքը նվիրված է սակավաշարժության պայմաններում գլխուղեղում տեղի ունեցող կենսաքիմիական փոփոխությունների ուսումնասիրմանը՝ մասնավորապես ճարպերի գերօքսիդացման գործընթացների վրա վիտամին E-ի, տանականի և ցերեբրոլիզինի ազդեցության համեմատական գնահատմանը։ Սակավաշարժությունը կարող է հանգեցնել օրգանիզմում օքսիդատիվ սթրեսի ուժեղացման, որի հետևանքով ակտիվանում են ազատ ռադիկալային ռեակցիաները և վնասվում բջջային թաղանթների լիպիդային բաղադրիչները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են տարբեր հակաօքսիդանտ և նեյրոպաշտպանիչ ազդեցություն ունեցող նյութերը ազդում գլխուղեղի հյուսվածքներում ճարպերի գերօքսիդացման ինտենսիվության վրա, նպաստում օքսիդատիվ վնասումների նվազեցմանը և նյարդային բջիջների ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանմանը։ Վերլուծվում են նաև այդ նյութերի կենսաբանական արդյունավետության տարբերությունները, դրանց ազդեցության մեխանիզմները և հնարավոր կիրառությունները սակավաշարժության հետևանքով առաջացող նյարդաբանական և նյութափոխանակային խանգարումների կանխարգելման կամ մեղմացման գործում։ Աշխատության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ֆիզիոլոգիայի, կենսաքիմիայի և նյարդաբանության ոլորտներում՝ նպաստելով օրգանիզմի հարմարվողական հնարավորությունների և պաշտպանական մեխանիզմների առավել խոր ըմբռնմանը։