Սալվադոր Դալի

Գրականություն

Ժողովածուն ընդգրկում է հայ գրականության ինքնատիպ և խորապես զգացմունքային հեղինակներից մեկի քնարական ստեղծագործությունները, որոնցում արտահայտված են մարդու ներաշխարհը, հայրենիքի հանդեպ սերը, կարոտը, կյանքի ողբերգականությունն ու գեղեցկությունը։ Թոթովենցը առավել հայտնի է որպես արձակագիր, սակայն նրա պոեզիան նույնպես առանձնանում է յուրահատուկ պատկերային մտածողությամբ, լեզվական նրբությամբ և հոգեբանական խորությամբ։ Այս ժողովածուում տեղ գտած բանաստեղծությունները հաճախ կրում են կենսափիլիսոփայական, հայրենասիրական և հուշագրական երանգներ՝ արտացոլելով հեղինակի անձնական ապրումները և ժամանակի պատմական ծանր իրականությունը։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մանկության հիշողությունները, արևմտահայ կյանքի պատկերները, բնության նկարագրությունները, մարդկային հարաբերությունների ջերմությունն ու կորուստների ցավը։ Թոթովենցի լեզուն միաժամանակ պարզ է և գեղարվեստորեն հարուստ, իսկ պատկերները՝ կենդանի ու զգայական։ Բանաստեղծություններում զգացվում է նաև XX դարի սկզբի հայկական ողբերգական պատմության ազդեցությունը, հատկապես հայրենիքի կորստի, գաղթի և ազգային ցավի թեմաները։ Հեղինակի քնարական աշխարհը լի է մեղմ թախիծով, ներքին պայքարով և մարդկային արժանապատվության պահպանման ձգտումով։ «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն կարևոր տեղ ունի հայ գրական ժառանգության մեջ, քանի որ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական կերպով ճանաչել Վահան Թոթովենցի ստեղծագործական աշխարհը և նրա զգայական ու հոգևոր մտածողությունը։ Գիրքը հետաքրքիր է թե՛ դասական հայ պոեզիայի սիրահարների, թե՛ այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են բացահայտել արևմտահայ գրականության յուրահատուկ ոճն ու հուզական ուժը։

Գրականություն

Տվյալ վերնագիրը՝ «Գիշերածաղիկ», իր բնույթով խորհրդանշական է․ այն սովորաբար կապվում է գիշերային ծաղկող բույսի պատկերին, որը գրականության մեջ հաճախ օգտագործվում է որպես ներքին ապրումների, թաքնված զգացմունքների կամ լուռ ու խորքային հոգեվիճակների խորհրդանիշ։ Նման վերնագրերով ստեղծագործություններում կենտրոնական են ոչ այնքան արտաքին իրադարձությունները, որքան մարդու ներաշխարհը, հիշողությունները և զգացմունքային փոփոխությունները։ Եթե գործը դիտարկենք ընդհանուր գրական համատեքստում, ապա այն կարող է դասվել քնարական արձակի կամ պատմվածքային ժողովածուի շարքին, որտեղ լեզուն սովորաբար պատկերավոր է, զգացմունքային և հաճախ կառուցված է մետաֆորների վրա։ Այդպիսի ստեղծագործությունները նպատակ ունեն փոխանցել տրամադրություն, հոգեվիճակ և ներքին փորձառություն, այլ ոչ թե միայն պատմել սյուժե։

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Իշխանուհի» ստեղծագործությունը սոցիալ-հոգեբանական պատմություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է բարձր խավի կնոջ կյանքը, նրա ներքին հակասությունները և հասարակական դիրքի պայմաններում ապրող մարդու հոգեբանական աշխարհը։ Իշխանուհու կերպարի միջոցով Շիրվանզադեն բացահայտում է այն միջավայրը, որտեղ արտաքին փայլը, կարգավիճակը և հասարակական հեղինակությունը հաճախ չեն համապատասխանում ներքին դատարկությանը, միայնությանը և իրական զգացմունքների բացակայությանը։ Ստեղծագործությունում ընդգծվում է նաև այն գաղափարը, որ բարձր հասարակության կանոնները և արտաքին պահանջները կարող են սահմանափակել մարդու ազատությունը՝ ստիպելով նրան ապրել ձևական կյանքով և ճնշել իր իրական զգացումները։ Շիրվանզադեն այս գործով քննադատում է սոցիալական անհավասարությունն ու կեղծ բարոյականությունը՝ ցույց տալով մարդու ներքին աշխարհի և հասարակական դիմակի հակադրությունը։

