Պետական սեփականության կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

История

Արևելյան Հայաստանի՝ Ռուսական կայսրության կազմում 1801–1867 թվականների վարչական բաժանումները հիմնված են կայսրության վարչական ռեֆորմների վրա, որոնք նպատակ ունեին newly annexed շրջանները ինտեգրել ընդհանուր կառավարման համակարգի մեջ և վերահսկել տնտեսական, ռազմական ու դատական գործընթացները։ 1801 թվականին Կարսի, Գյումրիի, Էրզրումի և հարակից շրջանների մասով Ռուսաստանը սկսեց իրականացնել վարչական միավորումների՝ օկրուգների և գուբեռնիաների համակարգը, որտեղ տեղական բնակչությունը բաժանվում էր գյուղացիության, քաղաքացիության և զինվորական ծառայության հիմնարար դասակարգերի միջև։ 1828–1829 թվականների ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պայմանագրերից հետո՝ Արևելյան Հայաստանի մի շարք շրջաններ (Երևան, Նախիջևան, Գյուլիստանյան և Թիֆլիսի գուբերնիաների մասեր) դարձան կայսրության մի մասը, և սկսվեց նոր վարչական բաժանման մշակում՝ սահմանելով գավառներ, ստորադաս շրջաններ, ինչպես նաև գյուղական ու քաղաքային վարչակազմի ձևաչափեր։

Экономика

Այս տնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է պետական ձեռնարկատիրության դերին, բնութագրին և զարգացման հեռանկարներին Հայաստանի Հանրապետությունում՝ շուկայական տնտեսության պայմաններում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են պետական մասնակցությամբ ձեռնարկությունների կազմակերպաիրավական ձևերը, կառավարման առանձնահատկությունները և արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է պետական հատվածի ներգրավվածության նպատակահարմարությունը տնտեսության ռազմավարական ոլորտներում, ինչպես նաև պետական ձեռնարկությունների ազդեցությունը մրցակցային միջավայրի, զբաղվածության և տնտեսական կայունության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման թափանցիկության, կորպորատիվ կառավարման սկզբունքների ներդրման, մասնավոր և պետական հատվածների համագործակցության մոդելների և պետական սեփականության արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումներ և կիրառական վերլուծություն՝ առաջարկելով պետական ձեռնարկատիրության բարելավման և զարգացման հնարավոր ուղղություններ։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, պետական կառավարման մասնագետների, ֆինանսիստների և հանրային քաղաքականության ոլորտի հետազոտողների համար։

Философия

Փիլիսոփայական և կրոնագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հուդայահելլենիստական մեկնաբանական ավանդույթի և վաղ քրիստոնեական փիլիսոփայական մտածողության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հելլենիստական մշակութային միջավայրում ձևավորված սուրբգրային մեկնության սկզբունքները, փիլիսոփայական հասկացությունների կիրառումը կրոնական տեքստերի բացատրության մեջ և դրանց հետագա ընկալումը քրիստոնեական մտքի շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այլաբանական մեկնության մեթոդներին, աստվածաբանական գաղափարների փիլիսոփայական ձևակերպմանը և հունական փիլիսոփայական ավանդույթի ու հուդայական կրոնական մտածողության փոխազդեցությանը։ Վերլուծվում են այն գաղափարական և մեթոդաբանական ընդհանրությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու հուդայահելլենիստական մեկնարվեստի նշանակությունը վաղ քրիստոնեական հեղինակների աշխարհայացքի և մեկնաբանական մոտեցումների ձևավորման համար։ Քննարկվում են նաև սուրբգրային տեքստի բառացի ու այլաբանական ընկալման հարաբերակցությունը, բանականության և հավատի փոխհարաբերության հարցերը, ինչպես նաև փիլիսոփայական տերմինաբանության ներթափանցումը աստվածաբանական մտածողության մեջ։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է անտիկ և վաղ քրիստոնեական մտավոր ավանդույթների շարունակականության ու փոխազդեցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության պատմության, կրոնագիտության, աստվածաբանության և վաղ քրիստոնեության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրոնային կրթական համակարգերում տեղեկատվության պաշտպանության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ուսումնական գործընթացում օգտագործվող թվային տվյալների, համակարգերի և տեղեկատվական ռեսուրսների անվտանգության ապահովման վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են էլեկտրոնային կրթական միջավայրերի կառուցվածքը, դրանցում շրջանառվող տեղեկատվության տեսակները և այն հիմնական սպառնալիքները, որոնք կարող են վտանգել տվյալների գաղտնիությունը, ամբողջականությունն ու հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սովորողների և դասավանդողների անձնական տվյալների, ուսումնական նյութերի, գնահատականների, հաշվառման տվյալների և համակարգային տեղեկատվության պաշտպանության խնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության կազմակերպական և տեխնիկական միջոցները, այդ թվում՝ նույնականացման և թույլտվությունների կառավարման, մուտքի վերահսկման, տվյալների գաղտնագրման, պահուստավորման և անվտանգության մոնիթորինգի մեխանիզմները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև էլեկտրոնային կրթական համակարգերի նկատմամբ հնարավոր կիբեռսպառնալիքներին, վնասաբեր ծրագրերին, չարտոնված մուտքերին, տվյալների արտահոսքին և օգտագործողների կողմից պայմանավորված անվտանգության ռիսկերին։ Կարևորվում է անվտանգության քաղաքականության մշակումը և կրթական հաստատությունների տեխնիկական ու կազմակերպական միջոցների համադրումը՝ տեղեկատվության պաշտպանության համալիր համակարգ ձևավորելու նպատակով։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել նաև ռիսկերի գնահատման և կառավարման մոտեցումները, անվտանգության խոցելիությունների բացահայտման մեթոդները և համակարգերի պաշտպանվածության մակարդակի գնահատման չափանիշները։ Թվային կրթության տարածման պայմաններում այս խնդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ կրթական համակարգերի կայուն և անվտանգ աշխատանքը մեծապես կախված է տեղեկատվական ռեսուրսների պատշաճ պաշտպանությունից։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել էլեկտրոնային կրթական հարթակների անվտանգության բարձրացման, տվյալների պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման և կրթական հաստատություններում տեղեկատվական անվտանգության արդյունավետ քաղաքականության ձևավորման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել տեղեկատվական անվտանգության մասնագետներին, ՏՏ ոլորտի հետազոտողներին, կրթական տեխնոլոգիաների մասնագետներին, համակարգային ադմինիստրատորներին, կրթության կառավարման մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

