Անձի ինքնուրույնությունը և զարգացման ճգնաժամը պատանեկան տարիքում

Other Subjects

Հեղինակ Գ. Ս. Դավթյանը գրքում ներկայացնում է անհող արտադրության համակարգերի հիմնարար սկզբունքները՝ սննդարար լուծույթների պատրաստում, արմատային միջավայրերի ընտրություն, խոնավության և ջերմաստիճանի կարգավորում, ինչպես նաև լուսային ռեժիմի օպտիմալացում՝ ապահովելու բույսի կայուն աճ և բարձր դեկորատիվ որակ։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է վարդաբույր խորդենու կենսաբանական առանձնահատկությունները, բազմացման եղանակները (կտրոններով, սերմերով), աճի փուլերը և ծաղկման խթանման ագրոտեխնիկական միջոցառումները։ Գրքում ընդգծվում է հիդրոպոնիկ համակարգերի կառուցվածքը և դրանց տարրերը՝ տարաներ, սուբստրատներ, սնուցման լուծույթների շրջանառության համակարգեր, ինչպես նաև ավտոմատ կառավարման հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սննդարար տարրերի հավասարակշռված կիրառմանը, հիվանդությունների և վնասատուների կանխարգելմանը՝ փակ կամ վերահսկվող միջավայրերում աճեցման պայմաններում։ Աշխատությունը ներառում է նաև գործնական ցուցումներ արտադրական ջերմատնային տնտեսությունների կազմակերպման, ծաղկաբուծական արտադրանքի որակի բարձրացման և շուկայական պահանջներին համապատասխանեցման վերաբերյալ։ Այն նախատեսված է դեկորատիվ բուսաբուծության մասնագետների, ագրոնոմների, ջերմատնային տնտեսությունների աշխատողների և ուսանողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները անհող մշակության և ժամանակակից ծաղկաբուծության տեխնոլոգիաների ոլորտում։

History

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական և քաղաքացիական նշանակության շենքերի ու շինությունների էներգաարդյունավետության բարձրացման գիտական հիմքերի մշակմանը և գործնական առաջարկությունների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակը շենքերի շահագործման ընթացքում էներգիայի սպառման նվազեցման, էներգետիկ ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման և միաժամանակ անհրաժեշտ հարմարավետության ու տեխնոլոգիական պայմանների պահպանման ուղիների բացահայտումն է։ Աշխատանքում շենքը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված ինժեներական համակարգ, որի էներգետիկ արդյունավետության վրա ազդում են կառուցվածքային, ջերմատեխնիկական, ճարտարապետական, տեխնոլոգիական և շահագործման բազմաթիվ գործոններ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում շենքերի ջերմային պաշտպանության հարցերին՝ արտաքին պատերի, տանիքների, հատակների, լուսամուտների և այլ կառուցվածքային տարրերի ջերմամեկուսացման մակարդակին, ինչպես նաև ջերմային կորուստների նվազեցման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել ջեռուցման, օդափոխության, օդորակման, տաք ջրամատակարարման և լուսավորության համակարգերի էներգիայի սպառման առանձնահատկությունները, դրանց արդյունավետության գնահատման մեթոդները և տեխնիկական կատարելագործման հնարավորությունները։ Արդյունաբերական շենքերի դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի արտադրական գործընթացների հետ կապված էներգիայի սպառումը, քանի որ տարբեր տեխնոլոգիական համակարգեր կարող են ունենալ զգալի ջերմային և էլեկտրական էներգիայի պահանջարկ։ Քաղաքացիական շենքերի համար առաջնային են ներքին միկրոկլիմայի ապահովումը, ջեռուցման և հովացման ծախսերի նվազեցումը, բնակիչների կամ օգտագործողների հարմարավետության պահպանումը և շենքի ընդհանուր շահագործման արդյունավետության բարձրացումը։ Աշխատությունը կարող է ներառել էներգետիկ աուդիտի, էներգիայի սպառման հաշվարկի, ջերմային հաշվեկշռի գնահատման և շենքերի էներգետիկ բնութագրերի համեմատական վերլուծության մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգախնայող տեխնոլոգիաների և ինժեներական լուծումների կիրառմանը, այդ թվում՝ բարձր արդյունավետության ջեռուցման ու օդափոխության համակարգերին, ջերմության վերականգնմանը, ավտոմատ կառավարման միջոցներին, շենքերի ջերմամեկուսացման բարելավմանը և վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների հնարավոր օգտագործմանը։ Էներգաարդյունավետության բարձրացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես էներգիայի սպառման կրճատման միջոց, այլև որպես տնտեսական և բնապահպանական նշանակություն ունեցող գործընթաց, որը կարող է նվազեցնել շենքերի շահագործման ծախսերը, երկարացնել ինժեներական համակարգերի արդյունավետ ծառայությունը և սահմանափակել էներգիայի արտադրության հետ կապված շրջակա միջավայրի վրա ազդեցությունը։ Գիտական մոտեցումների և հաշվարկային մեթոդների համադրումը հնարավորություն է տալիս մշակել այնպիսի առաջարկություններ, որոնք կարող են կիրառվել ինչպես նոր շենքերի նախագծման, այնպես էլ գոյություն ունեցող շենքերի վերանորոգման և արդիականացման ժամանակ։

