Ողբ և հառաչանք մեր սուրբ աթոռի՝ Էջմիածնի մայրության առջև․ Սյունյաց եպիսկոպոս Տեր Ստեփանոսի հիշատակին

Literature

Հրատարակությունը նվիրված է Պետրոս էֆենդի Եաղլըգճյանի հիշատակին և ներկայացնում է նրա մահվան առթիվ արտասանված կամ գրավոր շարադրված դամբանական խոսք։ Նման բնույթի աշխատությունները հայ գրական և հասարակական կյանքում կարևոր դեր են ունեցել մահացած անձանց հիշատակը հավերժացնելու, նրանց նկատմամբ հարգանքն արտահայտելու և համայնքի հավաքական հիշողությունը պահպանելու գործում։ Դամբանական խոսքի միջոցով արտահայտվում են հանգուցյալի կորստի հետ կապված զգացմունքները, գնահատանքի ու երախտագիտության խոսքերը, ինչպես նաև նրա անձի և կյանքի նշանակության մասին հիշատակի մտքերը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու 19-րդ դարի հայ միջավայրում ձևավորված սգո և հիշատակի խոսքի ավանդույթները, դրանց լեզվական ու գրական առանձնահատկությունները և հասարակական նշանակությունը։ Այն նաև արժեքավոր սկզբնաղբյուր կարող է լինել Պետրոս էֆենդի Եաղլըգճյանի անվան, հիշատակի և նրան նվիրված հրապարակային խոսքի ուսումնասիրության համար։ Այսպիսի փոքրածավալ տպագիր նյութերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ գրավոր ժառանգության մեջ՝ պահպանելով անհատական հիշողության և համայնքային կյանքի դրվագներ։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է 1960–2000 թթ. ֆրանսերեն լեզվում առաջացած բառապաշարային նորաբանություններին և դրանց հայերեն համարժեքների ստեղծման, ընտրության ու կիրառման խնդիրներին՝ ընդգծելով ինչպես լեզվաբանական, այնպես էլ թարգմանական-մշակութային գործոնների փոխազդեցությունը։ Նյութում դիտարկվում է, որ տվյալ ժամանակահատվածում ֆրանսերենում նորաբանությունների աճը պայմանավորված է գիտատեխնիկական առաջընթացով, գլոբալիզացիայով, զանգվածային հաղորդակցության զարգացմամբ և սոցիալական փոփոխություններով, ինչի արդյունքում ձևավորվում են ինչպես ներքին կառուցվածքային նորաբանություններ, այնպես էլ միջազգային փոխառություններ ու հիբրիդային ձևեր։ Այս երևույթները լեզվաբանության մեջ նկարագրվում են որպես դինամիկ բառապաշարային նորարարության գործընթացներ, որոնք հաճախ արագ են տարածվում և տարբեր ոլորտներում ստանում մասնագիտական կիրառություն։

Literature

Դոն Կիխոտ-ը իսպանական և համաշխարհային գրականության դասական վեպ է, որի հեղինակն է Միգել դե Սերվանտեսը, ստեղծագործությունը պատմում է Ալոնսո Կիխանո անունով ազնվական մարդու մասին, ով կարդացած ասպետական վեպերի ազդեցության տակ կորցնում է իրականության զգացումը և իրեն համարում է ասպետ Դոն Կիխոտ՝ սկսելով «արդարության» և «պատվի» որոնումներով լի արկածային ճանապարհորդություն իր հավատարիմ ուղեկցի Սանչո Պանսայի հետ, վեպը համադրում է կատակերգական և ողբերգական տարրեր՝ ցույց տալով մարդու և իրականության բախումը, իդեալների և իրական կյանքի հակասությունները, ինչպես նաև հասարակության արժեքների քննադատական պատկերումը, ստեղծագործությունը համարվում է ժամանակակից վեպի հիմքերից մեկը և խորապես ազդել է եվրոպական գրականության զարգացման վրա՝ ընդգծելով մարդկային երևակայության ուժը և ինքնախաբեության վտանգները:

History

Գիրքը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների, լեզվաբանության, գրականագիտության, պատմության և պատմագրության ոլորտներում հրատարակված նոր գրքերի վերաբերյալ տեղեկատվական բյուլետեն։ Այն նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել գիտական և ուսումնագիտական նոր գրականությունը՝ ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին հնարավորություն տալով հետևելու համապատասխան բնագավառներում առկա հրատարակչական նորություններին։ Նյութը ներառում է տարբեր գիտակարգերի վերաբերյալ գրքերի մատենագիտական տվյալներ և համառոտ տեղեկություններ՝ նպաստելով գիտական տեղեկատվության արագ տարածմանը և գրական աղբյուրների արդյունավետ որոնմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի գիտական գրադարանների, կրթական հաստատությունների և հետազոտական կենտրոնների աշխատանքի համար՝ ապահովելով նոր աշխատությունների վերաբերյալ միասնական տեղեկատվական հենք։ Այն արժեքավոր գործիք է պատմաբանների, լեզվաբանների, գրականագետների, հասարակագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հասարակական ու հումանիտար գիտությունների զարգացման ընթացքով։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է IV–XIX դարերի հայկական պաշտամունքային ճարտարապետության մեջ բազմագույն ձևավորման դերի և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գույնի կիրառման սկզբունքների, տարբեր երանգների համադրության և դրանց միջոցով ճարտարապետական կառույցի ամբողջական գեղարվեստական կերպարի ձևավորման առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են բնական շինանյութերի գունային հատկությունները, քարատեսակների ընտրությունը, արտաքին և ներքին հարդարանքի գունային լուծումները, որմնանկարչությունը, զարդարվեստը և դեկորատիվ այլ տարրերը փոխազդել ճարտարապետական ձևերի հետ՝ ստեղծելով միասնական գեղարվեստական միջավայր։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գույնի և ճարտարապետական ծավալի փոխհարաբերությանը, լուսավորության ազդեցությանը գունային ընկալման վրա, ինչպես նաև բազմագույն հորինվածքների խորհրդանշական, գեղագիտական և հոգևոր նշանակությանը։ Դիտարկվում են հայկական եկեղեցիների, վանական համալիրների և այլ պաշտամունքային կառույցների գեղարվեստական լուծումների զարգացման տարբեր փուլերը՝ հնարավորություն տալով հետևել բազմագույն ձևավորման ավանդույթների փոփոխություններին երկարատև պատմական ժամանակաշրջանի ընթացքում։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ճարտարապետության, քանդակագործության, որմնանկարչության և դեկորատիվ արվեստի փոխադարձ կապերին, որոնց համադրությունը մեծ դեր է ունեցել հայկական եկեղեցական կառույցների ինքնատիպ կերպարի ձևավորման գործում։ Պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների օրինակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես շարունակական գեղարվեստական ավանդույթները, այնպես էլ ժամանակի ընթացքում առաջացած ոճական և գունային փոփոխությունները։ Բազմագույն ձևավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արտաքին զարդարանքի միջոց, այլև որպես ճարտարապետական գաղափարի արտահայտման կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգծում է կառույցի առանձին հատվածները, ձևավորում տարածության ընկալումը և նպաստում ընդհանուր գեղարվեստական ու խորհրդանշական բովանդակության բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է հայկական միջնադարյան և նոր շրջանի ճարտարապետական ժառանգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար և կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմությամբ, արվեստաբանությամբ, հայկական մշակույթով, եկեղեցական արվեստով, հուշարձանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Literature

Հրատարակությունը նվիրված է հայոց Ազգային սահմանադրության ընդունման տասներկուերորդ տարեդարձին և ներկայացնում է այդ առիթով ստեղծված երգային ստեղծագործություն։ Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի հասարակական կյանքում Ազգային սահմանադրությունը կարևոր նշանակություն ուներ համայնքային կառավարման, կրթական ու մշակութային հաստատությունների կազմակերպման և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման տեսանկյունից։ Դրա տարեդարձի նշումը հնարավորություն էր տալիս անդրադառնալու համայնքի կազմակերպված կյանքին, ազգային իրավունքների և պարտականությունների ընկալմանը, ինչպես նաև կրթության ու մշակույթի զարգացմանը։ Տոնական առիթների համար գրված երգերը կարող էին ծառայել որպես հավաքական հիշողության և հասարակական գաղափարների արտահայտման միջոց՝ համախմբելով հանդիսության մասնակիցներին ընդհանուր խորհրդանիշների շուրջ։ Այս փոքրածավալ հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ համայնքային կյանքի, ազգային սահմանադրական շարժման պատմության և XIX դարի հայ տպագիր երգային գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի հասարակական կազմակերպման, ազգային ինքնագիտակցության արտահայտությունների և տարեդարձային հանդիսությունների մշակույթի հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Գիրքը նաև պատմական վկայություն է այն մասին, թե ինչպես էին կարևոր հասարակական իրադարձությունները նշվում երգի և տպագիր նյութերի միջոցով։