Զանգեզուրի գոյապայքարը 1917-1920 թթ.

Քիմիա

Ֆիզիկաքիմիական և կենսաքիմիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կենսամակրոմոլեկուլների՝ սպիտակուցների, դեզօքսիռիբոնուկլեինաթթվի (ԴՆԹ) և լիպոսոմների փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը դիալկիլսուլֆօքսիդների և դրանց պլատինային համալիր միացությունների հետ։ Քննության են առնվում նշված նյութերի մոլեկուլային կառուցվածքի, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և կենսաբանական համակարգերի հետ փոխազդեցության հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սպիտակուցների կառուցվածքային կայունության, ԴՆԹ-ի մոլեկուլային կազմակերպման և լիպոսոմների թաղանթային հատկությունների վրա ուսումնասիրվող միացությունների հնարավոր ազդեցություններին։ Վերլուծվում են միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների բնույթը, կապման մեխանիզմները, համալիրագոյացման գործընթացները և դրանց կախվածությունը միջավայրի ֆիզիկաքիմիական պայմաններից։ Քննարկվում են նաև սպեկտրոսկոպիական, ջերմադինամիկական և կենսաֆիզիկական հետազոտական մեթոդների կիրառման հնարավորությունները՝ մոլեկուլային փոխազդեցությունների բնութագրման և կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատման նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են դիալկիլսուլֆօքսիդների քիմիական առանձնահատկությունները, պլատինի կոորդինացիոն միացությունների հատկությունները և կենսաբանական մոդելային համակարգերի հետ դրանց փոխազդեցությունների համեմատական վերլուծության մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում ստացվող ֆիզիկաքիմիական տվյալների նշանակությանը կենսաակտիվ միացությունների հատկությունների բացահայտման, դեղագործական քիմիայի, մոլեկուլային կենսաֆիզիկայի և կենսաբանական թաղանթների հետազոտության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական քիմիայի, կենսաքիմիայի, կենսաֆիզիկայի, կոորդինացիոն քիմիայի և մոլեկուլային կենսաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, թեմատիկ ընդգրկման և պատմական մտածողության քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու դերը հայ պատմավիպասանության զարգացման մեջ։ Հեղինակի ստեղծագործության հիմքում ընկած է հայ ժողովրդի պատմական անցյալի գեղարվեստական վերակերտման ձգտումը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները, նշանավոր անհատները, պետականության գաղափարը, ազգային ինքնությունը և ժողովրդի ճակատագիրը ներկայացվում են ոչ միայն որպես անցյալի փաստեր, այլև որպես ժամանակակից ընթերցողի համար կարևոր արժեքային ու բարոյական խնդիրներ։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությանը։ Հայկ Խաչատրյանը պատմական իրականությունը վերարտադրում է ոչ թե պարզապես փաստերի հաջորդական շարադրանքով, այլ ստեղծում է կենդանի գեղարվեստական աշխարհ, որտեղ պատմական անձինք և իրադարձությունները ստանում են հոգեբանական ու մարդկային մեկնաբանություն։ Նրա պատմավեպերում պատմությունը միահյուսվում է կերպարների անձնական ճակատագրերին, նրանց ապրումներին, նպատակներին, պայքարին և բարոյական ընտրություններին, ինչի շնորհիվ անցյալի մեծ իրադարձությունները ներկայացվում են մարդու անհատական փորձառության միջոցով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային ինքնագիտակցության և հայրենասիրության թեման։ Պատմական անցյալի պատկերումը հաճախ ծառայում է ազգային հիշողության պահպանմանն ու վերաիմաստավորմանը, իսկ հերոսների պայքարը հայրենիքի, ազատության և պետականության համար ներկայացվում է որպես ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյական արժեքների դրսևորում։ Միաժամանակ հեղինակի պատմավեպերում հերոսները չեն ներկայանում միայն իբրև իդեալականացված ազգային կերպարներ․ նրանց մարդկային հատկանիշները, ներքին հակասությունները, ձգտումները և դժվարությունները հնարավորություն են տալիս պատմական կերպարին հաղորդել հոգեբանական ամբողջականություն։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև պատմության և գեղարվեստական ժամանակի հարաբերությանը։ Անցյալի դեպքերը ներկայացվում են այնպես, որ դրանց ազդեցությունը տարածվում է նաև ներկայի վրա․ պատմական հիշողությունը դառնում է ինքնաճանաչման միջոց և հնարավորություն է տալիս հասկանալու ազգային ու հասարակական արժեքների ձևավորման ընթացքը։ Այս առումով պատմավեպը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի մասին պատմող գրական ժանր, այլև որպես ներկայի հետ երկխոսության ձև։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հեղինակի լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին։ Պատմական միջավայրի ստեղծման համար կարևոր դեր ունեն ժամանակաշրջանին համապատասխան կենցաղային մանրամասները, սովորույթների և բարքերի նկարագրությունները, ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների պատկերումը, ինչպես նաև կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Այս բոլոր բաղադրիչները նպաստում են պատմական միջավայրի հավաստիությանն ու գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրանք հնարավորություն են տալիս դիտարկել պատմական գրականության հիմնական խնդիրներից մեկը՝ ինչպես կարելի է փաստական անցյալը վերածել գեղարվեստական իրականության՝ չկորցնելով պատմական իրադարձությունների նշանակությունը և միաժամանակ ստեղծելով ինքնուրույն գրական աշխարհ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պատմական թեման հեղինակի համար դառնում է մարդու, ժողովրդի և պետության փոխհարաբերությունների մասին խորհելու միջոց։ Նրա ստեղծագործություններում անցյալի հերոսական և ողբերգական էջերը միավորվում են ազգային հիշողության, արժանապատվության, ազատության և պատմական պատասխանատվության գաղափարների շուրջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, պատմավեպի և պատմական թեմայով գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին, ուսանողներին, ուսուցիչներին և ընթերցողներին՝ օգնելով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայկ Խաչատրյանի պատմավիպասանական ժառանգության, նրա գեղարվեստական մտածողության և հայ պատմավեպի զարգացման մեջ ունեցած նշանակության մասին։

Այլ առարկաներ

Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության, այգեգործության և ագրոտեխնոլոգիաների ոլորտների ուսանողների, ինչպես նաև պտղաբուծությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Աշխատությունում մանրամասն ներկայացվում են պտղատու մշակաբույսերի կենսաբանական առանձնահատկությունները, դրանց աճի և զարգացման օրինաչափությունները, ինչպես նաև պտղաբերության ձևավորման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պտղատու ծառատեսակների և թփերի սորտային կազմին, դրանց ընտրության և տեղայնացման սկզբունքներին՝ հաշվի առնելով հողի և կլիմայական պայմանները։ Նյութում ընդգրկված են նաև այգիների հիմնման և խնամքի տեխնոլոգիաները՝ ներառյալ հողի նախապատրաստումը, տնկման սխեմաները, ոռոգման և պարարտացման համակարգերը, ինչպես նաև էտման և ձևավորման մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պտղատու մշակաբույսերի հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարին, ինչպես նաև ինտեգրված պաշտպանության համակարգերին, որոնք նպաստում են բերքի որակի և քանակի պահպանմանը։ Բացի այդ, քննարկվում են բերքատվության բարձրացման, արտադրանքի պահպանման և իրացման կազմակերպման հարցերը՝ ընդգծելով ոլորտի տնտեսական արդյունավետությունը։ Նյութը միավորում է գիտական հիմքերը և գործնական փորձը՝ ձևավորելով ամբողջական պատկերացում պտղաբուծության ժամանակակից մոտեցումների մասին:

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է մարդու ծայրամասային արյան բջիջների մշակույթում ինտերլեյկինների՝ IL-1β և IL-10 սինթեզի ինդուկցիայի և կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ տարբեր կենսաբանորեն ակտիվ գործոնների ազդեցության պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պրոբիոտիկ ծագման միկրոօրգանիզմների, մասնավորապես Lactobacillus acidophilus Narine-ի ազդեցությանը իմունային պատասխանների ձևավորման վրա, ինչպես նաև այլ կենսաակտիվ միացությունների դերին բջջային իմունոկարգավորման գործընթացներում։ Հեղինակը վերլուծում է IL-1β-ի՝ որպես պրոինֆլամատոր ցիտոկինի, և IL-10-ի՝ որպես հակաբորբոքային միջնորդի, փոխհարաբերությունները՝ ընդգծելով դրանց հավասարակշռության նշանակությունը իմունային հոմեոստազի պահպանման համար։ Աշխատությունում ներկայացվում են in vitro փորձարարական տվյալներ, որոնք ստացվել են մարդու արյան մոնոնուկլեար բջիջների մշակույթների վրա իրականացված հետազոտությունների արդյունքում՝ գնահատելով տարբեր կենսաբանական խթանիչների ազդեցությունը ցիտոկինների արտազատման վրա։ Քննարկվում են նաև իմունակարգավորման հնարավոր մեխանիզմները՝ կապված բջջային ազդանշանային ուղիների ակտիվացման, գենային արտահայտման փոփոխությունների և բորբոքային արձագանքի մոդուլյացիայի հետ։ Նյութը նպաստում է պրոբիոտիկների և իմունոկարգավորիչ միացությունների ազդեցության ավելի խորքային ըմբռնմանը՝ բացելով հնարավորություններ նոր թերապևտիկ մոտեցումների մշակման համար իմունային համակարգի տարբեր խանգարումների դեպքում