Technology

Այս աշխատությունը վերաբերում է հեռահաղորդակցական համակարգերի համար արևային սնուցման միջոցների մշակման և կատարելագործման խնդիրներին՝ էներգետիկ արդյունավետության, ինքնավար աշխատանքի և կայուն էներգամատակարարման տեխնոլոգիական լուծումների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է նախագծել և օպտիմալացնել արևային էներգիայի փոխակերպման և կուտակման համակարգեր, որոնք կարող են ապահովել հեռահաղորդակցական սարքավորումների անխափան աշխատանքը՝ հատկապես հեռավոր կամ էլեկտրական ցանցերից մեկուսացված տարածքներում։ Ուսումնասիրվում են ֆոտովոլտային մոդուլների աշխատանքի արդյունավետությունը, էներգիայի կուտակման մարտկոցային համակարգերը, լիցքավորման կարգավորիչները և էներգիայի բաշխման ինտելեկտուալ կառավարման ալգորիթմները, որոնք ապահովում են համակարգի կայուն և շարունակական աշխատանքը տարբեր կլիմայական և բեռնվածքային պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգիայի կորուստների նվազեցմանը, համակարգի հուսալիության բարձրացմանը և տեխնիկական սպասարկման պահանջների նվազեցմանը, ինչը կարևոր է հեռահաղորդակցական ենթակառուցվածքների երկարաժամկետ շահագործման համար։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նաև հիբրիդային էներգետիկ համակարգերի կիրառման հնարավորությունները՝ համատեղելով արևային, քամու և ավանդական էներգիայի աղբյուրները՝ բարձրացնելու համակարգի կայունությունն ու ճկունությունը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի կայուն էներգետիկայի, հեռահաղորդակցության ինժեներիայի և վերականգնվող էներգիայի տեխնոլոգիաների զարգացման համար՝ նպաստելով ինքնավար և էկոլոգիապես մաքուր էներգամատակարարման լուծումների ներդրմանը։

