Ուսուցման գործընթացում օտարերկրացի ուսանողների ինտեգրումը Հայաստանի սոցիալ-մշակութային միջավայր

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կաթի և կաթնամթերքի արտադրությամբ զբաղվող կազմակերպությունների մրցունակության գնահատմանը և դրա բարձրացման արդյունավետ ուղղությունների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են կաթնամթերքի շուկայի կառուցվածքը, արտադրության կազմակերպման առանձնահատկությունները, հումքային բազայի վիճակը, արտադրական ծախսերը, գնագոյացման մեխանիզմները և սպառողական պահանջարկի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական արտադրողների մրցակցային դիրքի վրա ազդող գործոններին՝ արտադրանքի որակին և անվտանգությանը, ինքնարժեքին, տեխնոլոգիական հագեցվածությանը, արտադրական հզորությունների օգտագործման արդյունավետությանը, տեսականու բազմազանությանը, ապրանքանիշի ճանաչելիությանը և իրացման համակարգերի զարգացմանը։ Քննության են առնվում կաթի մթերման և վերամշակման գործընթացներում առաջացող խնդիրները, հումքի սեզոնային առաջարկը, որակի պահպանման պահանջները, փոխադրման և սառեցման ենթակառուցվածքների նշանակությունը, ինչպես նաև արտադրողների ու գյուղացիական տնտեսությունների միջև համագործակցության արդյունավետությունը։ Վերլուծվում են ժամանակակից սարքավորումների և տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել արտադրողականության բարձրացմանը, արտադրական կորուստների նվազեցմանը և պատրաստի արտադրանքի որակի բարելավմանը։ Կարևորվում են միջազգային և ազգային որակի չափանիշների կիրառումը, սննդամթերքի անվտանգության վերահսկողությունը և արտադրական գործընթացների կատարելագործումը՝ որպես սպառողների վստահության ու կազմակերպությունների շուկայական դիրքի ամրապնդման գործոններ։ Ուսումնասիրվում են նաև ներմուծվող արտադրանքի հետ մրցակցության պայմանները, արտահանման հնարավորությունները, նոր շուկաների հասանելիությունը և տեղական արտադրանքի առաջխաղացման մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում կազմակերպությունների կառավարման արդյունավետությանը, ներդրումային գործունեությանը, նորարարությունների կիրառմանը, մարքեթինգային ռազմավարությունների կատարելագործմանը և սպառողների նախասիրություններին համապատասխան նոր արտադրատեսակների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում մրցունակությունը դիտարկվում է որպես արտադրական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական և շուկայական գործոնների փոխկապակցված համակարգ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել ոլորտի կազմակերպությունների զարգացման ռազմավարությունների մշակմանը, արտադրության արդյունավետության և արտադրանքի որակի բարձրացմանը, տեղական արտադրողների դիրքերի ամրապնդմանը ներքին շուկայում և հայկական կաթնամթերքի արտահանման ներուժի ընդլայնմանը։

Գրականություն

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Ավետիք Իսահակյանի «Ուստա Կարո» վեպի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Քննության են առնվում վեպի ստեղծման պատմական և գրական նախադրյալները, Իսահակյանի աշխարհայացքի առանձնահատկությունները և ստեղծագործության կապը հայ ժողովրդի հասարակական ու ազգային կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ուստա Կարոյի կերպարին, նրա աշխարհընկալմանը, մարդկային հարաբերություններին, բարոյական պատկերացումներին և ազգային բնավորության գեղարվեստական արտահայտությանը։ Վերլուծվում են վեպում ներկայացվող հայրենասիրության, ազատության, արդարության, մարդկային արժանապատվության և հասարակական հակասությունների թեմաները, ինչպես նաև անհատի ու պատմական միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Քննարկվում են ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքը, կերպարների համակարգը, պատմողական եղանակները, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և հեղինակին բնորոշ պատկերավորման միջոցները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ժողովրդական բանահյուսության, ազգային ավանդույթների, երգիծանքի և փիլիսոփայական խորհրդածությունների դրսևորումները վեպի գեղարվեստական համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում ստեղծագործության անավարտ լինելու հանգամանքին, դրա գրականագիտական մեկնաբանության խնդիրներին և Ավետիք Իսահակյանի արձակ ստեղծագործության մեջ վեպի ունեցած նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, իսահակյանագիտության, գրականության տեսության, գեղարվեստական արձակի և հայ ազգային գրական մտածողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերի շրջանում պարբերական հիվանդության գենետիկական առանձնահատկությունների և ժառանգական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հիվանդության առաջացման գենետիկական հիմքերը, ժառանգման օրինաչափությունները, գենային տարբերակների նշանակությունը և դրանց հնարավոր կապը կլինիկական դրսևորումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական բնակչության շրջանում հիվանդության տարածվածության և գենետիկական կառուցվածքի ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև ընտանեկան դեպքերի և ժառանգական նախատրամադրվածության գնահատմանը։ Վերլուծվում են գենետիկական հետազոտությունների կիրառման հնարավորությունները հիվանդության ախտորոշման, ռիսկի գնահատման և ընտանիքի անդամների շրջանում համապատասխան գենային փոփոխությունների հայտնաբերման գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում գենոտիպի և հիվանդության կլինիկական ընթացքի միջև հնարավոր փոխկապակցվածությանը, ախտանշանների արտահայտվածության տարբերություններին և բարդությունների զարգացման վրա ժառանգական գործոնների ազդեցությանը։ Քննարկվում է նաև գենետիկական խորհրդատվության նշանակությունը՝ հատկապես հիվանդության ընտանեկան պատմություն ունեցող անձանց համար։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է հիվանդության կենսաբանական մեխանիզմների առավել ամբողջական ընկալմանը և գենետիկական տվյալների կիրառմանը բժշկական հետազոտությունների ու կլինիկական գնահատման շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել բժշկական գենետիկայի, ռևմատոլոգիայի և հարակից ոլորտների մասնագետների, բժիշկների, գիտաշխատողների, դասախոսների և բժշկական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի համահավաք ցանկ է, որը կազմվել է Հայկական ՍՍՀ-ում գործող գրադարանների կենտրոնացված համակարգերի գրքափոխանակության ֆոնդերում առկա և այլ գրադարաններին առաջարկվող գրականության վերաբերյալ տեղեկությունները մեկ միասնական աղբյուրում ներկայացնելու նպատակով։ Այն արտացոլում է գրադարանային համակարգերի միջև գրականության փոխանակման կազմակերպված մեխանիզմը և ծառայում է որպես գործնական միջոց՝ տարբեր գրադարանների ֆոնդերում առկա ավելորդ կամ տվյալ հաստատության համար այլևս անհրաժեշտություն չներկայացնող հրատարակությունները նպատակային կերպով վերաբաշխելու համար։ Համահավաք բնույթը հնարավորություն է տալիս տարբեր գրադարանային կենտրոններից ստացված տվյալները ներկայացնել համակարգված ձևով և գրադարանավարներին տեղեկացնել այն գրքերի ու այլ հրատարակությունների մասին, որոնք հնարավոր է ձեռք բերել գրքափոխանակության միջոցով։ Նման ցանկերի կազմումը կապված է գրադարանային ֆոնդերի արդյունավետ կառավարման, համալրման և փոխադարձ օգտագործման խնդիրների հետ։ Գրադարաններում ժամանակի ընթացքում կարող էին կուտակվել կրկնօրինակներ, տվյալ հաստատության ընթերցողական պահանջներին չհամապատասխանող կամ այլ պատճառներով քիչ օգտագործվող հրատարակություններ, որոնք, սակայն, կարող էին անհրաժեշտ և արժեքավոր լինել մեկ այլ գրադարանի համար։ Դրանց պարզապես ֆոնդից դուրս բերելու փոխարեն գրքափոխանակության համակարգը հնարավորություն էր տալիս գրականությունը փոխանցել այն հաստատություններին, որտեղ տվյալ նյութի նկատմամբ իրական պահանջ կար։ Այսպիսով ապահովվում էր գրքային պաշարների առավել նպատակային օգտագործումը և տարբեր գրադարանների հավաքածուների համալրումը՝ առանց յուրաքանչյուր անհրաժեշտ հրատարակությունը նորից ձեռք բերելու անհրաժեշտության։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է առաջարկվող գրականության մատենագիտական ներկայացման վրա։ Ցանկում ընդգրկվող յուրաքանչյուր միավորի վերաբերյալ տվյալները նախատեսված էին