Շարակնոց

Ինֆորմատիկա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ABC դասակարգման մեթոդի ուսումնասիրությանը և դրա հիման վրա ATC բաշխված կառուցվածքի ձևավորման հնարավորություններին։ Հետազոտության հիմքում տվյալների, օբյեկտների կամ ռեսուրսների դասակարգման և դրանց կարևորության աստիճանի որոշման խնդիրն է, որի լուծման համար կիրառվում է ABC վերլուծությունը։ Այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրվող ամբողջությունը բաժանել տարբեր նշանակության խմբերի՝ առանձնացնելով առավել կարևոր և առավել մեծ ազդեցություն ունեցող տարրերը պակաս նշանակալի տարրերից։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ABC վերլուծության տեսական հիմքերը, դասակարգման չափանիշները, տվյալների խմբավորման սկզբունքները և ստացված արդյունքների կիրառման հնարավորությունները կառավարման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարելի է դասակարգման արդյունքները վերածել բաշխված ATC կառուցվածքի, որտեղ համակարգի տարբեր բաղադրիչներ կարող են տեղակայվել կամ կառավարվել առանձին հանգույցներում՝ պահպանելով դրանց միջև անհրաժեշտ փոխկապակցվածությունն ու տեղեկատվության փոխանակումը։ Նման մոտեցումը կարևոր է մեծածավալ կամ բարդ համակարգերի կազմակերպման համար, քանի որ բաշխված կառուցվածքը կարող է նպաստել ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը, համակարգի կառավարման ճկունության բարձրացմանը և տվյալների մշակման գործընթացների օպտիմալացմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են դասակարգման արդյունքների և բաշխված կառուցվածքի կազմակերպման միջև կապերը, հնարավոր ճարտարապետական լուծումները, համակարգի բաղադրիչների դերաբաշխումը և տեղեկատվական հոսքերի կազմակերպման սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև տարբեր դասերի տարրերի նկատմամբ կառավարման տարբեր մակարդակների կիրառման մոտեցումներ՝ հաշվի առնելով դրանց նշանակությունը, օգտագործման հաճախականությունը կամ համակարգի աշխատանքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ ABC վերլուծության միջոցով ստացված կառուցվածքային պատկերը կարող է հիմք ծառայել ավելի ռացիոնալ և կառավարելի բաշխված համակարգի նախագծման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել համակարգերի վերլուծությամբ, տվյալների կառավարմամբ, տեղեկատվական համակարգերի նախագծմամբ և կազմակերպական գործընթացների օպտիմալացմամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է դասակարգման մեթոդաբանության և բաշխված համակարգերի նախագծման փոխկապակցված մոտեցում՝ նպատակ ունենալով ABC վերլուծության արդյունքները կիրառել ավելի արդյունավետ, կառուցակարգված և ճկուն ATC բաշխված կառուցվածքի ձևավորման համար։

Այլ առարկաներ

Սպորտային և մեթոդական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սպորտային պարերով զբաղվողների ֆիզիկական պատրաստության կազմակերպման սկզբունքների, միջոցների և մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում շարժողական ընդունակությունների զարգացման առանձնահատկությունները, ընդհանուր և հատուկ ֆիզիկական պատրաստության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև մարզումների կառուցման հիմնական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուժի, արագության, դիմացկունության, ճկունության, հավասարակշռության և շարժումների կոորդինացիայի զարգացմանը՝ հաշվի առնելով սպորտային պարերի տեխնիկական առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են ֆիզիկական վարժությունների ընտրության, մարզաբեռնվածության չափավորման, պարապմունքների հաջորդականության և պատրաստության տարբեր փուլերում դրանց կիրառման մեթոդական հարցերը։ Քննարկվում են նաև ֆիզիկական պատրաստվածության և պարային տեխնիկայի փոխկապակցվածությունը, շարժումների ճշգրտության ու կայունության զարգացումը և մարզական պատրաստության արդյունավետ կազմակերպման հնարավոր մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու սպորտային պարերում ֆիզիկական պատրաստության գործընթացը և դրա կատարելագործման մեթոդական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մարզիչների, պարուսույցների, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետների և սպորտային պարերով զբաղվողների պատրաստության հարցերն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Կրոն