Culture

Գիրքը նվիրված է ութձայն համակարգի ուսումնասիրությանը հայ հոգևոր երգարվեստի և հատկապես Մխիթարյան ավանդույթի շրջանակում։ Աշխատության կենտրոնում հայ եկեղեցական երաժշտության մեջ ձևավորված ութձայն համակարգն է՝ որպես հոգևոր երգերի դասակարգման, կառուցվածքային կազմակերպման և երաժշտական մտածողության կարևոր սկզբունք։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այդ համակարգի դրսևորումները Մխիթարյանների երգվածքում՝ անդրադառնալով հոգևոր երգերի մեղեդիական առանձնահատկություններին, ձայնեղանակային կառուցվածքին, երաժշտական ձևերին և ավանդույթի պահպանման ու փոխանցման եղանակներին։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր տեղ է հատկացվում Մխիթարյան միաբանության գործունեությանը և նրա ունեցած նշանակությանը հայ մշակույթի, լեզվի, գրականության և հատկապես հոգևոր երաժշտական ժառանգության պահպանման ու տարածման գործում։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է ութձայն համակարգը գործել հայ հոգևոր երգարվեստում, ինչպիսի առանձնահատկություններ է ստացել Մխիթարյան միջավայրում և ինչպես է արտահայտվել տարբեր երգերի երաժշտական կառուցվածքում։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև այն առումով, որ միավորում է երաժշտագիտական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ հայ հոգևոր երաժշտությունը ներկայացնելով ոչ միայն որպես կրոնական արարողակարգի մաս, այլև որպես դարերի ընթացքում ձևավորված ազգային մշակութային ժառանգություն։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, հայ եկեղեցական երաժշտության հետազոտողներին, ազգագրագետներին, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, հոգևոր երաժշտության կատարողներին, ինչպես նաև Մխիթարյան միաբանության մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է սալորենու տարբեր պատվաստակալների և ներմուծված մի շարք սորտերի գնահատմանը Արարատյան հարթավայրի հողակլիմայական պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ուսումնասիրվող պատվաստակալներն ու սորտերը որքանով են հարմարվում տեղական միջավայրին, ինչպիսի աճի և զարգացման առանձնահատկություններ են դրսևորում և ինչ արտադրական արժեք կարող են ունենալ տարածաշրջանի պտղաբուծության համար։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են սալորենու ծառերի աճի ուժը, պսակի ձևավորման առանձնահատկությունները, վեգետացիայի ընթացքը, ծաղկման և պտղաբերության ժամկետները, պտղի ձևավորումն ու հասունացումը, ինչպես նաև բերքատվության մակարդակը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պատվաստակալի և պատվաստված սորտի փոխազդեցությանը, քանի որ պատվաստակալի ընտրությունը կարող է էապես ազդել ծառի աճի ուժի, վաղ պտղաբերության, բերքատվության, պտղի որակի և շրջակա միջավայրի պայմաններին հարմարվողականության վրա։ Ներմուծված սորտերի գնահատման ընթացքում կարևոր նշանակություն ունի նաև դրանց դիմադրողականությունը տեղական կլիմայական պայմանների, ջերմային և ջրային ռեժիմի փոփոխությունների, ինչպես նաև հնարավոր հիվանդությունների ու վնասատուների նկատմամբ։ Հետազոտության միջոցով հնարավոր է առանձնացնել այն սորտերն ու պատվաստակալները, որոնք առավել լավ են հարմարվում Արարատյան հարթավայրի պայմաններին և կարող են ապահովել կայուն ու բարձրորակ բերք։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտագործվել պտղատու այգիների հիմնադրման ժամանակ սորտա-պատվաստակալային ճիշտ համակցությունների ընտրության, արտադրական տեխնոլոգիաների կատարելագործման և տեղական պայմաններին համապատասխան սալորենու տեսականու ընդլայնման համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ներմուծված սորտերի տեղայնացման տեսանկյունից, քանի որ դրանց արտադրական արժեքը կախված է ոչ միայն գենետիկական առանձնահատկություններից, այլև տվյալ տարածաշրջանի կլիմայական և հողային պայմաններին հարմարվելու կարողությունից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պտղաբույծներին, ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, գյուղատնտեսական գիտությունների հետազոտողներին, տնկարանային տնտեսությունների մասնագետներին, ֆերմերներին, ուսանողներին և Արարատյան հարթավայրում պտղաբուծության զարգացման խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին։