Ավետարանական տետրակներ․ տետրակ Ա

History

Աշխատությունը ներկայացնում է հակիրճ պատմական տեղեկություններ 1915 թվականի հուլիսին Օսմանյան կայսրության (Թուրքական Հայաստան) տարածքից դեպի Կովկաս տեղափոխված փախստականների մեծ ալիքի վերաբերյալ՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի ծավալները։ Հեղինակը վերլուծում է փախստականների զանգվածային տեղաշարժի պատճառները, նրանց սոցիալական և առողջական ծանր վիճակը, ինչպես նաև ընդունող շրջաններում ստեղծված արտակարգ պայմանները։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում Կովկասյան քաղաքների միության կոմիտեի (Кавказский комитет союза городов) կողմից իրականացված հակահամաճարակային միջոցառումներին՝ կարանտինային ճամբարների կազմակերպում, բժշկական օգնության ապահովում, սանիտարական վերահսկողություն և վարակիչ հիվանդությունների տարածման կանխարգելում։ Հեղինակը նկարագրում է նաև տեղական իշխանությունների, բարեգործական կազմակերպությունների և կամավորական խմբերի մասնակցությունը օգնության և փախստականների սոցիալական աջակցության գործընթացում։ Աշխատությունը ընդգծում է այդ պատմական ժամանակաշրջանում հումանիտար կառավարման դժվարությունները և համաճարակային վտանգների դեմ պայքարի փորձերը զանգվածային տեղաշարժերի պայմաններում։ Այն օգտակար է պատմաբանների, բժշկության պատմության հետազոտողների և հումանիտար օգնության կազմակերպման հարցերով զբաղվող մասնագետների համար։

Religion

Այս հրատարակությունը նվիրված է Նոր Կտակարանի չորս կանոնական Ավետարաններից մեկին՝ Մարկոսի Ավետարանին, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքը, քարոզչությունը, հրաշքները, չարչարանքները, խաչելությունն ու հարությունը։ Մարկոսի Ավետարանը քրիստոնեական ավետարանական ավանդության կարևորագույն գրքերից է և առանձնանում է իր սեղմ, գործողություններով հարուստ շարադրանքով, իրադարձությունների արագ զարգացմամբ ու Հիսուսի առաքելության գործնական կողմերի ընդգծմամբ։ Դրանում ներկայացվում են Քրիստոսի ծառայության հիմնական դրվագները՝ Գալիլեայում նրա գործունեությունից մինչև Երուսաղեմում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները։ Ավետարանի կարևոր թեմաներից են Աստծու արքայության քարոզությունը, հավատքի և ապաշխարության անհրաժեշտությունը, աշակերտության պատասխանատվությունը, ծառայության գաղափարը և Քրիստոսի չարչարանքների աստվածաբանական նշանակությունը։ Վերնագրի՝ բնագրի հիման վրա շարադրված լինելու մասին նշումը մատնանշում է տեքստի ներկայացման կամ մեկնաբանման այնպիսի մոտեցում, որի նպատակն է ուշադրությունը կենտրոնացնել ավետարանական սկզբնաղբյուրի և դրա բովանդակության վրա։ Այս տեսակի հրատարակությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել Սուրբ Գրքի ուսումնասիրության, կրոնական գիտելիքների տարածման և ավետարանական տեքստերի ընկալման համար։ Դրանք կարող էին ծառայել ինչպես անհատական ընթերցանությանը, այնպես էլ եկեղեցական ուսուցմանը և աստվածաբանական քննարկումներին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Աստվածաշնչի պատմությամբ, Նոր Կտակարանի ուսումնասիրությամբ, քրիստոնեական դավանաբանությամբ և հայերեն ու օսմաներեն գրատպության միջավայրում տարածված կրոնական գրականությամբ զբաղվողների համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են ավետարանական տեքստերը ներկայացվել տարբեր լեզվական և մշակութային համայնքներում՝ պահպանելով իրենց կրոնական նշանակությունը և ուսուցողական դերը։

Economics

Բանկային մարքեթինգ աշխատությունը նվիրված է բանկային համակարգում մարքեթինգի կիրառման տեսական և գործնական հիմունքներին՝ ներկայացնելով այն սկզբունքները, որոնց միջոցով ֆինանսական կազմակերպությունները ձևավորում են իրենց ծառայությունները, դիրքավորում շուկայում և զարգացնում հաճախորդների հետ հարաբերությունները, գիրքը վերլուծում է բանկային ծառայությունների առանձնահատկությունները որպես ոչ նյութական ապրանքներ, որոնց առաջխաղացումը պահանջում է վստահության ձևավորում, ռիսկերի ճիշտ կառավարում և հաճախորդակենտրոն մոտեցում, ինչպես նաև անդրադառնում է շուկայի սեգմենտացմանը, նպատակային լսարանի ընտրությանը, բրենդինգին, գովազդային քաղաքականությանը և թվային մարքեթինգի գործիքների կիրառմանը բանկային ոլորտում, միաժամանակ ներկայացնելով իրական օրինակներ և ռազմավարական մոտեցումներ, որոնք օգնում են բարձրացնել բանկերի մրցունակությունը փոփոխվող ֆինանսական միջավայրում և արագ զարգացող տեխնոլոգիական պայմաններում, հատկապես էլեկտրոնային և առցանց բանկային ծառայությունների աճի համատեքստում։

