Վիկտոր Համբարձումյան

Փիլիսոփայություն

Հնագույն քաղաքական դասական է, որը ներկայացնում է իշխանության պահպանման և կառավարման իրական, երբեմն՝ սառն ու անզուսպ, ռազմավարությունները։ Մակավելիի մոտեցումը տարբերվում է ավանդական բարոյական ուսմունքներից՝ առաջարկելով դիտարկել քաղաքականությունը որպես ինքնուրույն ոլորտ՝ իր օրենքներով ու սկզբունքներով։ Գիրքը մանրամասն բացատրում է, թե ինչպիսի որակներ պետք է ունենա տիրակալը, ինչպես պետք է հաղթահարել ներքին և արտաքին վտանգները, ինչպես ձևավորել բանակ և կառավարել պետությունը։ Մակավելիի խոսքով՝ տիրակալը պետք է լինի խելացի, համառ, և երբ անհրաժեշտ է՝ կարող է կիրառել նույնիսկ խաբեությունը կամ խստությունը՝ պետության կայունությունն ապահովելու համար։ Նա ընդգծում է, որ իշխանությունը պետք է լինի ամուր, և դրա համար անհրաժեշտ է հասկանալ մարդկային բնությունը՝ հետաքրքրասիրություն, ամբիցիա, վախ և հավատարմություն։ Մակավելիի քննադատական և ռեալիստական պատկերացումը հաճախ կապվում է «մակավելիզմ» հասկացության հետ, որը նշանակում է իշխանության մեջ հաշվարկված, նպատակասլաց և ոչ միշտ բարոյական քայլեր։ Այս գիրքը մեծ ազդեցություն է ունեցել քաղաքական գիտության, դիվանագիտության և պետական կառավարման զարգացման վրա՝ շեշտելով, որ հաջողակ ղեկավարությունը պահանջում է ոչ միայն գաղափարախոսություն, այլև հստակ ռազմավարական մտածողություն։ **«VIVI Classics: Machiavelli’s Prince»** հրատարակությունը սովորաբար առաջարկում է նաև մեկնաբանություններ և ուսուցողական նյութեր, որոնք օգնում են ընթերցողին ավելի լավ հասկանալ Մակավելիի մտքերը և դրանց ժամանակակից կիրառությունը։ Հրատարակիչ - Vivi Books Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 9789386869333

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է արաբամուսուլմանական գրավոր մշակույթում ծագումնաբանական գիտելիքի ձևավորմանը և «նասաբ» ժանրի զարգացմանը՝ 6–9-րդ դարերի հասարակական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտությունը կենտրոնանում է արաբական ծագումնաբանական ավանդույթների ծագման, դրանց գրավոր ամրագրման և պատմական գիտակցության ձևավորման մեջ ունեցած դերի վրա՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Աբուլ-Աբբաս Ահմադ իբն Յահյա իբն Ջաբիր ալ-Բալազուրի ստեղծագործական ժառանգությանը։ Գրքում վերլուծվում է, թե ինչպես էին տոհմական և ցեղային կապերի մասին տեղեկությունները վերածվում պատմական հիշողության պահպանման կարևոր գործիքի և ինչ նշանակություն ունեին քաղաքական լեգիտիմության, սոցիալական ինքնության ու հասարակական կարգի ձևավորման համար։ Հեղինակը ուսումնասիրում է «նասաբ» ժանրի առանձնահատկությունները, դրա կառուցվածքային և բովանդակային հատկանիշները, ինչպես նաև փոխառնչությունները պատմագրության, կենսագրական գրականության և վաղ իսլամական գիտական ավանդույթի այլ ուղղությունների հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում աղբյուրագիտական խնդիրներին, ծագումնաբանական տվյալների հավաստիության գնահատմանը և դրանց կիրառությանը միջնադարյան արաբական պատմական երկերի կազմման գործընթացում։ Աշխատությունը ներկայացնում է ցեղային ծագման, ազգակցական կապերի և սոցիալական դասակարգումների վերաբերյալ պատկերացումների էվոլյուցիան՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք արտացոլվել վաղ իսլամական մտավոր մշակույթում և պատմական գրականության մեջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արևելագետներին, արաբագետներին, մշակութաբաններին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր ուսումնասիրում են միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի պատմությունը, արաբական գրավոր ավանդույթները և ինքնության ձևավորման պատմամշակութային մեխանիզմները։

