Web տեխնոլոգիայի միջոցով տարաբաշխված համակարգերի ծրագրային ղեկավարման կազմակերպումը

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը մեթոդական հանձնարարականների ձևաչափով ներկայացնում է ԳԿՀ-ի (գրադարանային-կենտրոնացված համակարգերի) ինֆորմացիոն սպասարկման կազմակերպման հիմնական ձևերն ու մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել օգտվողներին մատուցվող տեղեկատվական ծառայությունների արդյունավետությունը։ Գրքում համակարգված կերպով բացատրվում են տեղեկատվության որոնման, մշակման, պահման և տրամադրման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց կազմակերպման ժամանակակից մոտեցումները գրադարանային միջավայրում։ Հեղինակը անդրադառնում է տեղեկատվական ծառայությունների տեսակներին՝ տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկում, թեմատիկ հարցումների կատարում, գրադարանային ցուցակների և բազաների կազմում, ինչպես նաև օգտվողների տեղեկատվական կրթության կազմակերպում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մեթոդական ուղեցույցներ՝ ուղղված որոնման համակարգերի արդյունավետ կիրառմանը, տեղեկատվական աղբյուրների ընտրությանը և դրանց որակի գնահատմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, ավտոմատացված գրադարանային համակարգերին և տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Գիրքը նաև ընդգծում է գրադարանավարների մասնագիտական պատրաստվածության և տեղեկատվական միջավայրում օգտվողների կողմնորոշման կարողությունների զարգացման կարևորությունը։ Աշխատությունը նախատեսված է գրադարանավարների, տեղեկատվական մասնագետների, մեթոդիստների, ուսանողների և գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գլխուղեղում արտադրվող և սրտանոթային համակարգի գործունեության կարգավորմանը մասնակցող նեյրոհորմոնների ու նորահայտ ցիտոկինների ուսումնասիրմանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց տեղակայմանը, բաշխվածությանը և արտահայտվածության փոփոխություններին օրգանիզմի բնականոն վիճակում և տարբեր ախտաբանական պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում իմունահիստոքիմիական հետազոտության մեթոդն է, որը հնարավորություն է տալիս հյուսվածքային մակարդակում հայտնաբերել և բնութագրել կենսաբանական ակտիվ նյութերը, պարզել դրանց կապը նյարդային և նեյրոսեկրետոր համակարգերի կառուցվածքների հետ և գնահատել դրանց փոփոխությունները հիվանդությունների ու ախտաբանական գործընթացների ժամանակ։ Աշխատությունը կարևոր տեղ է հատկացնում ուղեղի նեյրոսեկրետոր բջիջների կողմից արտադրվող կենսաբանական ակտիվ պեպտիդների ուսումնասիրմանը և դրանց հնարավոր դերակատարությանը սրտի ու անոթային համակարգի ֆունկցիոնալ կարգավորման գործընթացներում։ Հեղինակի գիտական ուղղությունը կապված է այն գաղափարի հետ, որ գլխուղեղի և սրտանոթային համակարգի միջև գոյություն ունի բարդ նեյրոէնդոկրին կապ, որի շրջանակում ուղեղում ձևավորվող որոշ հորմոնային գործոններ կարող են մասնակցել սրտի աշխատանքի, կորոնար արյան շրջանառության և օրգանիզմի հոմեոստազի կարգավորմանը։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն նեյրոքիմիայի և հյուսվածաբանության, այլև սրտաբանության, էնդոկրինոլոգիայի, իմունոլոգիայի և ախտաբանական ֆիզիոլոգիայի համար։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի նեյրոհորմոնների և ցիտոկինների փոխկապակցվածության խնդիրը, քանի որ ժամանակակից կենսաբժշկական պատկերացումների համաձայն՝ նյարդային, էնդոկրին և իմունային համակարգերը գործում են ոչ թե մեկուսացված, այլ փոխկապակցված կարգավորման միասնական համակարգի շրջանակում։ Այդ պատճառով տարբեր ախտաբանական վիճակներում դրանց արտադրության կամ հյուսվածքային տեղակայման փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է օգնել բացահայտելու հիվանդությունների զարգացման որոշակի մեխանիզմներ և նոր թիրախներ՝ ախտորոշման ու բուժական մոտեցումների համար։ Աշխատանքը ներկայացնում է Սիլվա Սամսոնի Աբրահամյանի դոկտորական ատենախոսության սեղմագիրը, որը պաշտպանվել է 2004 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Գ.Հ. Բունյաթյանի անվան կենսաքիմիայի ինստիտուտում՝ «Կենսաքիմիա» մասնագիտությամբ։ Գրառման համաձայն՝ հրատարակությունը 53 էջանոց գիտական աշխատություն է։ Թեմայի գիտական հիմքը կապված է նաև հայկական նեյրոքիմիական դպրոցի ավանդույթի հետ, որի կարևոր ներկայացուցիչներից էր Ա.Ա. Գալոյանը․ նրա հետազոտություններում ուսումնասիրվել են ուղեղի նոր նեյրոհորմոնները, դրանց սրտանոթային ազդեցությունները, ինչպես նաև նեյրոէնդոկրին և իմունային կարգավորման փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է նրանով, որ միավորում է մորֆոլոգիական, իմունահիստոքիմիական, կենսաքիմիական և ֆիզիոլոգիական մոտեցումները՝ փորձելով ավելի ամբողջական պատկերացում ձևավորել ուղեղի կենսաակտիվ ազդանշանային համակարգերի և դրանց նշանակության մասին նորմայում ու պաթոլոգիայում։ Այն հատկապես կարող է հետաքրքրել բժշկական և կենսաբանական մասնագիտությունների ուսանողներին, հետազոտողներին, նեյրոկենսաբանության, կենսաքիմիայի, հյուսվածաբանության, իմունոլոգիայի, ախտաբանական ֆիզիոլոգիայի և սրտաբանության ոլորտների մասնագետներին։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է պատահական բլոկ-հիերարխիկ ցանցերի տոպոլոգիական բնութագրիչների ավտոմատացված հետազոտության համակարգի մշակմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում բարդ ցանցերի տեսությունն է, որտեղ ցանցը ներկայացվում է որպես հանգույցների և դրանց միջև կապերի համակարգ, իսկ հանգույցները կարող են միավորվել տարբեր խմբերի կամ համայնքների՝ ըստ իրենց կապերի կառուցվածքի։ Բլոկ-հիերարխիկ մոդելը հնարավորություն է տալիս նկարագրել բազմամակարդակ և համայնքային կառուցվածք ունեցող ցանցեր՝ հաշվի առնելով ինչպես առանձին հանգույցների միջև փոխկապակցվածությունը, այնպես էլ ավելի խոշոր խմբերի և ենթախմբերի ձևավորումը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում նման պատահական ցանցերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և դրանց քանակական գնահատմանը։ Տոպոլոգիական բնութագրիչների շարքում կարող են դիտարկվել հանգույցների աստիճանները, կապերի խտությունը, միջին հեռավորությունները, կլաստերացման մակարդակը, կապակցվածության հատկությունները, համայնքային կառուցվածքը և այլ չափորոշիչներ, որոնք հնարավորություն են տալիս նկարագրել ցանցի ներքին կազմակերպվածությունը։ Հետազոտության առանձնահատկությունն այն է, որ այդ գործընթացը նախատեսվում է իրականացնել ավտոմատացված համակարգի միջոցով՝ նվազեցնելով մեծածավալ հաշվարկների և բազմակի փորձարկումների ժամանակ կատարվող ձեռքով աշխատանքի անհրաժեշտությունը։ Համակարգի մշակումը ենթադրում է տվյալների ներմուծման, պատահական ցանցերի գեներացման կամ մշակման, անհրաժեշտ տոպոլոգիական ցուցանիշների հաշվարկման, արդյունքների պահպանման և դրանց վերլուծության գործիքների համադրում։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր պարամետրերով կառուցված ցանցերի վարքագիծը, կատարել բազմաթիվ փորձարկումներ և համեմատել ստացված արդյունքները։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ պատահական բլոկ-հիերարխիկ ցանցերի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բարդ համակարգերում համայնքային և հիերարխիկ կառուցվածքների ձևավորման օրինաչափությունների ավելի լավ ըմբռնմանը։ Ավտոմատացման բաղադրիչը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս բարձրացնել հաշվարկների արագությունն ու վերարտադրելիությունը և ստեղծել հետազոտական գործիք, որը կարող է կիրառվել տարբեր պարամետրերի և ցանցային մոդելների համեմատական ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել համակարգչային գիտության, կիրառական մաթեմատիկայի, ցանցերի տեսության, տվյալների վերլուծության և ծրագրային համակարգերի մշակման ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին ու ուսանողներին։ Այն հատկապես օգտակար կարող է լինել այն հետազոտողների համար, ովքեր զբաղվում են բարդ ցանցերի մոդելավորմամբ, ցանցային կառուցվածքների քանակական վերլուծությամբ և դրանց ուսումնասիրության ավտոմատացման խնդիրներով։