История

Պատմագիտական և հնագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Արցախի և Ղարաբաղի պատմամշակութային ժառանգության վերաբերյալ Ռուսաստանի կայսերական հնագիտական հանձնաժողովի պաշտոնական հաշվետվություններում պահպանված տեղեկությունների ուսումնասիրությանը և գիտական արժևորմանը։ Քննության են առնվում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և 20-րդ դարի սկզբին տարածաշրջանում իրականացված հնագիտական ուսումնասիրությունների, պեղումների և պատմական հուշարձանների հետազոտությունների մասին հրապարակված նյութերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնավայրերի, դամբարանների, բնակատեղիների, ճարտարապետական կառույցների և հայտնաբերված հնագիտական առարկաների վերաբերյալ սկզբնաղբյուրային վկայություններին։ Վերլուծվում են հաշվետվություններում ներկայացված պատմաաշխարհագրական տեղեկությունները, հնագիտական գտածոների նկարագրությունները, հետազոտական աշխատանքների կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանց գիտական նշանակությունը։ Քննարկվում են նաև ռուսական հնագիտական դպրոցի ուսումնասիրության մեթոդները, պատմական աղբյուրների հավաստիության գնահատման խնդիրները և տարբեր ժամանակաշրջանների հետազոտական տվյալների համադրման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգելու Արցախի և Ղարաբաղի հնագիտական անցյալի վերաբերյալ պահպանված փաստագրական տեղեկությունները և բացահայտելու դրանց նշանակությունը տարածաշրջանի պատմության ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, հնագիտության, պատմագրության, աղբյուրագիտության և պատմամշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Право

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է մարդու իրավունքների զարգացման պատմատեսական և գործնական-կիրառական հիմնախնդիրների համակողմանի վերլուծությանը՝ ընդգրկելով ինչպես դրանց ձևավորման պատմական ընթացքը, այնպես էլ ժամանակակից իրավական համակարգերում դրանց իրականացման մեխանիզմները։ Դիտարկվում է մարդու իրավունքների գաղափարի էվոլյուցիան՝ սկսած բնական իրավունքի տեսություններից և լուսավորականության շրջանի փիլիսոփայական մոտեցումներից մինչև միջազգային իրավունքի ժամանակակից նորմատիվ համակարգերը, որոնք ամրագրվել են տարբեր կոնվենցիաներով և հռչակագրերով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հակասություններին, որոնք առաջանում են իրավունքների համընդհանուրության սկզբունքի և ազգային իրավական համակարգերի առանձնահատկությունների միջև, ինչպես նաև քննարկվում են մարդու իրավունքների պաշտպանության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների արդյունավետության խնդիրները՝ թե՛ ազգային դատարանների, թե՛ միջազգային կազմակերպությունների մակարդակում։ Աշխատանքում վերլուծվում են նաև գործնական կիրառման հիմնախնդիրները՝ կապված իրավունքների իրացման իրական հնարավորությունների, սոցիալ-տնտեսական անհավասարությունների, քաղաքական գործոնների ազդեցության և իրավական մշակույթի զարգացման մակարդակի հետ։ Նշվում է, որ մարդու իրավունքների պաշտպանության արդյունավետությունը մեծապես կախված է ոչ միայն իրավական նորմերի առկայությունից, այլ նաև դրանց իրականացման քաղաքական կամքից, հասարակական վերահսկողությունից և իրավագիտակցության մակարդակից, ինչի արդյունքում ձևավորվում է իրավունքների պաշտպանության համալիր և բազմաշերտ համակարգ։