Ընդհանուր դեղագիտական քիմիա

Արտասահմանյան գրականություն

«Փոքրիկ իշխան (ՄՀՄ)» (ՄՀՄ՝ Միջին ՀԱՄԱՐ Մարզական/Մանկական հրատարակության նշում՝ սովորաբար նշանակում է «Մանկական Համալիր Մատյան» կամ նմանատիպ խմբագրական ձև) գիրքը նույն հիասքանչ հեքիաթ-ալեգորիան է, որը սիրելի է ողջ աշխարհում։ Գիրքը պատմվում է օդաչուի՝ պատմության պատմողի ձայնով, որը հանդիպում է Փոքրիկ իշխանին՝ մի փոքրիկ մոլորակից եկած փոքրիկ տղայի։ Փոքրիկ իշխանը ճանապարհորդում է տարբեր մոլորակներով և հանդիպում տարբեր մեծահասակների, որոնց միջոցով հեղինակն քննադատում է «մեծահասակների» աշխարհը՝ նրանց գծային մտածողությունը և արժեքների պակասը։ Գիրքը խորը իմաստներ ունի, բայց ներկայացվում է պարզ, մանկական ոճով՝ հագեցած խորհրդանիշներով և պատկերներով։ Հիմնական թեմաներն են ընկերությունը, սերը, պատասխանատվությունը և կյանքի իմաստը։ Փոքրիկ իշխանի և նրա սիրելի վարդի պատմությունը ցույց է տալիս, որ իրական սերը պահանջում է հոգատարություն և նվիրվածություն։ Գիրքը նաև ասում է, որ ամենակարևորը աչքով չես տեսնում՝ այն պետք է զգալ սրտով։ Սենտ-Էքզյուպերին օգտագործում է պարզ, բայց խոր հայեցակարգեր՝ ընթերցողին մղելով մտածելու մարդու մասին, կյանքի մասին և ժամանակի արժեքի մասին։ «Փոքրիկ իշխան» հարմար է թե՛ երեխաների, թե՛ մեծահասակների համար, քանի որ յուրաքանչյուր տարիքում կարելի է գտնել նոր իմաստներ։ Այս գիրքը համարվում է համաշխարհային դասականություն՝ մարդկային հոգու և արժեքների գեղեցիկ պատկերմամբ։ Հրատարակիչ - ՄՀՄ Գրատուն Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-842-64-6

Մշակույթ

Դասագրքում հեղինակը հանգամանորեն վերլուծել է նախնադարյան հասարակության, Արարատյան, Երվանդունիների, Արտաշեսյանների թագավորությունների, հայ Արշակունիների առաջին պատմաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային պատմության հարցերը, բացահայտել Հայաստանի տեղն ու դերը հին աշխարհի պատմության ընդհանուր համակարգում, լուսաբանել վիճելի զանազան խնդիրներ, կատարել ժամանակագրական տարբեր ճշգրտումներ։ Հասցեագրվում է սովորող երիտասարդությանը և ընթերցող հանրությանը։

Գեղարվեստական հայ․

«Ստամբուլի հուշը»՝ Ումիթ Ահմեդի ստեղծագործությունը, որն ունի խորը պատմական, մշակութային և հուզական շերտեր, ներկայացնում է Ստամբուլի անցյալը, նրա համաշխարհային պատմության հետ կապված դրվագները՝ համատեղելով նաև անձնական և ազգային հիշողությունները։ Ահմեդի այս վեպը չի միայն ներկայացնում քաղաքի պատմական էվոլյուցիան, այլ նաև ազգային և մարդկային հարաբերությունների խճճվածությունը, որը հակասություններով և դժվարություններով է անցնում երկար ժամանակահատվածում։ Վեպում նկարագրված է Ստամբուլի, այս մեծ ու բազմազան քաղաքի, մշակութային և քաղաքական անցյալը, որը տեղավորված է մեկ ամբողջական պատմության մեջ։ Դրա գլխավոր թեմաներից մեկը անցյալը՝ քաղաքի պատկանելիությունը տարբեր ազգերին, նրա պատմական արմատները, մշակութային շերտերը, այդ թվում՝ հայերի, հայոց մշակույթի դերն ու ներկայությունը։ Ստամբուլը ոչ միայն կենսունակ քաղաք է, այլև անցյալի մի տեսարան, որտեղ յուրաքանչյուր ոտք, ամեն մի քար իր պատմությունն ունի։ Սա այնպիսի հուշեր են, որոնք ստիպում են նայել ոչ միայն քաղաքի՝ որպես մշակույթի միջավայրի, այլ նաև դրա մարդկային ու ազգային բազմազանության կողմին։ **«Ստամբուլի հուշը»**-ում վեպի գլխավոր հերոսները հաճախ հիշում են անցյալը, որի մեջ խառնվում են վիշտն ու կարոտը։ Հեղինակը խառնուրդ է ստեղծում այն բարդ, բայց անպատմելի կապվածություների՝ մարդկային ու ազգային հիշողությունների մեջ։ Դեպքերի շարանը տրամադրվում է ոչ միայն հայրենասիրական, այլ նաև մշակութային արժեքների տեսանկյունից՝ բարձրացնելով այն հարցերը, որոնք կապված են մարդկանց ազգային ու հոգևոր ինքնության պահպանման հետ՝ ապրելիս լինելով մի քաղաքում, որտեղ մշակութային և ազգային տարբերությունները կարծես ավելի շատ են խառնվում, քան առանձնանում։ Վեպը հեղինակը կառուցում է համալիրվածության մեջ՝ ոչ միայն Ստամբուլի զարմանալի պատմական անցյալի, այլև այնտեղ ապրող մարդկանց կողմից ապրած իրականությունների ու մութ տարրերի շարադրումներով։ **«Ստամբուլի հուշը»**-ն արտացոլում է այն կարևորությունը, որ ունի հիշողությունը՝ որպես հայկական համայնքի պատմության կարևոր մաս։ Այսպիսով՝ վեպը ոչ միայն Ստամբուլի գեղեցկությունն է ներկայացնում, այլ նաև քաղաքը որպես մի միջավայր, որտեղ բոլոր ժողովուրդները և մշակույթները մնացել են հիշողության մեջ՝ բախվելով անցյալի հետ, սակայն չկարողանալով նայել ապագային։ Ահմեդի ստեղծագործությունն ընդգրկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Ստամբուլը պատրաստվում էր փոփոխությունների՝ 20-րդ դարի առաջին կեսին, երբ քաղաքը, ի պատասխան իր հարուստ և բազմաշերտ պատմությանը, սկսեց կորցնել իր անցյալի հնչեղությունն ու թերագնահատված արժեքները։ «Ստամբուլի հուշը» նաև կարող է դիտարկվել որպես միջմշակութային կամ միջազգային գրականություն՝ որն ուսուցանող է, սակայն նաև բողոքող իր ժամանակակից համադրմամբ։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2015 ISBN - 978-9939-51-734-6