Գրականություն

Չարլի Չապլինը համաշխարհային կինոյի պատմության ամենահայտնի և ազդեցիկ դեմքերից մեկն է, ով մեծ դեր է ունեցել համր կինոյի զարգացման և կինեմատոգրաֆիայի ձևավորման գործում։ Նա ծնվել է Անգլիայում և դեռ մանկուց հայտնվել է բեմական արվեստի աշխարհում՝ աշխատելով թատրոններում և վոդևիլային ներկայացումներում, ինչը հետագայում մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործական ոճի վրա։ Չապլինը համաշխարհային ճանաչում է ստացել հատկապես «Փոքրիկ թափառականի» կերպարի միջոցով, որը դարձել է մարդկային բարության, միայնության և սոցիալական անհավասարության խորհրդանիշ։ Նրա ֆիլմերը առանձնանում են հումորի, դրամայի և սոցիալական քննադատության համադրությամբ, որտեղ նա հաճախ պատկերում էր աղքատների, աշխատավորների և հասարակության մարգինալացված շերտերի կյանքը՝ ընդգծելով մարդկային արժանապատվության կարևորությունը։ Նրա ամենահայտնի ֆիլմերից են «Ոսկու տենդը», «Լույսեր քաղաքի վրա», «Ժամանակակից ժամանակներ» և «Մեծ դիկտատորը», որոնք համարվում են կինոյի դասական նմուշներ և ունեն մեծ մշակութային ազդեցություն։ Չապլինը ոչ միայն դերասան էր, այլև ռեժիսոր, սցենարիստ և կոմպոզիտոր, ինչը նրան դարձնում է կինոարվեստի բազմակողմանի վարպետ։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մեծապես նպաստել է կինոյի լեզվի զարգացմանը՝ ցույց տալով, որ պատկերն ու շարժումը կարող են փոխանցել խորքային գաղափարներ առանց խոսքի անհրաժեշտության։ Չարլի Չապլինի արվեստը մինչ օրս գնահատվում է ամբողջ աշխարհում որպես մարդկային հույզերի և սոցիալական քննադատության համադրության բացառիկ օրինակ։

Հոգեբանություն

«Ես և Այն» (Զիգմունդ Ֆրոյդ) հոգեբանության դասական աշխատություն է, որտեղ Ֆրոյդը ներկայացնում է մարդու հոգեկան կառուցվածքի հիմնական համակարգերը։ Գիրքը բացատրում է, թե ինչպես է «Այն»-ը (Իդ) հանդիսանում բնազդային ցանկությունների աղբյուրը։ «Ես»-ը (Էգո) միջնորդ է, որը փորձում է հավասարակշռել «Այն»-ի ցանկությունները և իրականության պահանջները։ «Գեր-Ես»-ը (ՍուպերԷգո) ձևավորվում է դաստիարակության և հասարակության նորմերի ազդեցությամբ՝ որպես բարոյական դատողության դեր։ Ֆրոյդը ցույց է տալիս, որ մարդն ապրում է այս երեք բաղադրիչների մշտական պայքարի մեջ։ Գիրքը բացատրում է ներքին կոնֆլիկտների, մեղքի զգացումների և անհատականության զարգացման պատճառները։ Ֆրոյդի մոտեցմամբ, հոգեկան խանգարումները հաճախ ծնվում են այդ համակարգերի անհամաձայնությունից։ Գիրքը նաև շոշափում է ինքնաճանաչման, հոգեբանական պաշտպանական մեխանիզմների և ապշեցուցիչ երազների թեմաները։ Տեքստը գիտական է, բայց հասկանալի՝ միտված է մարդկանց օգնել հասկանալ իրենց վարքագիծը։ «Ես և Այն» կարևոր է ժամանակակից հոգեբանության և հոգեթերապիայի համար՝ որպես հիմնարար տեսություն։ Այս աշխատությունը հարմար է ուսանողների, հոգեբանների և հոգեբանության սիրահարների համար, ովքեր ուզում են խորացնել գիտելիքները մարդու հոգու մասին։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-699-96353-9

Գրականություն

Ստեղծագործության վերնագիրը՝ «Կեսգիշերային զրույց», արդեն իսկ ստեղծում է ինտիմ, մտերմիկ և խորհրդածական մթնոլորտ, որտեղ կարևոր է ոչ միայն ասվածը, այլ նաև լռությունը, ենթատեքստը և ներհայեցողությունը։ Նման ձևաչափով կառուցված գրական գործերում հաճախ կենտրոնական են մարդու ներքին խոսակցությունները՝ ինքն իր հետ կամ մեկ այլ կերպարի հետ, որոնք բացահայտում են հոգեբանական վիճակներ, հիշողություններ և արժեքային հակասություններ։ Վարդգես Պետրոսյանի արձակում ընդհանուր առմամբ նկատելի է հասարակական և անհատական խնդիրների համադրությունը․ նրա ստեղծագործություններում մարդը հաճախ ներկայացվում է որպես իր ժամանակի սոցիալական միջավայրի կրող, բայց միաժամանակ՝ ներքին մտորումների և բարոյական ընտրությունների կենտրոն։ «Կեսգիշերային զրույց» վերնագրի տրամաբանության մեջ կարելի է ենթադրել, որ խոսքը վերաբերում է այդպիսի ներհայեցողական երկխոսության, որտեղ բացահայտվում են կյանքի, հարաբերությունների կամ հիշողության կարևոր շերտեր։