Կորպորատիվ արժեթղթերի շուկայի հիմնախնդիրները և զարգացման հեռանկարները (ՀՀ և ԻԻՀ օրինակով)

Medicine

Այս նյութը վերաբերում է 1908 թվականին Երևանի քաղաքային հիվանդանոցի վերաբերյալ հաշվետվական բնույթի փաստաթղթերին և քաղաքային առողջապահական համակարգի գործունեության նկարագրությանը Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանում՝ ներկայացնելով այն որպես զարգացող, բայց դեռ սահմանափակ հնարավորություններով բժշկական հաստատություն, որը սպասարկում էր քաղաքի բնակչությանը և աստիճանաբար ընդլայնվում էր քաղաքային իշխանությունների աջակցությամբ։ Նյութում ընդգծվում է, որ 20-րդ դարի սկզբին Երևանի քաղաքային հիվանդանոցը դեռևս փոքրածավալ կառույց էր՝ սահմանափակ մահճակալային ֆոնդով և հիմնականում տարրական պայմաններով, սակայն այն կարևոր դեր էր կատարում քաղաքային բնակչության բուժօգնության կազմակերպման գործում՝ ապահովելով ինչպես ստացիոնար, այնպես էլ ամբուլատոր ծառայություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ այդ տարիներին քաղաքային իշխանությունները սկսել էին մտածել առողջապահական համակարգի ընդլայնման և արդիականացման մասին, ինչի վկայությունն էր 1908 թվականի նախաձեռնությունը՝ նոր հիվանդանոցի շինարարության համար հողամասի ձեռքբերման և նախագծային մրցույթի կազմակերպման վերաբերյալ, ինչը ցույց է տալիս համակարգային զարգացման փորձերը։ Նյութում նաև անդրադարձ է կատարվում բժշկական օգնության հասանելիությանը, քաղաքային բյուջեի միջոցով ֆինանսավորմանը և սոցիալապես անապահով բնակչության համար որոշակի արտոնյալ կամ անվճար բուժօգնության տրամադրմանը, ինչը բնորոշ էր այդ ժամանակաշրջանի քաղաքային բժշկության մոդելին։ Ընդհանուր առմամբ, 1908 թվականի տվյալները ներկայացնում են Երևանի հիվանդանոցային համակարգը որպես անցումային փուլում գտնվող կառույց՝ դեռևս ոչ բավարար զարգացած ենթակառուցվածքով, բայց արդեն ձևավորվող վարչական և կազմակերպչական հիմքերով, որոնք հետագայում պիտի դառնային քաղաքային առողջապահության արդիականացման հիմք։

Literature

XX դարի 70-80-ական թվականների թուրքական քաղաքական վեպը ձևավորվել է խոր սոցիալ-քաղաքական ճգնաժամի, գաղափարական բևեռացման և ռազմական միջամտությունների պայմաններում, որոնք ուժեղ ազդեցություն են ունեցել գրականության թեմատիկ և գեղարվեստական ուղղությունների վրա։ Այս շրջանի արձակում կենտրոնական են դարձել իշխանության և հասարակության հարաբերությունները, գաղափարական պայքարը, քաղաքացիական բախումները, ինչպես նաև անհատի տեղը բռնության և քաղաքական ճնշման համակարգում։ 1970-ականների քաղաքական անկայունությունը, ձախ և աջ շարժումների սրացումը և 1980-ի ռազմական հեղաշրջման հետևանքները ձևավորել են վեպի հիմնական գաղափարական հենքը՝ դարձնելով այն սոցիալական իրականության անմիջական արտացոլման և քննադատության միջոց։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1909–1918 թվականներին Օսմանյան կայսրության Ադանայի նահանգում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, տեղահանությունների, զանգվածային հետապնդումների և սեփականազրկման քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է 1909 թվականի Ադանայի դեպքերի նախադրյալների և հետևանքների, ինչպես նաև հետագա տարիներին տարածաշրջանի հայ համայնքների սոցիալական, տնտեսական և ժողովրդագրական վիճակի փոփոխությունների վրա։ Քննության են առնվում Օսմանյան կայսրության ներքաղաքական զարգացումները, երիտթուրքական իշխանության քաղաքականությունը, ազգային և կրոնական հարաբերությունների սրացումը, ինչպես նաև այն վարչական ու քաղաքական մեխանիզմները, որոնք ազդել են հայ բնակչության անվտանգության և սեփականության իրավունքների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրականացված տեղահանությունների և Հայոց ցեղասպանության քաղաքականության ազդեցությանը Ադանայի նահանգի հայ համայնքների վրա։ Ուսումնասիրվում են բնակչության տեղահանման, համայնքների կազմալուծման, գույքի բռնագրավման, անշարժ և շարժական ունեցվածքի փոխանցման ու յուրացման գործընթացները՝ դրանք դիտարկելով պետական քաղաքականության և տեղական վարչական գործելակերպի համատեքստում։ Կարևորվում է հայերին պատկանող տների, հողերի, ձեռնարկությունների, արհեստանոցների, առևտրական հաստատությունների, կրթական և կրոնական կառույցների ճակատագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ տնտեսական ունեզրկումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական կորուստ, այլև որպես համայնքային կյանքի շարունակականությունը խաթարող գործոն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել օսմանյան պաշտոնական փաստաթղթեր, դիվանագիտական զեկուցագրեր, ժամանակակից մամուլի հրապարակումներ, հուշագրություններ, վկայություններ և վիճակագրական տվյալներ՝ իրադարձությունների ընթացքն ու հետևանքները համադրելու նպատակով։ Առանձին նշանակություն ունի ժողովրդագրական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել հայ բնակչության թվաքանակի, բնակավայրերի կառուցվածքի և տարածաշրջանի էթնիկական պատկերի փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային արձագանքներին, օտարերկրյա դիվանագիտական ներկայացուցիչների և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդած տեղեկություններին։ 1909 թվականի իրադարձությունների և 1915 թվականից սկսված համատարած հալածանքների միջև կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել բռնության քաղաքականության զարգացման փուլերը և հասկանալ, թե ինչպես փոխվեցին հայ համայնքների գոյության պայմանները մեկ տասնամյակի ընթացքում։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Կիլիկիայի հայության պատմության, Հայոց ցեղասպանության, սեփականազրկման քաղաքականության և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի սոցիալ-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության մեջ և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, հայագետների, ուսանողների և նորագույն շրջանի հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ միջնադարյան գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Ներսես Շնորհալու պոեմական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով դրանց բովանդակային, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվական առանձնահատկություններին։ Հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հոգևոր, բարոյական, փիլիսոփայական և ուսուցողական բնույթի երկերը, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդու ներաշխարհի, հավատքի, բարության, գիտելիքի, մեղքի, ապաշխարության և հոգևոր կատարելագործման վերաբերյալ պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում պոեմների կառուցվածքին, թեմատիկ բազմազանությանը, բանաստեղծական խոսքի առանձնահատկություններին և միջնադարյան հայ մտածողության հետ դրանց կապերին։ Ներկայացվող ստեղծագործություններում միահյուսվում են քրիստոնեական աշխարհայացքը, բարոյախրատական գաղափարները և մարդկային կյանքի վերաբերյալ ընդհանրացումները, ինչի շնորհիվ դրանք ունեն ոչ միայն կրոնական, այլև գրական, փիլիսոփայական և մշակութային արժեք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Շնորհալու գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա վերաբերմունքը մարդու և հասարակության բարոյական խնդիրների նկատմամբ, ինչպես նաև նրա ստեղծագործություններում դրսևորվող լեզվական և ոճական հարստությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջնադարյան գրական ավանդույթների, հոգևոր գրականության և ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի ազդեցությանը հեղինակի ստեղծագործության վրա։ Պոեմներում կիրառվող պատկերները, խորհրդանիշները, հակադրությունները և բարոյական պատգամները նպաստում են ստեղծագործությունների գաղափարական խորությանն ու գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ գրականության պատմության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Ներսես Շնորհալու գրական ժառանգության և նրա ունեցած նշանակության մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, ուսանողներին, դասախոսներին և հայ միջնադարյան գրականության ու հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է Շնորհալու պոեմական ժառանգությունը որպես հայ միջնադարյան գրական մտքի կարևոր դրսևորում՝ ընդգծելով դրա հոգևոր, բարոյական, գեղարվեստական և պատմամշակութային նշանակությունը։