Գեղարվեստական հայ․

«Բանաստեղծություններ և պոեմներ. Ընտրանի»՝ Հովհաննես Շիրազի այս ժողովածուն մի հսկայական գրական արժեք է, որն ընդգրկում է նրա լավագույն բանաստեղծություններն ու պոեմները՝ հայ գրականության խոշորագույն հեղինակներից մեկի ստեղծագործական ժառանգությունը ներկայացնելով ամբողջությամբ: Շիրազը, իր ստեղծագործությունների մեջ, հաճախ անդրադառնում է սիրո, բնության, հայրենասիրության ու մարդկանց հոգեկերտվածքների խոր թեմաներին։ Այս ժողովածուն պարունակում է Շիրազի այն ստեղծագործությունները, որոնք ամենից շատ են արտահայտում նրա հոգևոր և փիլիսոփայական մոտեցումները, ինչպես նաև ազգային ու մարդկային արժեքների նկատմամբ ունեցած խորը հավատը։ Գրում է այնպիսի բանաստեղծություններ, որոնք արտացոլում են նրա անհատականություն, նրա մտքերը և զգացողությունները՝ լինելով միակողմանի և հստակ։ Շիրազի բանաստեղծությունները լի են հուզականով, դինամիկությամբ, նաև սրամտությամբ ու նուրբ դրամատիզմով։ Նա թափանցիկ և խոր արտահայտություններով մշակում է մարդկային կյանքի այն խորը բաներ, որոնք ցանկացած ընթերցողի կարող են մոտ լինել՝ թե՛ անձնական, թե՛ ազգային հարցերին։ Շիրազը հավատում էր սիրո անխախտ ուժին՝ այն որպես միակ մխիթարություն մարդկանց համար, և այս գաղափարը հանդիպում է գրեթե բոլոր նրա գործերում։ **«Բանաստեղծություններ և պոեմներ»** ժողովածուում տեղ գտած պոեմները, իրենց գեղարվեստական ոճով, հաճախ ցույց են տալիս ճակատագրի ու ժամանակի հետ առճակատված մարդկանց, ովքեր պայքարում են անձնական ազատության ու արդարության համար՝ միաժամանակ խորապես կապված լինելով իրենց հայրենիքի ու ժողովրդի ճակատագրին։ Այն պարունակում է նաև այն մեծագույն պոեմները, որոնք քննարկում են հայ ժողովրդի անցյալը, նրա դժվարությունները, և այն պայքարը, որ հայը մշտապես ունեցել է իր ինքնության ու ազատության համար։ Հովհաննես Շիրազը իր բոլոր գործերում հանդես է գալիս որպես երգիչ՝ հավատարիմ մնալով իր ժողովրդի ու հարազատ երկրի լավագույն արժանիքներին։ Նրա բանաստեղծությունները դարերում կտևեն որպես հայ գրականության դասական ժառանգություն։ «Բանաստեղծություններ և պոեմներ. Ընտրանի» ժողովածուի ընթերցումը հնարավորություն է տալիս մեզ շոշափել մի մեծ գրողի ստեղծագործական ուղին, որը պոեզիայի մեջ շարունակում է բացահայտել սիրո ու կյանքից և մշակույթից բխող գեղեցկությունները։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2012 ISBN - 978-9939-51-421-5

Հայոց լեզու

Գիրքը ներկայացնում է՝ բառագիտության ընդհանուր սկզբունքներն ու հասկացությունները, բառի կառուցվածքը, իմաստային զարգացումները և բառային հարաբերությունները, հայերենի բառապաշարի շերտերը (հայրենի, փոխառյալ, նորաբանություններ և այլն), բառերի իմաստային փոփոխությունների օրինաչափությունները, հայերեն բառագիտության զարգացման պատմական և ժամանակակից միտումները։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հայագիտության ուսանողների համար, գիտական հետազոտողների և բառագիտությամբ զբաղվող մասնագետների համար, ինչպես նաև հայերեն բառապաշարի խորքային ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համարվում է կարևոր աղբյուր հայերեն բառագիտության տեսական հիմքերի ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Նյութում, ամենայն հավանականությամբ, քննարկվում են հետևյալ հիմնական գաղափարները․ Քաղաքական հոգեբանության էությունը – այն որպես գիտության ճյուղ ուսումնասիրում է մարդկանց քաղաքական վերաբերմունքները, համոզմունքները, արժեքները և վարքագիծը։ Անհատի դերակատարումը քաղաքականության մեջ – ինչպես են անձնական հատկանիշները (բնավորություն, հույզեր, վախեր, սպասումներ) ազդում քաղաքական ընտրությունների վրա։ Քաղաքական առաջնորդների հոգեբանությունը – առաջնորդների մտածողությունը, որոշումների կայացման առանձնահատկությունները և ազդեցությունը զանգվածների վրա։ Զանգվածային հոգեբանություն – ինչպես են մարդիկ խմբում փոխում իրենց վարքը, ինչպես են ձևավորվում հասարակական կարծիքները, և ինչ դեր ունի քարոզչությունը։ Քարոզչություն և մանիպուլյացիա – մեթոդներ, որոնց միջոցով քաղաքական ուժերը փորձում են ազդել մարդկանց գիտակցության վրա։ Զգացմունքների դերը քաղաքականության մեջ – վախ, հույս, վստահություն, որոնք հաճախ ավելի մեծ ազդեցություն ունեն, քան ռացիոնալ մտածողությունը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը բացատրում է, որ քաղաքական գործընթացները միայն ռացիոնալ որոշումների արդյունք չեն․ դրանք մեծապես պայմանավորված են մարդկանց հոգեբանական առանձնահատկություններով, սոցիալական ազդեցություններով և հուզական արձագանքներով։