հրատարակության նույնականացման և դրա անհրաժեշտությունը գնահատելու համար։ Այդպիսի տեղեկատվությունը կարող էր ներառել հեղինակի անունը, հրատարակության անվանումը, հրատարակության վայրը և տարեթիվը, ինչպես նաև մատենագիտական նկարագրության համար անհրաժեշտ այլ տվյալներ։ Տեղեկությունների միասնական ձևով ներկայացումը հեշտացնում էր առաջարկվող նյութերի որոնումը և գրադարանների միջև պատվերների կազմակերպումը։ Հրատարակության կառուցվածքը կապված է նաև համահավաք գրացուցակների և մատենագիտական տեղեկատվության կազմակերպման սկզբունքների հետ։ Առանձին գրադարանների գրքափոխանակության ֆոնդերի մասին տեղեկությունների համախմբումը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել ընդհանուր տեղեկատվական պատկեր և խուսափել այնպիսի իրավիճակից, երբ յուրաքանչյուր հաստատություն ստիպված էր առանձին կապ հաստատել բազմաթիվ գրադարանների հետ՝ անհրաժեշտ գրականության առկայությունը պարզելու համար։ Համահավաք ցանկը հանդես էր գալիս որպես միջգրադարանային տեղեկատվական գործիք՝ միավորելով տարբեր ֆոնդերի առաջարկները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրքափոխանակության ֆոնդի նշանակությանը։ Այն առանձնահատուկ նշանակության հավաքածու է, որտեղ կենտրոնացվում են այն հրատարակությունները, որոնք կարող են առաջարկվել այլ գրադարանների։ Նման ֆոնդի ճիշտ կազմակերպումը պահանջում է նյութերի հաշվառում, դասակարգում, պահպանություն և պարբերական տեղեկատվության տարածում դրանց առկայության մասին։ Համահավաք ցանկերի հրապարակումը հենց այդ տեղեկատվական աշխատանքի կարևոր բաղադրիչներից էր, քանի որ առանց առաջարկվող նյութերի մասին տեղեկությունների տարածման գրքափոխանակության ֆոնդը չէր կարող արդյունավետորեն ծառայել իր նպատակին։ Գրադարանները ցանկի միջոցով հնարավորություն էին ստանում համեմատելու առաջարկվող նյութերը սեփական ֆոնդի կառուցվածքի հետ, հայտնաբերելու բացակայող հրատարակությունները և ընտրելու անհրաժեշտ գրականությունը։ Այս գործընթացը հատկապես կարևոր էր հետադարձ համալրման համար, երբ անհրաժեշտ էր ձեռք բերել ոչ թե նոր լույս տեսած, այլ նախկին տարիներին հրատարակված և տվյալ գրադարանում բացակայող նյութեր։ Գրքափոխանակության ֆոնդերը կարող էին այդպիսի հրատարակությունների ձեռքբերման կարևոր աղբյուր լինել՝ լրացնելով հավաքածուների թեմատիկ կամ ժամանակագրական բացերը։ Նյութը նաև պատկերացում է տալիս կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի աշխատանքի կազմակերպման մասին։ Նման համակարգերում առանձին գրադարանների գործունեությունը փոխկապակցված էր ընդհանուր ֆոնդային, մատենագիտական և մեթոդական աշխատանքների հետ։ Գրականության վերաբաշխումը հնարավորություն էր տալիս կենտրոնացված համակարգի ներսում և տարբեր համակարգերի միջև առավել արդյունավետ օգտագործել առկա գրքային պաշարները։ Մի գրադարանում քիչ պահանջարկ ունեցող հրատարակությունը կարող էր փոխանցվել մեկ այլ գրադարան, որտեղ այն անհրաժեշտ էր ընթերցողների սպասարկման, ուսումնական աշխատանքի, մասնագիտական գործունեության կամ հետազոտական նպատակների համար։ Առանձին նշանակություն ունի հրատարակության դերը գրադարանային ֆոնդերի համալրման պլանավորման մեջ։ Գրադարանավարը կարող էր ցանկի միջոցով ընտրել այն նյութերը, որոնք համապատասխանում էին տվյալ հաստատության համալրման թեմատիկ ուղղություններին։ Ընտրությունը կարող էր իրականացվել հաշվի առնելով գրադարանի տեսակը, ընթերցողների կազմը, ֆոնդում արդեն առկա գրականությունը և չբավարարված ընթերցողական պահանջները։ Այսպիսով ցանկը ծառայում էր ոչ միայն որպես տեղեկատու, այլև որպես ֆոնդի զարգացման վերաբերյալ գործնական որոշումներ ընդունելու միջոց։ Գրքափոխանակությունը նպաստում էր նաև նյութական միջոցների խնայողությանը։ Գրադարանները հնարավորություն էին ստանում անհրաժեշտ հրատարակությունների մի մասը ձեռք բերել փոխանակման կամ վերաբաշխման միջոցով՝ սահմանափակելով լրացուցիչ գնման անհրաժեշտությունը։ Միաժամանակ ավելորդ կրկնօրինակները դուրս էին գալիս այն ֆոնդերից, որտեղ դրանց օգտագործումը սահմանափակ էր, և փոխանցվում այն հաստատություններին, որտեղ դրանք կարող էին ակտիվ շրջանառության մեջ մտնել։ Այս մեխանիզմը կարևոր