Влияние сирийского кризиса на решение курдского вопроса на ближнем востоке

Տնտեսագիտություն

Գիտատնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արտադրական կարողությունների ձևավորման, գնահատման և արդյունավետ օգտագործման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերության առանձնահատկությունների համատեքստում։ Քննարկվում են ձեռնարկությունների արտադրական ներուժի օգտագործման մակարդակի վրա ազդող տնտեսական, տեխնիկական և կազմակերպական գործոնները, արտադրական սարքավորումների ծանրաբեռնվածության, աշխատանքի կազմակերպման, նյութական ու աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և արտադրանքի թողարկման ծավալների փոխկապակցվածությունը։ Ուշադրություն է դարձվում չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող արտադրական կարողությունների առաջացման պատճառներին, դրանց գնահատման մեթոդներին և արտադրության արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերության ձեռնարկությունների գործունեությանը բնորոշ խնդիրները, տեխնիկական վերազինման և արտադրական գործընթացների կատարելագործման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ներդրումային, կառավարչական և շուկայական գործոնների ազդեցությունը արտադրական ներուժի իրացման վրա։ Դիտարկվում են արտադրական կարողությունների առավել նպատակային բաշխման և օգտագործման, արտադրողականության բարձրացման, ծախսերի նվազեցման և ձեռնարկությունների մրցունակության ամրապնդման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, արդյունաբերության կառավարման մասնագետների, հետազոտողների, ձեռնարկությունների ղեկավարների, ուսանողների և Հայաստանի արդյունաբերական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տեխնոլոգիա

Գրքում ներկայացվում են կադաստրային քարտեզագրման նպատակով գեոդեզիական ցանցերի ստեղծման գիտական և տեխնոլոգիական հիմքերը՝ էլեկտրոնային և արբանյակային տեխնոլոգիաների կիրառմամբ, վերլուծվում են բարձր ճշգրտության չափումների կազմակերպման սկզբունքները, գեոդեզիական հենակետային ցանցերի նախագծման և իրականացման փուլերը, ինչպես նաև դրանց դերը տարածքային կադաստրի ձևավորման և հողօգտագործման հաշվառման գործընթացներում, դիտարկվում են GNSS համակարգերի, էլեկտրոնային տախեոմետրերի և թվային քարտեզագրման գործիքների կիրառման հնարավորությունները, ներկայացվում են տվյալների հավաքագրման, մշակման և սխալների նվազեցման մեթոդները, ուսումնասիրվում են կոորդինատային համակարգերի միավորման և ճշգրտման հարցերը, ընդգծվում է ժամանակակից GIS տեխնոլոգիաների ինտեգրումը կադաստրային համակարգերում, գիրքը միավորում է տեսական գեոդեզիական հիմունքները և գործնական կիրառությունները՝ նպատակ ունենալով ապահովել տարածքային տեղեկատվության ավելի ճշգրիտ, արդյունավետ և թվայնացված կառավարում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկի՝ Վրաստանում հայկական դիվանագիտական մարմինների գործունեության պատմական ուսումնասիրությանը 1918–1920 թվականներին։ Հետազոտության կենտրոնում նորաստեղծ հայկական պետականության և հարևան Վրաստանի միջև պաշտոնական հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման գործընթացն է, ինչպես նաև Թիֆլիսում և Վրաստանի այլ քաղաքներում գործող հայկական ներկայացուցչական կառույցների դերակատարությունը։ Քննության են առնվում դիվանագիտական հարաբերությունների ձևավորման քաղաքական նախադրյալները, ներկայացուցչության կազմակերպական կառուցվածքը, պաշտոնական բանակցությունների իրականացումը և երկու պետությունների միջև առաջացած խնդիրների կարգավորմանն ուղղված գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տնտեսական և առևտրային կապերին, հաղորդակցության ու տարանցման խնդիրներին, քանի որ Վրաստանի տարածքն առանձնահատուկ նշանակություն ուներ Հայաստանի արտաքին կապերի ապահովման համար։ Ներկայացուցչության գործունեության կարևոր ուղղություններից էին նաև Վրաստանում բնակվող հայության հետ կապված հարցերը, հյուպատոսական բնույթի աշխատանքները և Հայաստանի կառավարությանն անհրաժեշտ քաղաքական ու տնտեսական տեղեկատվության փոխանցումը։ 1918 թվականի վերջին հայ-վրացական ռազմական բախման հետևանքով երկու երկրների դիվանագիտական հարաբերությունները ժամանակավորապես ընդհատվեցին, ինչն ազդեց նաև ներկայացուցչության բնականոն աշխատանքի վրա, սակայն հարաբերությունների վերականգնումից հետո դիվանագիտական գործունեությունը շարունակվեց։ Հետագա շրջանում ներկայացուցչության կառուցվածքում գործել են մասնագիտացված ստորաբաժանումներ, որոնք զբաղվել են ֆինանսական, ռազմական և տեղեկատվական հարցերով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև դիվանագիտական ներկայացուցիչների գործունեության, նրանց պաշտոնական հաղորդագրությունների, բանակցությունների և պետական կառույցների հետ փոխգործակցության քննությունը։ Այդ նյութերը հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ոչ միայն երկկողմ հարաբերությունների խնդիրները, այլև Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման ընդհանուր սկզբունքները պետականության վերականգնման սկզբնական շրջանում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դիվանագիտության պատմության, միջազգային հարաբերությունների և Հայաստանի նորագույն պատմության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հարևան պետության տարածքում հայկական դիվանագիտական համակարգի ձևավորման, գործունեության և պետական շահերի ներկայացման առանձնահատկությունները։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Կապանի տարածաշրջանի խոսվածքներին՝ դրանց կառուցվածքային, հնչյունական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկությունների մանրամասն վերլուծությամբ։ Աշխատությունը ներկայացնում է, թե ինչպես է հարավային Հայաստանի այս տարածաշրջանի խոսքը ձևավորվել պատմական, աշխարհագրական և սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությամբ՝ պահպանելով ինչպես ընդհանուր հայերենին բնորոշ հիմքերը, այնպես էլ տեղական յուրահատուկ զարգացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունափոխական երևույթներին, բառերի տեղական տարբերակներին, փոխառություններին հարակից լեզուներից, ինչպես նաև խոսքի կենդանի կիրառությանը տարբեր սոցիալական խմբերում և տարիքային շերտերում։ Նյութում քննարկվում են նաև բարբառային շերտավորման հարցերը, խոսվածքների փոխհարաբերությունը գրական հայերենի հետ և դրանց պահպանման ու փոփոխման միտումները ժամանակակից պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր է հայ բարբառագիտության համար, քանի որ թույլ է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել Կապանի տարածաշրջանի լեզվական ինքնությունը և դրա տեղը հայոց լեզվի ընդհանուր համակարգում։