Իրավաբանություն

Հրատարակությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական համակարգի հիմնարար իրավական փաստաթղթին, որն ընդունվել է 1993 թվականին և սահմանում է պետության հասարակական ու պետական կառուցվածքի հիմնական սկզբունքները։ Նյութում ամրագրված են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, պետական իշխանության կազմակերպման սկզբունքները, իշխանության ճյուղերի փոխհարաբերությունները և դաշնային պետական կառուցվածքի հիմքերը։ Փաստաթուղթը սահմանում է Ռուսաստանի Դաշնության՝ որպես ժողովրդավարական, դաշնային և իրավական պետության հիմնական բնութագրերը, ինչպես նաև իշխանության և տեղական ինքնակառավարման իրականացման սահմանադրական հիմքերը։ Առանձին գլուխներում կարգավորվում են նախագահի, խորհրդարանի, կառավարության և դատական իշխանության լիազորությունները, դրանց ձևավորման ու գործունեության հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև դաշնային և տարածաշրջանային իշխանությունների իրավասությունների սահմանազատումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքացիների քաղաքական, քաղաքացիական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ու ազատությունների ամրագրմանը, դրանց պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և պետության պարտականություններին։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև սահմանադրական կարգի հիմնարար սկզբունքները, իշխանության աղբյուրի, պետական ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության և իրավական պետության վերաբերյալ դրույթները։ Փաստաթղթում սահմանվում են նաև սահմանադրական փոփոխությունների և վերանայման հետ կապված ընթացակարգերը, որոնք նախատեսված են հիմնական օրենքի կայունությունն ու իրավական գերակայությունն ապահովելու համար։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է Ռուսաստանի պետական և իրավական համակարգի ուսումնասիրության համար և կարող է օգտագործվել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների և մարդու իրավունքների վերաբերյալ կրթական ու գիտական աշխատանքներում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, քաղաքագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին, հետազոտողներին և Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ժողովրդավարական համախմբման պայմաններում քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության ձևավորման, զարգացման և արդյունավետության բարձրացման տեսական, ինստիտուցիոնալ ու հասարակական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական գործընթացների օրինակով։ Հետազոտության առանցքում են քաղաքական մասնակցության էությունը, դրա հիմնական ձևերն ու մեխանիզմները, ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացման գործընթացում քաղաքացիների ներգրավվածության նշանակությունը և հասարակության ու պետական իշխանության փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդավարական համախմբման հասկացության տեսական մեկնաբանություններին, քաղաքական համակարգի կայունացման պայմաններին, ժողովրդավարական արժեքների հասարակական արմատավորմանը և քաղաքական ինստիտուտների նկատմամբ հանրային վստահության ձևավորման գործոններին։ Ուսումնասիրվում են քաղաքական մասնակցության ավանդական և ժամանակակից ձևերը, մասնավորապես՝ ընտրություններին մասնակցությունը, քաղաքական կուսակցությունների գործունեության մեջ ներգրավվածությունը, հասարակական կազմակերպությունների աշխատանքը, հանրային քննարկումները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, խաղաղ հավաքները և պետական որոշումների ընդունման գործընթացների նկատմամբ հասարակական վերահսկողությունը։ Կարևորվում է քաղաքական մասնակցության և ժողովրդավարական կառավարման փոխկապակցվածությունը՝ հաշվի առնելով քաղաքացիների ներգրավվածության հնարավոր ազդեցությունը քաղաքական ներկայացուցչության, պետական կառավարման հաշվետվողականության և հանրային քաղաքականության ձևավորման վրա։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի անկախացումից հետո քաղաքական համակարգի վերափոխման առանձնահատկությունները, բազմակուսակցական համակարգի ձևավորումը, ընտրական ինստիտուտների զարգացումը և քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների գործունեության ընդլայնումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում քաղաքական մշակույթի, հասարակական արժեքների, պատմական փորձառության և սոցիալ-տնտեսական պայմանների ազդեցությանը քաղաքացիների քաղաքական վարքագծի և մասնակցության շարժառիթների վրա։ Քննարկվում են քաղաքական ակտիվության և պասիվության