էր գրադարանային տարածքի արդյունավետ օգտագործման և ֆոնդերի որակական կազմի կարգավորման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային ֆոնդերի ուսումնասիրության աղբյուր։ Առաջարկվող գրականության մատենագիտական կազմը կարող է տեղեկություններ հաղորդել այն մասին, թե ինչպիսի հրատարակություններ էին կուտակվել տարբեր կենտրոնացված համակարգերի գրադարաններում, ինչ թեմատիկ ուղղություններ էին ներկայացված և ինչպիսի նյութեր էին ընդգրկվում փոխանակման գործընթացում։ Այդ պատճառով ցանկը կարող է արժեք ունենալ ոչ միայն իր անմիջական գործնական նշանակությամբ, այլև գրադարանագիտության և գրքային մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել խորհրդային Հայաստանի գրադարանային ցանցի զարգացման, ֆոնդերի կառուցվածքի, գրականության տարածման և միջգրադարանային համագործակցության ձևերի հետազոտության ժամանակ։ Առանձին ուշադրության է արժանի համահավաք ցանկի մատենագիտական նշանակությունը։ Տարբեր ֆոնդերից ստացված տվյալների կենտրոնացված ներկայացումը ձևավորում է որոշակի ժամանակահատվածի հրատարակությունների վերաբերյալ տեղեկատվական շտեմարան, որը կարող է օգտակար լինել նաև հետագայում համապատասխան գրքերի որոնման և նույնականացման համար։ Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ գրքափոխանակության անմիջական գործառույթն այլևս արդիական չէ, նման ցանկերը կարող են պահպանել աղբյուրագիտական արժեք՝ փաստագրելով գրադարաններում առկա գրականության մի հատվածը։ Ցանկի համարակալված լինելը ցույց է տալիս նման տեղեկատվական նյութերի պարբերական կամ շարունակական բնույթը և հնարավորություն է տալիս ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել գրքափոխանակության վերաբերյալ տեղեկությունների փուլային ներկայացման համար։ Նման թողարկումների միջոցով գրադարանային աշխատողները կարող էին պարբերաբար տեղեկանալ նոր առաջարկվող գրականության մասին և համապատասխան պատվերներ ներկայացնել։ Կարևորվում է նաև գրադարանների միջև մասնագիտական համագործակցությունը։ Գրքափոխանակությունը պահանջում էր հստակ կապ տարբեր հաստատությունների միջև, առաջարկների և պահանջների հաշվառում, նյութերի ընտրություն, փոխանցման կազմակերպում և համապատասխան փաստաթղթավորում։ Համահավաք ցանկը այդ գործընթացում կատարում էր տեղեկատվական միջնորդի դեր՝ նպաստելով գրադարանային ռեսուրսների միասնական օգտագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ներկայացնում է գրադարանային ֆոնդերի փոխանակման և վերաբաշխման կազմակերպված համակարգի կարևոր գործիք, որը միաժամանակ կատարում է մատենագիտական, տեղեկատվական և գործնական գործառույթներ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել գրքափոխանակության կազմակերպման սկզբունքները, կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի համագործակցությունը, ֆոնդերի համալրման լրացուցիչ աղբյուրները և գրքային պաշարների արդյունավետ օգտագործման մեխանիզմները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության և գրադարանային ֆոնդերի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, տեղեկատվական մասնագետների, ինչպես նաև Հայաստանի խորհրդային շրջանի գրքային և մշակութային կյանքի պատմությունն ուսումնասիրող դասախոսների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. VI–IV դարերում Հայաստանի տարածքում ձևավորված և զարգացած նյութական մշակույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրության հիմնական աղբյուրները հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մնացորդներն են, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու այդ ժամանակաշրջանի հասարակության տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը, արհեստները, բնակավայրերի կառուցվածքը, թաղման սովորույթները և մշակութային կապերը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պեղումների արդյունքում հայտնաբերված կավե, քարե և մետաղական առարկաների, զենքերի, աշխատանքային գործիքների, խեցեղենի, զարդերի և կենցաղային իրերի ուսումնասիրությանը։ Դրանց ձևը, պատրաստման տեխնիկան, տարածվածությունը և գործառույթները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արհեստագործության