Այս աշխատությունը նվիրված է ֆրակո-հայկական Sabadios-aswat կերպարի և սվանական որսորդության աստվածության համեմատական ուսումնասիրությանը՝ հին կրոնական պատկերացումների, դիցաբանական ավանդույթների և տարածաշրջանային մշակութային կապերի տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմնական խնդիրն է վերլուծել երկու կրոնական կերպարների բնույթը, գործառույթները և հնարավոր ընդհանրությունները՝ դրանց մասին պահպանված պատմական, լեզվաբանական, ազգագրական և դիցաբանական տվյալների համադրման միջոցով։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում Sabadios-aswat անվան և կերպարի հնարավոր ծագմանը, դրա կրոնական նշանակությանը և այն մշակութային միջավայրին, որտեղ ձևավորվել ու պահպանվել են համապատասխան պատկերացումները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է սվանական որսորդության աստվածության կերպարը, նրա տեղը տեղական հավատալիքների համակարգում և որսի, վայրի կենդանիների ու բնության ուժերի հետ կապված դիցաբանական պատկերացումները։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ոչ միայն առանձին աստվածությունների արտաքին կամ գործառութային նմանությունները, այլև դրանց հիմքում ընկած կրոնական գաղափարները, ծիսական նշանակությունը և մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե արդյոք նմանությունները կարող են վկայել տարբեր ժողովուրդների միջև պատմական մշակութային փոխազդեցությունների մասին, թե դրանք կարող էին ձևավորվել անկախ՝ որսորդական հասարակություններին բնորոշ ընդհանուր պատկերացումների հիման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անվանաբանության և լեզվական համեմատության խնդիրներին՝ փորձելով պարզել, թե անունների և դիցաբանական հասկացությունների միջև ինչպիսի կապեր կարելի է հիմնավորված կերպով հաստատել։ Հնագիտական և ազգագրական նյութերի ներգրավումը լրացնում է գրավոր աղբյուրների ուսումնասիրությունը և հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հին կրոնական ավանդույթների մասին։ Հետազոտության կարևորությունն այն է, որ այն դիտարկում է հայկական և սվանական մշակութային նյութը ավելի լայն տարածաշրջանային համատեքստում՝ անդրադառնալով Կովկասի և հարակից տարածքների հնագույն ժողովուրդների կրոնական պատկերացումների հնարավոր փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել հայագիտության, կովկասագիտության, հին պատմության, կրոնագիտության, դիցաբանության և պատմական լեզվաբանության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ովքեր ուսումնասիրում են հին ժողովուրդների հավատալիքները, աստվածությունների պաշտամունքը, որսորդական ավանդույթները և տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունները։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենում քաղաքավարության արտահայտման լեզվական և ոճական միջոցների ուսումնասիրությանը՝ դրանք զուգադրելով հայերենի համապատասխան ձևերի ու հաղորդակցական առանձնահատկությունների հետ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բառային, քերականական, շարահյուսական և ոճական միջոցների վրա, որոնց օգնությամբ հաղորդակցվողները արտահայտում են հարգանք, բարեկրթություն, սոցիալական հեռավորություն, մտերմություն, խնդրանք, շնորհակալություն, ներողություն, համաձայնություն կամ անհամաձայնություն։ Քաղաքավարությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական ձևերի համակարգ, այլև որպես հաղորդակցական վարքի կարևոր բաղադրիչ, որի ընտրությունը պայմանավորված է խոսողների փոխհարաբերություններով, տարիքով, սոցիալական դիրքով, հաղորդակցման իրավիճակով և խոսքային նպատակի բնույթով։ Քննության են առնվում ֆրանսերենի դիմելաձևերը, անձնական դերանունների ընտրությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության տարբերությունները, ինչպես նաև համապատասխան բառապաշարային ու քերականական կառուցվածքների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆրանսերենում «tu» և «vous» դիմելաձևերի հաղորդակցական նշանակությանը, դրանց ընտրության պայմաններին և խոսակիցների միջև սոցիալական հարաբերությունների արտահայտման գործառույթին։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել «դու» և «Դուք» ձևերի կիրառության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և պարզել, թե երկու լեզուներում ինչպես են արտահայտվում պաշտոնականությունը, մտերմությունը և հարգալից վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են խնդրանքների, առաջարկությունների, հրավերների, խորհուրդների և պահանջների մեղմացման լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով խոսողը կարող է նվազեցնել արտահայտության ուղղակիությունը և պահպանել հաղորդակցական քաղաքավարությունը։ Կարևորվում է պայմանական եղանակի, հարցական կառուցվածքների, եղանակավորող բառերի, քաղաքավարական բանաձևերի և անուղղակի խոսքային գործողությունների կիրառությունը։ Առանձին վերլուծության են ենթարկվում ողջույնի, հրաժեշտի, շնորհակալության, ներողության, շնորհավորանքի և բարեմաղթանքի կայուն արտահայտությունները՝ որպես առօրյա հաղորդակցության մեջ քաղաքավարության մշակութային նորմերն արտացոլող լեզվական միավորներ։ Լեզվաոճական տեսանկյունից դիտարկվում է նույն հաղորդակցական նպատակի արտահայտման տարբեր ձևերի ընտրությունը՝ պաշտոնական, չեզոք և խոսակցական միջավայրերում։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն դեպքերը, երբ երկու լեզուներում ձևով նման արտահայտությունները կարող են ունենալ տարբեր գործածական պայմաններ կամ հաղորդակցական երանգներ։ Հատուկ նշանակություն է տրվում լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությանը, քանի որ քաղաքավարության նորմերը ձևավորվում են ոչ միայն քերականական համակարգի, այլև հասարակության մեջ ընդունված վարքականոնների, արժեքների և հաղորդակցական ավանդույթների ազդեցությամբ։ Ֆրանսիական և հայկական լեզվամշակութային միջավայրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե նույն իրավիճակում ինչպիսի լեզվական ռազմավարություններ են նախընտրում տարբեր լեզուների կրողները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խոսքային քաղաքավարության խախտման հնարավոր դեպքերին, երբ ոչ ճիշտ ընտրված դիմելաձևը, չափազանց ուղղակի արտահայտությունը կամ տվյալ իրավիճակին անհամապատասխան ոճը կարող են հաղորդակցական թյուրըմբռնման պատճառ դառնալ։ Նման տարբերությունների ուսումնասիրությունը կարևոր կիրառական նշանակություն ունի օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ լեզվի քերականական ու բառապաշարային իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է տվյալ մշակույթին համապատասխան հաղորդակցություն ապահովելու համար։ Ֆրանսերեն սովորողների համար քաղաքավարության ձևերի ճիշտ ընտրությունը նպաստում է հաղորդակցական և միջմշակութային կարողությունների զարգացմանը, իսկ թարգմանության ընթացքում զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել ոչ միայն իմաստային, այլև գործաբանական առումով համարժեք տարբերակներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի և հայերենի լեզվաբանության, ոճագիտության, գործաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության, թարգմանագիտության և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների և ուսանողների համար։

Մշակույթ

Գիրքը նվիրված է 20-րդ դարի վերջին երեսնամյակի հայկական ջութակի կոնցերտային ստեղծագործությունների կատարողական մեկնաբանման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում քննության են առնվում հայկական ջութակի երաժշտության գեղարվեստական, ոճական և կատարողական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն մոտեցումները, որոնց միջոցով կատարողը բացահայտում է ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունը, ազգային ինքնատիպությունը և երաժշտական արտահայտչամիջոցները։ Հեղինակը վերլուծում է ջութակի կոնցերտային ժանրի զարգացման միտումները, կոմպոզիտորական լեզվի առանձնահատկությունները, ազգային երաժշտական ավանդույթների և ժամանակակից արտահայտչական միջոցների համադրությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կատարողական տեխնիկայի, ձայնարտաբերման, ֆրազավորման, ռիթմական կազմակերպման, երաժշտական կերպարների մեկնաբանման և նվագախմբի հետ փոխհարաբերության հարցերին։ Աշխատությունը բացահայտում է այն խնդիրները, որոնց բախվում են ջութակահարները հայկական կոնցերտների մեկնաբանման ընթացքում, և ներկայացնում է դրանց լուծման տեսական ու գործնական մոտեցումներ։ Գրքում ուսումնասիրվում է նաև կատարողի ստեղծագործական դերի նշանակությունը՝ որպես երաժշտական երկի վերարտադրողի և նոր իմաստային շերտեր բացահայտողի։ Աշխատանքը արժեքավոր ուսումնասիրություն է երաժշտագետների, կատարողների, դասախոսների, երաժշտական բուհերի ուսանողների և հայկական երաժշտական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Գրականություն

Չարլի Չապլինը համաշխարհային կինոյի պատմության ամենահայտնի և ազդեցիկ դեմքերից մեկն է, ով մեծ դեր է ունեցել համր կինոյի զարգացման և կինեմատոգրաֆիայի ձևավորման գործում։ Նա ծնվել է Անգլիայում և դեռ մանկուց հայտնվել է բեմական արվեստի աշխարհում՝ աշխատելով թատրոններում և վոդևիլային ներկայացումներում, ինչը հետագայում մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործական ոճի վրա։ Չապլինը համաշխարհային ճանաչում է ստացել հատկապես «Փոքրիկ թափառականի» կերպարի միջոցով, որը դարձել է մարդկային բարության, միայնության և սոցիալական անհավասարության խորհրդանիշ։ Նրա ֆիլմերը առանձնանում են հումորի, դրամայի և սոցիալական քննադատության համադրությամբ, որտեղ նա հաճախ պատկերում էր աղքատների, աշխատավորների և հասարակության մարգինալացված շերտերի կյանքը՝ ընդգծելով մարդկային արժանապատվության կարևորությունը։ Նրա ամենահայտնի ֆիլմերից են «Ոսկու տենդը», «Լույսեր քաղաքի վրա», «Ժամանակակից ժամանակներ» և «Մեծ դիկտատորը», որոնք համարվում են կինոյի դասական նմուշներ և ունեն մեծ մշակութային ազդեցություն։ Չապլինը ոչ միայն դերասան էր, այլև ռեժիսոր, սցենարիստ և կոմպոզիտոր, ինչը նրան դարձնում է կինոարվեստի բազմակողմանի վարպետ։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մեծապես նպաստել է կինոյի լեզվի զարգացմանը՝ ցույց տալով, որ պատկերն ու շարժումը կարող են փոխանցել խորքային գաղափարներ առանց խոսքի անհրաժեշտության։ Չարլի Չապլինի արվեստը մինչ օրս գնահատվում է ամբողջ աշխարհում որպես մարդկային հույզերի և սոցիալական քննադատության համադրության բացառիկ օրինակ։