Գրականություն

Այս ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես բարոյական արժեքների, մարդկային արժանիքների և առաքինության գաղափարի շուրջ կառուցված գրական-փիլիսոփայական ուսումնասիրություն, որի կենտրոնում մարդու բարոյական վարքի, ներքին աշխարհին և հասարակության մեջ նրա դերին վերաբերող հարցերն են։ Ստեղծագործության բովանդակային առանցքը բարության, ազնվության, պատասխանատվության, կարեկցանքի, անձնազոհության և մարդկային արժանապատվության գաղափարների բացահայտումն է։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքին, որ առաքինությունը միայն առանձին բարեգործական արարքների ամբողջություն չէ, այլ մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման երկարատև գործընթաց, որն արտահայտվում է ինչպես առօրյա հարաբերություններում, այնպես էլ դժվարին իրավիճակներում կայացվող որոշումներում։ Նյութը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ մարդու և հասարակության փոխհարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են անհատական բարոյական ընտրությունները ներգործում շրջապատի և հասարակական միջավայրի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հիշողության և ժամանակի գաղափարներին, քանի որ մարդկային բարի գործերը կարող են պահպանվել որպես արժեքավոր փորձ և փոխանցվել հաջորդ սերունդներին։ Ստեղծագործության մեջ առաքինությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական հատկանիշ, այլև որպես հասարակական կյանքի բարելավման հնարավոր հիմք։ Բարոյական արժեքների մասին մտորումները կարող են ընթերցողին մղել սեփական վարքի, համոզմունքների և այլ մարդկանց նկատմամբ վերաբերմունքի վերաիմաստավորմանը։ Ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունը կարող է հետաքրքրել հատկապես այն ընթերցողներին, ովքեր կարևորում են մարդկային հարաբերություններում բարության, փոխօգնության և բարոյական պատասխանատվության նշանակությունը։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես արժեքների և բարոյական դաստիարակության վերաբերյալ նյութ, որն ընդգծում է դրական օրինակների պահպանման և տարածման կարևորությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականության և փիլիսոփայության ընթերցողներին, բարոյագիտությամբ զբաղվողներին, մանկավարժներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են մարդու բարոյական կերպարի, առաքինության և հասարակական պատասխանատվության թեմաներով։

Փիլիսոփայություն

Ժան-Պոլ Սարտրի «Էկզիստենցիալիզմը դա մարդասիրություն է» աշխատությունը էքզիստենցիալիստական փիլիսոփայության կարևոր տեքստերից է, որտեղ հեղինակը փորձում է պաշտպանել էքզիստենցիալիզմը իր ժամանակի քննադատություններից և ցույց տալ, որ այն ոչ թե հոռետեսական կամ մարդու արժեքը ժխտող ուսմունք է, այլ հակառակը՝ մարդուն լիակատար ազատություն և պատասխանատվություն վերագրող մարդասիրական փիլիսոփայություն։ Սարտրը ընդգծում է, որ մարդու գոյությունը նախորդում է նրա էությանը, այսինքն մարդը նախ գոյանում է և միայն հետո իր ընտրությունների, գործողությունների և որոշումների միջոցով ձևավորում է իր էությունը, արժեքներն ու ինքնությունը։ Այդ գաղափարը նշանակում է, որ մարդը ամբողջությամբ պատասխանատու է իր կյանքի համար և չի կարող իր գործողությունները արդարացնել նախասահմանված ճակատագրով կամ արտաքին ուժերով։ Աշխատության մեջ նա նաև խոսում է անհանգստության, ընտրության ծանրության և ազատության բեռի մասին՝ նշելով, որ ազատությունը ոչ միայն իրավունք է, այլ նաև պարտականություն, քանի որ յուրաքանչյուր ընտրություն ունի պատասխանատվություն ոչ միայն անհատի, այլև մարդկության հանդեպ՝ քանի որ մարդը իր ընտրություններով ձևավորում է օրինակ մյուսների համար։ Սարտրը հակադրում է էքզիստենցիալիզմը պասիվության և հուսահատության գաղափարներին՝ ներկայացնելով այն որպես ակտիվ կյանքի դիրքորոշում, որտեղ մարդը պետք է ինքնուրույն ստեղծի իմաստ՝ առանց արտաքին բացարձակ արժեքների։