Ֆեոդալական պետության և իրավունքի առաջացումը Անգլիայում

Biology

Род Scilla sensu lato во флоре Армении представляет собой таксономически сложную группу луковичных геофитов семейства Asparagaceae (подсемейство Scilloideae), распространённых в горных и предгорных районах страны и характеризующихся высокой морфологической изменчивостью и спорностью видовых границ. По данным современных флористических обзоров и таксономических ревизий, во флоре Армении род Scilla представлен примерно 6 подтверждёнными видами, при этом ряд таксонов ранее включался в более широкое понимание (sensu lato) рода и рассматривался в разных интерпретациях как самостоятельные виды или синонимы. К числу достоверно фиксируемых таксонов относятся: Scilla armena, S. siberica, S. caucasica, S. monanthos, S. mischtschenkoana и S. rosenii . Особое внимание в систематике Scilla sensu lato в Армении уделяется комплексу видов S. siberica – S. armena – S. caucasica, который демонстрирует выраженную морфологическую близость (форма листьев, окраска околоцветника, строение тычинок и фенология), что приводит к различным таксономическим интерпретациям в литературе. В некоторых ревизиях также отмечается, что Scilla winogradowii рассматривается как синоним S. monanthos, что дополнительно уточняет видовой состав группы в регионе .

