Սրբազան պատմություն, հատոր Ա

Գրականություն

Ստեղծագործության կենտրոնական կերպարը Մարիամն է, որի բնութագրման հիմքում դրված է բարեպաշտության և քրիստոնեական առաքինությունների գաղափարը։ Վերնագիրը հուշում է հոգևոր արժեքներին հավատարիմ կնոջ կերպարի ներկայացում՝ շեշտադրելով հավատը, խոնարհությունը, մաքրակենցաղությունը, բարությունը և աստվածավախությունը։ Այսպիսի գրական երկերում հերոսի վարքագիծն ու ընտրությունները հաճախ ծառայում են որպես բարոյական օրինակ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով քրիստոնեական կենսակերպի և առաքինի մարդու նկարագրի հետ։ Մարիամի կերպարը կարելի է դիտարկել որպես հավատարմության, ներքին ամրության և հոգևոր նվիրվածության խորհրդանշական արտահայտություն, իսկ ստեղծագործության հավանական դաստիարակչական ուղղվածությունը կապված է բարոյական արժեքների փոխանցման և կրոնական գիտակցության ամրապնդման հետ։ Գիրքը կարող էր նախատեսված լինել ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ ընտանիքում կամ կրթական միջավայրում օգտագործելու համար՝ նպաստելով քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր դաստիարակության տարածմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրոնական և բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ հատկապես այն ստեղծագործությունների, որոնցում կանացի կերպարի միջոցով ներկայացվում են հավատքի, առաքինության և բարոյական վարքի իդեալները։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական աճի կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով երկրի տնտեսական զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները և կայուն աճի ապահովման հնարավորությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է տնտեսական աճի կառավարման արդյունավետության հարցը՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, զարգացման առկա մարտահրավերները և համաշխարհային տնտեսության փոփոխվող պայմանները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական աճի հիմնական շարժիչ ուժերը, ներդրումների, արտադրողականության, զբաղվածության, մարդկային կապիտալի, տեխնոլոգիական զարգացման և արտաքին առևտրի ազդեցությունը տնտեսական զարգացման գործընթացների վրա։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում նաև պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության փոխկապակցվածությանը՝ վերլուծելով հարկաբյուջետային, դրամավարկային, ներդրումային և կառուցվածքային քաղաքականությունների դերը տնտեսական ակտիվության խթանման գործում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի տնտեսության առջև ծառացած այնպիսի խնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպիսիք են տնտեսական կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, արտադրության և արտահանման մրցունակության բարձրացումը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, տարածաշրջանային անհավասարությունների նվազեցումը և աշխատուժի արդյունավետ օգտագործումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տնտեսական աճի որակի և կայունության հարցերին՝ ընդգծելով, որ տնտեսական զարգացման արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն համախառն ցուցանիշների աճով, այլև բնակչության բարեկեցության, զբաղվածության, եկամուտների, արտադրողականության և երկարաժամկետ տնտեսական կայունության փոփոխություններով։ Հայաստանի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել փոքր և բաց տնտեսության համար բնորոշ արտաքին կախվածությունները, համաշխարհային շուկաների փոփոխությունների ազդեցությունը, տնտեսական ցնցումների նկատմամբ դիմակայունության բարձրացման անհրաժեշտությունը և զարգացման նոր հնարավորությունների օգտագործումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել տնտեսական աճի կառավարման ավելի արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը և պետական տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին և Հայաստանի տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է ՀՀ-ում տնտեսական աճի կառավարման բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ կարևորելով տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, կառուցվածքային բարեփոխումները, ներդրումների և նորարարության խթանումը և երկարաժամկետ, հավասարակշռված ու կայուն տնտեսական զարգացման ապահովումը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1921–1922 թվականներին Անդրկովկասյան դաշնության ստեղծման գործընթացին և այդ գործընթացում Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու վարչական դրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Անդրկովկասում ձևավորված նոր քաղաքական համակարգն է, ինչպես նաև Հայաստանի ընդգրկումը տարածաշրջանային պետական-վարչական միավորման մեջ։ Ժամանակաշրջանը Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր փուլերից է, քանի որ այն համընկնում է խորհրդային իշխանության ամրապնդման, պետական կառավարման վերակազմավորման, տնտեսական քաղաքականության փոփոխության և տարածաշրջանի հանրապետությունների միջև հարաբերությունների նոր համակարգի ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի, միջև քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության նախադրյալները, ինչպես նաև այդ գործընթացում կենտրոնական խորհրդային իշխանության դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե ինչպիսի քաղաքական և տնտեսական նպատակներով էր հիմնավորվում հանրապետությունների միավորումը և ինչ ազդեցություն ուներ այդ գործընթացը Հայաստանի ինքնուրույն պետական կառավարման հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1921 թվականին տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական վերադասավորումներին, Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի հետևանքներին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին և դրանց ազդեցությանը Հայաստանի հետագա վարչաքաղաքական կարգավիճակի վրա։ Դաշնության ստեղծման գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին խորհրդային իշխանությունները կազմակերպում Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունները և ինչպիսի լիազորություններ էին պահպանվում հանրապետությունների, իսկ որոնք՝ փոխանցվում տարածաշրջանային ու միութենական կառույցներին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի տնտեսությունը 1920-ականների սկզբին գտնվում էր ծանր վիճակում, և հանրապետության տնտեսական վերականգնման խնդիրները սերտորեն կապված էին տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության, տրանսպորտային հաղորդակցության, ֆինանսական համակարգի և արտադրական ռեսուրսների վերաբաշխման հետ։ Այդ համատեքստում դաշնային կառույցների ձևավորումը կարող էր ունենալ ինչպես տնտեսական ինտեգրման, այնպես էլ կենտրոնացման հետևանքներ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել Հայաստանի պետական և կուսակցական ղեկավարության դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը։ Այդ նյութերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես էին հայկական քաղաքական շրջանակները գնահատում տարածաշրջանային միավորման անհրաժեշտությունը, դրա առավելություններն ու հնարավոր վտանգները և ինչպիսի դիրքորոշումներ էին արտահայտվում Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական շահերի պաշտպանության վերաբերյալ։ 1922 թվականի ընթացքում գործընթացը հասավ նոր փուլին՝ Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների դաշնային միավորման հաստատմամբ, որը հետագայում դարձավ ԽՍՀՄ կազմավորման գործընթացի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այս զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կապել տարածաշրջանային դաշնության ստեղծումը Խորհրդային Միության ձևավորման ավելի լայն քաղաքական գործընթացի հետ։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի պետականության սահմանափակման և խորհրդային վարչական համակարգի աստիճանական ամրապնդման գործընթացը՝ տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես էին Անդրկովկասի հանրապետությունների միջև հարաբերությունները փոխվում խորհրդային կենտրոնացման պայմաններում և ինչ ազդեցություն ունեցավ այդ փոփոխությունը Հայաստանի հետագա քաղաքական ու տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, խորհրդային պատմության և Անդրկովկասի քաղաքական պատմության մասնագետներին, պետական կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Հայաստանի 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Լեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է փոխաբերության լեզվաբանաստեղծական արժեքի ուսումնասիրությանը գեղարվեստական գրականության մեջ՝ ժամանակակից անգլիական գեղարվեստական արձակի փաստական նյութի հիման վրա, դիտարկելով փոխաբերությունը որպես լեզվի արտահայտչականության և գեղարվեստական պատկերավորման կարևորագույն միջոցներից մեկը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են փոխաբերության կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա դերը հեղինակային աշխարհայացքի, կերպարների հոգեբանական նկարագրության և գեղարվեստական իրականության ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից անգլիական արձակում կիրառվող փոխաբերական մոդելներին, դրանց ճանաչողական հիմքերին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով փոխաբերությունը նպաստում է բարդ գաղափարների, զգացմունքների և փորձառությունների արտահայտմանը։ Քննարկվում են նաև փոխաբերության ազդեցությունը ընթերցողի ընկալման վրա, դրա գեղագիտական, հաղորդակցական և ոճական գործառույթները, ինչպես նաև լեզվաբանական և գրականագիտական տարբեր մոտեցումները փոխաբերության մեկնաբանության հարցում։ Աշխատությունը եզրակացնում է, որ փոխաբերությունը ոչ միայն գեղարվեստական խոսքի զարդարանք է, այլև մտածողության և իմաստաստեղծման կարևոր գործիք, որը հնարավորություն է տալիս խորացնել գրական տեքստի բովանդակային և հուզական ազդեցությունը՝ ապահովելով լեզվի արտահայտչականության և ստեղծագործականության բարձր մակարդակ:

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի վերջից մինչև XIV դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում հայկական աշխարհիկ և հոգևոր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետականության քաղաքական, հասարակական և եկեղեցական կյանքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աշխարհիկ իշխանության և հոգևոր կառույցների միջև ձևավորված հարաբերությունների տարբեր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու քաղաքական և հասարակական դերակատարությանը, հոգևոր առաջնորդների և աշխարհիկ իշխանների փոխհարաբերություններին, նրանց իրավասությունների սահմաններին և համագործակցության ու հակասությունների հիմնական ոլորտներին։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև եկեղեցական և պետական կառավարման համակարգերի փոխազդեցությունը, հողային և տնտեսական հարաբերությունները, հոգևոր կենտրոնների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական և կրոնական գործոնների ազդեցությունը ներքին հարաբերությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունները մասնակցում էին քաղաքական որոշումների ընդունմանը, հասարակական կարգի պահպանմանը և ազգային ինքնության ու մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Կարևորվում է նաև ժամանակաշրջանի ներքին ու արտաքին քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության գնահատումը իշխանությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի պետական և եկեղեցական կառույցների փոխկապակցվածությունը հասկանալու, իշխանության ինստիտուտների զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու և հայկական միջնադարյան հասարակության քաղաքական կառուցվածքը ուսումնասիրելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, հայագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է լարեստանցիների ավանդական ընտանեկան կենցաղի, ծիսական համակարգի և ժողովրդական հավատալիքների ազգագրական ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով համայնքի պատմամշակութային զարգացման և հասարակական հարաբերությունների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու կյանքի կարևոր փուլերն ուղեկցող ընտանեկան սովորույթների և ծեսերի վրա՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքը, խորհրդանշական նշանակությունը և սերնդեսերունդ փոխանցման առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում ամուսնության և ընտանիքի կազմավորման հետ կապված ավանդույթները, խնամախոսության, նշանադրության, հարսանեկան արարողությունների և նորաստեղծ ընտանիքի սոցիալական ընդունման ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի անդամների փոխհարաբերություններին, տարիքային և սեռային դերաբաշխմանը, ազգակցական կապերին, ավագների հեղինակությանը և ընտանեկան արժեքների պահպանման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են նաև ծննդի և երեխայի հետ կապված ծիսական գործողությունները, անվանակոչության սովորույթները, երեխայի առողջության ու բարեկեցության վերաբերյալ պատկերացումները և ընտանիքի ու համայնքի մասնակցությունը կյանքի նոր փուլի խորհրդանշական հաստատմանը։ Ժողովրդական հավատալիքների շրջանակում ներկայացվում են բնության, մարդու կյանքի, բարեկեցության, հաջողության և առօրյա երևույթների վերաբերյալ ավանդական պատկերացումները, ինչպես նաև դրանց հետ կապված արգելքները, նախանշանները և պաշտպանական նշանակություն ունեցող սովորույթները։ Կարևորվում է քրիստոնեական պատկերացումների և ավելի հին ժողովրդական հավատալիքների փոխազդեցությունը, որի արդյունքում ընտանեկան ծիսակարգում կարող էին միաժամանակ պահպանվել տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններից եկող մշակութային տարրեր։ Ծեսերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին արարողություններ, այլև որպես համայնքի սոցիալական կապերի ամրապնդման, ընդհանուր արժեքների փոխանցման և խմբային ինքնության պահպանման միջոցներ։ Առանձին նշանակություն է տրվում բանավոր ավանդույթին՝ պատմություններին, ասացվածքներին, օրհնանքներին, ծիսական խոսքերին և այլ բանահյուսական նյութերին, որոնք լրացուցիչ տեղեկություններ են հաղորդում տվյալ համայնքի աշխարհընկալման և արժեքային համակարգի մասին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ընտանիքի ներսում ինչպես են պահպանվել և փոխանցվել վարքականոնները, բարոյական պատկերացումները և ավանդական գիտելիքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հասարակական և տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությանը ընտանեկան սովորույթների վրա՝ դիտարկելով, թե ժամանակի ընթացքում որ ծիսական տարրերն են պահպանվել, վերափոխվել կամ աստիճանաբար դուրս եկել առօրյա գործածությունից։ Ազգագրական նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես լարեստանցիներին բնորոշ տեղային առանձնահատկությունները, այնպես էլ դրանց ընդհանրությունները տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների և համայնքների ընտանեկան մշակույթի հետ։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ ընտանեկան ծեսերն ու ժողովրդական հավատալիքները հասարակության պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության կարևոր բաղադրիչներ են։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ազգագրության, բանահյուսության, մշակութային մարդաբանության, կրոնագիտության, ընտանիքի պատմության և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։