Ստվերային տնտեսության գնահատումը տնտեսամաթեմատիկական մեթոդներով (ՀՀ նյութերով)

Կենսաբանություն

Այս դասագիրքը նվիրված է բուսաբանության հիմունքներին և բույսերի կենսաբանական բազմազանության ուսումնասիրությանը։ Այն ընդգրկում է բույսերի կառուցվածքը, դասակարգումը, աճի և զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրանց փոխազդեցությունը շրջակա միջավայրի հետ։ Գրքում ներկայացվում են՝ Բույսերի բջջային և հյուսվածքային կառուցվածք Արմատ, ցողուն, տերև և դրանց ֆունկցիաները Ծաղկավոր և ոչ ծաղկավոր բույսերի առանձնահատկություններ Բույսերի դասակարգման հիմունքներ Բուսական աշխարհի էկոլոգիական դերը Գիրքը համարվում է դասական ուսումնական աղբյուր բուսաբանության ոլորտում և լայնորեն օգտագործվում է կենսաբանական կրթության մեջ։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է կինոգրախոսությանը՝ որպես տեքստաբանական ուսումնասիրության առարկայի, և դրա լեզվական ու կառուցվածքային առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ անգլերեն լեզվով փաստական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կինոգրախոսությունը դիտարկվում է որպես առանձնահատուկ տեքստային ժանր, որն իր մեջ համադրում է տեղեկատվական, վերլուծական, գնահատողական և հաղորդակցական գործառույթներ։ Ուսումնասիրվում են կինոգրախոսության կառուցվածքային կազմակերպումը, թեմատիկ և իմաստային ամբողջականությունը, տեղեկատվության մատուցման հաջորդականությունը, հեղինակի դիրքորոշման արտահայտման եղանակները և ընթերցողի վրա ազդեցության լեզվական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլերեն կինոգրախոսություններին բնորոշ բառապաշարին, շարահյուսական կառուցվածքներին, գնահատողական բառամթերքին, արտահայտչական միջոցներին և խոսքային ռազմավարություններին։ Տեքստաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր լեզվական միավորների փոխկապակցվածությունը և դրանց դերը ամբողջական տեքստի իմաստի ձևավորման մեջ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել նաև կինոգրախոսությունների ժանրային առանձնահատկությունները, վերնագրերի և ներածական հատվածների կառուցվածքը, ֆիլմի բովանդակության ներկայացման և գնահատման հարաբերակցությունը, ինչպես նաև փաստերի և հեղինակի սուբյեկտիվ գնահատականների համադրումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տեքստի կապակցվածության և ամբողջականության ապահովման միջոցներին, հղումներին, կրկնություններին, բառային ու շարահյուսական զուգահեռություններին և այլ տեքստակազմական մեխանիզմներին։ Աշխատությունը կարող է նպաստել կինոգրախոսության՝ որպես ժամանակակից մեդիա և քննադատական խոսքի ժանրի, ավելի խոր ըմբռնմանը և տեքստաբանական վերլուծության մեթոդների կիրառմանը փաստական լեզվական նյութի նկատմամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել անգլերեն մեդիատեքստերի, ժանրային լեզվաբանության, տեքստաբանության և խոսույթի ուսումնասիրության հետագա աշխատանքների համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, տեքստաբաններին, անգլերենի մասնագետներին, գրական և կինոգետ քննադատներին, թարգմանիչներին, մեդիա ուսումնասիրողներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածական պլանավորման համակարգի ուսումնասիրությանը, առկա հիմնախնդիրների բացահայտմանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ երկրի տարածքային զարգացումը պետք է իրականացվի ոչ թե առանձին բնակավայրերի և ոլորտների չհամակարգված զարգացման, այլ տնտեսական, սոցիալական, բնապահպանական, ենթակառուցվածքային և քաղաքաշինական գործոնների փոխկապակցված հաշվառման միջոցով։ ՀՀ օրենսդրությամբ տարածական պլանավորումը դիտարկվում է որպես այնպիսի գործընթաց, որի միջոցով սահմանվում են տարաբնակեցման համակարգերի, տարածքների համաչափ զարգացման և նպատակային օգտագործման հիմնական ուղղություններն ու պայմանները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տարածքային կառուցվածքի և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ Երկրի լեռնային ռելիեֆը, բնակավայրերի անհավասար տարածական բաշխվածությունը, տնտեսական գործունեության բարձր կենտրոնացվածությունը, ենթակառուցվածքների տարածքային անհամաչափությունները և տարբեր համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման մակարդակների տարբերությունները բարդացնում են միասնական և հավասարակշռված տարածական քաղաքականության իրականացումը։ Այս պայմաններում տարածական պլանավորումը պետք է նպաստի բնակչության, տնտեսական գործունեության, արտադրական ներուժի և ենթակառուցվածքների առավել արդյունավետ տարածքային կազմակերպմանը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել տարածական պլանավորման փաստաթղթերի գործող համակարգը։ ՀՀ-ում այն ներառում է ազգային մակարդակի տարաբնակեցման և տարածքային կազմակերպման գլխավոր նախագծերը, մարզային և միկրոռեգիոնալ մակարդակների տարածքային հատակագծման նախագծերը, համայնքների գլխավոր հատակագծերը և քաղաքաշինական գոտիավորման նախագծերը։ Օրենսդրությունը նախատեսում է նաև պատմամշակութային և բնապահպանական տարածքների, ինչպես նաև լանդշաֆտային, ռեկրեացիոն, արտադրական, տրանսպորտային, ինժեներական և սոցիալական ենթակառուցվածքների տարածքային կազմակերպման նախագծեր։ Այդ համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու պլանավորման տարբեր մակարդակների փոխկապակցվածությունը և դրանց միջև գործառույթների բաշխման արդյունավետությունը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից մեկը կարող է լինել տարածական պլանավորման փաստաթղթերի ոչ լիարժեքության կամ դրանց արդիականացման անհրաժեշտության ուսումնասիրությունը։ Համայնքի գլխավոր հատակագիծը ռազմավարական բնույթի փաստաթուղթ է, որը սահմանում է տարածական զարգացման հիմնական ուղղությունները, հողերի օգտագործման ռեժիմները, կառուցապատման պահանջները և զարգացման առաջնահերթ, միջնաժամկետ ու հեռանկարային փուլերը։ Հետևաբար այդ փաստաթղթերի առկայությունն ու արդիականությունը կարևոր նախապայման են համայնքների զարգացման գործընթացը կանխատեսելի և համակարգված դարձնելու համար։ Առանձին հիմնախնդիր է տարածքային զարգացման անհամաչափությունը։ Հայաստանի տարածքում տնտեսական ակտիվությունը, աշխատատեղերը, բնակչության կենտրոնացումը և ծառայությունների հասանելիությունը տարբեր տարածքներում էապես տարբերվում են։ Տարածական պլանավորման արդյունավետ քաղաքականությունը պետք է ուղղված լինի այդ անհամաչափությունների մեղմմանը՝ խթանելով մարզային կենտրոնների և փոքր բնակավայրերի զարգացման ներուժը, բարելավելով տրանսպորտային հասանելիությունը և ստեղծելով տնտեսական գործունեության տարածքային նոր կենտրոններ։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև միկրոռեգիոնալ պլանավորման կիրառումը, որը հնարավորություն է տալիս մեկից ավելի համայնքների փոխկապակցված խնդիրները դիտարկել միասնական տարածքային համակարգի շրջանակում։ ՀՀ օրենսդրությունը նախատեսում է մինչև 15,000 բնակիչ ունեցող համայնքների որոշ խմբերի համար համակցված տարածական պլանավորման փաստաթղթերի մշակման հնարավորություն, որտեղ կարող են միասնականորեն ներառվել միկրոռեգիոնալ տարածքային հատակագծման, գլխավոր հատակագծի և գոտիավորման պահանջները։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Տարածական պլանավորման