պատճառները, քաղաքական օտարման, հասարակական անվստահության, քաղաքացիական անտարբերության և քաղաքական գործընթացներից հեռանալու հնարավոր գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալական անհավասարության, կրթական մակարդակի, զբաղվածության, բնակության վայրի և տեղեկատվության հասանելիության ազդեցությանը քաղաքական մասնակցության հնարավորությունների վրա։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում երիտասարդների, կանանց, տարբեր սոցիալական խմբերի և մարզային բնակչության քաղաքական ներգրավվածության առանձնահատկությունները, նրանց մասնակցության խոչընդոտները և հանրային որոշումների կայացման գործընթացներում ներկայացվածության հարցերը։ Կարևորվում են քաղաքական սոցիալականացման մեխանիզմները, ընտանիքի, կրթական հաստատությունների, լրատվամիջոցների և հասարակական կազմակերպությունների դերը քաղաքացիների քաղաքական գիտակցության ու քաղաքացիական պատասխանատվության ձևավորման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքական կուսակցությունների և քաղաքացիական հասարակության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, կուսակցությունների հասարակական ներկայացուցչության գործառույթների գնահատումը և քաղաքացիների շահերի արտահայտման ինստիտուցիոնալ հնարավորությունների վերլուծությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական կազմակերպությունների, նախաձեռնող խմբերի և քաղաքացիական շարժումների գործունեությանը՝ որպես հանրային մասնակցության և քաղաքական պահանջների ձևակերպման հնարավոր հարթակների։ Քննարկվում են պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մակարդակներում մասնակցային մեխանիզմների զարգացման հարցերը, այդ թվում՝ հանրային լսումների, խորհրդակցությունների, համայնքային քննարկումների և քաղաքացիների առաջարկությունների ներկայացման ընթացակարգերի նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակներում դիտարկվում են նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, սոցիալական ցանցերի և թվային հաղորդակցության միջոցների ազդեցությունները քաղաքական մասնակցության նոր ձևերի առաջացման վրա։ Կարևորվում են առցանց քաղաքական քննարկումների, էլեկտրոնային մասնակցության և թվային քաղաքացիական նախաձեռնությունների հնարավորությունները, ինչպես նաև տեղեկատվական անհավասարության, ապատեղեկատվության և հասարակական բևեռացման հետ կապված մարտահրավերները։ Հետազոտության տեսական հիմքում կարող են դիտարկվել մասնակցային և ներկայացուցչական ժողովրդավարության հայեցակարգերը, քաղաքական մշակույթի տեսությունները, քաղաքացիական հասարակության վերաբերյալ մոտեցումները և ժողովրդավարական անցման ու համախմբման ուսումնասիրության համեմատական մեթոդները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում Հայաստանի քաղաքական գործընթացների համեմատական վերլուծությանը՝ հաշվի առնելով հետխորհրդային հասարակությունների ինստիտուցիոնալ վերափոխումների առանձնահատկությունները, պետական կառավարման զարգացման տարբեր փուլերը և հասարակական մասնակցության փոփոխվող պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքական մասնակցության գնահատման մեթոդաբանական հարցերին, մասնավորապես՝ հասարակական կարծիքի ուսումնասիրություններին, ընտրական մասնակցության ցուցանիշների վերլուծությանը, սոցիոլոգիական հարցումներին և քաղաքական վարքագծի որակական ու քանակական հետազոտության հնարավորություններին։ Կարևորվում է ժողովրդավարական համախմբման գործընթացում ոչ միայն քաղաքացիների մասնակցության ծավալը, այլև դրա բովանդակությունը, կամավորությունը, տեղեկացվածությունը և հանրային որոշումների վրա ազդեցության իրական հնարավորությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու քաղաքական մասնակցության զարգացման խոչընդոտներն ու ինստիտուցիոնալ նախադրյալները, ինչպես նաև հանրային վստահության, քաղաքական հաշվետվողականության և քաղաքացիական ներգրավվածության միջև փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտությունն ունի գիտական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանի քաղաքական համակարգի զարգացման, ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացման, քաղաքացիական հասարակության և քաղաքական վարքագծի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, քաղաքական սոցիոլոգների, պետական կառավարման մասնագետների, իրավաբանների, հասարակական կազմակերպությունների հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների, ուսանողների և Հայաստանի ժողովրդավարական զարգացման ու քաղաքացիական մասնակցության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։