Religion

Իսլամի հիմնադիրը համարվում է Prophet Muhammad-ը, որը 7-րդ դարում Արաբական թերակղզում տարածեց իսլամական ուսմունքը և ձևավորեց նոր միաստվածական կրոնական համակարգ։ Նրա ուսմունքի հիմքում ընկած է մեկ Աստծու՝ Ալլահի հավատքը և այն գաղափարը, որ նա վերջին մարգարեն է, ում միջոցով փոխանցվել է Աստծո հայտնությունը մարդկությանը՝ Ղուրանի տեսքով։ Մուհամմադի գործունեությունը սկզբում հանդիպել է դիմադրության Մեքքայում, սակայն հետագայում նա ստեղծել է կրոնական և քաղաքական համայնք՝ Մեդինայում, որը դարձել է իսլամական պետության հիմքը։ Նրա մահից հետո իսլամը արագ տարածվել է Մերձավոր Արևելքում, Հյուսիսային Աֆրիկայում և այլ տարածաշրջաններում՝ դառնալով աշխարհի խոշորագույն կրոններից մեկը։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի գրող Սինքլեր Լուիսի ստեղծագործական համակարգի, գեղարվեստական մտածողության և գրական արտահայտչամիջոցների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի արձակում ամերիկյան հասարակության սոցիալական, բարոյական և մշակութային խնդիրների գեղարվեստական արտացոլման սկզբունքների վրա։ Քննության են առնվում ռեալիստական պատկերման մեթոդները, երգիծանքի և հեգնանքի կիրառումը, կերպարների կառուցման եղանակները, պատմողական կառուցվածքը և հասարակական միջավայրի նկարագրման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ գրողի ստեղծագործություններում անհատի կյանքը հաճախ ներկայացվում է հասարակական հաստատությունների, ընդունված արժեքների, մասնագիտական միջավայրի և զանգվածային մտածողության հետ ունեցած հարաբերությունների միջոցով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սոցիալական քննադատությանը, որի օգնությամբ բացահայտվում են հասարակական կարծրատիպերը, նյութական հաջողության գերարժևորումը, առևտրայնացված մտածողությունը, հասարակական հեղինակության ձգտումը և անհատի ինքնուրույնության սահմանափակման տարբեր դրսևորումները։ Ուսումնասիրվում է կերպարների հոգեբանական ու սոցիալական բնութագրման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով անհատական ճակատագրերը վերածվում են ավելի լայն հասարակական երևույթների արտահայտման միջոցի։ Հատուկ նշանակություն ունի երգիծական տիպականացման մեթոդը, երբ առանձին հերոսի վարքագծի, խոսքի և աշխարհընկալման միջոցով ներկայացվում են որոշակի սոցիալական խմբի կամ միջավայրի բնորոշ հատկանիշները։ Դիտարկվում են նաև երկխոսության, հեղինակային գնահատականի, մանրամասների, հակադրությունների և կենցաղային նկարագրությունների գործառույթները գեղարվեստական ամբողջության ձևավորման մեջ։ Գրողի մեթոդը վերլուծվում է ամերիկյան քննադատական ռեալիզմի զարգացման համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով իրականության դիտարկման և դրա գեղարվեստական վերաիմաստավորման հարաբերակցությանը։ Կարևորվում է նաև լեզվաոճական միջոցների դերը կերպարների անհատականացման, սոցիալական միջավայրի վերարտադրման և երգիծական ազդեցության ուժեղացման գործում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են գեղարվեստական ձևը, սոցիալական դիտարկումը և քննադատական վերաբերմունքը միավորվում միասնական ստեղծագործական համակարգում։ Միաժամանակ ներկայացվում է հեղինակի տեղը XX դարի ամերիկյան գրականության զարգացման գործընթացում և նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը հասարակության ու անհատի փոխհարաբերությունների գեղարվեստական ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, ամերիկյան գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության և գեղարվեստական մեթոդի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։