միջոցով անհրաժեշտ է հստակեցնել բնակելի, հասարակական, արտադրական, գյուղատնտեսական, բնապահպանական և ռեկրեացիոն նշանակության տարածքների փոխհարաբերությունները։ Հողերի ոչ նպատակային կամ չհամակարգված օգտագործումը կարող է հանգեցնել գյուղատնտեսական նշանակության հողերի կորստի, բնական լանդշաֆտների խախտման և քաղաքային տարածքների անկառավարելի ընդարձակման։ Հետևաբար տարածական պլանավորումը պետք է ապահովի հողօգտագործման և կառուցապատման փոխկապակցված կառավարում։ Մեծ նշանակություն ունի նաև տրանսպորտային և ինժեներական ենթակառուցվածքների տարածական կազմակերպումը։ Ճանապարհային ցանցի, հասարակական տրանսպորտի, ջրամատակարարման, ջրահեռացման, էներգետիկ համակարգերի և կապի ենթակառուցվածքների զարգացումը պետք է համապատասխանեցվի բնակավայրերի աճի և տնտեսական գործունեության տարածական հեռանկարներին։ Քաղաքաշինության կոմիտեի գործառույթների շրջանակում ընդգրկված են նաև տրանսպորտային և ինժեներական ենթակառուցվածքների զարգացման ծրագրերի հետ կապված քաղաքաշինական փաստաթղթերի համակարգման հարցերը, ինչը ընդգծում է այդ ոլորտների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնել բնապահպանական գործոնների ինտեգրմանը տարածական պլանավորման գործընթացում։ Հայաստանի համար կարևոր խնդիրներ են բնական լանդշաֆտների պահպանումը, էրոզիոն և սողանքային գործընթացների կառավարումը, ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը, բնական աղետների ռիսկերի նվազեցումը և բնակավայրերի կայուն զարգացումը։ Տարածքային որոշումների ընդունման ժամանակ բնական վտանգների քարտեզագրումը և տարածքների խոցելիության գնահատումը կարող են կանխել այնպիսի կառուցապատումը, որը հետագայում կստեղծի լրացուցիչ ռիսկեր բնակչության և ենթակառուցվածքների համար։ Կարևոր հիմնախնդիր է նաև պատմամշակութային ժառանգության և ժամանակակից քաղաքաշինական զարգացման համատեղումը։ Պատմական բնակավայրերի և հուշարձանների պահպանությունը պետք է իրականացվի այնպես, որ միաժամանակ հնարավոր լինի ապահովել տարածքների ժամանակակից սոցիալ-տնտեսական զարգացումը։ Տարածական պլանավորման փաստաթղթերի համակարգում դրա համար նախատեսված են նաև բնակավայրերի պատմամշակութային հիմնավորումների և պատմության ու մշակույթի անշարժ հուշարձանների պահպանության գոտիների նախագծերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև բնակչության մասնակցության խնդիրը։ Տարածական պլանավորման արդյունավետությունը մեծապես կախված է նրանից, թե որքանով են պլանավորման գործընթացներում հաշվի առնվում բնակիչների, համայնքային կառույցների, մասնավոր հատվածի և այլ շահագրգիռ կողմերի կարիքները։ Հանրային քննարկումների և թափանցիկ որոշումների միջոցով հնարավոր է նվազեցնել տարածքային զարգացման վերաբերյալ հակասությունները և բարձրացնել ընդունվող որոշումների լեգիտիմությունն ու արդյունավետությունը։ Գործնական կարևորություն ունի նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է առաջարկել աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի, թվային քարտեզագրման, տարածական տվյալների միասնական բազաների և մշտադիտարկման համակարգերի ավելի լայն կիրառում։ Դրանք հնարավորություն են տալիս համատեղ վերլուծել հողօգտագործման, բնակչության, ենթակառուցվածքների, բնապահպանական սահմանափակումների և տնտեսական գործունեության վերաբերյալ տվյալները և դրանց հիման վրա ավելի հիմնավորված տարածական որոշումներ ընդունել։ Տարածական պլանավորման փաստաթղթերի մշակման, փորձաքննության, համաձայնեցման և հաստատման ընթացակարգերը ՀՀ-ում կարգավորվում են կառավարության համապատասխան կարգավորմամբ, իսկ վերջին փոփոխություններով