Բնապահպանություն

Շրջակա միջավայրը հանդիսանում է ամբողջական համակարգ, որը ներառում է բնական, սոցիալական և կառուցվածքային գործոններ՝ ձևավորելով մարդու և մյուս կենդանի օրգանիզմների գոյության, զարգացման և կենսագործունեության պայմանները։ Այն ներառում է օդը, ջուրը, հողը, կլիման, էկոհամակարգերը, բիոլոգիական բազմազանությունը և մարդկանց գործունեության արդյունքները, որոնք փոխկապակցված են միմյանց հետ՝ ստեղծելով համալիր և դինամիկ միջավայր։ Շրջակա միջավայրի ուսումնասիրությունը և պահպանությունը նպատակ ունի գնահատել մարդկային գործունեության ազդեցությունը, կանխարգելել աղտոտումը, պահպանել բնական ռեսուրսները և ապահովել էկոլոգիական հավասարակշռություն՝ նպաստելով ինչպես մարդու առողջությանը, այնպես էլ կենսաբազմազանության պահպանմանը։ Այն ընդգրկում է կառավարական, գիտական, կրթական և հասարակական մոտեցումներ՝ նպատակ ունենալով ստեղծել անվտանգ, առողջ և կայուն զարգացող միջավայր, որտեղ տնտեսությունը, սոցիալական գործընթացները և բնական համակարգերը համագործակցում են՝ երկարաժամկետ ներդաշնակություն ապահովելու համար։ Շրջակա միջավայրը հանդիսանում է կենսագործունեության առանցքային պայմանը և սոցիալ-տնտեսական կայունության կարևոր ցուցիչը ցանկացած երկրում։

Տնտեսագիտություն

UNIDO (Միավորված Ազգերի Արդյունաբերական Զարգացման Կազմակերպություն) 2017 թվականի վերաբերյալ այս նյութը կառուցված է որպես վերլուծական աշխատանք, որը ներկայացնում է կազմակերպության դերը համաշխարհային տնտեսական զարգացման համակարգում, դրա գործունեության ուղղությունները և համագործակցությունը Հայաստանի Հանրապետության հետ։ Ներածության մասում տրվում է ընդհանուր պատկերացում UNIDO-ի մասին՝ որպես միջազգային կառույց, որի հիմնական առաքելությունն է զարգացող երկրների արդյունաբերականացման խթանումը, կայուն տնտեսական աճի ապահովումը և տեխնոլոգիական առաջընթացի աջակցությունը։ Առաջին գլխում մանրամասն ներկայացվում են UNIDO-ի նպատակները և խնդիրները, որոնք ներառում են արդյունաբերական զարգացման խթանումը, փոքր և միջին ձեռնարկությունների աջակցությունը, էկոլոգիապես մաքուր արտադրության ներդրումը և զարգացող երկրների մրցունակության բարձրացումը։ Երկրորդ գլխում վերլուծվում է կազմակերպության գործունեությունը 2016 թվականին՝ ընդգծելով իրականացված ծրագրերը, տեխնիկական աջակցության նախաձեռնությունները, ներդրումային նախագծերը և միջազգային համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Երրորդ գլխում ներկայացվում է UNIDO-ի և Հայաստանի Հանրապետության համագործակցությունը՝ ընդգրկելով արդյունաբերության արդիականացման, էներգաարդյունավետության բարձրացման, փոքր բիզնեսի զարգացման և միջազգային ծրագրերին ինտեգրման ոլորտները։ Եզրակացության մեջ ամփոփվում են կազմակերպության գործունեության հիմնական արդյունքները և դրա նշանակությունը գլոբալ ու ազգային մակարդակներում, իսկ օգտագործված գրականության ցանկը ներկայացնում է ուսումնասիրության համար կիրառված աղբյուրները։

Այլ առարկաներ

Այս նյութը ներկայացնում է հանձնարարական բնույթի գրականության ցանկ և ուղեցույցային մոտեցումներ՝ ուղղված կոմունիստական կենսակերպի և աշխատանքի սկզբունքների ձևավորմանն ու ամրապնդմանը հասարակության մեջ։ Այն անդրադառնում է գաղափարական այն հիմքերին, որոնք նպատակ ունեն ձևավորել կոլեկտիվիզմի, սոցիալիստական աշխատանքի էթիկայի և հասարակական պարտքի գիտակցման վրա հիմնված վարքագիծ։ Նյութում ընդգրկված գրականությունը սովորաբար ուղղված է աշխատավորի դաստիարակությանը, արտադրական կարգապահության բարձրացմանը, հասարակական ունեցվածքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորմանը և անհատական ու կոլեկտիվ շահերի համադրմանը։ Շեշտադրվում է նաև գաղափարական կրթության դերը՝ որպես սոցիալիստական հասարակարգում անձի ձևավորման կարևոր գործոն, որտեղ աշխատանքը դիտարկվում է ոչ միայն տնտեսական անհրաժեշտություն, այլև բարոյական և հասարակական արժեք։