Pedagogy

Աշխատությունը ներկայացնում է Մոսկվայում Լազարյանների նախաձեռնությամբ հիմնադրված Արևելյան լեզուների հայկական ճեմարանի կազմակերպական, վարչական և կրթական գործունեությունը կարգավորող պաշտոնական կանոնադրական փաստաթուղթը։ Այն կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր է հայ կրթական հաստատությունների ձևավորման, մասնագիտական ուսուցման կազմակերպման, արևելագիտական գիտությունների զարգացման և հայ համայնքի կրթամշակութային գործունեության ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի հիմնական նպատակն է սահմանել ճեմարանի գործունեության իրավական և կազմակերպական հիմքերը, հաստատության կառավարման սկզբունքները, ուսումնական գործընթացի կազմակերպման կարգը, կրթական պարտականությունները և հաստատության առջև դրված ընդհանուր խնդիրները։ Ճեմարանի հիմնադրումը կապված էր Լազարյան ընտանիքի կրթասիրական և բարեգործական նախաձեռնության հետ, որի նպատակն էր ստեղծել հայ երիտասարդության կրթությանն ու արևելյան լեզուների ուսումնասիրությանը ծառայող մասնագիտացված ուսումնական կենտրոն։ Կանոնադրական կարգավորումների կարևոր նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ կրթական հաստատության արդյունավետ գործունեությունը պահանջում էր ոչ միայն ուսումնական ծրագրերի մշակում, այլև կառավարման հստակ համակարգ, պատասխանատվության բաշխում, դասավանդման կազմակերպված ընթացք և կրթական գործունեության նկատմամբ վերահսկողություն։ Այսպիսի փաստաթղթերը սահմանում էին հաստատության իրավական կարգավիճակը, կառավարման մարմինների լիազորությունները, պաշտոնատար անձանց պարտականությունները և ուսումնական կյանքի կազմակերպման ընդհանուր սկզբունքները։ Ճեմարանի գործունեության առանձնահատուկ ուղղություններից էր արևելյան լեզուների ուսուցումը, որն ուներ ինչպես գիտական, այնպես էլ գործնական նշանակություն։ Արևելյան լեզուների իմացությունը կարևոր էր Ռուսաստանի և Արևելքի ժողովուրդների միջև դիվանագիտական, առևտրային, հասարակական ու մշակութային հարաբերությունների զարգացման համար։ Միաժամանակ հայ երիտասարդության համար այդ լեզուների ուսումնասիրությունը հնարավորություն էր ստեղծում խորացնելու սեփական լեզվամշակութային ժառանգության ճանաչողությունը, զբաղվելու թարգմանական գործունեությամբ և մասնակցելու արևելագիտական գիտելիքների զարգացմանը։ Ճեմարանի կրթական առաքելությունը չէր սահմանափակվում միայն լեզուների ուսուցմամբ. այն միտված էր նաև ընդհանուր մտավոր զարգացմանը, գիտական պատրաստվածության ձևավորմանը և կրթված մասնագետների դաստիարակությանը։ Այսպիսի կրթական միջավայրում լեզվական գիտելիքները դիտարկվում էին որպես պատմության, գրականության, կրոնի, մշակույթի և ժողովուրդների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության անհրաժեշտ հիմք։ Աշխատության կարևոր գաղափարական նշանակություններից է կրթության՝ որպես հասարակական առաջընթացի և ազգային զարգացման հիմնարար միջոցի ընկալումը։ Ճեմարանի ստեղծումը վկայում է այն գիտակցության մասին, որ ժողովրդի մտավոր ու մշակութային առաջընթացը մեծապես պայմանավորված է կազմակերպված կրթական հաստատությունների առկայությամբ, գիտելիքի համակարգված փոխանցմամբ և մասնագիտական պատրաստվածության ապահովմամբ։ Լազարյանների նախաձեռնությունը մարմնավորում էր կրթության միջոցով ազգային կարողությունների զարգացման, հայ երիտասարդության գիտական պատրաստման և հասարակական կյանքում նրա ակտիվ մասնակցության խթանման ձգտումը։ Կրթական հաստատության գործունեությունը կարևոր նշանակություն ուներ նաև հայերեն գիտական ու կրթական միջավայրի ընդլայնման, տարբեր լեզուների ու մշակույթների միջև կապերի ամրապնդման և հայ մտավորականության միջազգային հաղորդակցության հնարավորությունների զարգացման համար։ Փաստաթուղթը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև կրթության կառավարման պատմության տեսանկյունից։ Կանոնադրական կարգավորումները թույլ են տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էին ձևավորվում նոր տիպի մասնագիտացված ուսումնական հաստատությունները, ինչպիսի սկզբունքներով էր կազմակերպվում դրանց վարչական կյանքը և ինչպես էին համադրվում բարեգործական նախաձեռնությունը, պետական հովանավորությունը և կրթական նպատակները։ Հաստատության կայսերական հովանավորության հանգամանքը կարևոր է նրա իրավական ու հասարակական դիրքի ընկալման համար, քանի որ այն արտացոլում է կրթական հաստատությունների և պետական իշխանության հարաբերությունների պատմական առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ փաստաթուղթը ներկայացնում է կրթության կազմակերպման այն մոդելը, որտեղ ազգային նախաձեռնությունը և հասարակական բարեգործությունը կարող էին նշանակալի դեր ունենալ բարձրագույն կրթական նպատակների իրականացման գործում։ Պատմական առումով ճեմարանը դարձավ հայ մտավոր և գիտական կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը՝ նպաստելով արևելագիտության, հայագիտության, լեզվաբանության, պատմագիտության և թարգմանական գործունեության զարգացմանը։ Լազարյանների կրթական նախաձեռնությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ հայ ժողովրդի տարբեր համայնքներում աճում էր ժամանակակից կրթության, գիտական գիտելիքների և մասնագիտական պատրաստվածության պահանջարկը։ Մոսկվայում նման հաստատության ստեղծումը հայ երիտասարդության համար նոր հնարավորություններ էր բացում՝ հնարավորություն տալով ստանալու կազմակերպված կրթություն և ներգրավվելու միջազգային գիտական ու մշակութային միջավայրում։ Ճեմարանի հետագա գործունեությունը նշանակալի ազդեցություն ունեցավ հայ կրթական մտքի և արևելագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման վրա։ Այն դարձավ հայ և ռուս գիտական շրջանակների համագործակցության կարևոր միջավայր և նպաստեց արևելյան ժողովուրդների լեզուների, պատմության ու մշակույթի ուսումնասիրությանը։ Գրական և փաստաթղթային առումով աշխատությունը պատկանում է կրթական կանոնադրությունների ու հաստատությունների պաշտոնական կարգավորումների ժանրին։ Նրան բնորոշ են իրավական և վարչական շարադրանքի հստակությունը, դրույթների համակարգված ներկայացումը և գործնական նպատակադրումը։ Ի տարբերություն սովորական ուսումնական ձեռնարկների՝ այս հրատարակության արժեքը պայմանավորված է ոչ թե գիտելիքի անմիջական ուսուցմամբ, այլ կրթական հաստատության գործունեության սկզբունքների և կազմակերպական հիմքերի ամրագրմամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տասնիններորդ դարի կրթական կառավարման լեզուն, պաշտոնական փաստաթղթերի կառուցվածքը և ուսումնական հաստատությունների իրավական կարգավորման ավանդույթները։ Պատմամշակութային տեսանկյունից աշխատությունը կարևոր վկայություն է հայ բարեգործական շարժման, կրթական հաստատությունների հիմնադրման և ազգային մտավոր կյանքի զարգացման պատմության համար։ Այն արտացոլում է Լազարյան ընտանիքի բացառիկ ներդրումը հայ կրթության և գիտության զարգացման գործում, ինչպես նաև հայ համայնքի՝ կրթության միջոցով ազգային ինքնությունը պահպանելու և հասարակական դիրքն ամրապնդելու ձգտումը։ Գիրքը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Լազարյան ճեմարանի պատմությամբ, հայ-ռուսական կրթական հարաբերություններով, արևելագիտության զարգացմամբ, տասնիններորդ դարի մանկավարժական մտքով և հայ բարեգործական գործունեությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև պատմաբանների, մանկավարժների, իրավաբանների, արևելագետների, հայագետների և գրադարանային ու մատենագիտական հավաքածուների ուսումնասիրողների համար։ Նրա ընթերցողական և գիտական արժեքը հատկապես դրսևորվում է հայ կրթական հաստատությունների կազմակերպման պատմությունը, ազգային բարեգործության դերը և գիտելիքի տարածման ինստիտուցիոնալ հիմքերը բացահայտելու հնարավորության մեջ։

Law

Գիրքը նվիրված է Եվրոպական միության դատարանի (ԵՄ դատարան) կազմակերպչական կառուցվածքի և իրավազորության առանձնահատկությունների համակողմանի վերլուծությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրա փոխգործակցությանը Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ԵՄ դատական համակարգի ինստիտուցիոնալ հիմքերը, դատարանի իրավազորության սահմանները, իրավական ակտերի մեկնաբանման և կիրառման մեխանիզմները, ինչպես նաև անդամ պետությունների նկատմամբ դատական վերահսկողության գործառույթները։ Հեղինակը վերլուծում է երկու եվրոպական դատական համակարգերի միջև հարաբերությունների բարդությունները՝ ներառյալ իրավական նորմերի համադրման, իրավական հակասությունների լուծման և իրավական բազմակենտրոնության խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական համակարգի զարգացման միտումները, դատարանների միջև իրավասության հնարավոր բախումները և համագործակցության ինստիտուցիոնալ ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ԵՄ իրավունքի գերակայության սկզբունքին, մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի կիրառման առանձնահատկություններին և դատական պրակտիկայի համեմատական վերլուծությանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական և գործնական մոտեցումները՝ ներկայացնելով խորքային պատկերացում եվրոպական դատական համակարգերի փոխազդեցության վերաբերյալ։ Գիրքը նախատեսված է միջազգային իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և եվրոպական իրավունքի հարցերով հետաքրքրվողների համար։

Religion

Այս հատորը ներկայացնում է վաղ քրիստոնեական շրջանի նշանավոր աստվածաբան և եկեղեցական հեղինակ Սուրբ Եփրեմ Ասորու գրական ու հոգևոր ժառանգության շարունակությունը։ Նրա ստեղծագործությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում ասորական և ընդհանրապես արևելաքրիստոնեական մտավոր ավանդույթում՝ միավորելով աստվածաբանական մեկնությունը, բարոյական խրատը, աղոթքը, հոգևոր խորհրդածությունն ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները։ Հեղինակի երկերում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հավատքի ամրապնդմանը, ապաշխարությանը, խոնարհությանը, սիրուն, գթասրտությանը և մարդու ներքին հոգևոր կատարելագործմանը։ Եփրեմի ստեղծագործական ոճին բնորոշ են պատկերավոր լեզուն, խորհրդանշական համեմատությունները, հակադրությունները և հուզական արտահայտչականությունը, որոնց շնորհիվ բարդ աստվածաբանական գաղափարները մատչելի են դառնում ընթերցողին։ Նրա երկերում հաճախ հանդիպող աստվածաշնչյան պատկերներն ու մեկնությունները ոչ միայն բացահայտում են Սուրբ Գրքի բովանդակության հոգևոր ընկալումը, այլև արտացոլում են վաղ քրիստոնեական համայնքների հավատալիքները, արժեքներն ու բարեպաշտական սովորույթները։ Հատորը կարևոր նյութ է ներկայացնում քրիստոնեական հայրաբանության, արևելյան եկեղեցական գրականության, աստվածաբանական մտքի և հոգևոր պոեզիայի ուսումնասիրության համար։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է վաղ եկեղեցու հեղինակներից մեկի գաղափարական աշխարհին և օգնում է հասկանալ նրա ազդեցությունը քրիստոնեական գրականության ու հոգևոր մշակույթի հետագա զարգացման վրա։