History

Այս աշխատությունը պատմաքաղաքական ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկին՝ ծովային ելքի (դեպի Սև ծով կամ այլ ծովային ուղիներ) ապահովման հարցին 1919–1920 թվականներին։ Հեղինակը վերլուծում է այն միջազգային և տարածաշրջանային պայմանները, որոնցում գործող Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն փորձում էր լուծել տնտեսական և ռազմավարական կարևոր նշանակություն ունեցող այս հարցը։ Ծովային ելքը դիտարկվում է որպես երկրի տնտեսական զարգացման, արտաքին առևտրի և քաղաքական անկախության կարևոր բաղադրիչ։ Գրքում քննարկվում են հետևյալ հիմնական խնդիրները․ Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները Առաջին Հանրապետության շրջանում ծովային ելք ստանալու հնարավոր ուղիները և դիվանագիտական նախաձեռնությունները հարևան պետությունների դիրքորոշումները և հակասությունները մեծ տերությունների (Անտանտի) ազդեցությունը տարածաշրջանային նախագծերի վրա տնտեսական և ռազմավարական հիմնավորումները Հեղինակը հիմնվում է դիվանագիտական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի և ժամանակի մամուլի տվյալների վրա՝ փորձելով ցույց տալ, թե որքան բարդ և բազմաշերտ էր այս խնդիրը Հայաստանի արտաքին քաղաքական օրակարգում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ ծովային ելքի հարցը կապված էր ոչ միայն տնտեսական շահերի, այլև պետական անվտանգության և միջազգային ճանաչման խնդիրների հետ։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության էներգետիկ համակարգի զարգացման հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ էներգետիկ անվտանգության, տնտեսական արդյունավետության, ենթակառուցվածքների արդիականացման և երկարաժամկետ կայուն զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում երկրի էներգետիկ համակարգի կառուցվածքը, դրա զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, էներգիայի արտադրության և սպառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև համակարգի արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններն են։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Հայաստանի համար, քանի որ էներգետիկ համակարգի կայունությունն անմիջականորեն կապված է տնտեսության բնականոն գործունեության, արդյունաբերության և ենթակառուցվածքների զարգացման, բնակչության էներգամատակարարման հուսալիության և ազգային անվտանգության հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել էլեկտրաէներգիայի արտադրության և բաշխման համակարգի զարգացման միտումները, էներգետիկ ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակը, արտադրական հզորությունների արդյունավետ օգտագործումը և համակարգի արդիականացման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգետիկ ռեսուրսների բազմազանեցման և էներգետիկ կախվածության նվազեցման խնդիրներին, քանի որ սահմանափակ ներքին ռեսուրսներով երկրի համար արտաքին մատակարարումների կայունությունն ու էներգակիրների հասանելիությունը ռազմավարական նշանակություն ունեն։ Կարևոր ուղղություն է նաև վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, մասնավորապես արևային, հիդրոէներգետիկ և այլ այլընտրանքային աղբյուրների օգտագործման ընդլայնումը, որը կարող է նպաստել ինչպես էներգետիկ անվտանգության ամրապնդմանը, այնպես էլ շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ էներգախնայողության և էներգաարդյունավետության բարձրացման խնդիրներին՝ ընդգծելով բնակելի, արդյունաբերական և հասարակական ոլորտներում էներգիայի ռացիոնալ օգտագործման նշանակությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում են էներգետիկ համակարգի զարգացման տնտեսական, ներդրումային, տեխնոլոգիական և կառավարչական խոչընդոտները, ինչպես նաև ոլորտի պետական կարգավորման և ռազմավարական պլանավորման հարցերը։ Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում էներգետիկ համակարգի զարգացման հեռանկարները կարող են կապված լինել նոր տեխնոլոգիաների ներդրման, արտադրական հզորությունների վերազինման, ցանցերի արդիականացման, էներգիայի կուտակման և համակարգի ճկունության բարձրացման հետ։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ էներգետիկ ոլորտի խնդիրների համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու զարգացման սահմանափակումները և ձևավորելու դրանց հաղթահարման ռազմավարական ուղղություններ։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, էներգետիկայի մասնագետներին, ինժեներներին, պետական կառավարման և քաղաքականության մշակման ոլորտի ներկայացուցիչներին, ինչպես նաև ոլորտի հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի էներգետիկ համակարգի զարգացման մարտահրավերները՝ համադրելով էներգետիկ անվտանգության, տնտեսական արդյունավետության, տեխնոլոգիական արդիականացման և կայուն զարգացման խնդիրները և ընդգծելով ոլորտի երկարաժամկետ ու հավասարակշռված զարգացման անհրաժեշտությունը։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում՝ Փոքր Կովկասի երկրաբանական կառուցվածքի շրջանակում, պալեոօվկիանոսային երկրակեղևի բեկորների և օֆիոլիտային ասոցիացիայի ապարների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն երկրաբանական համալիրներն են, որոնք պահպանվել են որպես հնագույն օվկիանոսային լիթոսֆերայի մնացորդներ և կարևոր տեղեկություններ են պարունակում տարածաշրջանի երկրաբանական զարգացման, օվկիանոսային ավազանների ձևավորման և հետագա փակման գործընթացների վերաբերյալ։ Օֆիոլիտային համալիրները սովորաբար ներառում են օվկիանոսային երկրակեղևին և վերին մանտիային բնորոշ ապարների հաջորդականություններ՝ տարբեր կազմի մագմատիկ և ուլտրամաֆիկ ապարներով, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու հնագույն երկրաբանական միջավայրերի պայմանները։ Հայաստանի տարածքում դրանց ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ Փոքր Կովկասը գտնվում է բարդ տեկտոնական գոտում, որտեղ անցյալում տեղի են ունեցել օվկիանոսային ավազանների բացման, սուբդուկցիայի, կոլիզիայի և մայրցամաքային բլոկների միավորման գործընթացներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել օֆիոլիտային համալիրների տարածական տարածվածությունը, կառուցվածքը, ապարների փոխհարաբերությունները և դրանց միներալային ու պետրոքիմիական կազմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել բազալտներին, գաբրոներին, պերիդոտիտներին, դունիտներին, պիրոքսենիտներին և այլ ապարներին, որոնց համակցությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու օվկիանոսային երկրակեղևի ձևավորման և հետագա փոփոխությունների բնույթը։ Ապարների մանրադիտակային, քիմիական և միներալոգիական ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել դրանց ծագման պայմանները, մագմատիկ գործընթացների առանձնահատկությունները և հետմագմատիկ վերափոխումները։ Կարևոր ուղղություն է նաև մետամորֆիզմի և հիդրոթերմալ փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ օվկիանոսային երկրակեղևի ապարները ձևավորվելուց հետո կարող էին ենթարկվել ծովաջրերի, ջերմահիդրոթերմալ համակարգերի և հետագա տեկտոնական գործընթացների ազդեցությանը։ Ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե տվյալ ապարային համալիրները ինչպիսի տեկտոնական միջավայրում են առաջացել՝ օրինակ՝ օվկիանոսային միջին լեռնաշղթաների, աղեղային համակարգերի կամ սուբդուկցիոն գոտիների պայմաններում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի տարածքում օֆիոլիտների առաջացման և տեղադրման ժամանակագրությանը՝ կապելով դրանք Փոքր Կովկասի տարածաշրջանի պալեոտեկտոնական զարգացման ավելի լայն գործընթացների հետ։ Այդ տեսանկյունից օֆիոլիտային ապարները դիտարկվում են որպես երկրաբանական «վկայություններ», որոնց ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս վերականգնել այն օվկիանոսային միջավայրերի պատմությունը, որոնք ներկայում այլևս գոյություն չունեն։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել Փոքր Կովկասի երկրադինամիկ էվոլյուցիայի, հնագույն օվկիանոսային ավազանների փակման և տարածաշրջանի ժամանակակից լեռնակազմական կառուցվածքի ձևավորման վերաբերյալ պատկերացումների կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ունենալ նաև կիրառական նշանակություն, քանի որ օֆիոլիտային համալիրների որոշ ապարներ կապված են մետաղական հանքայնացման գործընթացների հետ, իսկ դրանց երկրաբանական կառուցվածքի և ծագման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հանքավայրերի որոնման և երկրաբանական քարտեզագրման աշխատանքներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել երկրաբաններին, պետրոլոգներին, միներալոգներին, երկրաքիմիկոսներին, տեկտոնիկայի և երկրադինամիկայի մասնագետներին, հանքաբաններին, երկրաբանական քարտեզագրման մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան բնագիտական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Literature