Պատմություն

Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն-ում 1956–1990 թվականներին մշակույթը զարգանում էր ուշ ստալինյան շրջանից հետո սկսված հարաբերական ազատականացման, ապա հետագա գաղափարական վերահսկողության պահպանման պայմաններում՝ ձևավորելով բարդ ու բազմաշերտ մշակութային պատկեր։ Այս շրջանում առանձնապես ակտիվ էր գրականությունը, կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը և կինոն, որտեղ մի կողմից շարունակվում էին սոցիալիստական ռեալիզմի պահանջները, իսկ մյուս կողմից աստիճանաբար աճում էր ազգային թեմաների, պատմական հիշողության և ինքնության արտահայտման ձգտումը։ Գրականության մեջ զարգանում էին ինչպես դասական ավանդույթներին հարող ստեղծագործություններ, այնպես էլ նոր սերնդի հեղինակների փորձերը՝ ավելի խորքային հոգեբանական և ազգային հարցադրումներ ներկայացնելու համար։ Կերպարվեստում և երաժշտությունում նկատվում էր ավանդական հայկական մոտիվների համադրություն ժամանակակից ձևերի հետ, իսկ թատրոնն ու կինոն դարձան հասարակական մտածողության վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր հարթակներ։ 1960–80-ականներին կրթության և մշակութային հաստատությունների ընդլայնումը, թանգարանների և հրատարակչությունների ակտիվությունը նպաստեցին մշակութային կյանքի աշխուժացմանը, սակայն այդ ամենը շարունակվում էր խիստ գաղափարական վերահսկողության պայմաններում, ինչը սահմանափակում էր լիարժեք ստեղծագործական ազատությունը։ 1980-ականների վերջում՝ վերակառուցման շրջանում, սկսվեց ավելի բաց քննարկումների և ազգային թեմաների ակտիվ վերաիմաստավորման փուլ, որը նախապատրաստեց անկախության շրջանի մշակութային անցումները։

Պատմություն

Документ посвящён культурно-историческому празднику армянского народа, символически объединяющему ключевые даты 412, 1512 и 1912 годы как вехи развития национальной культуры, письменности и общественного самосознания; в тексте рассматривается значение раннесредневекового периода как времени формирования духовных и литературных основ армянской цивилизации, эпохи 1512 года как символа начала армянского книгопечатания и распространения печатного слова, а также 1912 года как этапа национального культурного возрождения, связанного с ростом просветительских движений, театра, прессы и общественных организаций; особое внимание уделяется роли культурной преемственности, сохранению языка и традиций, а также формированию национальной идентичности через историческую память и символические юбилейные даты.

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Կենսաբանություն

Գիրքը կառուցված է խնդիրների և իրավիճակային առաջադրանքների ձևաչափով, որի հիմնական նպատակը ֆիզիոլոգիական գիտելիքների խորացումն ու դրանց կիրառական ընկալման զարգացումն է։ Այստեղ ներկայացված առաջադրանքները ոչ միայն ստուգում են տեսական նյութի յուրացումը, այլ նաև ձևավորում են վերլուծական և կլինիկական մտածողություն՝ ուսանողին դնելով իրական կամ մոտ իրական իրավիճակների առաջ։ Բովանդակությունը ընդգրկում է մարդու օրգանիզմի տարբեր համակարգերի ֆիզիոլոգիան՝ ներառյալ սրտանոթային, շնչառական, մարսողական, նյարդային և էնդոկրին համակարգերը։ Յուրաքանչյուր թեմա ուղեկցվում է խնդիրներով, որոնք պահանջում են ոչ միայն փաստերի վերարտադրում, այլ նաև պատճառահետևանքային կապերի բացահայտում, ֆունկցիոնալ վիճակների գնահատում և հնարավոր խանգարումների մեկնաբանություն։ Գրքի առանձնահատկությունն այն է, որ իրավիճակային խնդիրները հաճախ մոտեցված են բժշկական պրակտիկային․ ուսանողը պետք է վերլուծի տվյալներ, գնահատի օրգանիզմի արձագանքները և որոշի, թե ինչ ֆիզիոլոգիական մեխանիզմներ են ներգրավված տվյալ իրավիճակում։ Սա օգնում է ձևավորել մտածողություն, որը կարևոր է ինչպես հետագա մասնագիտական գործունեության, այնպես էլ գիտական աշխատանքի համար։ Աշխատությունը կարող է արդյունավետ կիրառվել սեմինարների, գործնական պարապմունքների և ինքնուրույն աշխատանքի ընթացքում՝ նպաստելով տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը և դրանց կիրառմանը իրական խնդիրների լուծման մեջ։