մակարդակը, արտադրական ավանդույթներն ու բնակչության առօրյա կյանքի առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի բնակավայրերի և հնագիտական համալիրների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք պատկերացում են տալիս բնակչության տեղաբաշխման, բնակարանաշինության, տնտեսական կազմակերպման և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Թաղման հուշարձանների ու դրանցում հայտնաբերված նյութերի վերլուծությունը լրացնում է ժամանակաշրջանի հոգևոր և սոցիալական մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու թաղման ծեսերը, սոցիալական տարբերությունները և հավատալիքների որոշ դրսևորումներ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայաստանի տարածքի մշակութային զարգացումները հարակից տարածաշրջանների հետ համադրելու տեսանկյունից, քանի որ հնագիտական նյութերը կարող են վկայել տարբեր մշակույթների միջև առևտրական, տնտեսական և մշակութային շփումների մասին։ Պեղումների տվյալների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու մ.թ.ա. VI–IV դարերի Հայաստանի հասարակության և նրա նյութական ժառանգության մասին։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, արևելագետների և Հայաստանի հին պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար, քանի որ հիմնվում է ոչ թե միայն գրավոր տեղեկությունների, այլև անմիջական հնագիտական վկայությունների վրա և նպաստում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների գիտական վերակազմությանը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է IV–XIX դարերի հայկական պաշտամունքային ճարտարապետության մեջ բազմագույն ձևավորման դերի և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գույնի կիրառման սկզբունքների, տարբեր երանգների համադրության և դրանց միջոցով ճարտարապետական կառույցի ամբողջական գեղարվեստական կերպարի ձևավորման առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են բնական շինանյութերի գունային հատկությունները, քարատեսակների ընտրությունը, արտաքին և ներքին հարդարանքի գունային լուծումները, որմնանկարչությունը, զարդարվեստը և դեկորատիվ այլ տարրերը փոխազդել ճարտարապետական ձևերի հետ՝ ստեղծելով միասնական գեղարվեստական միջավայր։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գույնի և ճարտարապետական ծավալի փոխհարաբերությանը, լուսավորության ազդեցությանը գունային ընկալման վրա, ինչպես նաև բազմագույն հորինվածքների խորհրդանշական, գեղագիտական և հոգևոր նշանակությանը։ Դիտարկվում են հայկական եկեղեցիների, վանական համալիրների և այլ պաշտամունքային կառույցների գեղարվեստական լուծումների զարգացման տարբեր փուլերը՝ հնարավորություն տալով հետևել բազմագույն ձևավորման ավանդույթների փոփոխություններին երկարատև պատմական ժամանակաշրջանի ընթացքում։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ճարտարապետության, քանդակագործության, որմնանկարչության և դեկորատիվ արվեստի փոխադարձ կապերին, որոնց համադրությունը մեծ դեր է ունեցել հայկական եկեղեցական կառույցների ինքնատիպ կերպարի ձևավորման գործում։ Պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների օրինակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես շարունակական գեղարվեստական ավանդույթները, այնպես էլ ժամանակի ընթացքում առաջացած ոճական և գունային փոփոխությունները։ Բազմագույն ձևավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արտաքին զարդարանքի միջոց, այլև որպես ճարտարապետական գաղափարի արտահայտման կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգծում է կառույցի առանձին հատվածները, ձևավորում տարածության ընկալումը և նպաստում ընդհանուր գեղարվեստական ու խորհրդանշական բովանդակության բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է հայկական միջնադարյան և նոր շրջանի ճարտարապետական ժառանգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար և կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմությամբ, արվեստաբանությամբ, հայկական մշակույթով, եկեղեցական արվեստով, հուշարձանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։