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Ն. Ա. Օստրովսկու ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա գրականության օրինակով սոցիալիստական ռեալիզմի տեսական ու գեղագիտական մի շարք հարցերի քննությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններն են, հերոսների կերպարավորման սկզբունքները, հասարակական միջավայրի ներկայացումը և անհատի ձևավորման գործընթացի արտացոլումը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է Օստրովսկու գրականությունը ոչ միայն որպես առանձին ստեղծագործությունների ամբողջություն, այլև որպես որոշակի պատմական և հասարակական իրականության գեղարվեստական արտացոլում, որի միջոցով կարելի է ուսումնասիրել տվյալ ժամանակաշրջանի գրական մտածողության հիմնական միտումները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում սոցիալիստական ռեալիզմի այն սկզբունքներին, որոնք արտահայտվում են հեղինակի ստեղծագործություններում՝ հասարակական կյանքի պատկերումը, հերոսի գաղափարական զարգացումը, անհատի և կոլեկտիվի փոխհարաբերությունը, աշխատանքի ու պայքարի թեմաները և նոր հասարակական արժեքների ձևավորման գործընթացը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև կերպարների վերլուծությունը, հատկապես այն հերոսների, որոնց կյանքի փորձությունը, ներքին փոփոխությունները և նպատակներին հասնելու ձգտումը ներկայացվում են որպես անձի ձևավորման ու հասարակական գիտակցության զարգացման գործընթաց։ Հեղինակի ստեղծագործական մեթոդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև գրական կերպարի և իրականության փոխհարաբերությանը, բնավորության ձևավորման սոցիալական պայմաններին և գրական ստեղծագործության գաղափարական ուղղվածությանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել սոցիալիստական ռեալիզմի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, քանի որ Օստրովսկու ստեղծագործությունը դիտարկվում է ոչ միայն պատմական գրական գործընթացի համատեքստում, այլև տեսական ընդհանրացումների աղբյուրի տեսանկյունից։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հեղինակի գեղարվեստական լեզվի, պատումի կառուցվածքի, հերոսների հոգեբանական պատկերման և կյանքի իրադարձությունների գեղարվեստական վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են գրական ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունն ու գեղարվեստական ձևը փոխկապակցվում և ինչպես են դրանք ծառայում հեղինակի կողմից առաջադրվող հասարակական ու բարոյական հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է կոնկրետ գրողի ստեղծագործության վերլուծությունը և գրականության տեսական խնդիրների ուսումնասիրությունը՝ ներկայացնելով Օստրովսկու ստեղծագործական ժառանգությունը որպես սոցիալիստական ռեալիզմի ձևավորման ու գործնական դրսևորման կարևոր օրինակ և անդրադառնալով այդ գրական ուղղության գաղափարական, գեղագիտական ու կերպարային առանձնահատկություններին։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Գևորգ Ալիշանի գործունեության և նրա կապի ուսումնասիրությանը հայ հին գրականության հետ՝ ընդգծելով նրա ներդրումը միջնադարյան հայ գրական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրման և հանրահռչակման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է Ալիշանի գիտական, բանասիրական և մշակութային գործունեությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է նա իր աշխատություններում անդրադարձել հայ հին մատենագրությանը, պատմագրությանը և հոգևոր գրականությանը։ Գրքում դիտարկվում են Ալիշանի ուսումնասիրությունները հայ միջնադարյան հեղինակների, ձեռագրական աղբյուրների և գրական հուշարձանների վերաբերյալ, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը հայագիտության զարգացման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա աղբյուրագիտական մոտեցումներին, պատմաբանասիրական մեթոդներին և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման գործում ունեցած դերին։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև Ալիշանի գնահատականները հայ հին գրականության գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվական առանձնահատկությունների վերաբերյալ՝ բացահայտելով նրա գիտական հայացքների յուրահատկությունը։