XX դ. արտասահմանյան դրամատուրգիա. Հատոր 1

Տնտեսագիտություն

Ընտանեկան պահանջմունքների մակարդակները ընտանիքի նյութական և ոչ նյութական կարիքների դասակարգումն է՝ ըստ դրանց կարևորության և բավարարման առաջնահերթության։ Սովորաբար առանձնացվում են առաջնային (ֆիզիոլոգիական) պահանջմունքներ՝ սնունդ, հագուստ, բնակարան և առողջապահություն, որոնք ապահովում են ընտանիքի գոյատևումը։ Երկրորդ մակարդակում են սոցիալական և կենցաղային պահանջմունքները՝ կրթություն, հաղորդակցություն, հանգիստ և մշակութային կյանք։ Երրորդ մակարդակում գտնվում են զարգացման և բարձր կարգի պահանջմունքները՝ ինքնակրթություն, մասնագիտական աճ, ինքնիրացում և հոգևոր զարգացում։ Ընտանեկան պահանջմունքների ճիշտ գնահատումն ու բավարարման հավասարակշռությունը կարևոր դեր ունեն ընտանիքի բարեկեցության, կայունության և կյանքի որակի բարձրացման գործում։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1930-ական թվականներին ձևավորված բնակելի կառուցապատման զանգվածների արդիականացման և դրանց՝ որպես քաղաքաշինական ժառանգության պահպանության խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պատմական բնակելի թաղամասերի ճարտարապետական և քաղաքաշինական առանձնահատկությունների պահպանման ու ժամանակակից կենսական պահանջներին դրանց հարմարեցման միջև հավասարակշռության ապահովումն է։ Քննվում են տվյալ ժամանակաշրջանի բնակելի կառուցապատմանը բնորոշ հատակագծային սկզբունքները, փողոցային ցանցը, շենքերի տարածական փոխդասավորությունը, բակային համակարգերը, կանաչ տարածքները, կառուցապատման մասշտաբը և ճարտարապետական արտահայտչամիջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն արժեքավոր հատկանիշների բացահայտմանը, որոնց շնորհիվ առանձին շենքերից բացի ամբողջական բնակելի միջավայրը կարող է դիտարկվել որպես քաղաքաշինության պատմության հուշարձան։ Ուսումնասիրվում են ժամանակի ընթացքում շենքերի ֆիզիկական մաշվածության, ինժեներական ենթակառուցվածքների հնացման, բնակարանային պահանջների փոփոխության և չհամակարգված վերակառուցումների հետևանքով առաջացող խնդիրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արդիականացման այնպիսի սկզբունքների մշակումը, որոնք հնարավորություն են տալիս բարելավել բնակելի պայմանները, շենքերի գործառական հնարավորությունները և ենթակառուցվածքները՝ հնարավորինս պահպանելով պատմական կառուցապատման տարածական կառուցվածքն ու ճարտարապետական ինքնությունը։ Դիտարկվում են վերականգնման, վերակառուցման, հարմարեցված օգտագործման և պահպանական միջամտությունների տարբեր մոտեցումներ՝ քաղաքաշինական ամբողջականության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև նոր կառուցապատման ազդեցությունը պատմական թաղամասերի ուրվագծի, մասշտաբի և տեսողական ընկալման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պահպանության իրավական և կազմակերպական մեխանիզմներին, տարածքների պատմամշակութային արժեքի գնահատման չափանիշներին և քաղաքաշինական փաստաթղթերում պահպանական պահանջների ներառման անհրաժեշտությանը։ Բնակելի զանգվածները դիտարկվում են ոչ միայն որպես շենքերի հավաքածու, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի սոցիալական, ճարտարապետական և քաղաքաշինական գաղափարները մարմնավորող միասնական միջավայր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքաշինության պատմության, ճարտարապետական ժառանգության պահպանության, վերականգնման և բնակելի միջավայրի արդիականացման մոտեցումները՝ պատմական կառուցապատման արժեքների և ժամանակակից քաղաքային պահանջների համատեղման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։

Lեզվաբանություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է ռուսական դիվանագիտական թեզերի լեզվաբանական միջոցների վերլուծությանը, որոնք ծառայում են միտիգացիայի (մեղմեցման, լռեցման կամ նրբագոյացման) գործառույթին՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ոճի, բառապաշարի և քերականական կառուցվածքների վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է, թե ինչպես դիվանագետները խոսքում կամ գրավոր հաղորդագրություններում օգտագործում են մեղմացնող արտահայտություններ, հապաղող ձևակերպումներ, մոդալիզատորներ և այլ ռեֆրակտիվ գործիքներ՝ նվազեցնելու կոնֆլիկտային պոտենցիալը, պահպանելու դիվանագիտական շեշտադրումները և կառուցելու քաղաքական համաձայներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգրկում է լեզվաբանական վերլուծության մեթոդներ, օրինակներ՝ պաշտոնական ելույթներից, բանակցությունների արձանագրություններից և պաշտոնական հաղորդագրություններից, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել միտիգացիայի գործառույթների նուրբ ձևերն ու ինտերակտիվ դերը դիվանագիտական հաղորդակցությունում։ Աշխատանքը կարևոր է լեզվաբանների, միջմշակութային կոմունիկացիայի մասնագետների և քաղաքական հաղորդակցության ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով լեզվաբանական տեխնիկայի, հոգեբանական ազդեցության և դիվանագիտական ռազմավարությունների համադրության վերլուծությանը։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ցանցային մարքեթինգում անձի ներգրավվածությունը պայմանավորող հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն անհատական, սոցիալական և մոտիվացիոն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել ցանցային մարքեթինգին միանալու, այդ գործունեությունը շարունակելու և դրանում ակտիվ մասնակցություն ցուցաբերելու որոշման վրա։ Աշխատության շրջանակում անձի ներգրավվածությունը դիտարկվում է որպես բազմագործոն գործընթաց, որի վրա կարող են ազդել ինչպես անհատի ներքին դրդապատճառները, այնպես էլ սոցիալական միջավայրը, խմբային հարաբերությունները և գործունեության վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մոտիվացիային՝ նյութական եկամուտ ստանալու ձգտմանը, մասնագիտական կամ անձնական ինքնաիրացման ցանկությանը, անկախ աշխատանքի հնարավորությանը, սոցիալական ճանաչման պահանջմունքին և սեփական կարողությունների դրսևորմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձի ինքնագնահատականին, ինքնարդյունավետության զգացմանը, հաղորդակցական հմտություններին, նախաձեռնողականությանը, ռիսկի նկատմամբ վերաբերմունքին և անորոշ իրավիճակներում որոշումներ ընդունելու առանձնահատկություններին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական ազդեցության մեխանիզմներին, քանի որ ցանցային մարքեթինգում ներգրավվելու որոշման վրա կարող են էապես ազդել ընտանիքի անդամները, ընկերները, ծանոթները, գործընկերները և խմբային միջավայրը։ Ուսումնասիրվում են վստահության ձևավորման, հեղինակության, սոցիալական պատկանելիության, փոխադարձ աջակցության և խմբային նորմերի ազդեցության հնարավոր մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նաև համոզման և հաղորդակցության հոգեբանական մեթոդները, որոնք կիրառվում են պոտենցիալ մասնակիցների հետ շփման ժամանակ, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք նպաստում են առաջարկվող գործունեության նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներգրավված անձանց և չներգրավված անձանց հոգեբանական առանձնահատկությունների համեմատությունը՝ հնարավոր տարբերակիչ գործոնների բացահայտման նպատակով։ Կարող են կիրառվել հոգեբանական թեստավորման, հարցման, հարցազրույցի և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ անձի մոտիվացիոն, սոցիալական և անհատական հատկանիշների կապը ներգրավվածության մակարդակի հետ գնահատելու համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ցանցային մարքեթինգում երկարաժամկետ մասնակցությունը պահպանող գործոններին՝ նպատակների իրագործման ընկալմանը, սոցիալական աջակցությանը, հաջողության սպասումներին, աշխատանքի նկատմամբ բավարարվածությանը և խմբի հետ նույնականացմանը։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել ներգրավվածության առողջ և խնդրահարույց դրսևորումները՝ հաշվի առնելով ֆինանսական ռիսկերը, սոցիալական ճնշումը և անհատի որոշումների ինքնուրույնության հարցերը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ցանցային մարքեթինգում մարդու վարքի ավելի ամբողջական հոգեբանական բացատրությանը և հաղորդակցական ու կառավարչական մոտեցումների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության մասնագետներին, մարքեթոլոգներին, սպառողական վարք ուսումնասիրող հետազոտողներին, բիզնեսի կառավարման մասնագետներին և անձի մոտիվացիայի ու սոցիալական ազդեցության մեխանիզմներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է գլանաձև քվանտային կետի էլեկտրոնային վիճակների և օպտիկական հատկությունների խորացված տեսական ուսումնասիրությանը՝ սահմանափակող Մորսի պոտենցիալի կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել քվանտային սահմանափակման պայմաններում համակարգի էներգետիկ սպեկտրի, էլեկտրոնային վիճակների կառուցվածքի և օպտիկական արձագանքի ձևավորման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվող մոդելը համադրում է գլանաձև երկրաչափության առանձնահատկությունները և ոչ հարմոնիկ սահմանափակող պոտենցիալը, ինչի շնորհիվ հնարավոր է առավել իրատեսականորեն նկարագրել նանոմասշտաբային համակարգերում մասնիկների շարժման որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են քվանտային համակարգի Շրյոդինգերի հավասարման լուծումները, թույլատրելի էներգիական մակարդակները, համապատասխան ալիքային ֆունկցիաները և քվանտային թվերով պայմանավորված վիճակների կառուցվածքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գլանաձև քվանտային կետի երկրաչափական պարամետրերի և Մորսի պոտենցիալի բնութագրերի ազդեցությանը էլեկտրոնային վիճակների էներգիայի և տարածական բաշխման վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև այն հարցը, թե սահմանափակման ուժի և նանոկառուցվածքի չափերի փոփոխությունն ինչպես կարող է փոխել էներգիական մակարդակների դասավորությունը և դրանց միջև հնարավոր անցումները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչը համակարգի օպտիկական հատկությունների ուսումնասիրությունն է։ Դիտարկվում են էլեկտրամագնիսական ճառագայթման հետ փոխազդեցությունը, էլեկտրոնային վիճակների միջև օպտիկական անցումները, անցումների հավանականությունները և դրանց արդյունքում ձևավորվող սպեկտրային բնութագրերը։ Վերլուծվում է օպտիկական արձագանքի կախվածությունը քվանտային կետի երկրաչափական չափերից, պոտենցիալի պարամետրերից և էլեկտրոնային վիճակների էներգետիկ կառուցվածքից։ Այդպիսի կախվածությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տեսականորեն գնահատել նանոկառուցվածքի օպտիկական հատկությունները կառավարելու հնարավորությունները։ Աշխատության շրջանակում մաթեմատիկական մոդելավորման և թվային հաշվարկների միջոցով կարող են ստացվել տարբեր պարամետրերի դեպքում համակարգի էներգիական մակարդակների և օպտիկական անցումների քանակական բնութագրերը, ինչպես նաև ուսումնասիրվել դրանց փոփոխության օրինաչափությունները։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել քվանտային կետերի և այլ ցածրաչափ նանոկառուցվածքների ֆիզիկական հատկությունների հետագա տեսական ուսումնասիրություններում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քվանտային ֆիզիկայի, պինդ մարմնի ֆիզիկայի, նանոֆիզիկայի, կիսահաղորդչային ֆիզիկայի և օպտոէլեկտրոնիկայի մասնագետներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է քվանտային սահմանափակման, էլեկտրոնային վիճակների և օպտիկական երևույթների փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ՝ գլանաձև քվանտային համակարգի համար սահմանափակող Մորսի պոտենցիալի մոդելի շրջանակում։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։