այդ համակարգում ներառվում են նաև համակցված տարածական պլանավորման փաստաթղթերը։ Հետազոտության արդյունքում կարող են առաջարկվել տարածական պլանավորման համակարգի կատարելագործման մի շարք ուղղություններ՝ փաստաթղթերի պարբերական թարմացում, ազգային-տարածքային-տեղական մակարդակների ավելի արդյունավետ համակարգում, միկրոռեգիոնալ պլանավորման ընդլայնում, տարածքային տվյալների թվայնացում, համայնքների մասնագիտական կարողությունների ուժեղացում, հանրային մասնակցության բարձրացում և տարածական պլանավորման կապի ամրապնդում տնտեսական ու ենթակառուցվածքային զարգացման ծրագրերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տարածական պլանավորումը դիտարկում է որպես Հայաստանի Հանրապետության երկարաժամկետ և հավասարակշռված զարգացման կարևոր գործիք։ Դրա արդյունավետ կազմակերպումը կարող է նպաստել բնակավայրերի համաչափ զարգացմանը, հողային ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործմանը, ենթակառուցվածքների արդյունավետ տեղաբաշխմանը, բնապահպանական և բնական աղետների ռիսկերի նվազեցմանը, պատմամշակութային ժառանգության պահպանմանը և բնակչության համար անվտանգ ու բարենպաստ կենսամիջավայրի ձևավորմանը։

Գրականություն

Ստեղծագործության անվանումը անմիջապես ընդգծում է դրա գաղափարական առանցքը՝ «Անանդա»-ն և «մահ»-ը որպես հակադրության զույգ, որոնք կարող են ներկայացնել կյանքն ու մահվան անխուսափելիությունը, հոգևոր որոնումները կամ մարդկային գոյության վերջավորության մասին մտորումները։ Նման կառուցվածք ունեցող գործերում հաճախ իրական պատմությունը երկրորդական է դառնում, իսկ առաջնայինը՝ գաղափարական բովանդակությունն ու խորհրդանշական իմաստը։ Իսահակյանի ստեղծագործական ոճին բնորոշ է խոր փիլիսոփայական շերտը, որտեղ մարդկային կյանքի հարցերը դիտարկվում են ոչ միայն անհատական, այլ նաև համամարդկային տեսանկյունից։ Նա հաճախ օգտագործում է պարզ, բայց ծանրակշիռ պատկերներ՝ փոխանցելու համար կյանքի, ճակատագրի և գոյության իմաստի մասին մտահոգություններ։

Մշակույթ

Այս աշխատությունը նվիրված է շրջիկ գրադարանների և գրքատարության (mobile library services) կազմակերպման փորձի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գրադարանային ծառայությունների հասանելիության ընդլայնման և տեղեկատվական հավասարության ապահովման խնդիրները տարբեր բնակավայրերում։ Գրքում վերլուծվում է շրջիկ գրադարանների ձևավորման պատմական զարգացումը, դրանց գործունեության կազմակերպչական մոդելները և աշխատանքի արդյունավետության վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ ներառյալ ֆինանսավորումը, նյութատեխնիկական բազան, աշխատակազմի պատրաստվածությունը և ընթերցողական պահանջարկի առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղական և հեռավոր համայնքներում գրքային մշակույթի զարգացմանը, ինչպես նաև այն սոցիալական ազդեցությանը, որը ունեն շարժական գրադարանները կրթության մակարդակի բարձրացման և ընթերցանության խթանման գործում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները՝ թվային կատալոգներ, էլեկտրոնային գրքերի հասանելիություն և հիբրիդային ծառայությունների մոդելներ, որոնք թույլ են տալիս բարձրացնել գրադարանային համակարգի արդյունավետությունը։ Վերլուծվում են տարբեր երկրների փորձերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են շրջիկ գրադարանները դառնում մշակութային ներառականության և համայնքային զարգացման կարևոր գործիք։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել գործնական մոտեցումներ և առաջարկություններ՝ ուղղված շրջիկ գրադարանային ծառայությունների կատարելագործմանը և դրանց կայուն զարգացմանը։