Ախալցխայի և Ախալքալաքի վիճակի մասին՝ ուղղված հայ առաքելական քահանաներին

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է 4,5-երկտեղակալված-4H-1,2,4-տրիազոլ-3-թիոլների նոր քիմիական փոխարկումների ուսումնասիրմանը՝ ընդգրկելով դրանց սինթեզի, քիմիական հատկությունների և հետագա վերափոխումների հետ կապված հարցերի համալիր ուսումնասիրություն։ Հետազոտության կենտրոնում 1,2,4-տրիազոլային օղակ պարունակող ծծումբածին հետերոցիկլիկ միացություններն են, որոնք առանձնանում են կառուցվածքային բազմազանությամբ և տարբեր քիմիական փոխազդեցությունների մեջ մտնելու հնարավորությամբ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ելանյութերի կառուցվածքի և տեղակալիչների բնույթի ազդեցությունը միացությունների ռեակցիոնունակության վրա, ինչպես նաև տարբեր ռեագենտների և ռեակցիայի պայմանների կիրառմամբ նոր ածանցյալների ստացման հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նոր փոխարկումների օրինաչափությունների բացահայտմանը, ռեակցիաների ուղղության և ընտրողականության ուսումնասիրմանը, ստացվող միացությունների կառուցվածքի հաստատմանը և դրանց ֆիզիկաքիմիական բնութագրերի որոշմանը։ Աշխատությունը կարող է ներառել օքսիդացման, վերականգնման, տեղակալման, ցիկլացման կամ այլ տիպի քիմիական գործընթացների ուսումնասիրություն, որոնց միջոցով հնարավոր է ընդլայնել տվյալ հետերոցիկլիկ համակարգի հիման վրա ստացվող միացությունների բազմազանությունը։ Ստացված նոր միացությունների կառուցվածքի հաստատման համար կարող են կիրառվել ժամանակակից սպեկտրոսկոպիկ և անալիտիկ մեթոդներ, այդ թվում՝ միջուկային մագնիսական ռեզոնանս, ինֆրակարմիր սպեկտրոսկոպիա, զանգվածային սպեկտրոմետրիա և տարրային անալիզ։ Հետազոտության արդյունքները հնարավորություն են տալիս խորացնելու 1,2,4-տրիազոլային համակարգերի քիմիական վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումները և բացահայտելու դրանց հիման վրա նոր կառուցվածքային տիպերի ստացման հնարավորությունները։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նպատակային հատկություններով նոր օրգանական միացությունների որոնման, հետերոցիկլիկ քիմիայի զարգացման և հետագա կիրառական հետազոտությունների համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել օրգանական և դեղագործական քիմիայի, հետերոցիկլիկ միացությունների քիմիայի, սինթետիկ քիմիայի և նոր նյութերի ստացման ուղղություններով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Pedagogy

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պատանի ըմբիշների մասնագիտական հնարքների արդյունավետության բարձրացմանը՝ շարժումների ճշգրտության կատարելագործման մեթոդիկայի կիրառման միջոցով։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ըմբշամարտում տեխնիկական գործողության հաջողությունը մեծապես կախված է մարզիկի շարժումների ճշգրտությունից, ժամանակին կատարվող գործողություններից, տարածության և դիրքի ճիշտ գնահատումից, ինչպես նաև տարբեր շարժողական բաղադրիչների համաձայնեցվածությունից։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պատանի մարզիկների տեխնիկական պատրաստվածության առանձնահատկությունները, մասնագիտական հնարքների կատարման արդյունավետության վրա ազդող գործոնները և շարժումների ճշգրտության զարգացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզման գործընթացում նպատակային վարժությունների, կրկնությունների, շարժումների վերահսկման և տեխնիկական գործողությունների կատարելագործման մեթոդների կիրառմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել մարզիկների տեխնիկական գործողությունների արագությունը, ճշգրտությունը, կայունությունը և արդյունավետությունը տարբեր պայմաններում՝ հաշվի առնելով պատանեկան տարիքի ֆիզիոլոգիական և հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև շարժողական հմտությունների ձևավորման աստիճանական գործընթացին, երբ մարզիկը սովորում է ոչ միայն ճիշտ կատարել առանձին հնարքը, այլև այն կիրառել փոփոխվող մրցակցային իրավիճակներում։ Առաջարկվող մեթոդիկան նպատակ ունի նպաստել տեխնիկական գործողությունների ավելի վստահ, վերահսկելի և արդյունավետ կատարմանը, նվազեցնել ավելորդ շարժումները և բարձրացնել մարզիկի գործողությունների նպատակաուղղվածությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել ըմբշամարտի մարզիչներին, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետներին, մարզական մանկավարժներին, սպորտային գիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին և մարզական բուհերի ուսանողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ պատանի ըմբիշների տեխնիկական պատրաստության առանձնահատկությունները և շարժումների ճշգրտության զարգացման դերը մարզական վարպետության ձևավորման ու մրցակցային արդյունավետության բարձրացման գործընթացում։

Mathematics

Ֆիզիկական և օպտիկական հետազոտությունների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գերկարճ լույսային իմպուլսների գրանցման, բնութագրման և կառավարման սպեկտրոսկոպիական մեթոդների ուսումնասիրմանը։ Քննության են առնվում գերկարճ իմպուլսների ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց ժամանակային և սպեկտրային բնութագրերը, ինչպես նաև լույսի և նյութի փոխազդեցության ընթացքում առաջացող ֆիզիկական երևույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իմպուլսների տևողության, հաճախականային կազմի, փուլային կառուցվածքի և ինտենսիվության որոշման մեթոդներին։ Վերլուծվում են սպեկտրոսկոպիական չափումների, ոչ գծային օպտիկական երևույթների և ժամանակահաճախականային վերլուծության կիրառման հնարավորությունները գերկարճ իմպուլսների հատկությունների գնահատման համար։ Քննարկվում են նաև իմպուլսների ձևի փոփոխման, սեղմման, ժամանակային կառավարման և տարածման ընթացքում առաջացող աղավաղումների փոխհատուցման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները գերարագ օպտիկական գործընթացների և դրանց փորձարարական հետազոտման տեխնոլոգիաների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լազերային ֆիզիկայի, օպտիկական սպեկտրոսկոպիայի, ֆոտոնիկայի և գերարագ օպտիկական համակարգերի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Albert Camus-ը 20-րդ դարի ֆրանսիացի փիլիսոփա, գրող և էսսեիստ է, որը հայտնի է աբսուրդի փիլիսոփայության զարգացման և մարդու գոյության իմաստի շուրջ իր քննադատական մոտեցմամբ։ Նա ծնվել է Ալժիրում և իր ստեղծագործություններում հաճախ անդրադարձել է մարդու և աշխարհի միջև գոյություն ունեցող անհամապատասխանությանը՝ այն գաղափարին, որ մարդը ձգտում է իմաստ գտնել մի իրականության մեջ, որը չի տալիս վերջնական պատասխաններ։ Քամյուի հիմնական գաղափարներից է «աբսուրդը», որը առաջանում է մարդու իմաստ որոնելու ցանկության և աշխարհի լռության բախումից, և այս իրավիճակում նա առաջարկում է ոչ թե հուսահատություն, այլ գիտակցված ապստամբություն՝ կյանքի շարունակական ընդունում առանց կեղծ հույսերի։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Օտարը», «Ժանտախտը» և «Սիզիփոսի առասպելը», որտեղ նա ներկայացնում է մարդու միայնությունը, ազատությունը և պատասխանատվությունը անիմաստ թվացող աշխարհում։ Քամյուն հաճախ ընդգծում էր, որ չնայած կյանքի անիմաստությանը, մարդը կարող է գտնել արժանապատվություն իր գործողությունների և բարոյական ընտրությունների մեջ։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել էքզիստենցիալիզմի և ժամանակակից փիլիսոփայական մտքի վրա, թեև նա ինքը իրեն լիովին էքզիստենցիալիստ չէր համարում։ Քամյուի ստեղծագործական ու փիլիսոփայական ժառանգությունը շարունակում է մնալ արդիական՝ հատկապես մարդու ազատության, պատասխանատվության և կյանքի իմաստի որոնման հարցերում։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է հարաբերական (ռելյատիվիստական) մասնիկների ալիքային և դինամիկ վարքի ուսումնասիրությանը բյուրեղային միջավայրերում՝ ակուստիկ տատանումների առկայության պայմաններում՝ դասական տեսության շրջանակներում։ Գրքում վերլուծվում է «channeling» երևույթը, երբ լիցքավորված բարձր էներգիայի մասնիկը շարժվում է բյուրեղի որոշակի ուղղություններով՝ ենթարկվելով պոտենցիալային դաշտերի սահմանափակող ազդեցությանը, և այդ շարժման վրա ակուստիկ ալիքների կողմից առաջացվող պարբերական խանգարումների ազդեցությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է մասնիկի տրաեկտորիայի կայունության պայմանները, շարժման հավասարումները և էներգետիկ կորուստների մեխանիզմները՝ օգտագործելով դասական մեխանիկայի և էլեկտրադինամիկայի մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ակուստիկ տատանումների կողմից ստեղծվող մոդուլացված պոտենցիալ դաշտերին, որոնք կարող են փոփոխել channeling ուղիների կառուցվածքը և ազդել մասնիկի տարածման անկյունային և էներգետիկ բաշխումների վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև տեսական մոդելներ, որոնք նկարագրում են ռեզոնանսային էֆեկտները, դեֆորմացիոն ալիքների ազդեցությունը և մասնիկի dechanneling գործընթացը։ Նյութը հիմնված է դասական մոտեցումների վրա՝ առանց քվանտային նկարագրության, և նպատակ ունի բացահայտել բարձր էներգիայի մասնիկների վարքի հիմնական օրինաչափությունները պարբերական և դինամիկ միջավայրերում՝ մասնավորապես բյուրեղային կառուցվածքների և ակուստիկ ազդեցությունների համատեղ առկայության դեպքում։

Culture

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։